Side Story (8)

မေမေချင်းသည် ချင်းရှောင်းကောကို စိုးရိမ်တကြီး ဆွဲထားမိသည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်က အခုလေးတင် စတင်ခြင်းဖြစ်သဖြင့် သတ်ဖြတ်ခြင်းဟူသော အယူအဆမှာ သူတို့အတွက် စိမ်းသက်နေဆဲပင်။

ရုပ်ရှင်ထဲတွင် ကြည့်ရခြင်းနှင့် လက်တွေ့အခြေအနေမှာ လုံးဝမတူဘဲ အလွန်ပင် ရင်နာစရာ ကောင်းလှသည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ဇွန်ဘီလေးတစ်ကောင်သည် အနောက်ဘက်မှ လျှောက်လာသည်။

၎င်းမှာ ကျန့်မိသားစုမှ ရှောင်းပေါင်လေး ဖြစ်သည်။ ဖေဖေချင်းသည် ရှောင်းကောကို ထိတ်လန့်တကြား ဆွဲထားမိပြီး ကလေးလေးအပေါ် ရုတ်တရက် သနားစိတ် ဝင်မိသွားသည်။ ရုပ်ရှင်ထဲက ဇွန်ဘီတွေမှာ နှလုံးသားမရှိသော်လည်း လက်တွေ့ဘဝတွင်မူ ထိုသို့ ဖြစ်ချင်မှဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ရှောင်းကောသည်လည်း ထိုဇွန်ဘီလေးကို မြင်လိုက်ပြီး တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ပြင်လိုက်သည်။ သူမတွင် သနားညှာတာစိတ် လုံးဝမရှိဟု ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်သော်လည်း ဇွန်ဘီများသည် လူသားဆန်မှု မရှိတော့ပေ။

လူကြီးနှစ်ယောက်အား အမှန်တရားကို အမြန်ဆုံး သိမြင်စေရန်အတွက် ရှောင်းကောသည် သူတို့နှစ်ဦးကို ခေါ်ကာ နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်သည်။ ဇွန်ဘီလေးသည် တုံ့ပြန်မှု နှေးကွေးပြီး အမြင်အာရုံလည်း ညံ့ဖျင်းလှသည်။ ၎င်းသည် လူသားအသားစိမ်းနံ့ကိုသာ ရရှိနေသည်။ ၎င်းသည် အစွယ်များကို ထုတ်ကာ လက်သည်းများကို ဝှေ့ယမ်းရင်း တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်။ မေမေချင်းသည် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ဖေဖေချင်းကို ဖက်ထားလိုက်သည်။

သူမ ဖြစ်စေချင်သော အကျိုးသက်ရောက်မှု ရပြီဟု မြင်သောအခါ ရှောင်းကော တွေဝေမနေတော့ပေ။ သူမသည် ဇွန်ဘီလေး၏ ခေါင်းကို လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ချလိုက်သည်။

မေမေချင်း မျက်လုံးမှိတ်ထားလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ အကောင်းဆုံး အဖြေဖြစ်သည်ကို သူမ သိသော်လည်း ဤမျှ လိမ္မာသော ကလေးလေးကို ထိုသို့ မြင်တွေ့ရသည်မှာ သူမအတွက် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ရဆဲပင်။

ဖေဖေချင်းကတော့ ရှောင်မထွက်ဘဲ ရှောင်းကော ဘာလုပ်နေသည်ကို သေသေချာချာ စောင့်ကြည့်နေသည်။ သူသည် မိသားစု၏ ကျောရိုးဖြစ်သဖြင့် သူတို့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေရဟု ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ ထိုလူများသည် ဇွန်ဘီများ ဖြစ်သွားကြပြီဖြစ်ရာ လူသားဆန်မှု အစအနပင် ကျန်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

ရုပ်ရှင်ထဲကအတိုင်းဆိုလျှင် ဇွန်ဘီတစ်ကောင်၏ အားနည်းချက်မှာ ခေါင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ခေါင်းကို ဖြတ်နိုင်မှသာ သူတို့ သေဆုံးပေလိမ့်မည်။

ဇွန်ဘီလေးကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် ရှောင်းကောသည် ပုဆိန်ကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ဒါက တကယ်ကို ကောင်းမွန်သော ပုဆိန်တစ်လက် ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ ဈေးနှုန်းနှင့် ကြော်ငြာထားသည့်အတိုင်းပင် အရည်အသွေး ပြည့်မီလှသည်။ ၎င်းမှာ ပေါ့ပါးပြီး ချွန်ထက်ရုံသာမက ရေစိုလည်း ခံသည်။

ယခင်ဘဝတွင် သူမ ဇွန်ဘီများကို သတ်ဖူးခဲ့သည်။ အများကြီး မသတ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း သူမသည် သူမ၏ မိဘများကဲ့သို့ တွေဝေမနေပေ။

ကံကောင်းသည်မှာ ဤနေရာမှ ဆူညံသံက အလောင်းကို ဝါးမြိုနေဆဲဖြစ်သော ဆရာဝန်ကြီးလျိုကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။ ဇွန်ဘီများသည် အကြားအာရုံနှင့် အနံ့ခံအာရုံ အလွန်ထက်မြက်ကြောင်း ရှောင်းကော သိသဖြင့် သူတို့အနားသို့ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်ရန် မလိုအပ်ပေ။ အကောင်းဆုံး နည်းဗျူဟာမှာ သူတို့အနားသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်သွားပြီး သူတို့ မတုံ့ပြန်နိုင်မီ အပြတ်ရှင်းရန်ပင် ဖြစ်သည်။

ရှောင်းကောသည် ဤကိစ္စကို အမြန်ပြီးပြတ်ချင်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ဇွန်ဘီအုပ်ကြီး ရောက်လာလျှင် အားလုံး အဆုံးသတ်သွားပေလိမ့်မည်။

သူမ စီစဉ်ထားသည့်အတိုင်းပင် တစ်ဖက်လူ လှည့်မကြည့်နိုင်မီမှာပင် ၎င်း၏ခေါင်းသည် ကိုယ်ထည်မှ ပြတ်ထွက်သွားတော့သည်။

ရှောင်းကောသည် ကားသော့ကို ထိုးထည့်ကာ အသံမထွက်ဘဲ ကားတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူမသည် ဘေးတွင် ပုန်းနေသော လူနှစ်ဦးကို လက်လှမ်းပြလိုက်သည်။ ဖေဖေချင်းသည် ခြေကုန်လက်ပံကျနေသော မေမေချင်းကို ချီကာ ကားထဲသို့ အမြန်ဝင်ခဲ့ကြသည်။

ရှောင်းကောသည်လည်း ကားထဲသို့ ဝင်ကာ ကားတံခါးကို ညင်သာစွာ ပိတ်လိုက်သည်။

သူမ၏ ကားအင်ဂျင်မှာ အခြားကားများထက် ပို၍ အသံတိတ်သော်လည်း လုံးဝ အသံမထွက်ဘဲတော့ မနေပေ။ ထို့ကြောင့် အင်ဂျင်သံက အနီးအနားရှိ ဇွန်ဘီအချို့ကို ဆွဲဆောင်လိုက်ပြီး သူတို့သည် ပါးစပ်များကို ဖြဲကာ ကားဆီသို့ စတင် လျှောက်လာကြသည်။

မေမေချင်းသည် ထိုင်ခုံခါးပတ်ကို ကြောက်လန့်တကြား ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူလျော့နေသည်။ သူမက ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် "ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ?" ဟု ရှောင်းကောကို မေးလိုက်သည်။

ဖေဖေချင်းသည်လည်း အလေးအနက်ထားသော မျက်နှာပေးဖြင့် "ရှောင်းကော..."

"ထိုင်ခုံခါးပတ်ကို တင်းတင်းဆွဲထားကြပါ!"

ရှောင်းကောသည် ဤသို့ဖြစ်လာမည်ကို ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သည့် တစ်နှစ်က သူမသည် ဤ SUV ကားကို ပြုပြင်မွမ်းမံရန် လူတစ်ယောက်ကို ငှားရမ်းခဲ့သည်။ ကားအတွင်းတွင် ခလုတ်နှစ်ခု ရှိသည်။ ခလုတ်တစ်ခုကို နှိပ်လိုက်လျှင် ကား၏ ဘေးဘက်များမှ ချွန်ထက်သော ဆူးချွန်များ ထွက်လာမည်ဖြစ်သည်။ ထိုဆူးချွန်များမှာ ဆံပင်တစ်ပင်ကို နှစ်ပိုင်းပြတ်အောင် ဖြတ်နိုင်လောက်သည်အထိ ချွန်ထက်လှသည်။

အခြားခလုတ်တစ်ခုမှာမူ ထိုဆူးချွန်များတွင် ငြိနေသော အရာဝတ္ထုများကို ရှင်းလင်းရန် ဖြစ်သည်။

ထိုတရားမဝင် ပြုပြင်မွမ်းမံသည့် ဆိုင်ရှင်က ရှောင်းကောကို "လှပတဲ့ ရုပ်ရည်နောက်က လူသတ်သမားတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ဝှက်ထားသူ" ဟု တင်စားဖော်ပြခဲ့သည်။

ချင်းဇနီးမောင်နှံသည် သူမ၏ ညွှန်ကြားချက်ကို အလေးအနက် လိုက်နာကြသည်။ သူမ၏ စကားကို ကြားသည်နှင့် သူတို့သည် ထိုင်ခုံခါးပတ်များကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ ကားမျက်နှာကြက်ရှိ လက်ကိုင်များကိုပါ ကိုင်ထားလိုက်ကြသည်။

ရှောင်းကော လီဗာကို ဖြည်းဖြည်းချင်း နင်းလိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် ဇွန်ဘီ အလွန်အမင်း မများသေးသဖြင့် အင်ဂျင်သံ ကျယ်ကျယ်ဖြင့် ဇွန်ဘီများကို ထပ်မံ မဆွဲဆောင်လိုပေ။ ထို့ပြင် ဤဇွန်ဘီအနည်းငယ်အတွက် ဆူးချွန်များကို အသုံးပြုရန်လည်း မလိုအပ်သေးပေ။

ရှောင်းကောသည် သူမထံသို့ ပြေးလာသော ဇွန်ဘီများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကားဖြင့် တိုက်ကြိတ်မောင်းထွက်ခဲ့သည်။ အရိုးများ ကျိုးကြေသွားသည့် အသံများကို သူမ၏ နားထဲတွင် အဆက်မပြတ် ကြားနေရသည်။ သို့သော် သူမသည် ထိုအသံများကို လျစ်လျူရှုရန် ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည်။ ဤအချိန်တွင် ဇွန်ဘီများ မသေလျှင် သူမနှင့် သူမ၏ မိဘများ သေရပေလိမ့်မည်။ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် သနားညှာတာမှုမှာ လုံးဝ အသုံးမဝင်ပေ။

လမ်းပိတ်ထားသော ဇွန်ဘီအားလုံးမှာ ဘီးအောက်တွင် ကြိတ်ခြေခံလိုက်ရသည်။ ဒါဟာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ သတ်ဖြတ်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူတို့ကို လွတ်မြောက်စေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူတို့ မြန်မြန်သေလေ၊ ဤငရဲခန်းမှ မြန်မြန် လွတ်မြောက်လေ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဤသို့ဖြင့် ရှောင်းကော၏ ကားသည် အဝေးပြေးလမ်းမပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ အဝေးပြေးလမ်းပေါ်တွင် ကားများ အလွန်အမင်း မများပေ။ ထူးဆန်းသော မိုးများ အဆက်မပြတ် ရွာနေသဖြင့် သာမန် ကားလေးများနှင့် မည်သူမျှ အပြင်မထွက်ကြပေ။ ကားကြီးများသာ ဤရာသီဥတုတွင် မောင်းနှင်ကြသည်။

အဝေးပြေးလမ်းပေါ်တွင် ပျက်စီးနေသော ကားအချို့နှင့် ဇွန်ဘီအချို့ကို တွေ့ရသည်။ အတော်လေး တိတ်ဆိတ်နေသဖြင့် မောင်းနှင်ရသည်မှာ လွယ်ကူလှသည်။

မေမေချင်းသည် ကားထိုင်ခုံပေါ်တွင် အားအင်ကုန်ခမ်းစွာ မှီလျက် လိုက်ပါလာသည်။ သူမသည် သေဆုံးနေသော ဇွန်ဘီများကို ကြည့်ရသည်မှာ အသားကျလာပြီဖြစ်ရာ ယခင်ကကဲ့သို့ မကြောက်တော့ပေ။ သူမ၏ သမီးနှင့် ခင်ပွန်းပြောသည်မှာ မှန်ပါသည်။ ထိုဇွန်ဘီများသည် ယခုအခါ အသိဉာဏ်မဲ့သော တိရစ္ဆာန်များသာ ဖြစ်သည်။ သူတို့ မြန်မြန်အသတ်ခံရလေ၊ ကောင်းကင်ဘုံသို့ မြန်မြန်ရောက်လေ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ရှောင်းကောသည် သူမ၏ ဖုန်းကို ထုတ်ကာ ရူယိထံမှ စာကို ဖတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် စာအချို့ ပြန်ရိုက်ကာ အင်တာနက် လိုင်းများ မပြတ်တောက်မီ ရူယီတို့ မိသားစုနှင့် အဆက်အသွယ်ရရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သူတို့ လင်းမြို့သို့ ရောက်သောအခါ ထိုနေရာမှ အခြေအနေမှာ လျစ်လျူရှု၍ မရနိုင်လောက်အောင် ဆိုးရွားလှသည်။

အဝေးပြေးလမ်း ဝင်ပေါက်တွင် ဇွန်ဘီအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသော လူများစွာရှိပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို လိုက်လံ တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ ပြတ်တောက်နေသော အလောင်းများ၊ ထိတ်လန့်စရာ ဇွန်ဘီများ၊ တိမ်းမှောက်နေသော ကားများ၊ ဓာတ်ဆီကြောင့် လောင်ကျွမ်းနေသော မီးများနှင့် မည်းမှောင်နေသော မီးခိုးလုံးကြီးများကို တွေ့နေရသည်။

ရှောင်းကော၏ ကားကို မြင်သောအခါ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အများအပြားက ကားကို တားရန် ကြိုးစားကြသည်။ သို့သော် ရှောင်းကောသည် ကားကို ရပ်ရန် အစီအစဉ် မရှိပေ။

မေမေချင်းသည် စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေသော်လည်း ဖေဖေချင်းက သူမကို ညင်သာစွာ ပုတ်ကာ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

မေမေချင်းသည် သူမ၏ စိုးရိမ်စိတ်များကို ဖယ်ထုတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ ဒါက အဓိပ္ပာယ်ရှိလှသည်။ သူတို့ကိုယ်သူတို့ပင် မနည်း ကာကွယ်နေရသည်ဖြစ်ရာ အခြားသူများကို မည်သို့ ဂရုစိုက်နိုင်ပါ့မည်နည်း? အကယ်၍ သူတို့ အတ္တကြီးရမည်ဆိုလျှင်လည်း ကြီးရပေလိမ့်မည်။ သူတို့ သုံးဦးစလုံး အသက်ရှင်နေဖို့ကသာ အရေးကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။

ရှောင်းကောသည် အနောက်ထိုင်ခုံမှ အခြေအနေများကို အာရုံမစိုက်သော်လည်း သူမ၏ မိခင်ထံမှ မည်သည့်စကားမျှ ထပ်မကြားရတော့သဖြင့် စိတ်အေးသွားခဲ့သည်။ လူ့စိတ်ဆိုသည်မှာ ခန့်မှန်းရ ခက်လှသည်။ ယနေ့ အခြားသူများကို ကူညီခဲ့သော်လည်း သူတို့က ပြန်လည် ကူညီချင်မှ ကူညီပေလိမ့်မည်။ အတ္တကြီးခြင်းက ပိုကောင်းပါသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူတို့ အသက်ရှင်နေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဇွန်ဘီများစွာကို တိုက်ကြိတ်ခဲ့ပြီးနောက် ရူယီတို့ အိမ်အောက်သို့ ဘေးကင်းစွာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ကံကောင်းသည်မှာ သူမ၏ ရပ်ကွက်တွင် ဇွန်ဘီ အလွန်အမင်း မများပေ။

ရှောင်းကောသည် ရူယီထံသို့ ဖုန်းဖြင့် စာတစ်စောင် ပို့လိုက်ပြီးနောက် ရေဒီယိုအသံကို လျှော့ကာ ရူယီတို့ မိသားစု ဆင်းလာသည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နောက်ဆုံးရ သတင်းများကို နားထောင်ရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်နေသည်။

ချင်းဇနီးမောင်နှံသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ရေဒီယိုနားထောင်နေကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူတို့သည် အနောက်ထိုင်ခုံပေါ်တွင် အားကိုးရာမဲ့စွာ မှီနေကြတော့သည်။

ယခုအချိန်တွင် အစိုးရအနေဖြင့် အနီးအနားတွင် စစ်စခန်းတစ်ခု တည်ဆောက်ရန်မှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ပေ။ လူတိုင်းကို မိမိတို့အစီအစဉ်ဖြင့် ထိုစခန်းများသို့ အမြန်ဆုံး လာရောက်ကြရန် ညွှန်ကြားထားသည်။

ယခင်ဘဝကအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ ကြေညာချက်ထွက်လာပြီးနောက် လူအများစုမှာ မိမိတို့အစီအစဉ်ဖြင့် စခန်းသို့ ပြေးကြသည်။ အချို့ကတော့ လျှောက်သွားနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

ယခုဘဝတွင် ရှောင်းကောသည် သူမ၏ မိဘများနှင့်အတူ အေးအေးချမ်းချမ်း နေထိုင်ချင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် စခန်းသို့ သွားခြင်းက အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုပင်။

အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ရူယီသည် သူမ၏ မိဘများ၊ ခွေးတစ်ကောင်နှင့်အတူ ဆင်းလာခဲ့သည်။

သူတို့၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် သွေးများ စွန်းထင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှောင်းကော မျက်မှောင်ကြုတ်သွားမိသည်။ သူတို့ အနားရောက်လာသောအခါ သူမက မေးလိုက်သည်။"ဇွန်ဘီတွေနဲ့ တွေ့ခဲ့တာလား?"

ရူယီက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး တုန်ရင်နေသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ငါ နှစ်ကောင် သတ်ခဲ့တယ်"

ရှောင်းကော ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာများ ရှိ၊ မရှိ သေသေချာချာ စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ဒဏ်ရာ မရှိသည်ကို သေချာမှ ကားကို စတင် မောင်းထွက်ခဲ့သည်။

သူမသည် လူကြီးများကို တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အရင်ဆုံး မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။ သူတို့၏ သမီးများကြောင့် မိဘနှစ်ပါးစလုံးမှာ လျင်မြန်စွာပင် ရင်းနှီးသွားကြသည်။

"အခု ငါတို့ ဘယ်သွားမှာလဲ?"

ရူယီ၏ မိခင်သည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော တောင်ပိုင်းသူ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ယနေ့ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော အခြေအနေများက သူမကို အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်စေခဲ့သည်။ သူမ၏ လိမ္မာသော သမီးလေးက ဇွန်ဘီနှစ်ကောင်ကို သတ်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်မှာ သူမအတွက် အတော်လေး တုန်လှုပ်စရာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ရှောင်းကော မဖြေမီ မေမေချင်းက အရင်ဆုံး ဝင်ပြောကာ ရေဒီယိုမှ ကြားခဲ့သည်များကို ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။

ရူယီ၏ ဖခင်ကဲ့သို့ သန်မာထွားကြိုင်းသော ယောကျာ်းတစ်ယောက်ပင် ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်သွားသည်။ အာဏာပိုင်များက ဤသို့ ကြေညာချက် ထုတ်ပြန်လိုက်ပြီဆိုလျှင် ကမ္ဘာကြီးကတော့ အမှန်တကယ် ပျက်စီးသွားပြီ ဖြစ်သည်...။

"စိတ်ဓာတ်မကျပါနဲ့။"

သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်ကျနေမှုကို မြင်သောအခါ ရှောင်းကောက နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မတို့ ရှေ့ဆက်ရမယ်။ အားလုံး ကျန်းကျန်းမာမာနဲ့ အသက်ရှင်နေဖို့ပဲ လိုတာပါ။"

"ဟုတ်တယ်! ငါတို့ အသက်ရှင်နေရမယ်!"

ရှောင်းကော ပေးသော တစ်ရှူးအစိုဖြင့် ရူယီသည် သူမ၏ လက်များကို သုတ်လိုက်ပြီးနောက် ခိုင်မာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူတို့ အသက်ရှင်ရမည်!

မိဘနှစ်ပါးစလုံးမှာ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း သူတို့၏ သမီးများလောက် စိတ်ဓာတ်မခိုင်မာကြပေ။ သူတို့အားလုံးမှာ ဝမ်းနည်းကြောက်ရွံ့နေကြသည်။ သို့သော် မိန်းကလေးများ တက်ကြွနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့၏ ခံစားချက်အစစ်အမှန်ကို ထုတ်မပြရဲကြပေ။ ယခုအချိန်တွင် သူတို့ အဆင်ပြေအောင် နေရမည်! သူတို့ အသက်ရှင်ရမည်!

လမ်းမပေါ်မှ အခြေအနေများမှာ အော်ဟစ်သံများ၊ သွေးများနှင့် အကြမ်းဖက်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် ငဲရဲခန်းတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ ယခင်က သန့်ရှင်းသပ်ရပ်သော လမ်းမများမှာ ယခုအခါ သွေးချောင်းစီးနေသည့် မြင်ကွင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ပျော်ရွှင်စရာ မိသားစုများမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ပြိုကွဲသွားခဲ့ကြသည်။ အချစ်ဆုံး သူငယ်ချင်းများပင် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ရန်သူဖြစ်သွားကြသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ရှောင်းကော၏ အကြည့်မှာ လမ်းဘေးကျင်းထဲသို့ ရောက်နေသော ကျောင်းကားတစ်စီးပေါ်သို့ ရောက်သွားသည်။ ၎င်းမှာ သူမ၏ ကျောင်းမှ ဘွဲ့နှင်းသဘင် ခရီးစဉ်အတွက် ငှားထားသော ကျောင်းကား ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ၎င်းမှာ တိမ်းမှောက်နေပြီး ကွဲအက်နေသော မှန်စများ၊ အသားစများ၊ သွေးများနှင့် လူ၏ ကိုယ်လက်အင်္ဂါများ ပြန့်ကျဲနေသည်။

သူမ၏ လက်များသည် ကားစတီယာရင်ကို အလိုလို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်မိသွားသည်။ ထို့နောက် သူမသည် အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး သူမရှေ့မှ ရှင်းလင်းနေသော လမ်းကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်ကာ မောင်းထွက်ခဲ့သည်။

အသက်ရှင်နေဖို့က အဓိကပင်။