အခန်း (၁၇၇-၁၇၈)

အခန်း (၁၇၇) - အစာဖြတ်ခြင်းအတတ်

လီယန်ချူသည် ခဏမျှ အနားယူပြီးနောက် ဆက်လက်၍ တောရိုင်းမြေပြင်ထဲတွင် ခရီးနှင်ခဲ့သည်၊ သူ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ အပျက်အစီးပုံများပေါ်တွင် အစဉ်မပြတ် ဖြတ်သန်းသွားလာနေ၏။

နောက်ဆုံးတွင် တာအိုကျောင်းဆောင်တစ်ခုကို ထပ်မံတွေ့ရှိခဲ့သည်။

ယခုအခါ ကောင်းကင်ယံမှ အမည်းရောင်နေမင်းမှာ လုံးဝကွယ်ပျောက်ခြင်း မရှိသေးဘဲ မိုးချုပ်ရန် အချိန်အနည်းငယ် ကျန်ရှိနေသေးသည်။

သို့သော်လည်း။

လီယန်ချူသည် ထိုကျောင်းဆောင်အတွင်း အန္တရာယ်မရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် ဝင်သွားခဲ့သည်။

ခရီးကို အလောတကြီး မသွားနိုင်ပေ။

သူသည် ယနေ့ညတွင် ထိုကျောင်းဆောင်အတွင်း၌ပင် တစ်ညအိပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်ထိုသို့မဟုတ်ဘဲ တောင်ကြီးဆီသို့ ဆက်သွားနေပါက မိုးချုပ်ချိန်တွင် ခိုလှုံရာကျောင်းဆောင်ကို ရှာမတွေ့တော့ဘဲ ဖြစ်နေမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ထိုဆုံးဖြတ်ချက်မှာ သူသည် ဤကျောင်းဆောင်အတွင်း၌ နောက်တစ်နေ့အထိ အချိန်အတော်ကြာအောင် နေရမည်ဟု ဆိုလိုခြင်းပင်။

ဒါဟာ တစ်ဦးချင်းစီရဲ့ ရွေးချယ်မှုအပေါ်မှာ မူတည်သည်။

အချို့လူများမှာ အချိန်ကို လုရယူရန်အတွက် နောက်ထပ်ကျောင်းဆောင်တစ်ခုကို ထပ်မံရှာဖွေရင်း စွန့်စားသွားကြပေလိမ့်မည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကျန်းထင်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေ၏ အလယ်ဗဟိုဖြစ်သော ထိုကြီးမားလှသည့် တောင်ကြီးဆီသို့ စောစောရောက်ရှိခြင်းက။

အခြားသူများထက် နတ်ဘုရားအခွင့်အရေးကို တစ်လှမ်းစော၍ ရရှိနိုင်ခြေ ပိုများသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ဖြစ်နိုင်ခြေရှိရုံသာ ဖြစ်သော်လည်း လူအများစုမှာ ထိုဖြစ်နိုင်ခြေလေးအတွက်ပင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကြပေလိမ့်မည်။

လီယန်ချူကတော့ ကျောင်းဆောင်အတွင်းမှာပင် နေထိုင်ခဲ့သည်။

"နတ်ဘုရားအခွင့်အရေးဆိုတာ ကံတရားအပေါ်မှာလည်း မူတည်တယ် ငါ့အပိုင်ဆိုရင် လွတ်သွားမှာမဟုတ်ဘူး ငါ့အပိုင်မဟုတ်ရင်လည်း အတင်းအဓမ္မ တောင်းဆိုလို့ မရဘူး"

လီယန်ချူသည် မိမိစိတ်အလိုအတိုင်း အေးအေးဆေးဆေးပင် တွေးလိုက်သည်။

ထိုကျောင်းဆောင်ကြီးအတွင်းတွင်လည်း ထိုတာအိုပညာရှင် နတ်ဘုရားရုပ်ထုကိုပင် ကိုးကွယ်ထားသည်။

ကျောမှာ ဓားရှည်လွယ်ထားပြီး အရှိန်အဝါကတော့ ထူးခြားလှသည်။

လီယန်ချူသည် ထုံးစံအတိုင်း ဤတာအိုစီနီယာကြီးကို အရင်ဆုံး ဂါရဝပြုလိုက်ပြီးနောက် ကျောင်းဆောင်အတွင်း လိုက်လံရှာဖွေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ သူ၏ကံမှာ မကောင်းလှဘဲ ဘာမှရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

နတ်ဘုရားအငွေ့အသက်ရှိသော ပစ္စည်းတစ်ခုမှပင် မရှိပေ

လီယန်ချူ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း မကြာမီမှာပင် စိတ်လျှော့လိုက်သည်။

"ကျောင်းဆောင်တိုင်းမှာ ရတနာရှိနေမှာ မဟုတ်ဘူးပဲ၊ ငါ နည်းနည်းတော့ လောဘကြီးသွားတယ်"

အကယ်၍ အခြားသူများသာ ဤအခြေအနေကို သိရှိသွားပါက လမ်းခုလတ်ရှိ ကျောင်းဆောင်များတွင် ခေတ္တရပ်နားမည့်သူမှာ ပို၍ပင် နည်းပါးသွားပေလိမ့်မည်။

လူတိုင်းမှာ ကျန်းထင်ရှန်းဟု ယူဆရသော ထိုကြီးမားလှသည့် တောင်ကြီးဆီသို့ အလုအယက် ပြေးလွှားကြပေလိမ့်မည်။

လီယန်ချူသည် ကျောင်းဆောင်အတွင်း တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်လိုက်သည်။

သူသည် စိတ်အာရုံများကို စုစည်းလိုက်၏။

ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း ထဲတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော အတတ်ပညာများနှင့် စွမ်းအားများကို စတင်အမှတ်ရနေသည်။

ယခုအခါ သူသည် ဒုတိယအဆင့်ဖြစ်သည့် ယင်ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားထွက်ခြင်း အဆင့်ရှိသော ကျင့်ကြံသူဖြစ်နေပြီဖြစ်သလို၊ ကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း အစီရင်ဝတ်စုံ နှင့် လင်ကွမ်းဖိတ်ခေါ်အဆောင် ကဲ့သို့သော ဝိညာဉ်ကို ပြိုးထောင်ပေးသည့် ရတနာများ ရှိနေသည်။

သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံ မှာ သာမန်ဒုတိယအဆင့် အစောပိုင်း ကျင့်ကြံသူများထက် အများကြီး ပိုမိုအားကောင်းလှသည်။

စာဖတ်လျှင်လည်း တစ်ခါဖတ်ရုံနှင့် မမေ့တော့ဘဲ၊ အကြားအမြင်ကလည်း ထက်မြက်လှသည်။

ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်းစာ ကဲ့သို့ အရေးကြီးသော ကျမ်းစာကို သူ အစောကြီးကတည်းက အလွတ်ကျက်မှတ်ထားပြီးသားဖြစ်သည်။

ထိုအထဲရှိ တန်ခိုးစွမ်းအားများနှင့် အတတ်ပညာများစွာကို ယခင်က မလေ့ကျင့်ခဲ့သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ အမြဲမှတ်သားထားခဲ့သည်။

သူသည် တာအိုအတတ်တစ်ခုကို လေ့ကျင့်တော့မည်။

အစာဖြတ်ခြင်းအတတ်

ယခင်က လူ့လောကထဲတွင်သာ လှည့်လည်ကျင့်ကြံနေခဲ့သဖြင့် ထိုအတတ်ပညာကို သူ စိတ်ထဲမထားခဲ့ပေ။

ထို့အပြင် ဒီနတ်ဘုရားနယ်မြေက ထိုမျှအထိ ကျယ်ဝန်းလိမ့်မည်ဟု လီယန်ချူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ

ဒါဟာ ရှေးဟောင်းတိုင်းပြည်တစ်ခုရဲ့ အတိုင်းအဆအတိုင်းပါပဲ

ပြီးတော့ ဝင်ရောက်လာရတဲ့ ပုံစံကလည်း ရုတ်တရက်ဆန်လွန်းလှသဖြင့် လူကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ခွင့် မပေးခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် သူသည် အစာဖြတ်ခြင်းအတတ်ကို တစ်ခါမှ မလေ့ကျင့်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

အစာဖြတ်ခြင်းအတတ် ဆိုသည်မှာ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအား မစားမသောက်ဘဲ၊ လေညင်းနှင့် နှင်းစက်များကိုသာ သုံးဆောင်ကာ၊ သာမန်သီးနှံများ သို့မဟုတ် လူ့လောက၏ အစားအသောက်များကို မစားဘဲ လေ ကို စားသုံးခြင်းဖြင့် အသက်ရှင်စေနိုင်သည့် အတတ်ဖြစ်သည်။

ဒါဟာ ကြီးကျယ်လှတဲ့ အတတ်ပညာတစ်ခုတော့ မဟုတ်ဘဲ ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် အထောက်အကူပြုတဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ အခုအချိန်မှာတော့ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပါပြီ။

လူ့လောကနဲ့ မဆက်ဆံဘဲ အမြဲတစေ တရားအားထုတ်နေတတ်တဲ့ ချွမ်ကျန်းလမ်းစဥ် ဂိုဏ်းသားတွေဆီမှာတော့ ဒီအတတ်ပညာက ရှိနေပါဦးမည်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ချွမ်ကျန်းဂိုဏ်းသားတွေဟာ တစ်ခါတစ်ရံ ၁၀ နှစ်၊ ၈ နှစ်လောက် အပြင်မထွက်ဘဲ တရားကျင့်နေတတ်ကြလို့ပါပဲ။

ပြင်ပကမ္ဘာနဲ့ မဆက်ဆံကြဘူးလေ။

လီယန်ချူသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင်ထားပြီး ဖြောင့်မတ်သော စိတ်ထားဖြင့် ဤပျက်စီးနေသော ကျောင်းဆောင်အတွင်း ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသည်။

ထိုအတတ်ပညာကို ဆင်ခြင်လေ့လာနေခြင်းပင်။

သာမန်လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် အစာဖြတ်ခြင်းအတတ်ကို လေ့ကျင့်မည်ဆိုပါက သုံးနှစ်ကြာမှ အောင်မြင်မှုအဆင့် သို့ ရောက်ရှိနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး၊ သာမန်သီးနှံများကို မစားဘဲ ရေကိုသာ သောက်သုံးခြင်းဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပုံမှန်အတိုင်း ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သည်။

တကယ်တမ်း မစားမသောက်ဘဲ လေ ကိုသာ စားသုံးပြီး အသက်ရှင်နိုင်ရန်အတွက်ဆိုလျှင် အနည်းဆုံး ၁၀ နှစ်ခန့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် လေ့ကျင့်ရမည်ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ တာအိုကျင့်ကြံမှု အခြေခံလည်း ရှိထားရမည်။

အချိန်တွေဟာ တစ်မိနစ်ပြီးတစ်မိနစ် ကုန်ဆုံးသွားရာ ခဏချင်းမှာပင် နှစ်နာရီ ကြာသွားသည်။

မိုးကလည်း ပို၍ မှောင်လာသည်။

မျက်စိနဲ့ မမြင်နိုင်တဲ့ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အငွေ့အသက်တွေဟာ လီယန်ချူရဲ့ နှာခေါင်းကနေတစ်ဆင့် ကိုယ်ထဲကို စီးဝင်သွားပြီး၊ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြတ်သန်းကာ အသက်စွမ်းအားတွေကို ကြီးထွားစေပါတယ်။

သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ပြည့်စုံတဲ့ လည်ပတ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပါတယ်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ ချက်အောက် ဒန်ထျန်း ထဲကို စီးဝင်သွားပါတယ်။

လီယန်ချူ၏ မောပန်းမှုများအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဆာလောင်မွတ်သိပ်ခြင်းကို လုံးဝ မခံစားရတော့ပေ။

အစာဖြတ်ခြင်းအတတ် အောင်မြင်သွားပြီ

လီယန်ချူ ဖြည်းဖြည်းချင်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများထဲတွင် ဝမ်းသာသည့်အရိပ်အယောင်လေးများ ရှိနေသည်။

ဒီလောက် တိုတောင်းလှတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ အစာဖြတ်ခြင်းအတတ်ကို ဆင်ခြင်အောင်မြင်သွားတာဟာ သူ့ဘာသာသူတောင် အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ စွမ်းဆောင်မှုတစ်ခုပါပဲ။

"အခုတော့ အစားအသောက်နဲ့ ရေအတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူး"

လီယန်ချူ စိတ်ထဲကနေ တွေးလိုက်သည်။

ထိုအစာဖြတ်ခြင်းအတတ် ရှိနေသဖြင့် သူသည် ဤကျန်းထင်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေအတွင်း ခရီးသွားရာတွင် အခြားသူများထက် ပိုမိုအေးဆေးတည်ငြိမ်နိုင်ပါပြီ။

ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်တဲ့ ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ပါစေ၊ သာမန်လူသား ခန္ဓာကိုယ်ရှိနေသရွေ့ အစားအသောက်နဲ့ ရေကို မလွဲမသွေ လိုအပ်ပါလိမ့်မည်။

အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ဒါကြောင့်ပဲ ပရမ်းပတာတွေ ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။

လီယန်ချူကတော့ စိတ်အေးလက်အေး ရှိနေပြီး၊ ဤနတ်ဘုရားနယ်မြေ၏ ထူထပ်လှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို အသုံးချကာ ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်းစာ ကို စတင်လေ့ကျင့်နေတော့သည်။

သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကျင့်ကြံခြင်း ပါရမီမှာ သာမန်မျှသာဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုကဲ့သို့ ကောင်းမွန်သော ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရရှိထားသဖြင့် သေချာပေါက် တန်ဖိုးထားရမည်ဖြစ်သည်။

ဒီထဲမှာ တစ်ရက်ကျင့်ကြံရတာဟာ အပြင်လောကမှာ ၄ ရက်၊ ၅ ရက် ကျင့်ကြံရတာနဲ့ ညီမျှပါတယ်။

တရားထိုင်နေသည်မှာ နာရီဝက်ခန့် ကြာသွားသောအခါ။

ကျောင်းဆောင်ကြီး၏ အပြင်ဘက်မှ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်သံများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဒုန်း

ဒုန်း

ဒုန်း

လီယန်ချူ အသံလာရာသို့ ကြည့်လိုက်ရာ၊ တိုက်ခိုက်နေကြသူများမှာ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ကြီးမားသော "အင်္ကျီပြာနှင့်လူ" တစ်ဦးနှင့် ရုပ်ရည်လှပချောမောသော "အမျိုးသမီး" တစ်ဦးတို့ ဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အင်္ကျီပြာနှင့်လူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော ဓားဒဏ်ရာတစ်ခု ရှိနေပြီး၊ ဒဏ်ရာမှာ အတွင်းသားများ လန်နေကာ ဘယ်ဘက်မျက်လုံးမှစ၍ ပါးစပ်အထိ စောင်းဖြတ်ထားသဖြင့် အရိုးအထိ မြင်နေရသည်။

တစ်ကိုယ်လုံး ကြောက်စရာကောင်းပြီး အရုပ်ဆိုးလှသည်။

သူ၏ လက်ထဲတွင် ကွင်းကိုးကွင်းပါသော ဓားကြီး တစ်လက်ကို ကိုင်ထားပြီး အလွန်ထက်မြက်လှသည်၊ ဓားရိုးတွင်လည်း ရောင်စုံဖဲကြိုးများ ချည်ထားသည်။

သူသည် သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများဖြင့် ဝတ်စုံကျပ်ဝတ်ထားသော ထိုအမျိုးသမီးကို လိုက်လံတိုက်ခိုက်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုအမျိုးသမီး၏ အသက်ကို သဲသဲကွဲကွဲ မသိရပေ၊ တစ်ချက်ကြည့်လျှင် ၁၇၊ ၁၈ နှစ်ခန့် ထင်ရသော်လည်း သေချာကြည့်လျှင် ၂၀ ကျော်ခန့် ရှိပုံရသည်။

မျက်လုံးတစ်စုံမှာ အလွန်ပင် ဖျတ်လတ်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသည်။

လူတွေရဲ့ ကာကွယ်ပေးလိုစိတ်ကို နှိုးဆွပေးနေသလိုပါပဲ။

သူမ၏ လက်ထဲတွင် သံဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ထားပြီး ခုခံရင်း ထွက်ပြေးနေသည်။

သိသာထင်ရှားစွာပင် သူမမှာ ခွန်အားကုန်ခမ်းနေပြီဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့ နုနယ်လှပသော အမျိုးသမီးမျိုးသည် လူတွေရဲ့ ကာကွယ်ပေးလိုတဲ့ စိတ်ကို အလွယ်တကူ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ပါတယ်။

နှစ်ဦးသားမှာ ကျောင်းဆောင်ဆီသို့ ဦးတည်ပြေးလာကြသည်၊ ဤအပျက်အစီးပုံကြီးထဲတွင် ညဘက်၌ ကြောက်စရာကောင်းသော အရာများ ပေါ်လာတတ်သည်ကို သူတို့လည်း သိထားပုံရသည်။

လီယန်ချူသည် တာအိုဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ မားမားမတ်မတ် ရပ်လျက်၊ ကျောင်းဆောင်တံခါးဝမှနေ၍ ဤမြင်ကွင်းကို ငြိမ်သက်စွာ ကြည့်နေသည်။

"တာအိုဆရာ... ကျွန်မကို ကယ်ပါဦး"

"တာအိုဆရာ... ကျွန်မကို ကယ်ပါဦး"

အမျိုးသမီး၏ အသံမှာ ကြည်လင်ပြတ်သားပြီး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ပါဝင်နေသည်။

သိသာထင်ရှားစွာပင် သူမသည် ထိုအင်္ကျီပြာနှင့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ်၏ ဖိအားပေးမှုကြောင့် အကြပ်အတည်းသို့ ဆိုက်ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

အင်္ကျီပြာနှင့်လူသည် ဓားတစ်ချက် ဝှေ့လိုက်တိုင်း ပြင်းထန်သော ဓားအရှိန်အဝါ များ ထွက်ပေါ်လာပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ပြင်းထန်လှသည်။

အမျိုးသမီးက လီယန်ချူထံ အကူအညီတောင်းသည်ကို မြင်သောအခါ။

သူက ဒေါသတကြီး ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်

"ဟေ့ သောက်တာအိုဆရာ... သူတပါးကိစ္စထဲ ဝင်မပါနဲ့ "

"မဟုတ်ရင် မင်းခေါင်းကို ဖြတ်ပြီး ဘောလုံးကန်ပစ်မယ် "

သိသာထင်ရှားစွာပင် သူသည် သွေးအေးအေးနှင့် လူသတ်တတ်သော သောင်းကျန်းသူ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ရန်စသည့် စကားလုံးများသာ ထွက်လာသည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးလေးတစ်ခု ရှိနေသည်။

ဒေါသလည်း မထွက်ပေ။

"ကောင်းပြီ... ငါ ဝင်မပါတော့ဘူး"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် လှည့်ထွက်ကာ ကျောင်းဆောင်အတွင်းသို့ တည်ငြိမ်စွာ ဝင်သွားတော့သည်။

အင်္ကျီပြာနှင့်လူနှင့် ဝတ်စုံကျပ်ဝတ်ထားသော အမျိုးသမီးတို့မှာ ခဏမျှ ကြောင်သွားကြသည်။

ထို့နောက် ထိုလှပသော အမျိုးသမီးငယ်လေးမှာ ကျောင်းဆောင်အတွင်းသို့ အသည်းအသန် ပြေးဝင်လာတော့သည်။

နှစ်ဦးသားမှာ တစ်ယောက်နောက် တစ်ယောက် လိုက်ရင်း ဤပျက်စီးနေသော ကျောင်းဆောင်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် တိုက်ကွက် ၁၀ ကျော်မျှ ဖလှယ်ပြီးသွားသည်။

ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း

အမျိုးသမီးငယ်မှာ ခွန်အားမရှိတော့သဖြင့် အင်္ကျီပြာနှင့်လူ၏ ကန်ချက်ကြောင့် လက်ထဲမှ ဓားရှည်မှာ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။

အခန်း (၁၇၈) - ငါ စကားတစ်ခွန်း ပြောမယ်

ဒေါင်

ဓားရှည်သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်ကျသွားပြီး သာယာကြည်လင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

အင်္ကျီပြာနှင့် လူလတ်ပိုင်းသည် အမျိုးသမီးငယ်၏ ပုခုံးကို လက်သီးဖြင့် တစ်ချက် ထိုးလိုက်သည်။

ဘုန်း

အမျိုးသမီးငယ်၏ ကိုယ်လုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ပျော့ခွေသွားပြီး အင်္ကျီပြာနှင့်လူ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

"ကောင်မလေး... ငါ့ဆီကနေ နတ်ဘုရားလက်နက်ကို လုဖို့ ကြိုးစားရဲတယ်ပေါ့ မင်း အသက်မရှင်ချင်တော့ဘူး ထင်တယ် "

အင်္ကျီပြာနှင့်လူက ရက်ရက်စက်စက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

သူသည် အမျိုးသမီးငယ်၏ ခါးကို လက်သီးဖြင့် တိုက်ရိုက်ထိုးလိုက်ရာ အမျိုးသမီးမှာ တစ်ကိုယ်လုံး ကွေးညွတ်သွားပြီး အလွန်အမင်း နာကျင်သွားရသည်။

သိသာထင်ရှားစွာပင် ဒါဟာ လူမိုက်လောက ရဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ လက်ချက်မျိုးပင်။

အမျိုးသမီးသည် တစ်ကိုယ်လုံး အင်အားများ ကုန်ခမ်းသွားသလိုမျိုး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပုံလျက်သား လဲကျသွားပြီး ပြန်လည်ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။

ရှူး... ရှူး

အင်္ကျီပြာနှင့်လူသည် အမျိုးသမီး၏ ကျောဘက်ရှိ အင်္ကျီကို ဆွဲဖြဲလိုက်သည်။

သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် ရမ္မက်ဇောများ တောက်လောင်လာ၏။

"ဒီကောင်မလေးကို ငါ ပညာပေးလိုက်ဦးမယ်"

"ငါ့ရဲ့ အစွမ်းကို မင်း မြည်းစမ်းကြည့်ရမှာပေါ့"

အင်္ကျီပြာနှင့်လူသည် ကွင်းကိုးကွင်းပါသော ဓားကြီးကို ကြမ်းပြင်တွင် ထိုးစိုက်လိုက်ပြီး အမျိုးသမီး၏ အဝတ်အစားများကို စတင်ဆွဲဖြဲတော့သည်။

အမျိုးသမီးငယ်မှာ အသည်းအသန် တောင်းပန်နေရှာသည်။

လီယန်ချူသည် ဆက်၍ မကြည့်နိုင်တော့ဘဲ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

"ရပ်လိုက်တော့ "

သူက အသံခပ်ပြတ်ပြတ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ထွက်သွားစမ်း"

"သောက်တာအိုဆရာ... ငါ့ရဲ့ အလုပ်ကောင်းကို လာမဖျက်နဲ့ "

အင်္ကျီပြာနှင့်လူက လီယန်ချူကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ့လက်အောက်ရှိ အမျိုးသမီးငယ်မှာ ရုတ်တရက် အင်အားတစ်ရပ် ရရှိလာသလိုမျိုး အင်္ကျီပြာနှင့်လူ၏ လက်အောက်မှ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ပျော့ခွေလဲကျသွားရာ လီယန်ချူ၏ ရှေ့တည့်တည့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

လီယန်ချူအနေဖြင့် လက်ကိုဆန့်ကာ လှမ်းဖမ်းလိုက်ရုံဖြင့် သူမကို ထိန်းပေးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ဘုန်း

အမျိုးသမီးငယ်သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ လဲကျသွားပြီး မျက်နှာတွင် နာကျင်နေသော အမူအရာများ ရှိနေသည်။

လီယန်ချူကို ကြည့်သော အကြည့်များမှာလည်း သနားစဖွယ် ဖြစ်နေ၏။

တကယ်ကို ဗေဒါပင်လေးတစ်ပင်လိုမျိုး နုနယ်တဲ့ အမျိုးသမီးငယ်တစ်ယောက်ရဲ့ ပုံစံပါပဲ၊ လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ လက်ထဲမှာ ထည့်ပြီး ကာကွယ်ပေးထားချင်စရာ ကောင်းလှပါတယ်။

လီယန်ချူက ပြုံးလိုက်ပြီး

"ငါက သူတပါးကိစ္စထဲ ဝင်ပါချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ရဲ့ သရုပ်ဆောင်ချက်တွေက သိပ်ပြီး အသက်မပါလွန်းလို့ပါ၊ ငါက ဖြူစင်ရိုးသားတဲ့ တာအိုဆရာလေး ဆိုတော့ ဒါမျိုးတွေ မြင်ရင် စိတ်မချမ်းသာဘူးလေ"

"မင်း အမေကို... လျှောက်ပြောနေတာလား "

"မင်း ဘာတွေ မဟုတ်ကဟုတ်က လျှောက်ပြောနေတာလဲ "

အင်္ကျီပြာနှင့်လူသည် သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေပြီး ကြမ်းပြင်တွင် ထိုးစိုက်ထားသော ကွင်းကိုးကွင်းပါသော ဓားကြီးကို ဆွဲနှုတ်ကာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ဖြင့် ရှိနေသည်။

လီယန်ချူက အေးအေးဆေးဆေး ပြုံးကာ

"အန္တရာယ်တွေ ဝန်းရံနေတဲ့ ဒီလို နတ်ဘုရားနယ်မြေ အပျက်အစီးထဲမှာ ဒီလိုမျိုး နုနယ်တဲ့ အမျိုးသမီးငယ်တစ်ယောက် ဘယ်ကနေ ရောက်လာမှာလဲ "

"နောက်ပြီးတော့ မင်းအနေနဲ့ ပထမဆုံး လုပ်ရမှာက သူမကိုယ်ပေါ်က နတ်ဘုရားလက်နက်ကို အရင်လုရမှာလေ ဘာလို့ ရမ္မက်ဇောတွေ ထပြီး မကောင်းတဲ့စိတ်တွေ အရင်ဖြစ်နေရတာလဲ "

"ဒီနတ်ဘုရားနယ်မြေထဲ ဝင်လာနိုင်တဲ့သူတိုင်းဟာ အစွမ်းအစ အနည်းနဲ့အများ ရှိကြတာချည်းပဲ ဘယ်သူက သူတပါးအပေါ် သတိမထားဘဲ နေမှာလဲ ငါ့ရှေ့တင် လုပ်နေတာဆိုတော့ ငါ့ရဲ့ ခိုးတိုက်တာကို မကြောက်ဘူးလား "

လီယန်ချူက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သက်ပြင်းချကာ

"ဒီလိုမျိုး မလုပ်ရဘူးလေ နည်းနည်းလောက် ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ဆန်စမ်းပါ "

ကျောင်းဆောင်ကြီးအတွင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော အမျိုးသမီးငယ်သည် ရုတ်တရက် "ဟက်ဟက်" ဟု အသံထွက်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

ထို့နောက် ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။

"တာအိုဆရာ ဆုံးမတာ မှန်ပါတယ် နောက်ဆိုရင် ကျွန်မတို့ ဒါကို ပြုပြင်ပါ့မယ် "

ယခုအခါ သူမသည် အဝတ်အစားများ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော်လည်း အိမ်ထောင်ရှင်မကောင်း တစ်ဦး၏ ထူးခြားသော အလှအပမျိုး ရှိနေသည်။

ထိုအရာက သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုကို ပိုမိုတိုးပွားစေ၏။

အင်္ကျီပြာနှင့်လူသည် ရုတ်တရက် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

သူ၏ ကြမ်းတမ်းရိုင်းစိုင်းသော အမူအရာများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်မှာ အလွန်မှောင်မိုက်သော မျက်နှာထားပင်။

"ယောကျ်ား... ဒီနေ့တော့ ဒီတာအိုဆရာလေးရဲ့ လှောင်ပြောင်တာကို ခံလိုက်ရပြီနော် "

အမျိုးသမီးက နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

သူမ၏ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို လီယန်ချူက မည်သည့်အမူအရာမှ မပြဘဲ ကြည့်လိုက်သည်။

ဒီအစ်ကိုကြီးက ရုပ်ဆိုးပေမဲ့ တော်တော်လေးတော့ ရက်ရောတဲ့ပုံပဲ။

အင်္ကျီပြာနှင့်လူက အသံခပ်လေးလေးဖြင့်

"စကားတွေ အများကြီး မပြောနဲ့တော့၊ အရိုးစားအဆိပ် က အစွမ်းပြနေလောက်ပြီ၊ ဒီတာအိုဆရာရဲ့ လျှာကို ဆွဲနှုတ်လိုက်စမ်း မျက်လုံးတွေကိုလည်း ဖောက်ထုတ်ပစ်လိုက် "

သူတို့နှစ်ဦး ကျောင်းဆောင်ထဲ ဝင်လာကတည်းက တိုက်ခိုက်နေဟန်ပြရင်း အရိုးစားအဆိပ် ကို အသာအယာ ဖြန့်ကျဲခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုအဆိပ်သည် အရောင်မရှိ၊ အနံ့မရှိဘဲ ကျင့်ကြံသူများအတွက်ပင် အသက်အန္တရာယ်ရှိသော အဆိပ်မျိုး ဖြစ်သည်။

အဆိပ်မိသူသည် တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အရိုးများ ပျော့ခွေသွားပြီး အလွန်တရာ ဆိုးရွားစွာ သေဆုံးရတတ်သည်။

အမျိုးသမီးငယ်သည် ပြုံးလိုက်ပြီး လီယန်ချူထံသို့ လျှောက်သွားကာ ဤချောမောသော တာအိုဆရာ၏ လျှာကို ဆွဲနှုတ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

ဖြောင်း

လီယန်ချူက ထိုစိတ်နှလုံး ယုတ်မာလှသော အမျိုးသမီးကို ပါးတစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်သည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်က ငါ့ကို ငါးစာနယ်တစ်ကောင်လို့ ထင်နေတာလား "

လီယန်ချူက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

အမျိုးသမီးငယ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်၊ သူမ၏ ပါးတစ်ဖက်မှာ ဖူးယောင်လာပြီး အညိုအမည်း စွဲသွားကာ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်သွားရသည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ "

"မင်း ဘာလို့ ဘာမှမဖြစ်ရတာလဲ "

အမျိုးသမီးငယ်၏ အသံမှာ စူးရှသွားသည်။

သူမ၏ ကိုယ်လုံးမှာ နောက်သို့ အသည်းအသန် ဆုတ်ခွာသွား၏

ကပ်ကျော်အဆောင် အကြောင်းကို လေ့လာထားသင့်တယ်။

လီယန်ချူက

"ကျောက်စိမ်းပြားအကျိုးအပဲ့ကို ရဖို့ဆိုတာ မလွယ်ကူဘူး၊ ဒီနတ်ဘုရားနယ်မြေထဲ ဝင်ခွင့်ရတာဟာ အခွင့်အရေး တစ်ခုပဲ၊ ဘာလို့ တန်ဖိုးမထားရတာလဲ"

အင်္ကျီပြာနှင့်လူ၏ အကြည့်များမှာ မှောင်မိုက်သွားပြီး ကိုယ်ပေါ်ရှိ ကြွက်သားများမှာ ရုတ်တရက် ဖောင်းကားလာကာ မျက်လုံးနှစ်ဖက်မှာ သွေးရောင်လွှမ်းသွားသည်၊ အရေပြားပေါ်တွင်လည်း အညိုရောင် အစင်းကြောင်းများ ပေါ်လာသည်။

ရှူး

ဓားတစ်ချက်သည် လီယန်ချူ၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ ကျဆင်းလာသည်

အလွန် အားပါလှ၏

သူသည် မှော်အတတ်နှင့် ပိုးမွှားအတတ် ကို လေ့ကျင့်ထားသူဖြစ်ပြီး ကိုယ်ထဲတွင် မူလဝိညာဉ်ပိုးမွှား တစ်ကောင်ကို မွေးမြူထားသဖြင့် အားအင် အလွန်ကြီးမားလှသည်။

အမျိုးသမီးငယ်သည်လည်း ပါးစပ်ကို ဟလိုက်ရာ၊ ပါးစပ်အတွင်းမှ ပိုးမွှားများစွာ အုပ်စုလိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီး မည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်တစ်ခုကဲ့သို့ လီယန်ချူကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

သူမ၏ မူလဝိညာဉ်ပိုးမွှားမှာ အဆိပ်ပိုးမွှား အမျိုးအစားဖြစ်ပြီး သွေးသားများကို စားသုံးကာ မွေးမြူထားသဖြင့် အလွန်အဆိပ်ပြင်းလှသည်။

အပေါ်ယံကြည့်လျှင် လူမိုက်လောကမှ သောင်းကျန်းသူများဟု ထင်ရသော်လည်း၊ တကယ်တမ်းမှာမူ သူတို့သည် တောင်ပိုင်းနယ်စပ် မှ မှော်အတတ် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်နေကြသည်။

ထုတ်လိုက်သည့် တိုက်ကွက်တိုင်းမှာ အသက်ကို နှုတ်ယူမည့် တိုက်ကွက်များချည်းပင်။

ဒေါင်

လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ရှေ့တွင် မမြင်ရသော စွမ်းအင်အကာအကွယ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ဟွန့်ယွမ်ကျင့်စဥ်

အင်္ကျီပြာနှင့်လူ၏ ထက်မြက်လှသော ကွင်းကိုးကွင်းပါသော ဓားကြီးမှာ အစီရင်ဝတ်စုံနှင့် အကာအကွယ်စွမ်းအင် ကြောင့် တိုက်ရိုက် ကျိုးပြတ်သွားတော့သည်။

သူတစ်ကိုယ်လုံးမှာလည်း မိုးကြိုးပစ်ခံရသလိုမျိုး ဖြစ်သွား၏။

အမျိုးသမီးငယ်၏ ပိုးမွှားများမှာလည်း အရှိန်ကြောင့် သေဆုံးကုန်ကြပြီး ရုတ်တရက် မီးလောင်ကျွမ်းသွားတော့သည်။

လီယန်ချူ၏ အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသော ဟွန့်ယွမ် ကျင့်စဉ်သည် ပြိုင်ဘက်ကို ပြန်လည် ထိမှန်စေရန် လုံလောက်လှသည်။

အလွန်အမင်း တောင့်တင်းခိုင်မာပြီး အရှိန်အဝါ ပြင်းထန်လှသော ဟွန့်ယွမ်ကျင့်စဥ်သည် ထိုကဲ့သို့သော အဆိပ်ပိုးမွှားများအတွက် အကြီးမားဆုံးသော အနှိမ်နင်းခံပင် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ကပ်ကျော်အဆောင် ကြောင့်လည်း လီယန်ချူကို အနည်းငယ်မျှပင် မထိခိုက်နိုင်ပေ။

ထိုထူးဆန်းယုတ်မာလှသော လင်မယားနှစ်ဦးမှာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး ကိုယ်တွင်းဒဏ်ရာများ ပြင်းထန်စွာ ရရှိသွားကြသည်။

လီယန်ချူသည် ဟွန့်ယွမ်ကျင့်စဥ်၏ အကာအကွယ်စွမ်းအင်ကို အလွန်ကျေနပ်မိသည်၊ အထွတ်ထိပ် အဆင့်သိုင်းပညာတစ်ခု ဖြစ်ရကျိုးနပ်ပေသည်။

ထိုသိုင်းကျမ်း တစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် သိုင်းလောကတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးထားရန် လုံလောက်လှသည်။

အင်္ကျီပြာနှင့်လူသည် မိမိလက်ထဲရှိ ကျိုးပြတ်နေသော ဓားကို ကြောင်ကြည့်နေရင်း စိတ်ထဲတွင် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။

"ဆုတ်မယ် "

သူက ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ကိုယ်လုံးကို အပြင်ဘက်သို့ အသည်းအသန် ပြေးထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

သူတို့လင်မယားနှစ်ယောက်သည် ပိုးမွှားအတတ်ကို လေ့ကျင့်ထားသဖြင့် သာမန်သိုင်းသမားများနှင့် တာအိုကျင့်ကြံသူများကို သတ်ဖြတ်ရာတွင် အလွန် ကျွမ်းကျင်ကြသူများဖြစ်သည်။

ယနေ့မှာတော့ ကျောက်ဆောင်ကို လာတိုက်မိပြီ ဆိုတာကို သိလိုက်ရပြီ

ဘုန်း

လီယန်ချူ၏ အကြည့်များ အေးစက်သွားပြီး ပြေးထွက်သွားသော အင်္ကျီပြာနှင့်လူ၏ ကျောပြင်ကို လက်ဝါးတစ်ချက်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။

ထျန်းကန်းလက်ဝါး

လေဟာနယ်ဖြတ် လက်ဝါး

အင်္ကျီပြာနှင့်လူသည် သူ၏ကျောပြင်ကို တားဆီးမရနိုင်သော အားအင်တစ်ခုက လာရောက်ရိုက်ခတ်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး သွေးများ အန်ထုတ်လိုက်ရသည်။

ကရက်

သူ၏ ကျောရိုးနှင့် နံရိုးများအားလုံး ကျိုးကြေသွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဘုန်း

သူ၏ ကိုယ်လုံးမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ လဲကျသွားတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ပိုးမွှားအတတ်ကို လေ့ကျင့်ထားသော အမျိုးသမီးငယ်၏ ကိုယ်လုံးမှာလည်း ကျောင်းဆောင်တံခါးအပြင်သို့ ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။

လီယန်ချူသည် လက်ချောင်းငါးချောင်းကို ဖြန့်လိုက်ရာ၊ လက်ဝါးပြင်မှ ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အားပြင်းစွာ ဆွဲယူလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးငယ်၏ ကိုယ်ဟန်မှာ လေထဲတွင် တန့်သွားပြီးနောက် မမြင်ရသော အင်အားတစ်ခု၏ ဆွဲငင်ခြင်းကြောင့် နောက်သို့ ပြန်ပါလာတော့သည်။

ဘုန်း

သူမသည်လည်း ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ လဲကျသွားပြီး အရိုးအဆစ်များ ကျိုးကြေလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။

"ကျွန်မကို မသတ်ပါနဲ့၊ ကျွန်မကို မသတ်ပါနဲ့၊ ကျွန်မ ဘာမဆို လုပ်ပေးပါ့မယ် "

အမျိုးသမီးငယ်က စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်တောင်းပန်နေတော့သည်။

ဒီတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ဒါဟာ တကယ့်နှလုံးသားထဲက လာတဲ့ စကားပင် သူမအတွက်တော့ ဒီတာအိုဆရာလေးဟာ တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းလွန်းလှသည်။

အသက်ရှင်သန်ခွင့်ရဖို့က သူမရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော မျှော်လင့်ချက်ပါပဲ။

"ဒီနတ်ဘုရားနယ်မြေထဲမှာ အင်အားစုတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်၊ ကျွန်မကို အသက်ချမ်းသာပေးပါ၊ ကျွန်မ ရှင်ခိုင်းတာ အကုန်လုပ်ပေးနိုင်ပါတယ် "

အမျိုးသမီးငယ်က အသည်းအသန် ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူ၏ လက်ဝါးပြင်မှာ လေထဲတွင် ရပ်တန့်သွားပြီး ရိုက်မချလိုက်ပေ ရုပ်ရည်လှပသော အမျိုးသမီးငယ်မှာ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေရှာသည်။

နှလုံးခုန်သံတွေဟာ အပြင်ကို ထွက်လာတော့မတတ်ပင်။