Side Story (9.2)

ကမ္ဘာပျက်ကပ်၏ ဒုတိယမြောက်လတွင် ထူးခြားသော စွမ်းအားရှင်အချို့ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ မကြာမီမှာပင် ဇွန်ဘီများ၏ ဦးနှောက်အတွင်း၌ စွမ်းအားမြှင့်တင်ရာတွင် အသုံးဝင်သော ပုံဆောင်ခဲများ ရှိကြောင်း စစ်တပ်က ကြေညာခဲ့သည်။ ယင်းက စွမ်းအားရှင်များစွာကို ဇွန်ဘီများကို လိုက်လံနှိမ်နင်းရန် ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ဤအရာများက ချင်းရှောင်းကောတို့ လူစုအပေါ် သက်ရောက်မှု မရှိခဲ့ပေ။ သူတို့သည် အောင်မြင်ဖြစ်ထွန်းနေသော သူတို့၏ စားသောက်ဆိုင်လုပ်ငန်းကိုသာ ဆက်လုပ်ကိုင်နေခဲ့ကြသည်။

ရှောင်းကော၏ ကိုယ်တိုင်ကုသနိုင်စွမ်း စွမ်းအားမှာ အခြေခံအဆင့်တွင် ရှိသည်။ ရူယီ၏ မြေဓာတ်စွမ်းအားမှာလည်း မကြာမီမှာပင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ရူယီ စွမ်းအားရလာသည်နှင့် ရှောင်းကောက သူမ၏ တံခါးအပြင်ဘက် မြေကွက်လပ်တွင် သီးနှံစိုက်ပျိုးရန် ခွင့်ပြုချက် တောင်းခံခဲ့သည်။ ရူယီက သူမ၏ မြေဓာတ်စွမ်းအားဖြင့် လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် သူတို့ရှေ့တွင် စတုရန်းပုံ ဟင်းသီးဟင်းရွက် စိုက်ခင်းလေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ အလွန်ပင် အဆင်ပြေလှသည်။

အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ဖေဖေချင်းကလည်း ရေဓာတ်စွမ်းအားကို ရရှိခဲ့သဖြင့် သူတို့အတွက် ရေပေးဝေရေးအတွက် စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ပေ။

ရူယီ၏ ဖခင်မှာမူ လျှပ်စီးစွမ်းအားကို ရရှိခဲ့ရာ လျှပ်စစ်မီးအတွက် ပူစရာ မလိုတော့ပေ။ လျှပ်စီးအားကို သေချာထိန်းချုပ်ပြီး လျှပ်စစ်ထုတ်စက်ထဲသို့ ထည့်သွင်းပေးနိုင်သရွေ့ သူတို့တွင် အဆုံးမဲ့ လျှပ်စစ်ဓာတ်အား ရရှိနေမည် ဖြစ်သည်။

မေမေချင်းနှင့် ရူယီ၏ မိခင်တို့တွင် စွမ်းအားမရှိသော်လည်း သူတို့ စိတ်မပျက်ကြပေ။ သူတို့၏ ခင်ပွန်းများနှင့် သမီးများက ကာကွယ်ပေးထားသဖြင့် စွမ်းအားများ မလိုအပ်တော့ပေ။

စားသောက်ဆိုင်တွင် စွမ်းအားရှင် လေးဦးရှိနေသဖြင့် စစ်တပ်က သူတို့ကို ပို၍ တန်ဖိုးထားလာကြသည်။ သို့သော် သူတို့က ကျော်ကြားမှုကို မလိုလားပေ။ သူတို့ လိုချင်သည်မှာ ဤဆိုင်လေးတွင် ရိုးရိုးရှင်းရှင်းနှင့် အေးအေးချမ်းချမ်း နေထိုင်သွားရန်သာ ဖြစ်သည်။

အစားအစာအတွက် ပေးချေမှုကိုလည်း ရိက္ခာများအစား ပုံဆောင်ခဲများဖြင့် ပြောင်းလဲခဲ့သည်။ အိမ်တွင် စွမ်းအားရှင် လေးဦးရှိသဖြင့် ပုံဆောင်ခဲများက သူတို့အတွက် ပို၍ အသုံးဝင်သည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ်၏ ငါးလမြောက်တွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို လိုက်လံရှာဖွေသည့် အဖွဲ့ကြီး ဘေးကင်းစွာ ပြန်ရောက်လာသည်။ သူတို့သည် အနီးဆုံးမြို့နှစ်မြို့မှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို စခန်းသို့ အောင်မြင်စွာ ခေါ်ဆောင်လာနိုင်ခဲ့သည်။

စစ်တပ်က ပြန်လာသော သူရဲကောင်းများကို ခမ်းနားသော ညစာဖြင့် တည်ခင်းဧည့်ခံရန် စားသောက်ဆိုင် တစ်ခုလုံးကို ငှားရမ်းခဲ့သည်။

နံနက်ကတည်းက စခန်းတစ်ခုလုံး ဆူညံလှုပ်ရှားနေသည်။ ရှောင်းကောတို့လူစုမှာ ညစာအတွက် ပြင်ဆင်ရန် မိုးမလင်းမီကတည်းက နိုးနေခဲ့ကြသည်။ စာရင်းများအရ လူပေါင်း ၁၂၀ လာမည်ဖြစ်သည်။ အလုပ်ပမာဏမှာ အလွန်များပြားသဖြင့် တစ်နေ့လုံး လုပ်ခဲ့ရပြီး ညနေပိုင်းတွင်မှ လူ ၁၂၀ စာ ဟင်းလျာများ ပြီးစီးခဲ့သည်။

လျှပ်စစ်ထုတ်စက်ကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တစ်နေရာလုံး လင်းထိန်သွားကာ စားပွဲပေါ်ရှိ ဟင်းလျာများ၏ မွှေးပျံ့သော အနံ့များက ဗိုက်ဆာအောင် ဆွဲဆောင်နေတော့သည်။

အားလုံးပြီးစီးသွားသောအခါ စစ်သားများ နေရာယူထိုင်လိုက်ကြသည်။ ပြင်ဆင်စရာများ မရှိတော့သည်ကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ရှောင်းကော ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် လူအုပ်ထဲမှ စူးရှသော အကြည့်တစ်စုံက သူမ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ နောက်က လိုက်ပါကြည့်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက်မှ သူက နှမြောတသစွာဖြင့် အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

"အဲဒါ မင်းအမြဲတမ်း ရှာနေပြီး တွေးနေတဲ့ မိန်းကလေးလား?"

"ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ!"

အက်ရှရှအသံတစ်ခုက အလိုလိုပင် ပြန်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

အရင်စကားစသူက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဟန်ဆောင်နေတုန်းလား? မင်းမျက်လုံးတွေက အဲဒီမိန်းကလေးဆီမှာ ကပ်နေတာပဲကို"

တစ်ဖက်လူ ဒေါသထွက်တော့မည်ကို မြင်သောအခါ ထိုသူက စကားလမ်းကြောင်း အမြန်လွှဲလိုက်သည်။

"မြန်မြန်စားစမ်းပါ။ ဒီလို မွှေးကြိုင်တဲ့ ဟင်းပူပူတွေကို မစားရတာ ကြာပြီ။ အခုမစားရင် ဟိုဗိုက်ဆာနေတဲ့ ကောင်တွေ အကုန်စားပစ်ကြလိမ့်မယ်။"

အသားကုန် စားနေသော ထိုလူမှာ ဘေးရှိ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ မျက်နှာနီမြန်းနေသည်ကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။

ကမ္ဘာပျက်ကပ်၏ ရှစ်လမြောက်တွင် ရှောင်းကောမှာ မမကြီး ဖြစ်လာခဲ့သည်...။

မေမေချင်းသည် ကမ္ဘာပျက်ကပ် မတိုင်မီကတည်းက ကိုယ်ဝန်ရှိနေခြင်းဖြစ်သော်လည်း အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် သတိမထားမိခဲ့ပေ။ သူမ ဝမ်းဗိုက် သိသိသာသာ ထွက်လာမှသာ အခြားသူများက သတိပြုမိကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ရူယီ၏ မိခင်က သွေးခုန်နှုန်းစမ်းသပ်ပေးမှသာ ကိုယ်ဝန် မည်မျှရှိပြီကို သိခဲ့ရသည်။

သူမကို ကြည့်ပြီး ရယ်နေသော မောင်လေးကို ကြည့်ရင်း ရှောင်းကော အတွေးထဲ နစ်ဝင်နေမိသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဖေဖေချင်းက ကလေးအတွက် နာမည်စဉ်းစားနေရာ ရှောင်းကောက ရုတ်တရက် "ချင်းအန်းမင်"ဟု ပြောလိုက်သည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ အနှီးထဲက ကလေးငယ်သည် ရုတ်တရက် အသံထွက်ကာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ရှောင်းကောကိုသာ ကြည့်ပြီး ပြုံးနေတော့သည်။ သူမကို မမြင်ရလျှင်တော့ ငိုယိုကာ ဂျီကျတော့သည်။

ဖေဖေချင်းကတော့ ကြည့်ရတာ သူတို့နှစ်ယောက်မှာ အရင်ဘဝက မိသားစုဝင်တွေ ဖြစ်ခဲ့ပုံရပြီး ဒီဘဝမှာ မောင်နှမအဖြစ် ပြန်ဆုံတာနေမှာဟု ခန့်မှန်းပြောဆိုသည်။

သူမ၏ ဖခင် ပြောသည်ကို နားထောင်ရင်း ရှောင်းကော ရင်ထဲတွင် တစ်ဆို့သွားသည်။ သူမ၏ အစ်ကို (ယခင်ဘဝက ချင်းအန်းမင်) ကို သူမ ပြောခဲ့ဖူးသည်မှာ နောက်ဘဝတွင် သူမက အစ်မဖြစ်လာပြီး သူ့ကို စောင့်ရှောက်ပါမည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

စကားတွေ ပြောနေသည့် ကလေးငယ်လေးကို ကြည့်ရင်း ရှောင်းကောက သူမ၏ လက်ညှိုးလေးကို တိတ်တဆိတ် ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"အစ်ကို... အစ်ကိုက ညီမလေးအတွက် ဒီကို ရောက်လာတာလား?"

ကလေးငယ်က သူမ၏ လက်ညှိုးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ တစ်ခုခု ပြောချင်သလိုမျိုး ပါးစပ်လေး ဟလိုက်သည်။

ရှောင်းကော မျက်လုံးများ နီမြန်းလာပြီး ပြုံးလိုက်မိသည်။

"တကယ်ပဲ အစ်ကို ဖြစ်နေတာပဲ..."

မေမေချင်း မီးနေသည်ဘဝရောက်နေသဖြင့် ရှောင်းကောက သူမ၏ အလုပ်များကို တာဝန်ယူပေးထားသည်။

တစ်နေ့ မွန်းတည့်ချိန်တွင် ရှောင်းကောသည် ဆိုင်ခန်းမထဲ၌ ထိုင်ကာ ငေးမောနေမိသည်။ တီဗီတွင် ရှေးဟောင်းအချစ်ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ပြနေပြီး အဲကွန်းမှ အေးမြသော လေများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ရုတ်တရက် တံခါးပွင့်လာသဖြင့် ရှောင်းကော သတိပြန်ဝင်လာကာ ထရပ်လိုက်သည်။

"ဆိုင်မဖွင့်သေးဘူးရှင့်..."

သူမ စကားမဆုံးမီမှာပင် ကြောင်အမ်းသွားရသည်။ အရပ်ရှည်ရှည် လူတစ်ယောက် သူမရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။ ထင်ရှားသော လက်ထိပ်နီနီများကို ကြည့်ကာ ရှောင်းကော ခဏမျှ မှင်တက်သွားသည်။ ထိုခဏ၌ သူမသည် အခြားဘဝတစ်ခုဆီသို့ ပြန်ရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်...။

သူမကို ဇွန်ဘီတွေဆီက ကယ်တင်ခဲ့သူ၊ စခန်းကို ခေါ်လာပေးသူ၊ နေစရာ ရှာပေးသူ၊ နေ့တိုင်း ဆိုင်ကို လာပြီး အားပေးတတ်သူနှင့် အခုထိ သူမကို စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောသေးသူ...။

"ဘာမှာချင်လို့လဲရှင့်?"

ထိုသူ ကြောင်သွားသည်။ အတင်းမွေးထားသော သတ္တိများမှာ ထိုခဏ၌ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ကံကောင်းသည်မှာ သူ၏ နားရွက်များမှာ ဦးထုပ်အောက်တွင် ဖုံးကွယ်နေသဖြင့် နီမြန်းနေသည်ကို တစ်ဖက်လူ မမြင်နိုင်ခြင်းပင်။

သူ ဘာမှမပြောသည်ကို မြင်သောအခါ ရှောင်းကောက ရင်းနှီးစွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဝက်သားနီချက်စားမလား? ပြီးတော့ ရေခဲလက်ဖက်ရည်ကော?"

ထိုလူမှာ မျက်နှာနီမြန်းလျက် ခေါင်းကိုသာ ညင်သာစွာ ညိတ်လိုက်ပြီး အနီးဆုံး ကုလားထိုင်တွင် တောင့်တောင့်ကြီး ထိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများကို မကြည့်ရဲပေ။

'ငါ ဝက်သားနီချက်နဲ့ သံပရာရေခဲလက်ဖက်ရည် ကြိုက်တာကို သူ ဘယ်လိုသိနေတာလဲ? ဒုက္ခပဲ... ငါ့နှလုံးခုန်သံတွေ အရမ်းမြန်နေပြီ...'

ဝက်သားနီချက်မှာ အသင့်ချက်ပြီးသား ရှိနေသဖြင့် ရှောင်းကောက အိုးထဲတွင် ပြန်နွှေးလိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။ သူ ဝမ်းဗိုက်ကြီးသည်ကို မှတ်မိနေသဖြင့် ထမင်းကိုလည်း အများကြီး ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် နောက်ထပ် ထမင်းတစ်ဇွန်းကိုပါ ပန်းကန်ပေါ်တွင် ပုံပေးလိုက်သေးသည်။

သူမသည် ရေခဲလက်ဖက်ရည် အေးအေးတစ်ခွက်ကိုပါ ပြင်ဆင်ပြီး အားလုံးကို ချပေးလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ရှောင်းကော ရပ်လိုက်ပြီး သူ့ကို နားမလည်နိုင်သလို ကြည့်လိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ အရင်က ဆုံဖူးလား?"

သူ့အသံမှာ အလွန်ရင်းနှီးနေပြီး အသံနိမ့်နိမ့် အက်ရှရှဖြင့်... တကယ့်ကို ရင်းနှီးလွန်းလှသည်။

ဤအချိန်တွင် သူမ၏ နှလုံးခုန်သံမှာ အလွန်မြန်နေသဖြင့် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ပေ။ ကျန်းတန်းဟယ်မှလွဲ၍ မည်သည့်အမျိုးသားအပေါ်တွင်မှ သူမ ဤသို့ မခံစားခဲ့ဖူးပေ။

"လွန်ခဲ့တဲ့ လေးနှစ်က... တက္ကသိုလ်မှာ... စစ်သင်တန်း တက်တုန်းက..."

သူသည် စကားအပြောနည်းသူ ဖြစ်သဖြင့် ယခု သူနှစ်သက်သော မိန်းကလေးနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်နေရချိန်တွင် အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။

"နည်းပြ!!"

ရှောင်းကော၏ မျက်လုံးများ ပြူးသွားသည်။ ဤအသံက ဘာလို့ ဒီလောက် ရင်းနှီးနေရတာလဲဟု သူမ တွေးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် တက္ကသိုလ်တုန်းက စစ်သင်တန်းတွင် သူတို့၏ နည်းပြချုပ် ဖြစ်ခဲ့ခြင်းပင်။

သူတို့မှာ တကယ့်ကို ရေစက်ရှိကြသည်!!

သူသည် ယခုဘဝတွင် သူမ၏ နည်းပြဖြစ်ပြီး ယခင်ဘဝတွင်မူ သူမ၏ ကယ်တင်ရှင် ဖြစ်သည်။ သူတို့မှာ တကယ့်ကို ဆုံတွေ့ရန် ကံပါလာကြသူများပင်။

ရှောင်းကော၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အကြည့်အောက်တွင် ထိုလူမှာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ "ငါ ထမင်းစားတော့မယ်" ဟု ခပ်တုံးတုံး ပြောလိုက်မိသည်။

ပြောပြီးသည်နှင့် သူ နောင်တရသွားသည်။ သူ ပြောချင်သည်မှာ ဤသို့ မဟုတ်ပေ!!

ရှောင်းကောက အားတုံ့အားနာ ပြုံးလိုက်ပြီး အဝေးသို့ ဆုတ်ပေးလိုက်သည်။ "အားနာပါတယ်၊ အေးအေးဆေးဆေး သုံးဆောင်ပါနော်။"

ထိုလူမှာ သူ၏လက်သီးကို အကြိမ်အနည်းငယ် ဆုပ်လိုက်၊ ဖြေလိုက် လုပ်နေပြီးမှ ရှောင်းကော၏ ကျောပြင်ကို လှမ်းကြည့်ကာ တူကို ကိုင်လိုက်သည်။ သူသည် ဦးထုပ်၊ မျက်မှန်နှင့် နှာခေါင်းစည်းများကို ချွတ်လိုက်ပြီး အရသာကို မခံစားနိုင်လောက်အောင်ပင် မြိန်ယှက်စွာ စားနေတော့သည်။

သူသည် ရှေ့မှ မိန်းကလေးငယ်လေးကို ဝမ်းနည်းရိပ်သန်းစွာ ကြည့်နေမိသည်။ သူ သူမကို တကယ် စကားပြောချင်မိသည်...။

သူ့အကြည့်များကို ခံစားနေရသဖြင့် ရှောင်းကောမှာ ဘာမှ မလုပ်နိုင်တော့ပေ။ သူမ အလွန် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေရသည်။ သူ ဘာလို့ သူမကို ဒီလိုမျိုး ကြည့်နေရတာလဲ?

ထပ်ပြီး သည်းမခံနိုင်တော့သဖြင့် ရှောင်းကော လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ထိုလူသာမက သူမပါ မှင်တက်သွားရသည်။

ထို့နောက် သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်များ စီးကျလာတော့သည်...။

"ရှင်... ရှင့်နာမည် ဘယ်သူလဲ?"

ထိုလူ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျန်း... ကျန်းတန်းဟယ်။"

မျက်ရည်များ စီးကျနေရင်းမှာပင် ရှောင်းကော ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။ ကျန်းတန်းဟယ်၏ နှလုံးမှာ ခုန်သွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ သူမ ငိုသည်ကို သူ မကြည့်ရက်ပေ။

မိမိကိုယ်မိမိ ဘာလုပ်နေသည်ကိုပင် သတိမထားမိဘဲ သူသည် သူမအနားသို့ လျှောက်သွားကာ သူမ၏ မျက်ရည်များကို သုတ်ပေးလိုက်မိသည်။

ရှောင်းကောသည် ရင်းနှီးလှသော ထိုမျက်နှာကို မက်မောစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ပျော်ရွှင်သည့် အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အတူရှိရန် ကံပါလာကြသူများ ဖြစ်သည်။ ဘဝပေါင်းများစွာ တိုင်အောင် သူတို့ ခွဲခွာကြရတော့မည် မဟုတ်ပေ။

--- (ပြီးပါပြီ) ---