Side Story (7)

အချိန်ကြာလေလေ ပို၍ အခြေအနေဆိုးလေလေ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ချင်းရှောင်းကော သူမ၏ ဖုန်းကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အင်တာနက် စာမျက်နှာများထက်တွင် အမည်းရောင်မိုးအကြောင်း တင်ထားသည့် ပို့စ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ အချို့လူများမှာ ရေကူးဝတ်စုံများဝတ်ကာ မိုးထဲတွင် ထွက်၍ ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီး ခံစားချက်ပါပါ စာသားများဖြင့် တင်နေကြသည်။ အတိုချုပ်ပြောရလျှင် အမည်းရောင်မိုးသည် အွန်လိုင်းတွင် ရေပန်းအစားဆုံး အကြောင်းအရာ ဖြစ်နေသည်။ တက်လာသမျှ ပို့စ် ၁၀ ခုတွင် ၉ ခုမှာ ဤအကြောင်းများသာ ဖြစ်သည်။

ရှောင်းကော သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သက်တောင့်သက်သာရှိသော အဝတ်အစားနှင့် ဖိနပ်ကို လဲလှယ်လိုက်သည်။ သူမသည် ကျောပိုးအိတ်ကို လွယ်ကာ ဆိတ်သုဉ်းနေသော အခန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ မည်မျှပင် တွယ်တာနေပါစေ၊ သူမ ထွက်ခွာသွားရတော့မည်။

သူမ အခန်းထဲမှ ထွက်လာသောအခါ မိခင်ဖြစ်သူက တိတ်တိတ်လေး မျက်ရည်သုတ်နေပြီး ဖခင်ဖြစ်သူက ခပ်တိုးတိုး နှစ်သိမ့်ပေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှောင်းကောက ခြေလှမ်းများကို ရပ်လိုက်ပြီး "သွားကြစို့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဖေဖေချင်းသည် ပို၍ ဆင်ခြင်တုံတရားရှိသူဖြစ်ရာ ယခု သူတို့မှာ အကျပ်အတည်းထဲ ရောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း နားလည်သည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ဟူသော အတွေးမှာ ထိတ်လန့်စရာကောင်းပြီး မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်သော်လည်း လူတစ်ယောက်၏ အာရုံမှာ တစ်ခါတစ်ရံ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် မှန်ကန်တတ်သည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ် ရောက်လာပြီဆိုသည်ကို သူ လုံးဝ ယုံကြည်သွားခဲ့ပြီ။

"ရှောင်းကော... တကယ်လို့များ... မေမေဆိုလိုတာက ဒါဟာ သာမန် ရာသီဥတု အပြောင်းအလဲပဲ ဆိုရင်ကော?"

မေမေချင်းကတော့ အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းနေဆဲပင်။ သူတို့တွေ အာရုံခံစားမှု လွန်ကဲနေတာလား? မိုးလေဝသဌာနကတော့ မကြာသေးမီက ပလတ်စတစ်စက်ရုံ မီးလောင်မှုကြောင့် လေထဲတွင် အမည်းရောင် ဖုန်မှုန့်များ များပြားနေခြင်းဖြစ်သည်ဟု ထုတ်ပြန်ထားသည်။ ထိုဖုန်မှုန့်များက မိုးရေနှင့် ရောနှောကာ ရွာကျလာခြင်းဖြစ်ပြီး စိုးရိမ်စရာမရှိဟု ဆိုထားသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒါက လေးရက်တောင် ရှိနေပြီလေ" ဖေဖေချင်းက သူမကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

မေမေချင်း၏ မျက်ဝန်းများတွင် ချက်ချင်း မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။ သူမ တကယ်ကို မယုံချင်ပေ။ "ဒါဆိုရင်..."

"အား!!! ကယ်ကြပါဦး!"

သူမ တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် တံခါးအပြင်ဘက်မှ မိုးသံထက်ပင် ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ လူတစ်ယောက်တည်းထံမှ ထွက်လာသည့် အသံမျိုး မဟုတ်ပေ။

မေမေချင်းသည် ထိတ်လန့်နေသော ယုန်ကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖေဖေချင်း၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားပြီး တုန်ရင်မနေအောင် အတင်းထိန်းထားရသည်။

ရှောင်းကောကတော့ ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ သူမသည် အလိုလိုပင် ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ တံခါးနှင့် ခိုးယူမှုကာကွယ်ရေး တံခါးကိုပါ အထပ်ထပ် သော့ခတ်လိုက်သည်။ တံခါးရှိ မျက်မှန်ပေါက်မှတစ်ဆင့် ချောင်းကြည့်လိုက်ရာ လူသွားလမ်းတလျှောက်တွင် သွေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ပြတ်တောက်နေသော ကိုယ်လက်အင်္ဂါများမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသည်။

လျိုမိသားစုမှ ချွမ်ကျိုး..... ဖန်မိသားစုမှ သားအကြီးဆုံး... ဘေးအိမ်မှာ နေသည့် ရှောင်းတုန်း... မျက်စောင်းထိုးအိမ်မှ တာ့ချွမ်... ကျန့်မိသားစုမှ ဇနီးမောင်နှံလေး... သူတို့အားလုံး တစ်ခုခုကို စားနေကြသည်။

သူမ သေချာ စောင့်ကြည့်နေစဉ်မှာပင် ဘေးအိမ်မှ ဦးလေးဝမ်သည် သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူ၏ ပြတ်တောက်နေသော လက်မောင်းကို ပါးစပ်ဖြင့် ကိုက်ကာ ပြေးထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် ဇွန်ဘီအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ရှောင်းကော အသက်ကို ခဏ အောင့်ထားမိသည်။ သူမ မှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် ဒေါ်လေးဝမ်က ကိုယ်ဝန်ရှိနေသည်...။

ယခုအချိန်တွင် ဦးလေးဝမ်သည် သူ၏ နောက်ထပ် သားကောင်ကို မျက်စိမှိတ် ရှာဖွေနေသည်။ တိုက်ဆိုင်စွာပင် သူတို့၏ မျက်နှာချင်းဆိုင် အိမ်မှ မိန်းကလေးငယ်လေး ဖန်ဖန်သည် အပြင်က ဆူညံသံကြောင့် ဘာဖြစ်လဲဟု ထွက်ကြည့်လိုက်သည်။ တံခါးဖွင့်သံက ဇွန်ဘီအားလုံး၏ အာရုံကို ဖမ်းစားသွားတော့သည်။

ထိုခဏချင်းမှာပင် ဇွန်ဘီအားလုံးသည် အသံလာရာဆီသို့ လောဘတကြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ ပါးစပ်ထဲမှ သွေးများနှင့် တစ်ဝက်တစ်ပျက် စားထားသော အသားစများ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျလာကာ စေးကပ်သော သွေးအိုင်ကြီး ဖြစ်သွားသည်။

ရှောင်းကော၏ နှလုံးခုန်သံ မြန်လာပြီး အလိုလိုပင် အော်ပြောလိုက်မိသည်။ "အထဲကို အမြန်ဝင်တော့!!"

အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေသော ဖန်ဖန်သည် ထိုခဏမှာပင် လန့်နိုးသွားသည်။ သွေးရဲရဲ မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဇွန်ဘီများ မခုန်အုပ်မီမှာပင် တံခါးကို ဝုန်းခနဲ ပိတ်လိုက်နိုင်ခဲ့သည်။

သားကောင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဇွန်ဘီအားလုံးသည် တံခါးကို အသည်းအသန် လာခေါက်ကြပြီး ကြမ်းပြင်ကို ကုတ်ခြစ်နေကြသည်။ ထို့ပြင် ခုနက ရှောင်းကော၏ အော်သံကြောင့် သူတို့သည် ရှောင်းကော၏ တံခါးဆီသို့လည်း ရောက်လာကြသည်။

ရှောင်းကော၏ နှလုံးမှာ တဒိတ်ဒိတ် ခုန်နေသည်။ သူမသည် မျက်မှန်ပေါက်မှတစ်ဆင့် ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်ရာ ဦးလေးဝမ်၏ မီးခိုးရောင် သေလူမျက်လုံးကို အနီးကပ် မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ ကြောက်လန့်တကြား အသက်ကို အောင့်ထားလိုက်မိသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ သူမ၏ တံခါးမှာ အတော်လေး ထူထဲသဖြင့် အသံများကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သည်။ ဇွန်ဘီများသည် ခဏမျှ အသိမဲ့စွာ လှည့်လည်သွားလာနေပြီးနောက် တံခါးရှေ့မှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ရှောင်းကော၏ အော်သံကို ကြားပြီးနောက် မေမေချင်းသည် အသံထွက်မသွားစေရန် သူမ၏ ပါးစပ်ကို တင်းတင်းပိတ်ထားခဲ့သည်။

ဖေဖေချင်းကတော့ ပြတင်းပေါက်နားတွင် ရပ်ကာ လမ်းမပေါ်မှ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေသည်။

အမည်းရောင်မိုးက ရွာနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သွေးများကြောင့် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ရေအိုင်များမှာ သွေးနီရောင် ရင့်ရင့်အဖြစ် ပြောင်းလဲနေသည်။ မြင်ရသူအဖို့ ငရဲခန်းတစ်ခုကဲ့သို့ ထိတ်လန့်စရာပင်။

ရှောင်းကော၏ ဖုန်း မြည်လာသည်။ သူမ ဖုန်းကိုင်လိုက်ရင်း တီဗီကိုပါ ဖွင့်လိုက်သည်။

ရူယီ၏ ထိတ်လန့်နေသော အသံကို နားထဲတွင် ကြားနေရသည်။ တီဗီတွင်လည်း ခေါင်းဆောင်များက အရေးပေါ် ထုတ်လွှင့်မှုမှတစ်ဆင့် ပြည်သူများကို မိန့်ခွန်းပြောနေကြသည်။

မေမေချင်းသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး တီဗီကို ကြောင်တောင်တောင် ငေးကြည့်နေသည်။ သူမက "ကမ္ဘာပျက်ကပ်... တကယ်ကြီး ကမ္ဘာပျက်နေတာပဲ..." ဟု ရေရွတ်နေမိသည်။

ရှောင်းကောသည် သူမ၏ မိခင်ပုံစံကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ရူယီကို စိတ်အေးအေးထားရန် စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် ဖုန်းချလိုက်သည်။

"မေမေ? မေမေ?"

ရှောင်းကောသည် မေမေချင်းကို အတင်း လှုပ်နှိုးသော်လည်း သူမမှာ ဝိညာဉ်လွင့်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ မနိုးလာပေ။

ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ဖေဖေချင်းက ကူညီရန် ရောက်လာသည်။ ရုတ်တရက် မေမေချင်းက သူတို့နှစ်ဦးကို တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး အိမ်သာထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ အန်တော့သည်။

ရှောင်းကောသည် ရေသယ်ရန် ပြေးသွားပြီး ဖေဖေချင်းကတော့ ဇနီးဖြစ်သူ၏ ကျောကို ပုတ်ပေးရင်း စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေသည်။

ဖေဖေချင်းသည် သူ၏ဇနီးမှာ သတ္တိနည်းသူဖြစ်ကြောင်း သိသည်။ သူမသည် အပြင်ပန်းတွင် စကားများပြီး အသံကျယ်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် အလွန် ကြောက်တတ်သူဖြစ်သည်။ အခု အိမ်ထဲမှာရှိနေတာတောင် ဤမျှ ထိတ်လန့်နေလျှင် အပြင်က အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရပါက သူမ မုချ မူးလဲသွားပေလိမ့်မည်။

မေမေချင်းက ခေါင်းခါပြပြီး တစ်ခုခုပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း ထပ်မံ အန်ပြန်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှောင်းကော ရေယူလာပေးသည်။ ဖေဖေချင်းက ထိုရေကို ယူကာ မေမေချင်းကို ဂရုတစိုက် တိုက်လိုက်သည်။

လည်ချောင်းထဲတွင် အေးမြသွားသောအခါ မေမေချင်းသည် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေသော မျက်ဝန်းများကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ အသက်ကို အတင်းရှူကာ "မေမေ အဆင်ပြေပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဖေဖေချင်းက သူမကို ဧည့်ခန်းထဲသို့ တွဲခေါ်လာခဲ့သည်။ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ မိုးသည် တဖြည်းဖြည်း တိတ်သွားပြီး ပူပြင်းလှသော နေမင်းကြီးက ကောင်းကင်ယံတွင် မြင့်မားစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤပူပြင်းလှသော နေရောင်ခြည်သည် ၂၄ နာရီပတ်လုံး တည်ရှိနေမည်ဖြစ်ကြောင်း ရှောင်းကော သိသည်။ ညအချိန်ရောက်လျှင်ပင် နေသည် ဝင်သွားမည်မဟုတ်ပေ။

"အခုပဲ ထွက်ကြစို့!"

သူတို့ ထပ်ပြီး မစောင့်နိုင်တော့ပေ။ နိုင်ငံအတွင်း အကောင်းဆုံးနှင့် အလုံခြုံဆုံးနေရာမှာ လင်းမြို့ရှိ ဗဟိုစစ်အခြေစိုက်စခန်းပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ကမ္ဘာပျက်ကပ် အလွန်ကာလတွင် လုံခြုံမှုအရှိဆုံးနှင့် ပစ္စည်းကိရိယာ အစုံလင်ဆုံး စခန်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။

ဗိုင်းရပ်စ်ပျံ့နှံ့မှုမှာ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုမြန်နေသည်။ သူတို့ ဤတိုက်ပေါ်တွင် ဆက်နေ၍ မဖြစ်တော့ပေ။ အခြားလူများ ဇွန်ဘီအဖြစ် မပြောင်းလဲမီ သူတို့ အမြန်ပြေးရမည်။

ရှောင်းကောသည် ချင်းဇနီးမောင်နှံအတွက် စိတ်အေးဆေးစေသော ဆေးတစ်လုံးကဲ့သို့ပင်။ သူမ ပြောသမျှကို သူတို့ မယုံကြည်ဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။

သူတို့ ဤနေရာမှ ထွက်ခွာရမည်ကို သိကြသည်။ အမှန်တော့ ရှောင်းကောသည် သူတို့၏ ပိုင်ဆိုင်မှု အားလုံးကို မြို့ထဲရှိ ဗဟိုစစ်စခန်းသို့ ပို့ထားပြီးဖြစ်သည်။ အကြောင်းရင်းမှာ ထိုစခန်းသည် လုံခြုံသောကြောင့်ဖြစ်သည်ဟု သမီးဖြစ်သူက ရှင်းပြထားသည်။

သူမ၏ မိဘများ အဆင်ပြေသည်ကို သေချာစေပြီးနောက် ရှောင်းကောက ရှေ့မှ ဦးဆောင်ကာ အပြင်ထွက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သို့သော် ဖေဖေချင်းက လက်မခံပေ။ သူက ယောကျာ်းတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူ၏ သမီးကို ရှေ့က လမ်းလျှောက်ခိုင်းရန် မည်သို့ ဖြစ်နိုင်ပါ့မည်နည်း?

"ဖေဖေ၊ ဖေဖေက အနောက်ကနေ ကာကွယ်ပေး။"

ရှောင်းကောသည် ဤကိစ္စတွင် ပြတ်သားလွန်းသဖြင့် ငြင်းခုံရန် အခွင့်အရေး မရှိပေ။ ဖေဖေချင်းက အလယ်တွင်ရှိသော သူ၏ဇနီးကို ကြည့်ကာ မချိတင်ကဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်ရသည်။

ဖေဖေချင်းက အနောက်မှ နေရန် သဘောတူခဲ့သော်လည်း သူ၏ အကြည့်များမှာ ရှေ့မှဦးဆောင်နေသော ရှောင်းကောထံမှ မခွာပေ။ အန္တရာယ်တစ်ခုခုရှိလျှင် ချက်ချင်း ပြေးထွက်ရန် သူ အသင့်ပြင်ထားသည်။

ရှောင်းကောသည် အသိမဲ့စွာ အပြင်ထွက်ရန် မစီစဉ်ထားပေ။ သူမသည် ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ မှန်ပြောင်းတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်။

ဒါက သာမန်မှန်ပြောင်း မဟုတ်ဘဲ အဝေးကြည့်နိုင်ရန် ဆွဲဆန့်နိုင်သလို ဘယ်၊ ညာ၊ အပေါ်၊ အောက်တို့ကိုလည်း လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနိုင်သည့် မှန်ပြောင်းဖြစ်သည်။ ထောင့်ချိုးတစ်ခုသို့ ရောက်သောအခါ အန္တရာယ်ရှိ၊ မရှိကို ထိုမှန်ပြောင်းဖြင့် အရင်စစ်ဆေးနိုင်သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ သူတို့အိမ်မှာ ဒုတိယထပ်တွင် ဖြစ်သည်။ သူတို့ သေချာ ဂရုစိုက်မည်ဆိုလျှင် တိုက်ပေါ်မှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာနိုင်ပေလိမ့်မည်။

"ဖေဖေ၊ မေမေကို သေချာကြည့်ထားနော်။"

ဖေဖေချင်းက စိုးရိမ်တကြီး ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

လူသွားလမ်းပေါ်မှ စေးကပ်နေသော သွေးများနှင့် ရောနှောနေသော ရေများ၊ ပြတ်တောက်နေသော ကိုယ်လက်အင်္ဂါများ၊ နံရံပေါ်ရှိ လက်ချောင်းရာများ၊ အပေါ်ထပ်မှ ရံဖန်ရံခါ ထွက်ပေါ်လာသော အော်ဟစ်သံများနှင့် ဟိန်းဟောက်သံများ—ဒါတွေ အားလုံးက သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာမှုကို စမ်းသပ်နေသကဲ့သို့ပင်။

ကံကောင်းသည်မှာ ဇွန်ဘီရုပ်ရှင်များ ကြည့်ခဲ့ခြင်းက အကျိုးရှိသွားခြင်းပင်။ ယခု သူတို့ မြင်တွေ့နေရသည်မှာ ရုပ်ရှင်ထဲက မြင်ကွင်းများနှင့် ယှဉ်လျှင် ဘာမျှမဟုတ်သေးပေ။

ချင်းမိသားစုမှ မိဘနှစ်ဦးမှာ ဤသို့သာ မိမိကိုယ်ကို နှစ်သိမ့်နေကြရသည်။ ဤနည်းလမ်းမှတစ်ပါး အခြားမရှိပေ။ သို့မဟုတ်ပါက သူတို့ မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ပျို့အန်မိသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေကြသည်။ အကယ်၍ သူတို့က ဇွန်ဘီများ၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်မိသွားလျှင် အားလုံး အဆုံးသတ်သွားပေလိမ့်မည်။

အခန်းအချို့တွင် ဇွန်ဘီများသည် အလောင်းများကို ဝါးမြိုနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ရှောင်းကောသည် သူမနောက်မှ လူနှစ်ဦးကို အချက်ပြလိုက်ပြီး သူတို့ သုံးဦးစလုံး အသက်ကို အောင့်ကာ ထိုနေရာမှ လျင်မြန်စွာ ပြေးထွက်ခဲ့ကြသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူတို့သည် မြေညီထပ်သို့ ဘေးအန္တရာယ်မရှိ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

သို့သော် အပြင်ဘက်တွင်မူ အခြေအနေမှာ ဤမျှ မရိုးရှင်းပေ။ တိုက်အသီးသီးမှ ထိတ်လန့်စရာ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်နေပြီး ရပ်ကွက်အတွင်း၌ ဇွန်ဘီများစွာ လှည့်လည်သွားလာနေကြသည်။

ဇွန်ဘီအများစုမှာ တိုက်ထဲတွင် ရှိနေကြဆဲဖြစ်ပြီး အပြင်သို့ မထွက်လာကြသေးပေ။ ယခုမှာ မွန်းတည့်အချိန်ဖြစ်သဖြင့် ရပ်ကွက်၏ အစွန်အဖျားတွင် ဇွန်ဘီ အလွန်အမင်း မများသေးပေ။ သူတို့ သုံးဦးအတွက်တော့ ဒါဟာ ကံကောင်းခြင်းတစ်ခုပင်။

သွေးများသည် လှေကားထစ်များမှတစ်ဆင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ စီးကျနေသည်။ ပြတင်းပေါက်များမှ သွေးများ ယိုစီးကျနေကာ တိုက်၏ အပြင်ဘက်နံရံများတွင် သွေးကွက်များ ထင်ကျန်နေသည်ကိုလည်း မြင်တွေ့ရသည်။ ဒါဟာ ငရဲခန်းအစစ်ပင်။

မေမေချင်းသည် စိတ်ဓာတ်ပြိုလဲတော့မတတ် ခံစားနေရသဖြင့် သူမ၏ အောက်နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်ထားသည်။ သူမသည် အသုံးမကျသူဖြစ်သော်လည်း သူတို့ကိုတော့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေရဟု ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

ဖေဖေချင်း၏ နီမြန်းနေကျ ပါးပြင်များမှာ ယခုအခါ ဖြူလျော့နေပြီဖြစ်သည်။ သူသည် ဇနီးဖြစ်သူ၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားရင်း သူမအား နွေးထွေးမှုပေးရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အပူချိန်မှာလည်း အလွန် ကျဆင်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဝင်ပေါက်အနီးရှိ လှေကားထစ်များတွင် ရှောင်းကောသည် သူတို့နှစ်ဦးကို တားထားလိုက်သည်။ ဖေဖေချင်းသည် သူမ၏ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့နှင့်အတူ လမ်းလျှောက်လေ့ရှိသော ဆရာဝန်ကြီး လျိုသည် သွေးစွန်းနေသော ပါးစပ်ဖြင့် ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ဝါးမြိုနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီးမှာ လုံးဝ မသေသေးဘဲ သူမ၏ ခြေလက်များမှာ တုန်ခါနေကာ သူမ၏ လက်များကလည်း ပွင့်ထွက်နေသော သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို အလိုလို ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားနေဆဲပင်။

ရှောင်းကောသည် ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ အထူးပြုလုပ်ထားသော ဆွဲဆန့်နိုင်သည့် ပုဆိန်တစ်လက်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ လက်ကိုင်မှာ တစ်မီတာခန့် ရှည်လျားပြီး အစွန်းတစ်ဖက်တွင် ပုဆိန်နှင့် အခြားတစ်ဖက်တွင် ချွန်ထက်သော ဓားမြှောင်တစ်ခု တပ်ဆင်ထားသည်။ နေရောင်အောက်တွင် ဓားသွားမှာ ကြယ်တစ်ပွင့်ကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်။

"ရှောင်းကော!"

ဖေဖေချင်းက သူမကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် သူထင်ထားသည့်အတိုင်း လုပ်တော့မှာလား?

ရှောင်းကောက ဘာမှမရှင်းပြပေ။ သူမသည် ပတ်ဝန်းကျင် လုံခြုံမှု ရှိ၊ မရှိကို အကဲခတ်ရင်း ဆရာဝန်လျိုရှိရာသို့ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်သွားတော့သည်။

သူမ သူ့ကို သတ်ရမည်။ သူသည် ယခု သူမ၏ ကားကို ပိတ်ထားသည်။ အခြားဇွန်ဘီများ၏ အာရုံကို မဆွဲဆောင်မိစေရန် သူ့ကို တိတ်တဆိတ် သတ်ပစ်ရန်သာ ရှိတော့သည်။