Side Story (5)

စစ်ပညာသင်တန်းကာလသည် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ၁၄ ရက်ဟူသော အချိန်မှာ ရှည်လျားသည်ဟုလည်း မဆိုနိုင်သလို တိုတောင်းသည်ဟုလည်း မပြောနိုင်ပေ။

သင်တန်းဆရာများသည် သူတို့၏ အလုပ်များလှသော အချိန်ဇယားကြားမှ ဤနေရာသို့ လာရောက်သင်ကြားပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ တာဝန်ပြီးဆုံးသည်နှင့် သူတို့သည် မိမိတို့၏ လုပ်ငန်းခွင်သို့ အမြန်ဆုံး ပြန်ကြရတော့မည်။

ယခုအချိန်တွင် သင်တန်းသားအားလုံးမှာ တံခါးဝတွင် တန်းစီကာ သင်တန်းဆရာများကို နှမြောတသစွာဖြင့် နှုတ်ဆက်နေကြသည်။ စိတ်လှုပ်ရှားလွယ်သော ကျောင်းသားအချို့မှာ ငိုပင်ငိုနေကြသည်။

ရူယီသည်လည်း ငိုနေသူများထဲတွင် တစ်ယောက်အပါအဝင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမမှာ သင်တန်းဆရာများနှင့် မခွဲနိုင်၍ ငိုခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။ အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ တောင့်တင်းခိုင်မာသော ကြွက်သားများရှိသည့် သင်တန်းဆရာများကို နောက်နောင် ငေးကြည့်ခွင့် မရတော့မည်ကို စိတ်အားငယ်၍ ငိုခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ရူယီ၏ စရိုက်ကို သိသောကြောင့် ချင်းရှောင်းကောသည် သူမနှင့် အနည်းငယ် ခွာလိုက်သည်။ ယခင်ဘဝတွင် ခန့်ညားသော သူမ၏ အစ်ကိုရှိစဉ်ကမူ ရူယီသည် မိမိကိုယ်ကို ထိန်းသိမ်းခဲ့သော်လည်း၊ ယခုမူ သူမ၏ ပင်ကိုယ်ဗီဇအမှန်ကို အတိုင်းသား ဖော်ပြနေတော့သည်။

စစ်တပ်သုံး SUV ကားကြီးများ ကျောင်းတံခါးမှ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ရှောင်းကော သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။ သူမ လှည့်ထွက်မည်အပြုတွင် ကားတစ်စီးပေါ်မှ အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားသည်။ သူမ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ နှုတ်ဆက်သည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ဤကာလအတွင်း သူမ ခံစားခဲ့ရသော အားကိုးလိုစိတ်၏ အကြောင်းရင်းကို သူမ မသိခဲ့ပေ။ ယခုအချိန်မှပင် သူမ နားလည်လိုက်ရသည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သင်တန်းဆရာများ၏ အဆင့်အတန်းနှင့် သူတို့ဝတ်ဆင်ထားသော ယူနီဖောင်းများက သူမကို လုံခြုံမှုရှိသည်ဟူသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လေးနှစ်ကြာပြီးနောက်၊ နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်မတိုင်မီ နောက်ဆုံးသင်ခန်းစာ အချိန်သို့ ရောက်လာသည်။

အတန်းထဲတွင် ဆရာမသည် သမိုင်းအကြောင်း သင်ကြားနေပြီး ရှောက်နိုင်ငံ အကြောင်း အခန်းသို့ ရောက်နေသည်။ ဤအကြောင်းအရာမှာ ရှောင်းကော၏ နှလုံးသားနှင့် အနီးစပ်ဆုံး ဖြစ်သည်။

ဘေးတွင်ထိုင်နေသော ရူယီသည် ရှောင်းကော တစ်ခုခုကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို သတိထားမိသဖြင့် စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် မြင်လိုက်ရသည်နှင့် စိတ်ဝင်စားမှု လုံးဝ ပျောက်ဆုံးသွားတော့သည်။

ရှောင်းကောက ဘာကြောင့် ရှောက်နိုင်ငံကို ဤမျှ စိတ်ဝင်စားနေသည်ကို သူမ နားမလည်နိုင်ပေ။ တရုတ်နိုင်ငံတွင် နှစ်ပေါင်းထောင်ချီသော သမိုင်းကြောင်းရှိပြီး နိုင်ငံငယ်ပေါင်းများစွာ ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်က ပြတိုက်တစ်ခုသို့ သွားပြီးကတည်းက ရှောင်းကောသည် ဝိညာဉ်လွင့်နေသလို ဖြစ်နေခဲ့သည်။ နေ့တိုင်း ရှောက်နိုင်ငံသမိုင်းကို ရှာဖွေဖတ်ရှုခြင်း သို့မဟုတ် ထိုခေတ်က ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများရှိသည့် ပြတိုက်နှင့် သမိုင်းသုတေသနဌာနများသို့ သွားရောက်လေ့ရှိသည်။

ရှောက်နိုင်ငံသည် အမှန်တကယ် ချီးကျူးထိုက်သော မင်းဆက်တစ်ခု ဖြစ်သည်ကို ရူယီ ဝန်ခံသော်လည်း ဤမျှအထိတော့ လုပ်စရာ လိုပါသလား?

ရှောင်းကောသည် သမိုင်းစာအုပ်ထဲမှ ပုံတူပန်းချီကားများကို ခပ်ဖွဖွ ပွတ်သပ်နေမိသည်။ သူတို့အားလုံး ဤနေရာမှာ ရှိနေကြသည်မှာ သိပ်ကောင်းလှသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်၊ ကျွမ်းကျွမ်း၊ ရှောက်ယီနှင့် ဖက်တီးကြီး၊ ဖက်တီးလေးတို့ အားလုံးရှိနေကြသည်။ ပုံတူကားများထဲထက် သူတို့ကိုယ်တိုင်မှာ ပို၍ ကြည့်ကောင်းကြသည်ဟု သူမ တွေးမိသည်။

ထိုသို့တွေးမိသောအခါ ရှောင်းကော တိတ်တိတ်လေး ရယ်မိသွားသည်။

"ရှောက်နိုင်ငံက တကယ်ကို တိုးတက်တဲ့ ခေတ်တစ်ခုပဲ။"

ရှောင်းကော အတွေးထဲ နစ်ဝင်နေစဉ် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော အသံကြောင့် သူမ လန့်သွားရသည်။ သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဆရာမသည် စင်ပေါ်မှဆင်း၍ သူမဘေးသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

ရှောင်းကောက သူမကို ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အမျိုးသမီးဆရာမက နူးညံ့စွာ ပြုံးပြီး မေးလိုက်သည်။ "မင်း ပြုံးနေတာက ဒီခေတ်ကြီးကြောင့်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ပုံတူကားထဲက လူကြောင့်လား?"

စကားဆုံးသည်နှင့် အတန်းထဲတွင် ရယ်သံများ ပွက်လောရိုက်သွားတော့သည်။ ရှောင်းကော မျက်နှာနီသွားရသည်။ သူမ အပြင်ကို အသံထွက်အောင် ရယ်မိသွားတာလား? ရူယီ၏ ရယ်ချင်ပတ်ကျိ မျက်နှာပေးကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် အဖြေကို သိနိုင်ပါသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် ဆရာမ။"

ဆရာမက ခေါင်းခါပြပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ငါလည်း ဒီတိုးတက်တဲ့ ခေတ်ကြီးကို သိပ်သဘောကျတာပဲ"

ထို့နောက် ဆရာမက လက်ခုပ်တီးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကဲ ကျောင်းသားတို့... ကျောင်းပိတ်ရက်မတိုင်ခင် နောက်ဆုံးနှစ်နာရီကို ရှောက်နိုင်ငံအကြောင်း ပြောရင်း ကုန်ဆုံးကြရအောင်!"

"ဟုတ်ကဲ့!"

ရှောင်းကောသည် စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး ဆရာမ၏ ဟောပြောချက်ကို ငြိမ်သက်စွာ နားထောင်နေမိသည်။ ဆရာမသည် သူမ ရင်းနှီးပြီးသား သမိုင်းဝင်ပုဂ္ဂိုလ်များအကြောင်း၊ ကျွမ်းကျွမ်းနှင့် အခြားသူများ၏ ဇာတ်လမ်းများကို ပြောပြနေသည်။ ရှောင်းကော အလွန်ပင် ဂုဏ်ယူဝမ်းသာဖြစ်ကာ မျက်ရည်ပင် ကျမတတ် ခံစားရသည်။

ယခုမူ သူမသည် သမိုင်းအထောက်အထားများနှင့် ပြတိုက်များတွင်သာ သူတို့ကို လှမ်းကြည့်နိုင်တော့သည်...။

အတန်းပြီးသောအခါ ရှောင်းကောသည် အနည်းငယ် ပျာယာခတ်စွာဖြင့် စာအုပ်များကို အမြန်သိမ်းလိုက်သည်။

"ဝါး... ရှောက်နိုင်ငံမှာ နို့နဲ့လုပ်တဲ့ အချိုပွဲတွေ၊ ဖျော်ရည်တွေ ရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ထားဘူး။ တကယ် မြည်းကြည့်ချင်လိုက်တာ။"

ရူယီသည် စာအုပ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပိတ်လိုက်ပြီး အဝေးမှ အရသာရှိသော အစားအစာများကို မြည်းစမ်းနေသကဲ့သို့ သွားရည်ကျမတတ် ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်းကောက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ဘာမှမပြောဘဲ ပြုံးနေမိသည်။ 'နင် အရင်ဘဝက အဲဒါတွေ အများကြီး စားခဲ့ဖူးတာလေ' ဟု စိတ်ထဲမှ ဆိုနေမိသည်။

"အော်... ဒါနဲ့! ရှောင်းကော၊ ဟိုနို့ထွက်ပစ္စည်းဆိုင် နာမည်က 'ရှောင်းကောရဲ့ဆိုင်' တဲ့။ အဲဒါ နင့်ရဲ့ အရင်ဘဝက ဆိုင်လား? ဟားဟားဟား..."

ရူယီသည် သူမပြောသော စကားကို သူမဘာသာ ပြန်ရယ်နေမိသည်။ ဤမျှ ရယ်စရာကောင်းပြီး အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားကို ပြောမိသည်ဟု ထင်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ရှောင်းကော ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ အိတ်ကို ဆက်သိမ်းလိုက်သည်။ အမှန်တော့... ထိုဆိုင်မှာ တကယ်ပင် သူမ ပိုင်ခဲ့သော ဆိုင်ဖြစ်သည်။

"ဟေး... ရှောင်းကော၊ နင် ဘယ်သွားမလို့လဲ?" ရူယီသည် အပြင်ထွက်တော့မည့် သူမကို ဆွဲထားကာ စပ်စုလိုက်သည်။ "နင် အခုတလော ဘာလို့ ဒီလောက် ပျာယာခတ်နေတာလဲ?"

သူတို့နှစ်ဦးမှာ အဆောင်ခန်းဖော်များ ဖြစ်ကြသည်။ ရှောင်းကောသည် အိပ်မက်ယောင်ကာ အော်ဟစ်နိုးလာသည့် အကြိမ်ပေါင်း မနည်းတော့ပေ။ နေ့ဘက်တွင် ရူယိက မေးလျှင်လည်း သူမက မေ့သွားပြီဟုသာ အမြဲဖြေလေ့ရှိသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှောင်းကောသည် ရူယီကို ဆွဲခေါ်ကာ အဆောင်သို့ အပြေးပြန်ခဲ့ကြသည်။

အခန်းတံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် ရူယိကို ကုတင်ပေါ်သို့ တွန်းချလိုက်ကာ မေးလိုက်သည်။ "မနေ့ညက ငါပြောတာတွေကို နင် မေ့သွားပြီလား?!"

ရူယီ မျက်တောင်ခတ်လိုက်မိသည်။ "မနေ့ညကလား?"

ထို့နောက် သတိရသွားပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "မှတ်မိပြီလေ၊ ဒါပေမဲ့ နင် အိပ်မက်ယောင်နေတာလို့ ငါထင်လို့ပါ"

မနေ့ညက ရှောင်းကော ရုတ်တရက် နိုးလာပြီး ရူယီကို ကမ္ဘာပျက်ကပ်နှင့် ဇွန်ဘီများအကြောင်း အများကြီး ပြောပြခဲ့သည်။ သို့သော် ရူယီကတော့ အိပ်မက်ယောင်သည်ဟုသာ ထင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သည့် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ရှောင်းကောသည် သူမကို ဇွန်ဘီကားများနှင့် ကမ္ဘာပျက်ကပ်ရုပ်ရှင်များစွာ ကြည့်ခိုင်းခဲ့သလို၊ သူမ၏ မိဘများကိုလည်း အတူတူ ကြည့်ခိုင်းခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့သော ရုပ်ရှင်များကို အမြဲကြည့်နေသဖြင့် အိပ်မက်မက်သည်မှာ မဆန်းဟု ရူယိက ယူဆထားသည်။

"ရူယီ... နင် ငါ့ကို ယုံလား?"

ရှောင်းကော သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ သူမကို အလေးအနက် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း သူမသည် ရူယီအား နောင်လာမည့် ကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်နိုင်ရန် အရိပ်အမြွက်များ ပေးခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုမူ အမှန်အတိုင်း ပြောပြခြင်းက ပိုကောင်းမည်ဟု သူမ ထင်လိုက်သည်။

"ယုံတာပေါ့!"

ရူယီ ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမ ယုံကြည်ပါသည်။

"ကောင်းပြီ! အခုကစပြီး ငါပြောသမျှ အရာအားလုံးကို မှတ်ထား၊ ဒါကို တခြားလူတွေကို မပြောနဲ့!"

ရှောင်းကော၏ အလေးအနက်ထားပုံကို မြင်သောအခါ ရူယီ စိုးရိမ်တကြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမ စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခု မကောင်းတော့ဟု ခံစားနေရသည်။

ရှောင်းကော ခဏစဉ်းစားလိုက်သည်။ သူမသည် အိမ်ပြန်ပြီး မိဘများကို တွေ့ပြီးမှ ရူယီကို ပြောပြရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း ယခုမူ အစီအစဉ် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

"ငါက ငယ်ငယ်ကတည်းက အနာဂတ်ကို ကြိုမြင်တဲ့ အိပ်မက်တွေ မက်တတ်တယ်။ အခုတလော ငါ ထပ်တလဲလဲ မက်နေတာ တစ်ခုရှိတယ်။ ဒီနေ့ကစပြီး တစ်လအကြာမှာ ကမ္ဘာကြီးပေါ်ကို တစ်ပတ်ကြာအောင် မိုးအမည်းရောင်တွေ ရွာလိမ့်မယ်။ အဲဒီမိုးထဲမှာ ပြင်ပကမ္ဘာက ဗိုင်းရပ်စ်တွေ ပါလာလိမ့်မယ်။ မိုးတိတ်သွားပြီးတဲ့နောက် လူအချို့ရဲ့ အရေပြားတွေ ပုပ်လာပြီး အသိဉာဏ်တွေ ပျောက်ဆုံးကုန်လိမ့်မယ်။ သူတို့က အသားစိမ်းတွေကို မစားရမနေနိုင် ဖြစ်လာပြီး ဇွန်ဘီတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်။"

ပထမတော့ ရူယီက ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောထားသော်လည်း၊ နားထောင်လေလေ စိုးရိမ်စိတ် ပိုများလာလေ ဖြစ်သည်။ ရှောင်းကော၏ မကြာသေးမီက ထူးဆန်းသော အပြုအမူများကို သူမ ပြန်တွေးမိသည်။ ဒါက အဓိပ္ပာယ်မရှိလွန်းသဖြင့် သူမ မယုံချင်ပေ။ ရုပ်ရှင်ထဲက အရာတွေက ဘယ်လိုလုပ် လက်တွေ့ဖြစ်လာမှာလဲ?

"မဖြစ်နိုင်တာ... နင် အခုတလော ပင်ပန်းနေလို့လား? ဒါမှမဟုတ် ရုပ်ရှင်တွေထဲ အာရုံစိုက်လွန်းသွားလို့လား?"

ရူယီ၏ စကားမှာ မယုံကြည်သလို ရှိနေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ ရှောင်းကောကို တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ယုံကြည်နေမိသည်။

ရှောင်းကောက ဘာမှမပြောဘဲ ရူယီကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ရူယီမှာတော့ စိတ်ဓာတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်လာသည်။ သူမသည် ရှောင်းကောကို တွန်းထုတ်ကာ ခေါင်းကို အုပ်ထားလိုက်ပြီး တဖွဖွ ရေရွတ်နေတော့သည်။ "မဖြစ်နိုင်ဘူး! မဖြစ်နိုင်ဘူး!! ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ! ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး!"

ရှောင်းကောသည် တိတ်တိတ်လေး အထုပ်အပိုးများ သိမ်းလိုက်သည်။ ကျောင်းကို ပြန်လာရန် သူမအတွက် မလိုအပ်တော့ပေ။

ရူယီ စိတ်ကို ပြန်ထိန်းလိုက်နိုင်သောအခါ ရှောင်းကောသည် သူမ၏ ရှေ့တွင် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အဲဒါက... ငါတွေးထားသလို ကမ္ဘာပျက်ကပ်မျိုးလား?" ရူယီ တုံ့ဆိုင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်။"

ရူယီ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ကျောင်းသားများ၏ ရယ်သံများကို ကြားနေရသည်။ ဤမျှ လှပသော ကမ္ဘာကြီးက ဘယ်လိုလုပ် ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်မှာလဲ?

"နင် ဒါကို ကြိုသိနေခဲ့တာလား? အဲဒါကြောင့် ငါနဲ့ ငါ့မိဘတွေကို ဇွန်ဘီကားတွေ အတင်းကြည့်ခိုင်းခဲ့တာလား?" ရူယီ မေးလိုက်သည်။ သူမသည် ရှောင်းကော၏ ထူးဆန်းသော အပြုအမူများကို ပြန်တွေးမိကာ အခုမှ အားလုံးကို နားလည်သွားတော့သည်။

ရှောင်းကော ခဏတုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆို တခြားလူတွေကို အမြန်သွားပြောရအောင်!"

ရူယီသည် ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။ ရှောင်းကော သူမကို မတားခဲ့ပေ။ ဘာမှမတတ်နိုင်ဘူးဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို သူမကိုယ်တိုင် သိမြင်သွားဖို့ လိုအပ်သည်။

"ကမ္ဘာပျက်တော့မယ်!"

"နောက်တစ်လနေရင် ကမ္ဘာပျက်တော့မယ်!"

"လီယန်... လီယန်... နောက်တစ်လနေရင် ကမ္ဘာပျက်တော့မယ်။ လူတွေက ဇွန်ဘီတွေ ဖြစ်ကုန်တော့မယ်။ ပြေးကြတော့!"

"နင်တို့ ဇွန်ဘီအကြောင်း သိလား? အိမ်ကို အမြန်ပြန်ကြ! နောက်တစ်လနေရင် အပြင်မထွက်နဲ့!"

"ဟေး... ကျန့်ရှောင်းဖန်၊ နောက်တစ်လနေရင် ကမ္ဘာပျက်တော့မယ်။ ဇွန်ဘီတွေ လူတွေကို လိုက်ကိုက်လိမ့်မယ်။ ဘွဲ့နှင်းသဘင် ခရီးစဉ်ကို မသွားနဲ့တော့!"

"ဆရာမတုန်း... ကမ္ဘာပျက်တော့မယ်။ နိုင်ငံခြား မသွားပါနဲ့တော့! အိမ်ပြန်ပြီး ကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွက် အမြန်ပြင်ဆင်ပါ!"

...

ရူယီသည် အဆောင်ပြင်သို့ ရောက်သည်နှင့် တွေ့သမျှလူတိုင်းကို လိုက်ပြောတော့သည်။ သူမ စိုးရိမ်လေလေ စကားများမှာ ရှုပ်ထွေးလေလေ ဖြစ်နေသည်။

ဤသို့ဖြင့် သူမသည် ကျောင်းတံခါးဝအထိ ပြေးသွားကာ တွေ့သမျှလူကို ဖျောင်းဖျနေခဲ့သည်။ သို့သော် လူတိုင်းက သူမကို အရူးတစ်ယောက်လိုသာ သဘောထားကြသည်။ အချို့က ဝိုင်းကြည့်ကြပြီး၊ အချို့က ဖုန်းဖြင့် ဗီဒီယိုရိုက်ကြသည်။ အချို့ကတော့ ချင်းရှောင်းကောနဲ့အတူ ရုပ်ရှင်တွေကြည့်ပြီး ရူးသွားပြီဟု လှောင်ပြောင်ကြသည်။

သူမ မည်မျှပင် အော်ဟစ်နေပါစေ၊ လူတိုင်းက သူမကို အရူးတစ်ယောက်ကို ကြည့်သကဲ့သို့သာ ကြည့်နေကြတော့သည်။