Side Story (9.1)

စစ်စခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ချောမွေ့လှသည်။ လူအများစုမှာ ဤနေရာတွင် လာရောက်ခိုလှုံရန် မစဉ်းစားမိကြသေးသည့်အတွက်လည်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လက်ရှိတွင် စခန်းအတွင်း၌ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အလွန်အမင်း မများသေးပေ။

ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာများ ရှိ၊ မရှိ စစ်ဆေးပြီးနောက် သူတို့ကို ယာယီအိပ်ဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်သည်။ အခန်းအရေအတွက် ကန့်သတ်ချက်ရှိသဖြင့် သူတို့လူစုမှာ အခန်းကျဉ်းလေးတစ်ခုထဲတွင် စုပြုံနေထိုင်ကြရသည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် သူမ၏ မိဘများကို နှစ်သိမ့်ပေးပြီးနောက် ရူယီနှင့်အတူ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

"ရှောင်းကော... ငါတို့ ပစ္စည်းတွေကို သိမ်းထားပေးဖို့ တောင်းဆိုတာကို သူတို့ ငြင်းလိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?"

ရူယီသည် အလွန်ပင် စိုးရိမ်နေမိသည်။ အကယ်၍ ဤနေရာမှလူများက ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းခွင့်မပြုပါက သူတို့ ယခုအချိန်ထိ ကြိုးစားပြင်ဆင်လာသမျှသည် အလဟဿ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

"သူတို့ မငြင်းပါဘူး"

ရှောင်းကောက တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ထို့ပြင် သူတို့က ခွင့်မပြုလျှင်ပင် သူမအတွက် စိုးရိမ်စရာမရှိပေ။

"လာ... သွားကြစို့။"

စကားပြောနေရင်း သူတို့နှစ်ဦးသည် ရုံးခန်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ အတွင်းရှိ စစ်သားအားလုံးကို သူတို့လာရခြင်းအကြောင်းရင်းအား ရှင်းပြပြီးနောက် ထိုစစ်သားက မိန်းကလေးနှစ်ဦးကို ပစ္စည်းသိုလှောင်ရုံဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

ရူယီသည် စိတ်သက်သာရာရသွားသော မျက်နှာပေးဖြင့် နောက်မှ လိုက်သွားသည်။ အကယ်၍ စခန်းကသာ ထိုကုန်ပစ္စည်းများကို သိမ်းမထားပေးခဲ့ပါက ဤသေတ္တာကြီးများမှာ ယခုအချိန်တွင် ပျောက်ဆုံးနေလောက်ပြီဖြစ်သည်။

အမည်းရောင်မိုးမရွာမီက ရှောင်းကောသည် ကွန်တိန်နာသေတ္တာ အများအပြားကို ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။ ထိုသေတ္တာများထဲတွင် အစားအစာ၊ အဝတ်အထည်၊ လျှပ်စစ်ထုတ်စက်များ၊ ဓာတ်ဆီနှင့် နောင်လာမည့်နေ့ရက်များတွင် အသုံးဝင်မည့် အရာအားလုံး ပါဝင်သည်။ စုစုပေါင်း ကွန်တိန်နာ ၁၀ လုံးရှိသည်။

ရူယီသည်လည်း ပစ္စည်းများစွာ ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။ သူမသည် ရှောင်းကောလောက် အစုံအလင် မရှိသော်လည်း သူမ၏ မိသားစုတစ်ခုလုံးနှင့် ခွေးအတွက်တော့ လုံလောက်လှသည်။

ရှောင်းကောသည် ပြည်သူ့အကျိုးပြုမည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် ကွန်တိန်နာ ဆယ်လုံးကျော်ကို စစ်စခန်းတွင် အတင်းအကျပ် လာရောက်အပ်နှံထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နိုင်ငံတော်၏ စစ်သားများသည် ဤကဲ့သို့သော အကြောင်းပြချက်အပေါ်တွင် အခြေခံထားသည့် 'အကူအညီတောင်းခံမှု' ကို လျစ်လျူရှုမည်မဟုတ်ကြောင်း သူမ မျှော်လင့်ထားခဲ့သည်။

ဤအကြောင်းပြချက်မှာ အနည်းငယ် ယုတ္တိမရှိသော်လည်း တာဝန်သိတတ်သော စစ်သားများသည် ယင်းကို မျက်ကွယ်ပြုမည်မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် သူတို့ မကူညီနိုင်လျှင်ပင် စိုးရိမ်စရာမလိုပေ။ ဤကွန်တိန်နာများအားလုံးတွင် သူမ၏ မျက်ဝန်းလွှာ၊ လက်ဗွေနှင့် လျှို့ဝှက်နံပါတ် သုံးမျိုးစလုံးရှိမှသာ ဖွင့်နိုင်သည့် ပေါင်းစပ်သော့များ တပ်ဆင်ထားသည်။ ထို့ကြောင့် ပစ္စည်းများ ပျောက်ဆုံးမည်ကို စိုးရိမ်စရာမလိုဘဲ တံခါးဝတွင်သာ ဒီအတိုင်း ထားပစ်ခဲ့၍ရသည်။

"ဒီမှာပါ။"

သူတို့ကို ခေါ်လာသော အရာရှိက ဂိုဒေါင်တစ်ခုလုံးကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း သော့များကို လွှဲပေးလိုက်သည်။ ပစ္စည်းများ စီစဉ်ပြီးပါက သော့ကို ပြန်အပ်ရန် ပြောကြားပြီး ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

သူ လမ်းလျှောက်ထွက်သွားစဉ် ဂိုဒေါင်တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော မိန်းကလေးနှစ်ဦးကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် အထက်မှ အမိန့်မရှိပါက သူ ဤသို့လုပ်ပေးမည်မဟုတ်ပေ။ ဤနေရာမှာ စစ်အခြေစိုက်စခန်းဖြစ်ပြီး ပါဆယ်လက်ခံသည့် နေရာမဟုတ်ပေ။ ထို့ပြင် လောကကြီးမှာလည်း ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်နေချိန်တွင် သူ ဤကိစ္စများကို ကိုင်တွယ်ရန် အချိန်မရှိပေ။

သို့သော် လူပျိုကြီးဘဝဖြင့် အချိန်အကြာကြီး နေလာခဲ့သော သူ၏ အထက်လူကြီးအတွက် အချစ်နတ်ဖူးစာ ဖန်တီးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် လက်အောက်ငယ်သားများအနေဖြင့် တတ်နိုင်သမျှ ကူညီပေးသင့်သည်ဟု သူ ယူဆထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှောင်းကောသည် သော့ကိုယူကာ ဂိုဒေါင်သံတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ အတွင်း၌ ကွန်တိန်နာများမှာ နေရာအနှံ့ ရှိနေသည်။

"ရှောင်းကော... ငါတို့ ဒါတွေကို ဘယ်လို ပြန်သယ်ကြမလဲ?"

ရူယီသည် လေးလံလှသော ကွန်တိန်နာများကို ကြည့်ပြီး စိုးရိမ်နေမိသည်။ သူမသည် ပစ္စည်းဝယ်ဖို့သာ စဉ်းစားခဲ့ပြီး သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအတွက်တော့ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခြင်း မရှိပေ။

ရှောင်းကောက ပြုံးလိုက်ပြီး သံကြိုးအချို့ကို ထုတ်လိုက်သည်။

"လွယ်ပါတယ်၊ သံကြိုးနဲ့ တွဲလိုက်ရုံပဲ။"

ရူယီမှာ နားမလည်နိုင်ဘဲ ရှောင်းကော ဘာလုပ်မည်ကို သေသေချာချာ စောင့်ကြည့်ရင်း သံကြိုးများကို ချိတ်လိုက်သည်။

ရှောင်းကော ဝယ်ထားသော ကွန်တိန်နာများသည် နည်းပညာမြင့်မားပြီး မောင်းနှင်ရန် စက်ရုပ်စနစ်များ ပါရှိသည်။ ပထမဆုံး ကွန်တိန်နာ၏ ခလုတ်ကို ဖွင့်ပြီး အထူးပြုလုပ်ထားသော အဝေးထိန်းခလုတ်ဖြင့် မောင်းနှင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို အသက်သွင်းလိုက်သည်နှင့် ကွန်တိန်နာများသည် အလိုအလျောက် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ချိတ်ဆက်သွားပြီး ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ် မိမိစိတ်ကြိုက် မောင်းနှင်နိုင်သည်။

"ဝါး!" ရူယီ သူမကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါတွေက အဆင့်မြင့်နည်းပညာတွေပဲ! ဈေးကြီးမှာ သေချာတယ်။"

သူမသည် မိဘများ၏ စုငွေစာအုပ်ကို ခိုးယူကာ ကွန်တိန်နာနှင့် ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သာမန် ကွန်တိန်နာများပင် ဈေးကြီးလှရာ ဤကဲ့သို့သော နည်းပညာမြင့်ပစ္စည်းများမှာ အဆမတန် ဈေးကြီးပေလိမ့်မည်။

ရှောင်းကောကတော့ ပြုံးနေရုံသာ။ သူမသည် လွန်ခဲ့သည့် လေးနှစ်အတွင်း စတော့ရှယ်ယာများ ဝယ်ယူကာ ငွေအမြောက်အမြား ရှာဖွေနိုင်ခဲ့ပြီး ယင်းတို့ကို ဤအတွက်သာ အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုကွန်တိန်နာများမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဈေးကြီးလှသည်။

ရူယီက ဈေးနှုန်းကို သိချင်လွန်းသဖြင့် အတင်းမေးနေသောကြောင့် ရှောင်းကောသည် လက်ချောင်းလေးများကို ထောင်ပြကာ အရေအတွက်ကို ပြောလိုက်ရသည်။ ဈေးနှုန်းကို သိလိုက်ရပြီးနောက် ရူယီသည် တစ်နေ့လုံး ပါးစပ်မစိနိုင်လောက်အောင် အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။

စခန်းအတွင်းရှိ နေထိုင်မှုမှာ သူတို့ ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။

ရှောင်းကော၊ သူမ၏ မိဘများ၊ ရူယီနှင့် ရူယီ၏ မိဘများအားလုံးအတွက် အခန်းကောင်းတစ်ခု ရရှိခဲ့သည်။ အနည်းဆုံးတော့ မိသားစု နှစ်စုမှာ အခန်းကျဉ်းလေးထဲတွင် အတူတူ ပြည့်ကျပ်မနေရတော့ပေ။

စခန်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာသော လူဦးရေမှာလည်း တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ တိုးပွားလာသည်။ လူတိုင်းမှာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေကြပြီး ဖရိုဖရဲ ပုံစံများ ဖြစ်နေကြသည်။

ထိုလူများကို မြင်တွေ့ရသောအခါမှ ရှောင်းကော၏ မိဘများနှင့် ရူယီတို့ မိသားစုမှာ ကမ္ဘာကြီး တကယ် ပျက်စီးသွားပြီဆိုသည်ကို နားလည်လိုက်ကြတော့သည်။

သူတို့သည် မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်းများဖြင့် သက်တောင့်သက်သာ နေထိုင်နေကြသည်။ မိသားစုနှစ်စု ပေါင်း၍ စားသောက်ဆိုင်လေးတစ်ခုကိုလည်း ဖွင့်လှစ်ခဲ့ရာ ယင်းကို စခန်း၏ အမြင့်ဆုံးအရာရှိက ခွင့်ပြုပေးထားသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့၏ ကွန်တိန်နာများကို မနာလိုဖြစ်သူများ ရှိသော်လည်း မည်သူမျှ မဟုတ်ကဟုတ်က မကြံစည်ရဲကြပေ။

ကမ္ဘာပျက်ကပ် ကာလတလျှောက်တွင် စစ်တပ်မှလူများအပြင် ဤမိသားစု နှစ်စုသာလျှင် နေ့တိုင်း အဝတ်အစား သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်ဆင်နိုင်ပြီး စားဝတ်နေရေးအတွက် စိုးရိမ်စရာမလိုဘဲ နေနိုင်ကြသည်။ သူတို့သည် လျှပ်စစ်ထုတ်စက် အကူအညီဖြင့် တီဗီကြည့်နိုင်ပြီး အဲကွန်းပင် အသုံးပြုနိုင်သည်။ အချို့သော ကဏ္ဍများတွင် သူတို့၏ နေထိုင်မှုမှာ စစ်တပ်ဝန်ထမ်းများထက်ပင် ပို၍ သက်တောင့်သက်သာ ရှိနေတော့သည်။