အခန်း (၄၁)
Vol. 5 Ch. 41
မနက်စာ စားပြီးနောက် သူမ အလုပ်သွားခဲ့သည်။ တနင်္လာနေ့ မနက်ခင်းများမှာ တော်လှန်ရေး စိတ်ဓာတ်များ ပြည့်နှက်နေသော အစည်းအဝေးများအတွက် ဖြစ်သည်။
ဒါရိုက်တာလျို၏ အဆုံးမရှိသော ပြောဆိုမှုများကြောင့် အစည်းအဝေးမှာ ၁၁ နာရီအထိ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး လူတိုင်း အိပ်ငိုက်နေကြသည်။ အစည်းအဝေးပြီးနောက် လော့လန်သည် မေးခွန်းမေးရန် သူ့ရုံးခန်းသို့ သွားလိုက်သည်။
“ဒါရိုက်တာ ကျွန်မ အိမ်ရာ လျှောက်လို့ရမလား”
ဒါရိုက်တာလျိုက မော့ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်းက အိမ်ထောင်သည်ဆိုတော့ အိမ်ရှိပြီးသား မဟုတ်ဘူးလား”
“အိမ်မှာ အခက်အခဲတွေ ရှိနေလို့ပါ။ နေရာရအောင်လို့ ကျွန်မ ခွဲထွက်နေချင်လို့ပါ”
“အိမ်ရာတော့ ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဆောင်က ကုတင်ပဲ ရမှာနော်။ တစ်ခန်းမှာ ရှစ်ယောက်နေရတာ။ မင်းနေချင်တယ်ဆိုရင် လျှောက်လွှာတင်လိုက်”
တစ်ခန်းမှာ ရှစ်ယောက်ဆိုတော့ သူမ အဆင်ပြေပါ့မလား။
ဒါရိုက်တာလျိုက နွေးထွေးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “ဒါတွေက ယောကျ်ားတွေ ဖြေရှင်းရမယ့်ကိစ္စတွေပါ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အရမ်းပင်ပန်းမခံပါနဲ့”
“ဒါရိုက်တာ အမျိုးသမီးတွေက ကောင်းကင်တစ်ဝက်ကို ပင့်မထားတယ်ဆိုတာ ရှင်လည်း သိသားပဲ။ အဲဒါက အပိုလေသံ သက်သက် မဟုတ်ပါဘူး။ ခေတ်တွေပြောင်းသွားပြီဆိုတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ အတွေးအခေါ်တွေလည်း ပြောင်းသင့်ပါပြီ”
“ဟုတ်ပါတယ်၊ ဟုတ်ပါတယ်” သူ အလျင်အမြန် ထောက်ခံလိုက်သည်။
“ကျုပ် ရဲဘော်လော့လန်ဆီကနေ သင်ယူရဦးမှာပဲ”
တနင်္လာနေ့တွင် ကွင်းဆင်းစရာ မရှိသဖြင့် သူမ ကျွင်းဖန်၏ အခြေအနေကို စဉ်းစားနေမိသည်။ အသက် ၂၀ ဝန်းကျင်ခန့်ရှိပြီး ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်သော်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ် အမူအရာရှိသည့် နှာခေါင်းစည်းနှင့် လူငယ်ကို သူမ ပြန်သတိရလိုက်သည်။
“ဟေ့... ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ” အစ်မလျိုက သူမကို ပုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ အစ်မက နေ့လယ်စာစားဖို့ အိမ်ပြန်မှာလား၊ ဒီမှာပဲ နေမှာလား”
“ဒီမှာပဲ နေတော့မယ်။ ငါသာ အမျိုးသမီးအဖွဲ့ချုပ်မှာ မဟုတ်ရင် သူတို့အကူအညီကို ငါကိုယ်တိုင်တောင်းမိမှာပဲ”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ။ အစ်မအကြောင်း ပြောပြပါဦး”
“မနေ့က ရေနွေးအိုး ပွက်ပွက်ဆူနေတာကို ငါ့သား သွားကိုင်တာ မပေးကိုင်လို့ဆိုပြီး ငါက သူ့ကို မချစ်ဘူးလို့ ငါ့ယောက္ခမက ငါ့သားကို ပြောတယ်။ ကလေးက ငိုတော့ ငါ့ကို အသည်းနှလုံးမရှိဘူးလို့ ပြောတယ်လေ”
အစ်မလျိုမှာ ဒေါသထွက်နေသည်။ “အဆိုးဆုံးက ငါ့သားကပါ ဝင်ပြောတာပဲ။ ငါ့ကို အမေဆိုးကြီးတဲ့၊ ငါ့ကို မလိုချင်တော့ဘူးတဲ့၊ အဖေ့ကို အမေအသစ် ရှာခိုင်းမယ်တဲ့”
“အစ်မသားက ဘယ်နှစ်နှစ်ရှိပြီလဲ”
“လေးနှစ်။ ငါ့မှာ သမီးကြီးနှစ်ယောက် ရှိတယ်၊ သူက တတိယမြောက်”
“လေးနှစ်အရွယ်က အဲဒီလို ပြောတယ်လား”
“ဒါ ငါ့ယောက္ခမလက်ချက် ဖြစ်ရမယ်။ အဲဒါကြောင့် ငါ အရမ်းဒေါသထွက်နေတာ။ ငါ့ကလေး ငါ့ကိုပြန်မုန်းအောင် သူဘယ်လိုလုပ်နိုင်ရတာလဲ။ ငါ့သားကို ငါဘယ်လို ဆုံးမသွန်သင်ရတော့မှာလဲ”
“သူက အမြဲတမ်း အဲဒီလိုပဲလား”
“ဟုတ်တယ်” အစ်မလျိုက စိတ်ဓာတ်ကျစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ငါ့ယောကျ်ားက သမီးလေးယောက်မွေးပြီးမှ ရတဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သားလေ။ ငါ့ယောက္ခမက သူ့ကို အမြဲ အလိုလိုက်ထားတာ။ ငါအိမ်ထောင်ကျကတည်းက အိမ်မှာ သူကပဲ ကြီးစိုးနေတာ။ ငါ့ယောကျ်ားက လစာကို သူ့အမေဆီ ပေးတယ်၊ ငါတို့ တစ်ခုခုလုပ်ချင်ရင် သူ့ကို ဖြတ်ပြီးမှ လုပ်လို့ရတာ”
“အစ်မပိုက်ဆံ အစ်မသုံးလို့ရတာပဲ။ အိမ်မှုကိစ္စ သူတာဝန်ယူချင်ရင် ယူခိုင်းလိုက်လေ။ သူတို့လစာ နည်းနည်းလေးနဲ့ စီမံခန့်ခွဲစရာ ဘာမှ အများကြီးရှိတာမှ မဟုတ်တာ”
“မပြောချင်ပါဘူးဟယ်။ မိန်းကလေးတွေရဲ့ အဝတ်အစားဆိုရင် သူက ဂရုမစိုက်ဘူး၊ ဖြစ်သလို ဝတ်လို့ရတယ်ဆိုပြီး ပြောတာ။ ငါ့သမီးတွေ ကျောင်းသွားရင် ဗိုက်ပေါ်ပြီး သွားလို့မှ မရတာ၊ ငါပဲ သူတို့အတွက် အဝတ်အစား လုပ်ပေးရတာပေါ့။ ပြီးတော့ ငါ့လိုအပ်တာတွေလည်း ငါပဲ တာဝန်ယူရတာ။ ဪ... ပြီးတော့ လွန်ခဲ့တဲ့လက သူ ယွမ် ၂၀ ချေးသွားသေးတယ်”
“အိမ်ခွဲဖို့ စဉ်းစားဖူးလား”
“ငါ့ယောက္ခထီးက စောစောစီးစီး ဆုံးပါးသွားတော့ အိမ်ခွဲဖို့က မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ။ ယောက္ခမကိုလည်း မောင်းထုတ်လို့မရဘူး၊ လူတွေ အတင်းပြောကြလိမ့်မယ်။ ငါ့ယောကျ်ားကလည်း သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူး။ ရန်ပွဲကြီး ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”
“ဒါဆိုရင် ငွေကြေးထိန်းချုပ်မှုကို ပြန်ယူလိုက်”
“ပြောတာက လွယ်တာကိုး”
“အစ်မ... အစ်မက အမျိုးသမီးအဖွဲ့ချုပ်မှာ လုပ်နေတာလေ။ သူများတွေအကြောင်းကျတော့ အစ်မက တော်တော် ပညာသားပါပါ ပြောနိုင်ပြီးတော့၊ ကိုယ့်ဘဝကျတော့ ဘာလို့ အဲဒီလောက် ရှုပ်ထွေးနေရတာလဲ”
'ဒီနေ့တော့ အစ်မသားကို အစ်မမုန်းအောင် သူတို့ သင်ပေးနေကြတယ်။ မနက်ဖြန်ကျရင် အစ်မက သူ့အစ်မတွေကိုပဲ မျက်နှာလိုက်တယ်လို့ ပြောကြဦးမှာ၊ အဲဒီကျရင် သားက အစ်မကို ပိုပြီး နာကြည်းမုန်းတီးလာလိမ့်မယ်။ သူတို့ကြောင့် အစ်မက သမီးတွေကို ပိုဂရုစိုက်နေရတာကို၊ နောက်ဆုံးကျတော့ သားကို ဂရုမစိုက်ဘူးဆိုပြီး အစ်မပဲ အပြစ်တင်ခံရမှာ။'
လော့လန်က ဖွင့်မပြောခဲ့သော်လည်း အစ်မလျို နားလည်မည်ဟု မျှော်လင့်မိသည်။ အစ်မလျိုသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမ အမှန်တရားကို သိသော်လည်း လက်ရှိငြိမ်းချမ်းရေးကို မဖျက်ဆီးလို၍ သို့မဟုတ် ကြောက်ရွံ့၍ နေခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤကဲ့သို့ ကျိုးပဲ့လွယ်သော ငြိမ်းချမ်းရေးသည် ထာဝရတည်မြဲမည် မဟုတ်ပေ။
“အခွင့်အရေး ရှာကြည့်ပါ”
ထိုသို့သော ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စများကို ပြင်ပလူများက အရိပ်အမြွက်လောက်သာ ပြော၍ရသည်။ လုံလောက်အောင် ပြောပြီးပြီဖြစ်၍ လော့လန် ထပ်ပြီး မတိုက်တွန်းတော့ပေ။ အလုပ်ဆင်းပြီးနောက် သူမ စက်ဘီးစီးပြီး အိမ်ပြန်လာခဲ့သည်။ နေ့လယ်စာ စားချိန်သည် နှစ်နာရီခွဲတောင် ကြာသည်ကို သူမ ယခင်က မသိခဲ့ပေ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ချက်ပြုတ်ပေးသော အိမ်တွင်သာ သူမ ပြန်စားချင်သည်မှာ သဘာဝပင်ဖြစ်သည်။
အိမ်ရောက်သောအခါ ယောက္ခမလုပ်ပေးထားသော အရသာရှိသည့် ပြောင်းဖူးမှုန့်ပေါင်မုန့်ပြားကို တွေ့လိုက်ရသည်။ နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် အဝတ်အစားများ ချုပ်ရန် အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ အနားယူချိန် ကုန်ဆုံးခါနီးတွင် သူမသည် အားလုံးကို အတိုင်းအတာအလိုက် ဖြတ်တောက်ပြီးဖြစ်၍ ဧည့်ခန်းသို့ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
“အမေ သမီး စက်ချုပ်စက်သုံးပြီး အဝတ်အစား ချုပ်ချင်လို့၊ ဒါပေမဲ့ သမီး တစ်ခါမှ မသုံးဖူးဘူး”
နွေရာသီကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်၍ ယောက္ခမဖြစ်သူမှာ ယနေ့ နေ့လယ်တစ်ရေးမအိပ်ပေ။ လော့လန် ရွေးချယ်ထားသော ပန်းရောင်ဖျော့ဖျော့ အထည်စကို သူမ သဘောကျနေသည်။ ပန်းရောင်သည် သူမနှင့် မိုးပြာရောင်လောက် မလိုက်ဖက်သော်လည်း သူမ ထုတ်မပြောဘဲ လော့လန်ကို စက်ချုပ်စက်ရှိရာသို့ ခေါ်သွားလေသည်။
အဖုံးကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး စက်ကို ပြင်ဆင်ကာ ပန်းရောင်အပ်ချည်ကို ရှာဖွေလိုက်သည်။ လှုပ်ရှားသံများကြားရသဖြင့် ကျွင်းဖန်သည် အခန်းထဲမှ ထွက်လာရာ လော့လန် ဖြတ်ထားသော အထည်စကို မြင်ပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။
“ယောက်မ ဒါ ညီမလေးအတွက်လား”
“ဟုတ်တယ်၊ ညီမလေးအတွက်လေ။ ခဏစောင့်နော်၊ စက်ချုပ်စက်နဲ့ဆိုတော့ ကြာမှာ မဟုတ်ပါဘူး”
အမေကျိုးက လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ “ကျွင်းဖန်အတွက်လား”
“ဟုတ်တယ်။ ဒီပန်းရောင်နုနုက သမီးနဲ့ မလိုက်ပါဘူး။ သမီးအတွက်သာ ဝယ်မယ်ဆိုရင် အနီရဲရဲ ဒါမှမဟုတ် အပြာရောင် ဝယ်မှာ”
“သမီးအတွက်လည်း တစ်ခုခု လုပ်သင့်တာပေါ့။ အလုပ်သွားရင် ကြည့်ကောင်းအောင် ဝတ်ရဦးမယ်လေ။ ကျွင်းဖန်ကတော့ ဖြစ်သလို ဝတ်လို့ရပါတယ်”
ကျွင်းဖန်၏ အဝတ်အစားများမှာ တံတောင်ဆစ်နေရာတွင် ဖာထေးထားရပြီး ဟောင်းနွမ်းနေသည်။ သို့သော် အမေကျိုးက ထိုဖာထေးရာများကို ယုန်ပုံစံလေးများ ပြုလုပ်ပေးထားသဖြင့် ဟောင်းနွမ်းနေသော အဝတ်အစားများက သူမအပေါ်တွင် ချစ်စရာကောင်းနေဆဲဖြစ်သည်။
“ကျွင်းဖန်က အခုဆို ပျိုဖော်ဝင်နေပြီလေ။ သမီးတို့ မင်္ဂလာဆောင်တုန်းက ဒီအထည်စ ဝယ်ထားပေမယ့် သူ့အတွက် ချုပ်ပေးဖို့ အချိန်မရခဲ့ဘူး။ ကျွင်းဟွေ့အတွက်လည်း ရှိသေးတယ်၊ သူ့ပုံစံကတော့ တခြားပုံစံပေါ့”
“ယောက်မကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်ဦး” အမေကျိုးက သမီးဖြစ်သူကို ဆူလိုက်သည်။
ကျွင်းဖန်က လော့လန်၏ လက်မောင်းကို ပျော်ရွှင်စွာ ဖက်တွယ်လျက် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။
“သမီး အလုပ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်ပါ။ အဝတ်အစားတွေကို အမေ ချုပ်ပေးမယ်”
အထည်များကို ဖြတ်ပြီးသားဖြစ်၍ မည်သူချုပ်ချုပ် ကိစ္စမရှိပေ။ လော့လန်သည် အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို ယောက္ခမအား ရှင်းပြပြီးနောက် ကျွင်းဖန်ကို ကျောင်းသို့ လမ်းကြုံလိုက်ပို့ကာ အလုပ်သို့ စက်ဘီးဖြင့် ထွက်လာခဲ့သည်။
“တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ယောက်မကို ချက်ချင်းပြောနော်”
ကောင်မလေးက စာအုပ်ကို ပိုက်ထားရင်း လိမ္မာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“တာ့တာ ယောက်မ”
ယောက္ခမ၏ အကူအညီဖြင့် ညနေပိုင်းတွင် လော့လန် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ကျွင်းဖန်၏ အင်္ကျီမှာ ကြယ်သီးပေါက်ဖောက်ရန်နှင့် ကြယ်သီးတပ်ရန်သာ လိုတော့ပြီး ပြီးစီးလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျွင်းဖန်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အင်္ကျီအသစ်ကို ချက်ချင်း စမ်းဝတ်ကြည့်ခဲ့သည်။
သူမ၏ ပန်းရောင်သန်းနေသော ပါးလေးများသည် ပန်းရောင်နုနုနှင့် ယှဉ်လိုက်သောအခါ ပို၍လှပနေပြီး၊ အင်္ကျီအသစ်က သူမ၏ နူးညံ့သော အလှကို ပိုပေါ်လွင်စေသည်။ သူမသည် မည်သည့်အရာကို ဝတ်ဝတ် ကြည့်ကောင်းသော်လည်း အဝတ်အစားသစ်များက သူမကို ပို၍ဆွဲဆောင်မှု ရှိစေသည်။
“ယောက်မ ညီမလေး ကြည့်ကောင်းရဲ့လား”
“အရမ်းကြည့်ကောင်းတာပေါ့”
ကျွင်းဖန်သည် မှန်ထဲတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကြည့်ကာ သဘောကျနေပြီး အင်္ကျီအသစ်ကို ပြန်မချွတ်ချင် ဖြစ်နေသည်။ ညစာစားရန် ခေါ်မှသာ ညစ်ပေသွားမည်စိုး၍ ပြန်ချွတ်လေသည်။
ကျွင်းဟွေ့ ပြန်ရောက်လာပြီး ညီမဖြစ်သူ၏ အင်္ကျီအသစ်ကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးထဲတွင် မနာလိုစိတ် ဖြတ်ခနဲ ပေါ်လာသည်။ သို့သော် လော့လန်က သူမအတွက်လည်း တစ်ခုခုလုပ်ပေးထားကြောင်း ကြားသိရသောအခါ သူမ၏ ယောက်မကို ပျော်ရွှင်စွာ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောခဲ့သည်။
“ယောက်မ... ညီမဟာကော ကျွင်းဖန်ဟာနဲ့ အတူတူပဲလား”
“အတူတူပါပဲ”
“ညီမလေးလည်း ဒီအထည်သားကို ကြိုက်တယ်”
ကျွင်းဟွေ့၏ အသားအရေမှာ ကျွင်းဖန်လောက် ပန်းရောင်နှင့် မလိုက်ဖက်ပေ။ လော့လန်သည် အရောင်ပြောင်းရန် စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း ကျွင်းဟွေ့၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မြင်ပြီးနောက် မပြောင်းတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမ ထိုအထည်သားကို အမှန်တကယ် နှစ်သက်နေသည်။
“နင်တို့နှစ်ယောက် ဘယ်တော့လက်ထပ်မလဲဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီလား”
“နိုဝင်ဘာလ”
“လပြက္ခဒိန်နဲ့လား”
“ဟုတ်တယ်၊ နိုဝင်ဘာလဆန်းပိုင်း၊ ညီမရဲ့ ကံကောင်းစေတဲ့ လလေ” သူမက အမေဖြစ်သူဘက်သို့ လှည့်ပြောလိုက်သည်။
“တွေ့လား... သူက တကယ် စာနာတတ်တာ။ ဒီအကြောင်းကိုတောင် သူသိတယ်။ ဒီဘက်ခေတ်မှာ လူတွေက ဒါတွေကို ဂရုမစိုက်ကြပေမယ့်၊ သူက မင်္ဂလာဆောင်ကျရင် ညီမလေးအတွက် သိုးမွှေးကုတ်အင်္ကျီနဲ့ သားရေဖိနပ် ဝယ်ပေးမယ်တဲ့”
အမေကျိုးသည် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ဤကဲ့သို့ ကတိများသည် အိပ်မက်များသာ ဖြစ်လေ့ရှိသည်။ သမီးဖြစ်သူ၏ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားမှုကို မြင်ရသောအခါ တားဆီး၍မရနိုင်မှန်း သူမ သိလိုက်သည်။ ယခု အရေးကြီးသည်မှာ သူတို့နေထိုင်ရန် နေရာရှာဖွေခြင်းဖြစ်သည်။ သမီးနှင့် သမက်၊ သားနှင့် ချွေးမ၊ သူမကိုယ်တိုင်နှင့် သမီးအငယ်ဆုံး အားလုံး တစ်အိမ်တည်းတွင် ပြည့်ကျပ်စွာ နေ၍မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဤသို့နေထိုင်ခြင်းက ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပဋိပက္ခများကို မလွဲမသွေ ဖြစ်စေလိမ့်မည်။
အမေကျိုးသည် သင့်တော်သောနေရာကို ဘယ်မှာရှာရမလဲဟု တိတ်တဆိတ် စဉ်းစားနေမိသည်။ အခန်းငယ်လေးတစ်ခန်း ဖြစ်လျှင်ပင် အဆင်ပြေသည်။ အပြင်ဘက်ဝင်းထဲတွင် အခန်းငယ်လေးတစ်ခန်း ရှိသော်လည်း လမ်းကော်မတီပိုင် ဖြစ်သည်။ ညနေပိုင်းကျရင် သူတို့ကို မေးကြည့်ရမည်။
အမေကျိုး အစီအစဉ်ဆွဲနေစဉ် လော့လန်သည် ကျွင်းဖန်၏ အင်္ကျီမှ ကြယ်သီးပေါက်များကို အမြန်ချုပ်လုပ်လိုက်ပြီး ကြယ်သီးတပ်ရန် ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“ညီမလေး လုပ်တတ်ပါတယ်”
ကောင်မလေးသည် စေ့စပ်သေချာပြီး လေးနက်သည်။ လော့လန်က သူမ ပိုပြောနေသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ကျွင်းဖန်မှာ အမှန်တကယ် ချုပ်လုပ်တတ်ကြောင်း ပေါ်လွင်လာသည်။ အမေကျိုးသည် သူမကို ပညာရပ်အချို့ သင်ကြားပေးထားပုံရသည်။
“ယောက်မ မနက်ဖြန် ကျောင်းသွားရင် ဒါလေး ဝတ်သွားလို့ရမလား”
“ရပါတယ်။ ကျောင်းဆင်းရင် အိမ်ကို အလျင်စလို ပြန်မလာနဲ့ဦး။ ယောက်မ လာကြိုမယ်”
“ယောက်မ လာကြိုစရာ မလိုပါဘူး။ ညီမဘာသာ ပြန်လာတတ်ပါတယ်၊ ဝေးတာမှ မဟုတ်တာ”
“လိမ္မာစမ်းပါ”
ကောင်မလေးက လိမ္မာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ကြယ်သီးများတပ်ပြီးနောက် အင်္ကျီကို ဝတ်လိုက်ပြီး ပျော်လွန်း၍ ပြန်မချွတ်ချင်တော့ပေ။
“ယောက်မ ဒီအထည်စကို ပြန်ပေးရမယ်လို့ ပြောထားတယ် မဟုတ်လား။ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး...”
သူမသည် လေသံတိုးတိုးဖြင့် တီးတိုးပြောလိုက်သည်။
“ဒါပေါ့ ပြန်ပေးရမှာ။ ရော့... ဒါ ညီမလေးရဲ့ အထည်စ”
လော့လန်က အခြားအထည်စတစ်စ ထုတ်ပေးလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ကျွင်းဖန့်သည် နှစ်ခုကို ယှဉ်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမလက်ထဲမှ အထည်မှာ သူမပြန်ယူလာခဲ့သော အထည်ဖြစ်ပြီး သူမဝတ်ထားသော အထည်မှာ အရည်အသွေးပိုကောင်းကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်။
“ဟာ...” ကျွင်းဖန် အာမေဋိတ် ပြုလိုက်သည်။
“ယောက်မ ယောက်မက အရမ်းတော်တာပဲ။ ဒီဟာနဲ့ တစ်ပုံစံတည်းတူတဲ့ အထည်ကို ဘယ်က ရခဲ့တာလဲ”
“အဲဒါအတွက် စိတ်မပူနဲ့။ အဝတ်အစားသစ်လေးကိုပဲ ပျော်ပျော်ကြီး ဝတ်ထား”
“ဟုတ်ကဲ့”
အင်္ကျီချုပ်ပြီးပြီဖြစ်၍ ကျွင်းဖန်သည် နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် ဝတ်ဆင်ခဲ့သည်။ မနက်ခင်း အပူချိန်အေးသောကြောင့် သူမ၏ ပုံမှန်အပေါ်ထပ်အင်္ကျီကို ထပ်ဝတ်ထားသည်။ ကျောင်းရောက်လျှင် အပေါ်ထပ်အင်္ကျီကို ချွတ်ထားရန် လော့လန်က အထူးတလည် မှာကြားထားသည်။
“ဟင့်အင်း... နေ့လယ်ဘက်တောင်မှ ရှပ်အင်္ကျီတစ်ထည်တည်းဆိုရင် အေးနေဦးမှာ။ အအေးမိသွားရင် ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်” လော့လန် တွေးလိုက်သည်။ “ခဏလေး”
သူမ အထဲသို့ဝင်သွားပြီး ပိုနေသော သိုးမွှေးချည်များဖြင့် သူမကိုယ်တိုင် ထိုးထားကာ မဝတ်ရသေးသော အပေါ်ထပ်အင်္ကျီကို ယူလာခဲ့သည်။
အဖြူရောင် ဇာထိုးအင်္ကျီသည် ပန်းရောင် ရှပ်အင်္ကျီနှင့် အလွန်လိုက်ဖက်ညီနေပြီး၊ အတွန့်အခေါက်ပါသော ကော်လာလေးက သပ်ရပ်စွာ ပေါ်ထွက်နေသည်။ ဒါက ကျွင်းဖန်ကို ပို၍ချစ်စရာကောင်းပြီး ကျက်သရေရှိစေသည်။
“ဒါက ညီမလေးနဲ့ ကွက်တိပဲ။ ယူလိုက်တော့”
“တကယ်လား ယောက်မ” ကျွင်းဖန်က မမျှော်လင့်ဘဲ အလွန်လိုက်ဖက်ညီသော ဝတ်စုံတစ်စုံ ရရှိသဖြင့် အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာနေသည်။
“မဟုတ်ဘူး၊ ဒီနေ့တော့ ဇာထိုးအင်္ကျီကို ငှားဝတ်သွား၊ မနက်ဖြန်ကျရင် ပြန်ပေးရမယ်” အမေကျိုးက ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့၊ သမီး နားလည်ပါပြီ”
ဝတ်စုံကို သဘောကျနေသော်လည်း ကျွင်းဖန်သည် အမြဲတမ်းလိမ္မာသူပီပီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့ လိမ္မာသော ကလေးမျိုးကို မည်သူမဆို ချစ်ခင်ကြသည်။ လော့လန်သည် သူမ၏ နူးညံ့သော ပါးပြင်လေးကို ဆွဲညှစ်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။
“ညီမလေးက ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီလောက်လိမ္မာရတာလဲ။ ဒါပေမဲ့ အရမ်းပိန်လွန်းတယ်။ ခါးဆိုရင် ၁၈ လက်မတောင် မပြည့်ချင်ဘူး။ ကံကောင်းလို့ ပါးလေးတွေမှာ အသားနည်းနည်း ရှိနေသေးတာ၊ မဟုတ်ရင် လူတွေက တို့တွေ ညီမလေးကို နှိပ်စက်ထားတယ် ထင်နေကြဦးမယ်”
ကျွင်းဖန်သည် ယောက်မဖြစ်သူကို ချစ်ခင်သဖြင့် ကြောင်ပျင်းလေးတစ်ကောင်လို ပါးကို အဆွဲခံနေလိုက်သည်။
“ယောက်မ ညီမ မင်္ဂလာဆောင်ကျရင် ဒီဝတ်စုံလေး ထပ်ငှားဝတ်လို့ ရမလား”
“အဲဒီအချိန်ကျရင် ရှပ်အင်္ကျီနဲ့ ဇာထိုးအင်္ကျီလောက်နဲ့ဆို အရမ်းအေးနေမှာပေါ့။ ယောက်မ ဂျာကင်တစ်ထည် ချုပ်ပေးမယ်၊ အဲဒါက လှနေမှာ”
“ဟုတ်ကဲ့၊ ကျေးဇူးပါ ယောက်မ”
“လန်အာ... သမီးအတွက်ပဲ သိမ်းထားပါဟယ်။ သူ့ကို အလိုလိုက်မနေပါနဲ့” အမေကျိုးက ဘေးမှနေ၍ ဆူလိုက်သည်။
“သမီး ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ သိပါတယ်”
သမီး ဘာလုပ်ရမလဲ သိတယ်ဟုတ်လား။ အမေကျိုး တွေးရင်း ပြုံးကာ ခေါင်းယမ်းလိုက်မိသည်။ အထည်ကူပွန်များ ပိုရအောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ သူမ စဉ်းစားနေမိသည်။ ဒါတွေက ထိန်းချုပ်ပစ္စည်းတွေ ဖြစ်တာကြောင့် မလွယ်ကူလှပေ။ မိသားစုသာ အဆင်ပြေပြေရှိလျှင် သူမ၏ သမီးအငယ်ဆုံးကို ဝတ်ကောင်းစားလှများ ဆင်ပေးချင်ပါသည်။ အလယ်တန်းပြီးဆုံး၍ အရပ်ရှည်တာ ရပ်သွားချိန်မှစပြီး သူမတွင် အဝတ်အစားသစ် မရှိခဲ့ပေ။
မနက်စာစားပြီးနောက် လော့လန်သည် ကျွင်းဖန်ကို ကျောင်းသို့ လိုက်ပို့ရင်း ထပ်၍သတိပေးလိုက်သည်။
“ကျောင်းဆင်းရင် ယောက်မကို စောင့်နေနော်။ ယောက်မ လာကြိုမယ်”
“ဟုတ်ကဲ့၊ ညီမလေး သိပါတယ်”
မနက်ပိုင်းတွင် လော့လန် အလုပ်များနေသဖြင့် အချိန်ကုန်သွားသည်ကိုပင် မသိလိုက်ပေ။ အလုပ်ပြီးချိန်တွင် နေ့လယ်ပင် ကျော်နေပြီဖြစ်သည်။ ကျွင်းဖန် သူမကိုမစောင့်ဘဲ ပြန်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် စက်ဘီးကို အမြန်နင်းကာ ပြန်လာခဲ့သည်။
ယနေ့တွင် သူမသည် မည်သူက စိတ်ဝင်စားနေသည်ကို သိနိုင်ရန်အတွက် ကျွင်းဖန်ကို ဝတ်စုံသစ် ဝတ်ဆင်ပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ၏ မိသားစုမှ လိမ္မာသော ကလေးမလေးကို မည်သူက မျက်စိကျနေသည်ကို သူမ သိရန်လိုအပ်သည်။
စက်ဘီးစီးရင်း ကျွင်းဖန် စောင့်နေပါ့မလားဟု သူမ တွေးနေမိသည်။ သူမ ရောက်လာသောအခါ ကျွင်းဖန်သည် ချိန်းထားသည့်နေရာတွင် စောင့်နေပြီး၊ နေ့လယ်ခင်း နေရောင်အောက်တွင် ပန်းရောင် ရှပ်အင်္ကျီနှင့် ထင်ရှားပေါ်လွင်နေသဖြင့် လူအများ၏ အားကျသော အကြည့်များကို ဆွဲဆောင်လျက်ရှိသည်။
“ယောက်မ”
“ညီမလေး အိမ်ပြန်သွားပြီ ထင်နေတာ”
“ဟင့်အင်း... ညီမလေး ယောက်မကို စောင့်မယ်လို့ ကတိပေးထားတယ်လေ”
“ကဲ... တက်” လော့လန်က စက်ဘီးပေါ်တင်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ဘယ်သူ ညီမလေးကို စကား လာပြောသေးလဲ။ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က လက်ဆောင်ပေးတဲ့ လူရော?”
“ဟင့်အင်း။ အတန်းဖော်တွေပဲ လာပြောကြတာ၊ အထည် ဘယ်ကရလဲတဲ့။ သူတို့အားလုံးက လှတယ်လို့ ပြောကြတယ်။ ဒါပေမဲ့...”
“ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲ” စကားမပြတ်ဘဲ ရပ်ထားတတ်သည့် အကျင့်ကြောင့် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် လော့လန်က မေးလိုက်သည်။
“မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ပြောတယ်၊ ညီမလေးရဲ့ ဝတ်စုံက အရင်းရှင်ဆန်ပြီး ဝေဖန်ခံရသင့်တယ်တဲ့”
“သူ ဘာမှနားမလည်လို့ပါ။ အဝတ်အစားတစ်ထည်ပဲဟာ၊ ဘယ်လိုလုပ် အရင်းရှင်ဝါဒနဲ့ သက်ဆိုင်ရမှာလဲ”
“ဟုတ်တယ်၊ တခြား အတန်းဖော်နှစ်ယောက်ကလည်း အဲဒီလိုပဲ ပြောကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုက စစ်ဝတ်စုံအရောင်က ခေတ်စားနေတာလေ။ အတန်းဖော် တော်တော်များများက စစ်ဝတ်စုံအသစ်တွေ ချုပ်ဝတ်ကြတယ်”
“ညီမလေးရော အဲဒါမျိုး လိုချင်လား”
“ဟင့်အင်း၊ ညီမလေးက ဒီအတိုင်း ပြောပြတာပါ”