အခန်း (၁၇၃-၁၇၄)

အခန်း (၁၇၃) - ကျောက်ထျန်းတံဆိပ်တုံး

ကျွမ်းကျင်သူများမှာလည်း လီယန်ချူသည် ထိုမျှလောက် အခံနိုင်ရည်ရှိပြီး ပြန်လည်တိုက်ခိုက်မှု ကလည်း အဆုံးစွန်အထိ ရှိလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ကြပေ။

အနည်းငယ်မျှ သတိလွတ်လိုက်သည်နှင့် လီယန်ချူ၏ လက်ချက်ဖြင့် တိုက်ရိုက် အသတ်ခံရနိုင်ခြေရှိသည်။

မိမိ၏ နည်းလမ်းများမှာ မည်မျှပင် ဆန်းကြယ်လှပနေပါစေ ဘာမှလုပ်၍မရပေ။

မျက်လုံးထဲတွင် တောက်ပလှသော တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည့် ထိုကဲ့သို့သော ပြိုင်ဘက်မျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်။

တစ်ဖက်လူသည် သူတို့ကို မိစ္ဆာလမ်းစဉ် ကျွမ်းကျင်သူများအဖြစ် ကြည့်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ လမ်းလျှောက်နေသည့် ရတနာများအဖြစ် ကြည့်နေသကဲ့သို့ပင်။

လူတိုင်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားကြသည်။

နတ်ဘုရားနယ်မြေ ပွင့်ရန် နီးကပ်နေပြီဖြစ်ရာ၊ ထိုနေရာတွင် ရေတွက်၍မရနိုင်သော ပါရမီရှင်များအတွက် ရတနာများ၊ နတ်ဘုရားလက်နက်များနှင့် နတ်ဘုရားအခွင့်အရေးများ ရှိနေသည်။

အမှန်တကယ်ပင် ပါးရှကျောက်ရုပ်၏ အခွင့်အရေးတစ်ခုတည်းအတွက်နှင့် ထိုလူငယ် တာအိုဆရာ နှင့် အသေအလဲ တိုက်ခိုက်သင့်သလား

မကောင်းသော အကြံအစည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ဟေးဝူချန်း ပင်လျှင် အနည်းငယ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားရသည်။

ရရှိမည့်အရာထက် အန္တရာယ်က ပိုကြီးမားနေသကဲ့သို့ပင်။

ထိုတာအိုဆရာမှာ အမှန်တကယ်ပင် ခန့်မှန်းရ ခက်လွန်းလှသည် ။

မိုးကြိုးငါးပါး သန်စင်သောယန် ၊ ခန္ဓာကိုယ်အကာကွယ် ၊ မီးလောင်မှုကိုလည်း မကြောက်၊ ဓားအရှိန်အဝါကလည်း ထက်မြက်လှပြီး၊ အနီးကပ်တိုက်ခိုက်မှုမှာလည်း အလွန်ပင် ကြမ်းတမ်းလှသည်။

တစ်ကိုယ်လုံးရှိ သွေးချီစွမ်းအားများမှာ မီးဖိုကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ပင်

ထိုကဲ့သို့သော ပြိုင်ဘက်မျိုးကို မည်သူမျှ ထိပ်တိုက် မတိုးချင်ကြတော့ပေ။

ဝုန်း

သူတို့ ဆုတ်ခွာရန် တုံ့ဆိုင်းနေစဉ်မှာပင်၊ လီယန်ချူသည် ပြင်းထန်သော ဓားအရှိန်အဝါတစ်ခုဖြင့် ကျောက်စိမ်းအသားအရေရှိ အလောင်းကောင်လူသားကို ခုတ်ချလိုက်သည်။

မြေပြင်မှာ ဝုန်းခနဲ ပွင့်ထွက်သွားပြီး နီရဲသော မီးတောက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

အလောင်းကောင်လူသား၏ မျက်လုံးထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ပေါ်လာသည်၊ ထိုကဲ့သို့သော မီးတောက်မျိုးမှာ သူ၏ ယင်ဝိညာဉ် အတွက် အလွန်ကြီးမားသော ထိခိုက်မှုရှိသည်။

အထူးသဖြင့် ထိုဓားကြောင့် ရရှိသော ဒဏ်ရာမှာ ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွား အတွက် ပြန်လည်ကုသရန် အလွန်ခက်ခဲလှသည်။

သူ အာရုံပြုထားသော ရှေးဟောင်းအလောင်းကောင် အာရုံပြုနည်းအရဆိုလျှင်၊ မူလက အလွန်အားကောင်းသော ပြန်လည်ကုသနိုင်စွမ်း ရှိသင့်သည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ထိုသို့မဟုတ်တော့ပေ

အလောင်းကောင်လူသားသည် အပေါ်သို့ ရုတ်တရက် ပျံတက်သွားပြီး ဝိညာဉ်အလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ထွက်ပြေးတော့သည်။

အရှိန်မှာ အလွန်ပင် မြန်လှသည်

မင်း စိတ်လှုပ်ရှားပြီး သတိလွတ်သွားမယ့် ဒီအချိန်ကိုပဲ ငါစောင့်နေတာ။

"ချုပ်နှောင်စမ်း "

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ချုပ်နှောင်ခြင်းအတတ်

အလောင်းကောင်လူသားသည် ထိုဓားချက်ကြောင့် ထိတ်လန့်နေစဉ် လီယန်ချူ၏ ချုပ်နှောင်ခြင်း အတတ် နှင့် တွေ့လိုက်ရသောအခါ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဝုန်းခနဲ တန့်သွားရသည်။

ရှုး

လီယန်ချူသည် ကျန်ကျောင်းဓားကို ကိုင်စွဲကာ ခေါင်းပေါ်မှ တည့်တည့် ခုတ်ချလိုက်တော့သည်။

ဝုန်း

အလောင်းကောင်လူသားသည် ထိုဓားချက်ကြောင့် ချက်ချင်းပင် နှစ်ပိုင်း ပြတ်သွားရသည်။

ကျန်ကျောင်းဓားမှာ ဝိညာဉ်နှင့် ယင်ဝိညာဉ်များကို နှိမ်နင်းနိုင်စွမ်းရှိသဖြင့်၊ ဝိညာဉ်ချင်း တိုက်ခိုက်ရာတွင် အနှိုင်းမဲ့ နတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

အားးး

အလောင်းကောင်လူသားမှာ ပြင်းထန်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရသည်။

ဓားပေါ်ရှိ ပူပြင်းလှသော အတွင်းအားများက တစ်ခဏချင်းမှာပင် အလောင်းကောင်လူသားကို လုံးဝ ဝါးမျိုသွားတော့သည်။

ကုသိုလ်မှတ် ခြောက်ထောင်

လီယန်ချူ၏ အကြည့်မှာ ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားများဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

အေးစက်ကာ စူးရှလှ၏။

လူတိုင်းသည် အလွန်ကြီးမားသော ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ တစ်ခုခု၏ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ရှုး ရှုး ရှုး

အပြင်ထွက်နေသော ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားများနှင့် နတ်ဘုရားတုများအားလုံးသည် ကောင်းကင်ယံသို့ တိုက်ရိုက် ပျံတက်ကာ ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။

ထိုနေရာမှ ဝေးရာသို့ပင်

လီယန်ချူသည် လိုက်လံ မတိုက်ခိုက်တော့ဘဲ ဓားကို မြေမှာထောက်ကာ ထိုနေရာတွင်ပင် ရပ်နေလိုက်သည်။

အဓိကအချက်မှာ ခန္ဓာကိုယ် အသွေးအသားမှာ မည်မျှပင် မြန်ပါစေ၊ တတိယအဆင့် ယန်ဝိညာဥ်ထွက်ခြင်း အဆင့်သို့ရောက်ကာ ပစ္စည်းများကို စေခိုင်းနိုင်စွမ်း မရှိသရွေ့ ဝိညာဉ်အလင်းတန်း၏ အရှိန်ကို မမှီနိုင်ပေ။

ထိုကျင့်ကြံသူများ၏ ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားများမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကောင်းကင်ယံတွင် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

လီယန်ချူသည် ထိုနေရာတွင် ခဏမျှ ရပ်နေပြီး၊ သူ၏ စီနီယာဦးလေးကို သွားမရှာတော့ပေ။

သူ အသေအချာ မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုအဘိုးကြီးမှာ သာမန် မဟုတ်ပေ။

မိမိကူညီရန် လုံးဝ မလိုပေ။

သူသည် ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်နေသော ထိုနေရာမှ တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာခဲ့ပြီး၊ တိတ်ဆိတ်သော ဂူတစ်ခုကို ရှာကာ အနားယူလိုက်သည်။

ခုနက သူသည် အနှိုင်းမဲ့ တန်ခိုးရှင်ကဲ့သို့ ရှိနေပြီး သွေးချီစွမ်းအားမှာ နေမင်းကြီးကဲ့သို့ တောက်ပနေသော်လည်း။

၎င်းမှာ အစီရင်ဝတ်စုံ ၏ စွမ်းအားဖြည့်တင်းမှုကြောင့် ဖြစ်ပြီး ကျန်ကျောင်းဓား၏ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် အဆင့်မြင့်ထားမှု ကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။

ထို သိုင်းပညာဖြင့် တာအိုသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းနယ်ပယ်မှ သိုင်းနတ်ဘုရား ချန်ထားရစ်ခဲ့သော အစီရင်ဝတ်စုံ မှာ လီယန်ချူ၏ သွေးချီစွမ်းအားကို ခေတ္တခဏအတွင်း ကြောက်မက်ဖွယ် အဆင့်သို့ မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည်။

သို့သော်လည်း လီယန်ချူသည် ဒီညတွင် လက်ခြောက်ဖက် မိစ္ဆာဘုရင်၊ မိစ္ဆာသားရဲ ပိဖန့်နှင့် အလောင်းကောင်လူသားတို့ကို ဆက်တိုက် သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။

ထို့ပြင် ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွား ကျွမ်းကျင်သူ အများအပြား၏ တိုက်ခိုက်မှုကိုလည်း ခံခဲ့ရသည်။

ဒါဟာ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အတွက် အလွန်ပင် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်စေပြီး၊ သွေးချီများ တုန်ခါကာ အတွင်းအင်္ဂါများမှာလည်း ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သည်။

ထပ်မံ၍ မတိုက်ခိုက်သင့်တော့ပေ၊ မဟုတ်လျှင် အခြေခံအုတ်မြစ်ကို အမှန်တကယ် ထိခိုက်သွားနိုင်သည်။

"ဒီတစ်ခေါက် ပြန်ရောက်ရင် သိုင်းကျမ်းတွေကို အဆင့်မြင့် ရတော့မယ်"

လီယန်ချူ စိတ်ထဲက တွေးလိုက်သည်။

အရင်က သူသည် အဆင့်တက်တာ မြန်လွန်းပါက ခန္ဓာကိုယ်ရှိ စွမ်းအားများကို မထိန်းချုပ်နိုင်မည် စိုးသဖြင့်၊ ကျွမ်းကျင်အောင် အရင်လေ့ကျင့်ပြီးမှ သိုင်းကျမ်းများကို အဆင့်မြင့်တင်ပေးရန် စိတ်ကူးထားခြင်းဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ဖြစ်ပွားခဲ့သော တိုက်ပွဲကြီးများကြောင့် လီယန်ချူသည် ထိုကျွမ်းကျင်သူများကို အသုံးချကာ မိမိ၏ သိုင်းပညာ စိတ်ဓာတ်ကို ထက်မြက်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သိုင်းပညာ အဆင့်အတန်းကို မြှင့်တင်ရန် အချိန်တန်ပြီ။

အစီရင်ဝတ်စုံ၏ အကူအညီဖြင့်ဆိုလျှင် ကျင့်ကြံသူများနှင့် မိစ္ဆာများကို အမှန်တကယ် နှိမ်နင်းနိုင်သည်။

သိုင်းပညာ အဆင့်မြင့်လာပါက အစီရင်ဝတ်စုံကို အသုံးပြုသည့် စွမ်းအားလည်း ပိုမို ကြီးမားလာလိမ့်မည်။

လီယန်ချူသည် လက်ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ နှိုက်ကာ ခုနက ငါးရောင်ခြည် အလင်းတန်း (ရတနာ) ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

၎င်းမှာ အမိန့်ပေးတံဆိပ်ပြား တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

လက်ဖဝါးခန့် အရွယ်အစားရှိပြီး တစ်စုံတစ်ခုသော သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားကာ၊ နောက်ကျောဘက်တွင် ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာ ပါးရှ ၏ ပုံရိပ် ရှိသည်။

ရှေ့ဘက်တွင်မူ ရှေးဟောင်းစာလုံး နှစ်လုံး ရှိသည်။

အမိန့်တော်

"ဟင်"

"ဒါက ဘာလဲ"

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စဉ်းစားဆင်ခြင်နေသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

ထိုသစ်သားပြားပေါ်တွင် အလွန်အားကောင်းသော နတ်ဘုရားဂုဏ်အင်္ဂါ များ ပါဝင်နေပြီး၊ အရှိန်အဝါမှာ မြင့်မြတ်ဖြောင့်မတ်လှသည်။

သိသာထင်ရှားစွာပင် အလွန်ပင် ရှားပါးသော ရတနာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

"ခုနက ပါးရှကျောက်ရုပ်ထဲက ဝိညာဉ်က မိစ္ဆာပါးရှရဲ့ ဝိညာဉ်မဟုတ်ဘဲ ဒီသစ်သားပြား ဖြစ်နေတာလား "

လီယန်ချူမှာ ထိုဖြစ်နိုင်ခြေကို တွေးမိသွားသည်။

ဤကဲ့သို့သော ကမ္ဘာမြေ၏ ဖန်တီးမှုများကို ရယူနိုင်သည့် နတ်ဘုရားဆန်သော နည်းလမ်းများကို သူ အနည်းငယ် အံ့သြမိရသည်။

သူသည် ထိုသစ်သားပြားထဲသို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ဖြည်းညင်းစွာ ထည့်သွင်းကြည့်သော်လည်း၊ အတော်ကြာသည်အထိ ဘာတုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိပေ။

ထို့နောက် ဝိညာဉ်အာရုံ တစ်ခုကို ထည့်ကြည့်ပြန်သည်။

သို့သော်လည်း ဘာမှ မထူးခြားပေ။

ဒါဟာ သူ့ကို ဝေခွဲမရ ဖြစ်စေသည်။

"ဒါကို ဘယ်လိုသုံးရမှာလဲ"

လီယန်ချူသည် ထိုသစ်သားပြားကို အတော်ကြာအောင် အသေအချာ ကြည့်နေပြီးနောက်၊ ၎င်းကို အရင် ဘေးဖယ်ထားလိုက်သည်။

ထို့နောက် ရှေးဟောင်းတံဆိပ်တုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

တံဆိပ်တုံး၏ အရှိန်အဝါမှာ ရှေးကျလှပြီး လူကို လေးလံသော နှစ်ကာလများ၏ ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းသည်။

လက်ဖြင့် ကိုင်လိုက်သည်နှင့် နူးညံ့လှသော ဓာတ်ငါးပါး မီးစွမ်းအားများကို ခံစားရသည်။

ထနုရှေးဟောင်းတံဆိပ်တုံး၏ အောက်ခြေတွင်လည်း ရှေးဟောင်းစာလုံး နှစ်လုံး ထွင်းထုထားသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် လီယန်ချူသည် တာအိုကျမ်းစာများကို ဖတ်ရှုထားသူဖြစ်သဖြင့် အနည်းငယ် နားလည်သည်။

အာရုံစိုက် ကြည့်ပြီးနောက် လီယန်ချူ နောက်ဆုံးတွင် ခွဲခြားသိမြင်လိုက်ရသည်။

ထိုစာလုံးနှစ်လုံးမှာ

ကျောက်ထျန်း

သူ့မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် တည်ကြည်သွားသည်။

"ကျောက်ထျန်းတံဆိပ်တုံး"

ခုနက သစ်သားပြားမှာ နတ်ဘုရားဂုဏ်အင်္ဂါများ ပြည့်နှက်နေပြီး ဇာစ်မြစ် မရိုးရှင်းသော်လည်း လီယန်ချူ မသိပေ။

သို့သော် ဤရှေးဟောင်းတံဆိပ်တုံးကိုမူ သူ သိနားလည်ထားသည်။

ကျောက်ထျန်းတံဆိပ်တုံး

၎င်းမှာ လေငြိမ်ပုတီး ကဲ့သို့ပင် ဒဏ္ဍာရီထဲမှ နတ်ဘုရားလက်နက် ဖြစ်သည်။

လော်ရွှမ်း ၏ ရတနာငါးပါးထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် လော်ရွှမ်းမှာ တောင်ပိုင်းမီးနတ်ဘုရား အဖြစ် ရာထူးတိုးမြှင့်ခြင်း ခံရသည်။

လက်ထဲရှိ ထိုကျောက်ထျန်းတံဆိပ်တုံးမှာ ဒဏ္ဍာရီထဲမှ အရာ ဟုတ်မဟုတ် လီယန်ချူ မသိသော်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားမိသည်မှာ အမှန်ပင်။

ဒါဟာ အလွန်ပင် စွမ်းအားကြီးတဲ့ ရတနာပါပဲ

အကယ်၍ ဤကျောက်ထျန်းတံဆိပ်တုံးကို စေခိုင်းနိုင်ပါက၊ ခုနက ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားများနှင့် တိုက်ခိုက်ရာတွင် စွမ်းအားမှာ ပို၍ပင် ကြီးမားလိမ့်မည်။

လီယန်ချူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ကျင့်ကြံအားထုတ် လိုက်သည်။

ကိုယ်တွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးကို လှည့်ပတ်စီးဆင်း လာပြီး၊ သူ၏ သွေးကြောနှင့် အတွင်းအင်္ဂါများကို ဆက်တိုက် ပြန်လည်ကုသပေးနေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အကြိမ်ပေါင်း တစ်ဆယ်ကျော်မျှ လှည့်ပတ်ပြီးနောက်၊ သွေးချီများ ပွက်လောရိုက်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော နောက်ဆက်တွဲ ဝေဒနာများမှာ ခေတ္တခဏ ပြေလျော့သွားခဲ့သည်။

သူသည် တာအိုကျောင်းတော်သို့ ပြန်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း နားယူရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ပါးရှကျောက်ရုပ် တောင်နက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခြင်းကြောင့် အဖက်ဖက်မှ အင်အားစုများ လှုပ်ရှားခဲ့ကြသော်လည်း၊ နောက်ဆုံးတွင် အကြီးမားဆုံး အကျိုးအမြတ် ရရှိသွားသူမှာ ကူညီရန် ရောက်လာခဲ့သော လီယန်ချူပင် ဖြစ်သည်။

နတ်ဘုရားသစ်သားပြားနှင့် ကျောက်ထျန်းတံဆိပ်တုံးကို ရရှိခဲ့ရုံသာမက၊ ဆွေမျိုးတစ်ယောက်နှင့်လည်း တွေ့ဆုံခဲ့ရသည်။

စီနီယာဦးလေး တစ်ယောက်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်းပင်။

အထူးသဖြင့် လုံဟူရှန်းမှ အဘိုးကြီးသည်၊ အရင်က ချန်ယန် ကို လီယန်ချူအား အကူအညီတောင်းခိုင်းစဉ်က စိတ်ကြည်လင်သော ကျောက်စိမ်းပြား တစ်ခု လက်ဆောင်ပေးခဲ့သည်။

၎င်းသည်လည်း တာအိုကျင့်ကြံရာတွင် စိတ်ကို ကြည်လင်စေ သည့် အနှိုင်းမဲ့ ရတနာတစ်ခုပင်။

လီယန်ချူ ပြန်လာသည့် ခြေလှမ်းများမှာ ပေါ့ပါးလှသည်၊ မတ်စောက်လှသော တောင်တောအုပ်များကြားတွင် ပြေးလွှားနေသည်မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လျှောက်နေသကဲ့သို့ပင်။

မသိသောသူများဆိုလျှင် တောစောင့်နတ် (သို့မဟုတ်) မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်ဟုပင် ထင်မှတ်သွားကြလိမ့်မည်။

အခန်း (၁၇၄) - ကျန်းထင်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေ

တစ်ညလုံး တရားထိုင် ကျင့်ကြံအားထုတ်ပြီးနောက်၊ လီယန်ချူ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ ဒဏ်ရာဟောင်းများအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ မျက်လုံးများတွင် နတ်ဘုရားအလင်းများ တောက်ပကာ အားအင်များ ပြည့်ဖြိုးနေတော့သည်။

ကိုယ်တွင်း၌ သုံးမကုန်နိုင်သော ခွန်အားများ ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။

သူ၏ သိုင်းပညာစိတ်ဓာတ်၊ ကျင့်ကြံမှုနှင့် ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားမှာလည်း ပိုမို၍ ပြည့်စုံချောမွေ့လာသည်။

အစီရင်ဝတ်စုံထဲရှိ သန့်စင်သောယန် အငွေ့အသက်များကလည်း လီယန်ချူ၏ သွေးချီစွမ်းအားကို ပိုမိုမြင့်မားလာစေသည်။

သူ့တစ်ကိုယ်လုံး စိတ်ဓာတ်တက်ကြွနေပြီး အိပ်ငိုက်ခြင်း အလျှင်းမရှိပေ။

ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်

တာအိုကျောင်းတော်ဆီမှ အလျင်မလိုသော တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လီယန်ချူ လျှောက်သွားကာ တံခါးဖွင့်လိုက်ရာ၊ တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသူမှာ မနေ့က တစ်ကြိမ်တွေ့ဖူးခဲ့သည့် ချန်ယန် ပင် ဖြစ်သည်။

တရားရုံးချုပ် မှ ကံကြမ္မာမြင့်မားလှသော အရာရှိ ချန်ယန် ကိုယ်တိုင် အိမ်တိုင်ရာရောက် ရောက်ရှိလာခြင်းပင်။

"အရာရှိချန်၊ ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ရောက်လာတာလဲ၊ ကြွပါ "

လီယန်ချူသည် ချန်ယန်ကို တာအိုကျောင်းတော်အတွင်းသို့ ဖိတ်ခေါ်ကာ နှစ်ဦးသား အသီးသီး ထိုင်လိုက်ကြသည်။

"တာအိုဆရာ လီယန်ချူ၊ ကျုပ် မဖိတ်ဘဲ ရောက်လာမိတဲ့အတွက် အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားရင် ခွင့်လွှတ်ပါဗျာ "

" အရာရှိချန် ရောက်လာတာ ကျွန်တော့်အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါ "

လီယန်ချူသည် ဤလူငယ်အရာရှိအပေါ် အမြင်ကောင်းရှိသည်။

ထိုလူသည် စိတ်သဘောထား ကြီးမြတ်သူဟု ခံစားရသည်။

နှစ်ဦးသား ခဏမျှ နှုတ်ဆက်စကား ပြောကြပြီးနောက်။

ချန်ယန်က သူလာရသည့် အကြောင်းရင်းကို ပြောပြသည်။

"မနေ့ညက လုံဟူရှန်း မှ နတ်ဆရာ ဟာ ဝေမြို့ ကို ပြန်မလာခဲ့ပါဘူး ဒါပေမဲ့ လူလွှတ်ပြီး ကျွန်တော့်ဆီ သတင်းပို့ခိုင်းလိုက်တယ်၊ တာအိုဆရာ လီယန်ချူကို အကြောင်းကြားပေးဖို့ပါ "

လီယန်ချူ ကြားလိုက်ရသဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

ကြည့်ရသည်မှာ မနေ့ညက အဘိုးကြီး၏ ထိုမိတ်ဆွေဟောင်းမှာ အစွမ်းထက်လှသဖြင့်၊ သူကိုယ်တိုင်ပင် ဂရုတစိုက် ကိုင်တွယ်နေရပုံရသည်။

ချန်ယန်က ဆက်ပြောသည်

"ဝေမြို့က ဒီနတ်ဘုရားနယ်မြေ ဟာ သုံးရက်အတွင်း ပွင့်တော့မယ် အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ဝေမြို့မှာ လူမျိုးစုံ ရောက်လာပြီး ရှုပ်ထွေးသွားလိမ့်မယ် တာအိုဆရာ လီယန်ချူလည်း ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားသင့်ပါတယ် "

သုံးရက်

လီယန်ချူ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်

"သတိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရာရှိချန် "

စိတ်ထဲတွင်မူ အနည်းငယ် သံသယဖြစ်မိသည်။

ဘာဖြစ်လို့ မိမိရဲ့ စီနီယာဦးလေးက မိမိဆီကို တိုက်ရိုက် သတင်းမပို့ဘဲ၊ တရားရုံးချုပ်က လူကိုမှတစ်ဆင့် အကြောင်းကြားခိုင်းရတာလဲ။

ချန်ယန်က အနည်းငယ် ပြုံးကာ

"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျုပ်ကလည်း လုံဟူရှန်းရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်ပါပဲ ဒါပေမဲ့ အမည်ခံ တပည့်မျိုးပေါ့ ဒီတစ်ခေါက် နတ်ဘုရားနယ်မြေထဲကို ကျုပ်လည်း ဝင်ပါမယ် အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် တာအိုဆရာ လီယန်ချူ အနေနဲ့ အနည်းငယ် စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်ဗျာ "

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့သြသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီး

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် စိတ်ထဲတွင်မူ အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားသည်။

ထိုအရာရှိ ချန်ယန်သည် အဘိုးကြီးရဲ့ တပည့် ဖြစ်နေတာလား။

မျက်နှာလာပြပြီး ရင်းနှီးအောင် လုပ်တာလား။

သူသည် ချက်ချင်းပင် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်

"အရာရှိချန်၊ ဒီနတ်ဘုရားနယ်မြေက ဘယ်နေရာမှာလဲ၊ ပြီးတော့ ဘယ်လိုဝင်ရမှာလဲဆိုတာ သိလား "

ထိုကိစ္စကြီးကို သိထားသော်လည်း၊ လူတိုင်း အသေအလဲ လုနေကြသည့် နတ်ဘုရားနယ်မြေနှင့် ပတ်သက်၍ လီယန်ချူ များများစားစား မသိပေ။

အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး ထူးခြားတဲ့ နိမိတ်တွေ ဖြစ်လာပြီး၊ နတ်ဘုရားကျောင်းတော်ကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာမှာလား

သူသည် ချန်ယန်ကို မေးရန် စိတ်ကူးလိုက်သည်။

သို့သော် ချန်ယန်က ခေါင်းခါပြသည်

"မသိဘူးဗျ"

"ဟမ်"

လီယန်ချူ အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။

ချန်ယန်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်

"တာအိုဘာသာမှာ နတ်ဘုရားနယ်မြေ ၇၂ နေရာနဲလိုဏ်ဂူနယ်မြေ ၃၆ နေရာ ရှိတယ်လို့ ဆိုကြတယ် ဒါပေမဲ့ လူ့လောကထဲက ပျောက်ကွယ်သွားတာ အရမ်းကြာနေပြီ၊ နတ်ဘုရားနယ်မြေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကျမ်းစာအများစုတောင် ပျောက်ဆုံးကုန်ပြီလေ "

"ကျုပ် သိတာကတော့ ဒီတစ်ခေါက် ဝေမြို့အနီးမှာ ပေါ်လာမှာက နတ်ဘုရားနယ်မြေ ၇၂ နေရာထဲက တစ်ခုဖြစ်တဲ့ ကျန်းထင်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေ ပဲ အဲ့ဒါက သိုင်းနတ်ဘုရား မာရှန်းရန် ရဲ့ ကျင့်ကြံရာ နယ်မြေပဲ "

"အဲ့ဒီထဲမှာ နတ်ဘုရားအခွင့်အရေးတွေတင်မကဘဲ၊ ရေတွက်လို့မရတဲ့ ပါရမီရှင်တွေအတွက် ရတနာတွေ ရှိတယ်၊ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေ ပြည့်နှက်နေပြီး နတ်ဘုရားဘုံလိုပဲ ခမ်းနားတဲ့ ကျောင်းတော်ကြီးတွေ အနှံ့အပြား ရှိတယ် "

"ဘယ်လိုဝင်ရမလဲ ဆိုတာကိုတော့ မသိရသေးဘူး နတ်ဆရာကတော့ ကျောက်စိမ်း တွေဟာ နတ်ဘုရားနယ်မြေထဲ ဝင်ဖို့အတွက် သော့ချက်ပဲ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ လမ်းညွှန်မှုတွေ ရှိလာလိမ့်မယ်လို့ ပြောခဲ့ဖူးတယ် "

ချန်ယန်၏ ဖော်ပြချက်ကြောင့် လီယန်ချူပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားရသည်။

ထိုကဲ့သို့သော နတ်ဘုရားဘုံသည် ကျင့်ကြံသူများအတွက် ရတနာသိုက်ပင်

ဝင်သွားပြီးနောက် ဘယ်လို အခွင့်အရေးတွေ ရမလဲဆိုတာ ကိုယ့်အစွမ်းပေါ်မှာပဲ မူတည်သည်။

ပြီးတော့ အရေးကြီးဆုံးက ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း ဆိုင်ရာ နတ်ဘုရားအခွင့်အရေးပဲ

ဒါဟာ လူအများအပြားကို အပြိုင်အဆိုင် ဖြစ်စေတဲ့ အရာပဲ။

သုံးရက်

နောက်ထပ် သုံးရက်ပဲ လိုတော့တယ်

လီယန်ချူ၏ အကြည့်တွင် စဉ်းစားမှုများ ရှိနေသည်၊ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ကျန်းထင်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေထဲကို လူဘယ်လောက်များများ ဝင်ကြမလဲ မသိပေ။

သိသာထင်ရှားစွာပင် သွေးချောင်းစီး တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

အပြင်မှာ ပျံ့နှံ့နေတဲ့ ပါးရှကျောက်ရုပ် တစ်ခုတည်းနဲ့တင် ကျွမ်းကျင်သူ အများအပြားကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့တာ။

ပြီးတော့ အလွန်ကောင်းမွန်တဲ့ ရတနာ နှစ်ခုကိုလည်း ရခဲ့သေးတယ်။

ကျယ်ပြောလှတဲ့ ကျန်းထင်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေကြီးဟာ ဘယ်လောက်တောင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိမလဲဆိုတာ တွေးကြည့်ရုံနဲ့ သိနိုင်ပါတယ်။

ချန်ယန် ထွက်သွားပြီးနောက် လီယန်ချူသည် သိုင်းကျမ်းများကို အဆင့်မြှင့်တင် တော့သည်။

သုံးရက်သာ အချိန်ရှိသော်လည်း၊ ယခုအခါ သူ၏ သွေးချီများမှာ တောင်ကြီးကဲ့သို့ ထူထဲနေပြီဖြစ်ရာ၊ ဘယ်သိုင်းပညာကိုမဆို လေ့ကျင့်ရာတွင် နှစ်ဆပိုမို မြန်ဆန်နေပြီဖြစ်သည်။

သွေးချီနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို သန်မာအောင်လုပ်ခြင်းက တာအိုအစီရင်ဝတ်စုံရဲ့ စွမ်းအားကိုလည်း ပိုမို ကောင်းမွန်စွာ ဖော်ထုတ်နိုင်လိမ့်မည်။

ပထမဆုံး အဆင့်မြှင့်ရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်မှာ ထျန်းကန်းလက်ဝါး ပင်

ထိုသိုင်းကျမ်းတွင် တိုက်ကွက်များစွာ ပါဝင်ပြီး စွမ်းအား ကြီးမားလှသည်၊ အနီးကပ် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် မြှင့်တင်ရာတွင် အလွန်ထိရောက်သည်။

ပြီးတော့ ပထမတန်းစား သိုင်းပညာအဖြစ် အဆင့်မြှင့်လိုက်ပါက၊ ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်မှုမှာ အလွန်ပင် ကြမ်းတမ်းလှပြီး နဂါးဆင် ခွန်အားများကို ရရှိနိုင်သည်။

"အဆင့်မြှင့်တင်စမ်း"

လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲမှ အမိန့်သံနှင့်အတူ၊ ထျန်းကန်းလက်ဝါး သိုင်းကျမ်းသည် တိုက်ရိုက် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ကုသိုလ်မှတ် တစ်ထောင် အသုံးပြုသည်

လီယန်ချူ အံ့သြသွားရသည်။

ဒီတစ်ကြိမ်တွင် ထျန်းကန်းလက်ဝါးသည် တိုက်ကွက် ၃၆ ကွက် ထပ်တိုးလာပြီး၊ သိုင်းလောက အထွတ်အထိပ်သိုင်းအဆင့်သို့ တက်လှမ်းသွားသည်။

နဂါးဆယ်ကောင်၊ ဆင်ဆယ်ကောင်၏ ခွန်အားကို ကျင့်ကြံနိုင်သည်။

လီယန်ချူသည် ကျမ်းစာထဲတွင် ဖော်ပြထားသော ထိုအယူအဆနှင့် ပတ်သက်၍ အနည်းငယ် ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်နေသည်။

"ထောင်ချီအလေးချိန်" ဆိုသော စကားလုံးကိုမူ သူ ပိုနားလည်သည်။

အဓိကအချက်မှာ ကျမ်းစာထဲက "ဆင်" ဆိုတာ ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ သူ မသိခြင်းပင်။

နောက်ထပ် သူသည် လျိုယန်ဓားသိုင်း နှင့် ဟွမ်ယွန့်ကျင့်စဉ် တို့ကို အဆင့်မြှင့်လိုက်သည်။

ကုသိုလ်မှတ် နှစ်ထောင် ထပ်မံ အသုံးပြုလိုက်ပြီး၊ ဤသိုင်းနှစ်ခုလုံးကိုလည်း အထွတ်အထိပ်သိုင်း အဆင့်သို့ မြှင့်တင်လိုက်သည်။

လျိုယန်ဓားသိုင်းတွင် သတ်ဖြတ်နိုင်သော ဓားသိုင်းများ ရှိရုံသာမက၊ လျိုယန်အတွင်းအားကိုလည်း ကျင့်ကြံနိုင်သည်။

၆၄ ဆင့်ရှိသော လျိုယန်အတွင်းအားမှာ ဒုတိယအဆင့် ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားထွက်ခြင်း ကျင့်ကြံသူများ၏ ဝိညာဉ်ပုံရိပ်များကိုပင် ဒဏ်ရာရစေနိုင်သည်။

ယခုအခါတွင်မူ ၈၂ ဆင့်အထိ တိုက်ရိုက် မြှင့်တင်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီ

ဟွမ်ယွန့်ကျင့်စဉ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အကာအကွယ် အရှိန်အဝါ မှာလည်း ထပ်မံ မြင့်တက်လာသည်၊ သာမန် ဝိညာဉ်တစ္ဆေများသာ ထိုအရှိန်အဝါနှင့် ထိမိပါက ဝိညာဉ်လွင့်စင် ပျောက်ကွယ်သွားရပေလိမ့်မည်။

လီယန်ချူတွင် မူလက ရှိသော ကုသိုလ်မှတ်မှာ ကျန်ကျောင်းဓားကို အဆင့်မြှင့်ပြီးနောက် ၃၅,၀၂၀ ကျန်ရှိသည်။

ချိကဲဘက်ဂိုဏ်းဝင် မိစ္ဆာကျွမ်းကျင်သူများကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ကုသိုလ်မှတ် ၁၃,၀၀၀ ရရှိခဲ့သည်၊ အဓိကမှာ လုံဟိုင် တစ်ယောက်တည်းကပင် ၅,၀၀၀ ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

မနေ့ညက မိစ္ဆာသားရဲ ပိဖန့်နှင့် အလောင်းကောင်လူသားတို့ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သဖြင့် ကုသိုလ်မှတ် ၁၂,၀၀၀ ထပ်ရခဲ့သည်။

ရေရှောင်အဆောင် နှင့် ကပ်ကျော်အဆောင် တို့ကို အဆင့်မြှင့်ခြင်း၊ အခု သိုင်းကျမ်း သုံးခုကို မြှင့်တင်ခြင်းတို့အတွက် ကုသိုလ်မှတ် ၅,၀၀၀ သာ အသုံးပြုခဲ့ရသည်။

သူ၏ ကုသိုလ်မှတ်များကို ကြည့်လိုက်ရာ။

၅၅,၂၀၀ ရှိနေပြီ

ပိုနေသော ကုသိုလ်မှတ် ၁၈၀ မှာ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က တွေ့ခဲ့ရသော လူကို ဒုက္ခပေးသည့် ဝိညာဉ်တစ္ဆေများနှင့် မြစ်ထဲမှ ရေတစ္ဆေတို့ထံမှ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါဟာ သူဌေးဖြစ်သွားတဲ့ ခံစားချက်မျိုးလား"

လီယန်ချူ စိတ်ထဲက တွေးလိုက်သည်။

သူ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက်၊ ရှစ်ခွင်မှန် ကို ထုတ်ယူကာ အဆင့်မြှင့်လိုက်သည်။

ရှစ်ခွင်မှန်ပေါ်ရှိ နတ်ဘုရားဂုဏ်အင်္ဂါများမှာ ပိုမို အားကောင်းလာသည်၊ အရင်က ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားများနှင့် တိုက်ခိုက်စဉ်က လီယန်ချူသည် ထိုမှန်ကို အသုံးချကာ ကျွမ်းကျင်သူများကို ဒဏ်ရာရစေခဲ့သည်။

ပြီးတော့ ရှစ်ခွင်မှန်သည် လှည့်စားမှုများကို ခွဲခြားနိုင်ပြီး ကိုယ်ပျောက်နေသည်ကို ဖော်ထုတ်နိုင်စွမ်း ရှိသဖြင့် အသုံးပြုရသည်မှာ အလွန် အဆင်ပြေသည်။

ယခုအခါ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ နတ်ဘုရားလက်နက်များမှာ လေးကြိမ်အဆင့်မြှင့်ထားသော မိုးကြိုးငါးပါးအဆောင် ၊ လေးကြိမ်အဆင့်မြှင့်ထားသော လင်ကွမ်းဖိတ်ခေါ်အဆောင် ၊ သုံးကြိမ်အဆင့်မြှင့်ထားသော ကျန်ကျောင်းဓား၊ နှစ်ကြိမ်အဆင့်မြှင့်ထားသော ရှစ်ခွင်မှန်၊ ကြည်လင်သော ကျောက်စိမ်းပြား၊ အစီရင်ဝတ်စုံ၊ ကျောက်ထျန်းတံဆိပ်တုံး နှင့် နတ်ဘုရားသစ်သားပြား တို့ ဖြစ်ကြသည်။

ဆိုရလျှင် မည်သည့်ပစ္စည်းတစ်ခုမဆို ကျင့်ကြံသူလောကတွင် လူတိုင်းကို အရူးအမူး ဖြစ်သွားစေရန် လုံလောက်လှသည်။

ဆက်လက်၍ သူသည် အထွတ်အထိပ်သိုင်းအဆင့်သို့ ရောက်သွားသော သိုင်းကျမ်းသုံးခုကို စတင်လေ့ကျင့်ပြီး၊ မီးနိုင်ခြင်းအတတ် ၊ အမှောင်ဖုံးခြင်းအတတ် ၊ ချုပ်နှောင်ခြင်းအတတ် စသော တာအိုအတတ်ပညာ များကို ဆင်ခြင်လေ့လာနေတော့သည်။

ကျန်းထင်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေ ပွင့်မည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းပင်။

သုံးရက်ဆိုသော အချိန်မှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။

လုံဟူရှန်းမှ အဘိုးကြီးမှာ အရိပ်အယောင်ပင် မရှိသေးဘဲ၊ မိမိဆီသို့ လာမရှာသေးပေ။

ထိုနေ့တွင်

လီယန်ချူသည် မီးနိုင်ခြင်းအတတ် ကို ဆင်ခြင်နေသည်၊ ထိုတာအိုအတတ်သည် သူ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ ယန်မီးများနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသကဲ့သို့ပင်။

ရုတ်တရက်...

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ထူးခြားစွာ လှုပ်ခတ်သွားသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်၊ ၎င်းမှာ ထူးခြားသော တုန်ခါမှုတစ်ခုပင်။

ထို့နောက် သူတစ်ကိုယ်လုံးမှာ ချင်းယွန်းတာအိုကျောင်းတော် အတွင်းမှ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

တစ်ခါမှ ရှိမနေခဲ့သကဲ့သို့ပင်...