အခန်း (၄၂)
Vol. 5 Ch. 42
အထည်စ ပေးလိုက်ခြင်းက တစ်စုံတစ်ရာ ဆက်ဖြစ်လာစေသင့်သည်။ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် မည်သူမှ ပေါ်မလာလျှင်ပင် ညနေပိုင်း ရှိသေးသည်။ ညနေပိုင်းတွင် မည်သူမှ ပေါ်မလာလျှင်လည်း နောက်တစ်နေ့ နေ့လယ်တွင် ရှိသေးကာ ထိုအချိန်တွင် လော့လန် လူတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
မီတာအနည်းငယ် အကွာအဝေးကပင် သူမ ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်သည်။ ထိုသူမှာ ကြိမ်လုံးကိုင်ထားသော လူ၊ ကြက်သွေးရောင် အစောင့်တပ်ဖွဲ့ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည်။
သူသည် ကျိုးကျွင်းဖန်နှင့် အတူရပ်နေပြီး သူမထက် အရပ်အများကြီး ပိုရှည်သည်။ သူ၏ မြင့်မားတောင့်တင်းသော ခန္ဓာကိုယ်ကြောင့် ကျွင်းဖန်မှာ ပို၍ သေးကွေးနူးညံ့သွားသလို ဖြစ်နေသည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်၊ ရှင်ဘယ်သူလဲဆိုတာ ကျွန်မ တကယ် မမှတ်မိတော့လို့ပါ” ကျွင်းဖန်က ဒေသသံဝဲဝဲဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ရပါတယ်။ အခု သိသွားပြီဆိုရင်ပဲ လုံလောက်ပါပြီ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မိတ်ဆက်ပါရစေ။ အရင်တုန်းကတော့ မုယွမ်လီလို့ ခေါ်ပါတယ်၊ အခုတော့ နာမည်က ရွှီဟုန်ပင်းပါ၊ အသက်က ၂၄ နှစ်ပါ”
“ဒါရိုက်တာရွှီ” လော့လန်က လှမ်းခေါ်ရင်း စက်ဘီးနင်းကာ သူတို့ စကားပြောနေသည့်နေရာသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ သူ့ကို ပြန်တွေ့ရချိန်တွင် ယခင်က အေးစက်သော မျက်နှာထားမှာ အပြုံးတစ်ခု စွန်းထင်းနေသည်။ သို့သော် သူ၏ အမူအရာကို မည်မျှပင် လျှော့ချထားစေကာမူ၊ သူ့မျက်လုံးထဲရှိ ယုတ်မာမှုကို လော့လန် မြင်နေရဆဲပင်။
“ဟို အထည်စက ရှင်ပေးတာမလား”
“ဟုတ်ပါတယ်” သူက ပွင့်လင်းစွာ ဝန်ခံလိုက်ပြီး၊ သူ့အကြည့်များက ကျွင်းဖန့်ဆီတွင် ရောက်နေသည်။ “ကျွင်းဖန်နဲ့ အရမ်းလိုက်တာပဲ။ သူ ဝတ်ထားတာ အရမ်းလှတယ်”
“ထိုက်တန်မှုမရှိဘဲ လက်ဆောင်တွေကို ကျွန်မတို့ လက်မခံနိုင်ပါဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ပြန်ယူသွားပါ”
မမျှော်လင့်ဘဲ ပြန်ပေးလိုက်ခြင်းအပေါ် သူ အံ့သြသွားသည်။ ရှန်ဟိုင်းမှ အထူးတလည် ယူလာခဲ့သော အထည်ကို သူမ ဝတ်ဆင်ထားလျက်နှင့် ပြန်ပေးနေခြင်းဖြစ်သည်။ သူ့ယောက်မဖြစ်သူဆီတွင် အထည်က ဘယ်လိုလုပ် ရှိနေရသနည်း။
လော့လန်သည် အပြင်ဘက် အထုတ်ကို ဖြေလိုက်ပြီး သူပို့လိုက်သော ပန်းရောင် ပုံပါ အထည်စကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။
“စစ်ကြည့်ပါဦး။ ဘာအပျက်အစီးမှ မရှိစေရပါဘူး”
ပြောပြီးသည်နှင့် သူမသည် အထည်စကို သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။ သူသည် သူမ၏ ယောက်မလေးကို ပစ်မှတ်ထားနေကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် သူပေးသမျှ မည်သည့်အရာကိုမျှ လက်ခံ၍ မဖြစ်ပေ။ သူ့ကို အဝေးမှ ရှောင်ရှားရန် လိုအပ်ပြီး၊ ကျွင်းဖန်ကို ကျောင်းဆင်းလျှင် သူငယ်ချင်းများနှင့် အတူတူ အိမ်ပြန်ရန်နှင့် ညနေပိုင်းတွင် အစ်ကိုဖြစ်သူကို လာကြိုခိုင်းရန် မှာကြားထားရမည်။
“သွားစို့... ကျွင်းဖန်”
ကျွင်းဖန်သည် စက်ဘီးနောက်ခုံတွင် လိမ္မာစွာ ထိုင်လိုက်သည်။ ချိုသာသော ကောင်မလေးသည် သူ့ကို နှုတ်ဆက်ရန် လက်ပင်ပြလိုက်သေးသော်လည်း လော့လန်က သူမလက်ကို ရိုက်ချလိုက်သည်။ ဝံပုလွေကြီး ဖမ်းစားတာ ခံရလုနီးပါးဖြစ်နေသည့်တိုင် ယဉ်ကျေးနေသေးသော ကောင်မလေးပါလား။
“ခဏလောက်” လော့လန် ထွက်သွားခါနီးတွင် ဒါရိုက်တာရွှီက လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
“ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ”
“မရီး”
“ကျွန်မကို အဲဒီလို မခေါ်ပါနဲ့”
“ဒါက ရဲဘော် ကျိုးကျွင်းဖန်အတွက် လက်ဆောင်ပေးတာလေ။ လက်ခံသင့် မခံသင့်ဆိုတာ သူကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား”
“ပထမအချက်၊ ကျွန်မ ယောက်မလေးက အထက်တန်းကျောင်းသူပဲ ရှိသေးတယ်၊ ကျောင်းမပြီးသေးဘူး။ ဒုတိယအချက်၊ ကျွန်မက သူ့အုပ်ထိန်းသူပဲ၊ သူ့အစား ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့်ရှိတယ်”
သူ့မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားသည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လော့လန်က ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။
“သွားတော့မယ်။ ဪ... နေဦး၊ တကယ်တော့ ကျွန်မတို့ ထပ်မတွေ့ကြရင် ပိုကောင်းမယ်”
မလိုချင်သော လက်ဆောင်ပစ္စည်းကို ပြန်ပေးလိုက်နိုင်ခြင်းက လော့လန်၏ ပခုံးထက်မှ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုကို လျော့ပါးသွားစေခဲ့သည်။ သူမသည် အပြန်လမ်းတွင် စက်ဘီးကို အရှိန်ပြင်းပြင်း နင်းလာခဲ့ရာ ကျိုးကျွင်းဖန်မှာ သူမ၏ခါးကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားခဲ့ရသည်။ စက်ဘီးပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်နှင့် ကျိုးကျွင်းဖန်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူမ၏ ယောက်မကို မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
"ယောက်မ တကယ်ပဲ ပျော်နေတာလား"
"အင်း အရမ်းပျော်တာပေါ့"
နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ကျိုးချင်းရှန် အိမ်ပြန်မလာခဲ့သလို လော့လန်ကလည်း မလိုအပ်ဘဲ စိတ်ပူပန်မှုများ မဖြစ်စေရန် ယောက္ခမဖြစ်သူကို ဘာမှမပြောပြခဲ့ပေ။ ထိုနေ့ညနေပိုင်း ကျိုးချင်းရှန် အိမ်ပြန်ရောက်သည်နှင့် လော့လန်က သူ့ကို အခန်းထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီး နေ့ခင်းက အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။
"တကယ်ပဲ သူဖြစ်နေတာလား"
"ဟုတ်တယ်... ရွှီဟုန်ပင်းတဲ့၊ သူက နာမည်ပြောင်းထားတာ၊ အသက်က ၂၄ နှစ်လို့ ပြောတယ်၊ ရုပ်ရည်က သန့်ပြန့်တယ်ဆိုပေမယ့် သူ့မျက်လုံးတွေက ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်"
"ကျွင်းဖန်ကို သူနဲ့ လုံးဝပေးစားလို့ မဖြစ်ဘူး"
"ရှင်လည်း ဒီလိုထင်တာပဲလား၊ သူ့ကို လက်ထပ်ပေးလိုက်တာက ယုန်ဖြူလေးကို ဝံပုလွေသိုက်ထဲ ပို့လိုက်သလို ဖြစ်သွားမှာ၊ သူ သဘောကျနေတုန်းဆိုရင်တော့ အလိုလိုက်ထားမှာဆိုပေမယ့် သဘောမကျတော့ရင် ထမင်းတောင် အငတ်ထားမလား မသိဘူး"
ကျိုးချင်းရှန်လည်း သူမနှင့်ထပ်တူ စိုးရိမ်ပူပန်မိသည်။ ၁၉ နှစ်နီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်သော ကျိုးကျွင်းဖန်သည် ဒေသထုံးစံအရ အိမ်ထောင်ပြုနိုင်သော အရွယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုလူမှာမူ ကောင်းမွန်သော အိမ်ထောင်ဖက် တစ်ဦးမဟုတ်ပေ၊ သူ၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အငွေ့အသက်များက သူတို့မိသားစုနှင့် လုံးဝ မကိုက်ညီပေ။
"သူ တခြားနည်းလမ်းတွေများ သုံးလာမလား" လော့လန်က ခန့်မှန်းကြည့်လိုက်သည်။ သူက အလွယ်တကူ လက်လျော့မည့်ပုံ မပေါ်ပေ။
"သူက ဇွဲမလျှော့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ၊ တောက်တဲ့ ဖက်သလို ဖက်တွယ်ထားရင် မိန်းကလေးတွေ စိတ်ပါလာတတ်တယ်လို့ ပြောကြတယ်၊ ကျွင်းဖန် ငြင်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်မ စိုးရိမ်မိတယ်"
"သူ့နည်းလမ်းက တခြားဟာ ဖြစ်နိုင်တယ်"
"ဘာဖြစ်နိုင်လို့လဲ"
"ဒီအပတ် ပိတ်ရက်ကျရင် မင်းအမျိုးတွေဆီ သွားလည်ရအောင်၊ ဆောင်းဦး ရိတ်သိမ်းချိန်တောင် ပြီးတော့မှာ မဟုတ်လား"
ရုတ်တရက် ခေါင်းစဉ်ပြောင်းသွားသဖြင့် လော့လန်က သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရိပ်မိလိုက်သည်။ သူက ကျိုးကျွင်းဖန်ကို မြို့မှခွာပြီး ရွှီဟုန်ပင်း လက်လှမ်းမမီနိုင်သော နေရာသို့ ပို့ထားချင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
"ကောင်းပြီလေ" သူမက သဘောတူလိုက်သော်လည်း သူ့ကို သတိပေးလိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် ဒီကိစ္စကို ကျွင်းဖန်နဲ့ အမေ့ကို အရင်တိုင်ပင်သင့်တယ် မဟုတ်လား"
"ကိုယ် စီစဉ်လိုက်မယ်၊ အဆင်ပြေပြီဆိုမှ သူတို့ကို ပြောပြလိုက်ရင် ရပြီ"
အမေကျိုးသည် ပုံမှန်အားဖြင့် သားဖြစ်သူ၏ စကားကို နားထောင်တတ်မှန်း သိထားသဖြင့် လော့လန် ငြင်းခုံမနေတော့ပေ။ ကျိုးကျွင်းဖန်သည် ကျောင်းပြီးလျှင် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ နယ်ဘက်သို့ ဆင်းရမည်ဖြစ်ရာ လအနည်းငယ် စောသွားခြင်းက သိပ်ထူးခြားမည် မဟုတ်ပေ။
ရွှီဟုန်ပင်းက သူမ၏ သမီးအငယ်ကို စိတ်ဝင်စားနေမှန်း မသိရှာသော အမေကျိုးသည် သမီးအကြီး၏ ကိစ္စများဖြင့်သာ အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။ သူမသည် လမ်းကော်မတီရုံးသို့ အကြိမ်ကြိမ် သွားခဲ့သော်လည်း တာဝန်ရှိသူကို မတွေ့ခဲ့ရပေ။ ညဘက်တွင် သူမက လော့လန်ကို ရင်ဖွင့်လာခဲ့သည်။
"ဟိုမှာက ရှုပ်ထွေးနေတာပဲ၊ တာဝန်ရှိတဲ့သူကို ရှာမတွေ့ဘူး၊ တစ်ယောက်ကတော့ တော်လှန်ရေးကော်မတီကို သွားကြည့်ဖို့ အကြံပေးတယ်၊ မနက်ဖြန် သွားကြည့်မလားလို့လေ"
ပြောနေရင်းနှင့်ပင် သူမ မရေမရာ ဖြစ်လာသည်။ ထိုနေရာနှင့် ထိုလူများသည် သူမကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။ ထို့ကြောင့် လော့လန် ဘာမှပြန်မပြောရသေးခင်မှာပင် သူမဘာသာ စိတ်ပြောင်းသွားခဲ့သည်။
"ထားလိုက်ပါတော့... မနက်ဖြန် ရပ်ကွက်ရုံးမှာပဲ ထပ်မေးကြည့်လိုက်တော့မယ်"
"အမေ... စိတ်မပူပါနဲ့၊ တကယ်လို့ ချင်းရှန်က သူ့အလုပ်ကနေ အိမ်ရာလျှောက်လို့ရရင် ကျွန်မတို့ ဖယ်ပေးပါ့မယ်၊ မရရင်လည်း လောလောဆယ် အတူတူ ကျပ်ကျပ်တည်းတည်းပဲ နေကြတာပေါ့"
ဒါက တစ်ခုတည်းသော ဖြေရှင်းနည်းဖြစ်သည်။ ကလေးများ အရွယ်ရောက်လာသောအခါ မိဘများအနေဖြင့် သူတို့၏ ဆန္ဒများကို အတင်းအကြပ် မခိုင်းစေနိုင်ပေ။ အမေကျိုးသည် သမီးဖြစ်သူအား သူမက သားကို ပိုချစ်သည်ဟု မထင်စေချင်သဖြင့် လောလောဆယ်တွင် သည်အတိုင်းသာ နေထိုင်ရပေမည်။
သေချာသည်မှာ ဒါက ယာယီအစီအစဉ်မျှသာ ဖြစ်သည်။
"တကယ်တော့ အိမ်မှာပဲ ကျပ်ကျပ်တည်းတည်း နေလို့ရပါတယ်"
"ဒါပေါ့... အဲဒါကြောင့် စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး၊ သူ့မင်္ဂလာဆောင်ပစ္စည်းတွေ ပြင်ဆင်ဖို့ပဲ အာရုံစိုက်လိုက်ပါ၊ ဒါနဲ့ ကျွန်မဆီမှာ အထည်စတချို့ ရှိတယ်၊ ကျွင်းဟွေ့ မင်္ဂလာဆောင်ကျရင် ဝတ်ဖို့ အဝတ်အစားသစ် ချုပ်ပေးလိုက်မယ်၊ အဲဒီအတွက် အမေ စိတ်ပူစရာမလိုတော့ဘူး"
"တကယ်လား... သမီးမှာ အထည်စ ရှိသေးတာလား" အမေကျိုးက အံ့သြသွားသော်လည်း မေးခွန်းအများကြီး မမေးတော့ပေ။
"ဟုတ် ရှိတယ်၊ အမေ့ဆီ ယူလာပေးရမလား အမေပဲ ချုပ်ပေးလိုက်မလား"
"ရပါတယ်... သမီးက အလုပ်များတာဆိုတော့ အမေပဲ လုပ်လိုက်မယ်"
အပြာရောင် ဘောင်းဘီတစ်ထည်နှင့် ရှပ်အင်္ကျီတစ်ထည်မှာ အလွန်စံချိန်မီသော ပုံစံဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်က စစ်စိမ်းရောင်မှာ လူကြိုက်အများဆုံး ဖြစ်သည်။ အထည်အလိပ်များ အလွန်ရှားပါးပြီး မြို့ပေါ်ရှိ ထောက်ပံ့ရေးနှင့် အရောင်းသမဝါယမဆိုင်များတွင် ပစ္စည်းပြတ်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လော့လန်က ထိုအရာအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မထားခဲ့ပေ။
"အမေ... စစ်စိမ်းရောင် အထည်စ ၁.၂ ကိုက်လောက် ရအောင်ရှာပေးနိုင်မလား"
သူတို့ စကားပြောနေစဉ် ကျိုးကျွင်းဟွေ့ ဝင်လာပြီး ပထမဆုံး ပြောလိုက်သည့် စကားဖြစ်သည်။
"မင်း ဝတ်ချင်လို့လား"
"မဟုတ်ဘူး... သူ့အတွက် ဝမ်းဆက်ချုပ်ပေးချင်လို့၊ သူက အရပ်ရှည်တော့ ဝတ်လိုက်ရင် ကြည့်ကောင်းမှာ"
လော့လန်သည် သူမ ယောက်မဖြစ်သူ၏ တောင်းဆိုမှုကို အနည်းငယ် မကျေနပ်သော်လည်း ယောက်မတစ်ယောက်အနေဖြင့် ဘာမျှမပြောခဲ့ပေ။ သူမသည် လက်ဖွဲ့အဖြစ် မင်္ဂလာဆောင်ဝတ်စုံတစ်စုံ ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်ရာ ကျန်တာကတော့ သူတို့အချင်းချင်း တိုင်ပင်ကြရမည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။
ကူညီလိုစိတ်ကို ဘေးဖယ်ထားပြီး လော့လန်က သူတစ်ပါး၏ ဆုံးဖြတ်ချက်များကို လေးစားလိုက်သည်။ အိမ်ထောင်ရေးက ကျိုးကျွင်းဟွေ့၏ ရွေးချယ်မှုဖြစ်သောကြောင့် ကျန်တာအားလုံးက သူမ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်သာဖြစ်သည်။ မင်္ဂလာဆောင် အသေးစိတ်အချက်အလက်များနှင့် ပတ်သက်၍မူ လော့လန်က သဘောထားမရှိပေ။ အကယ်၍ ယောက္ခမဖြစ်သူက အထည်စ ရအောင်ရှာပေးနိုင်လျှင်လည်း လော့လန်က ကန့်ကွက်မည်မဟုတ်ချေ။
အမေကျိုး သမီးအကြီး၏ မင်္ဂလာဆောင်အတွက် စိတ်ပူနေချိန်တွင် လော့လန်နှင့် ကျိုးချင်းရှန်တို့သည် စက်ဘီးစီး၍ တပ်ဖွဲ့ရှိရာသို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ သူ့နောက်တွင် လိုက်ပါစီးနင်းလာရသဖြင့် သူမအနေဖြင့် အားစိုက်စရာမလိုသလို လမ်းခရီးအတွက်လည်း စိတ်ပူစရာမလိုသောကြောင့် လယ်ကွင်းများထဲမှ ကောက်ပဲသီးနှံများကို အေးအေးလူလူ လေ့လာကြည့်ရှုနေမိသည်။
တစ်ချိန်က မတ်မတ်ရပ်နေခဲ့သော ပြောင်း၊ နှံစားပြောင်းနှင့် ဆပ်သွားဖူးများသည် ယခုအခါ ခုတ်လှဲခံထားရပြီး ရိုးတံများသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ တချို့လယ်ကွင်းများမှာ လုံးဝ ပြောင်သလင်းခါနေပြီဖြစ်သည်။ ကန်စွန်းဥ၊ အာလူးနှင့် မုန်လာဥနီများကို ရိတ်သိမ်းပြီးဖြစ်ကာ ခြံဝင်းများထဲတွင် သခွားမျိုးစုံ ပုံထားကြသည်။ ဖရုံသီး၊ ခေါက်ဆွဲဖရုံသီးနှင့် ရွှေဖရုံသီးများသည် ဆောင်းတွင်းအတွက် မြေအောက်ခန်းတွင် သိုလှောင်ရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေကြပြီဖြစ်သည်။
"အဒေါ်... ဒါတွေကို မြေအောက်ခန်းထဲ မထည့်ရသေးဘူးလား" လော့လန်က သူမနှင့်ရင်းနှီးသော တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၏ ဇနီးသည်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
"အို... လော့လန်ပါလား၊ မတွေ့တာတောင် ကြာပြီပဲ၊ လာ... အထဲဝင် ထိုင်ပါဦး" အမျိုးသမီးက သူမအတွက် လိုက်ကာကို မတင်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ခုလေးတင် အထဲသယ်လာတာ၊ နေ့လယ်ကျမှ မြေအောက်ခန်းထဲ ထည့်မလို့လေ၊ ဒီနှစ် ကန်စွန်းဥ အထွက်ကောင်းတယ်၊ အပြန်ကျရင် အိမ်ယူသွားဦး၊ တကယ် ချိုတာ"
"တကယ်လား... ကျွန်မတို့တပ်ဖွဲ့က ကန်စွန်းဥတွေက စားလို့ကောင်းတယ်လို့ နာမည်ကြီးပဲ၊ သမီးတောင် စားချင်နေတာ"
"ယူချင်သလောက်သာ ယူသွား၊ ရှားပါးတာမှ မဟုတ်တာ"
လော့လန်က စက္ကူသေတ္တာတစ်လုံးကို ကိုင်ထားရင်း တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၏ ဇနီးသည်နှင့် အပြန်အလှန် နှုတ်ဆက်စကားဆိုပြီးနောက် အဓိကအကြောင်းအရာကို စတင်ပြောဆိုလိုက်သည်။
"သမီးရဲ့ ယောက်မလေးက ပင်ပင်ပန်းပန်း မလုပ်ဖူးတော့ သူ့အတွက် သက်သာမယ့် အလုပ်လေး ရှာပေးနေတာ၊ သမီးတို့တပ်ဖွဲ့က ကျောင်းမှာ ယာယီဆရာမ လိုနေတယ်လို့ ကြားလို့လေ၊ သူက အထက်တန်းအောင်ပြီးသားဆိုတော့ မူလတန်းကို စာသင်ပေးနိုင်ပါတယ်၊ အဲဒါ အဆင်ပြေမယ် ထင်လားဟင်"
စကားပြောနေရင်း သူမက သေတ္တာထဲမှ ပစ္စည်းများကို ထုတ်ကာ စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ နို့မလိုင်ခဲနှင့် သကြားညိုခဲများဖြစ်ပြီး သူမ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော ပစ္စည်းများဖြစ်သည်။ အိမ်မှထွက်လာစဉ်က ကျိုးချင်းရှန်သည် သေတ္တာကို သတိထားမိသော်လည်း မမေးမြန်းခဲ့ပေ။ ယခု သူမ ပစ္စည်းများ ထုတ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားသော်လည်း နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။
အသက် ၅၀ အရွယ်ရှိ တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၏ ဇနီးသည်မှာ အလွန်ကြင်နာတတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူမက ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။
"မြို့က ပညာတတ်တစ်ယောက် ဒီကိုလာမယ်ဆိုတော့ ကြိုဆိုရမှာပေါ့၊ ဒါပေမယ့် ယာယီဆရာမအတွက်က တစ်လကို စပါး ၂၂ ကျင်းပဲ ရပြီး တခြားဘာမှမရဘူးလို့ မင်းဦးလေးဆီက ကြားတယ်၊ ဘယ်လိုသဘောရလဲ"
စပါး ၂၂ ကျင်းဆိုသည်မှာ လူကြီးတစ်ယောက်အတွက် တစ်လစာ စားရန် မလောက်ငတောက်သာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် နှစ်နှစ်အတွင်း မည်သူ့ကိုမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေမည်။
နောက်နှစ်အနည်းငယ်ကြာ၍ ပညာတတ်လူငယ်များ ပိုရောက်ရှိလာသောအခါ လူရှာရ ပိုလွယ်ကူလာနိုင်သည်။ သူတို့ထဲမှ အများစုမှာ မိသားစုထံမှ ထောက်ပံ့မှုများ ရရှိကြသည်။ ယာယီဆရာမများသည် လယ်ထဲဆင်းလုပ်စရာမလိုဘဲ ကျောင်းရှိ ဟင်းသီးဟင်းရွက် စိုက်ခင်းများကိုသာ ကူညီစိုက်ပျိုးပေးရသည်။ သို့သော် လောလောဆယ်တွင် ဤမျှကြမ်းတမ်းသော အခြေအနေမျိုးဖြင့် ပညာတတ်တစ်ဦးကို ရှာဖွေရန်မှာ ခက်ခဲလှသည်။
"စပါးနည်းနည်းလောက် ထပ်ပေးလို့မရဘူးလား၊ မိန်းကလေးတစ်ယောက်အတွက်တောင် စားဖို့ မလောက်ဘူးလေ"
"အဖွဲ့က အစည်းအဝေးလုပ်ပြီး ဒီအခြေအနေတွေ သတ်မှတ်လိုက်တာလို့ ပြောကြတာပဲ"
"ဒါဆိုလည်း ပြီးတာပါပဲ၊ အသေးစိတ် အတည်ပြုလို့ရအောင် ဦးလေးကို ခေါ်ပေးပါဦး၊ ပြီးတော့ သူ ဘယ်မှာနေရမလဲ"
"ခဏလေး စောင့်ဦး"
အမျိုးသမီးက အလျင်စလို ထွက်သွားသည်။ ကျိုးချင်းရှန်က ဇနီးသည်ကို ကျေးဇူးတင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အပြုအမူကို မြင်ရသဖြင့် လော့လန် ပျော်ရွှင်သွားသည်။ သူမ၏ အစီအစဉ်များနှင့် စနစ်ကို အသုံးပြု၍ ပစ္စည်းဖလှယ်ခဲ့ခြင်းများမှာ အရာထင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဤပစ္စည်းများသည် စနစ်မှ အမှတ်များစွာ ပေးစရာမလိုသော်လည်း ဤခေတ်ကာလတွင်မူ အလွန်တန်ဖိုးရှိလှသည်။
မကြာမီ တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကို ဇနီးသည်က ခေါ်လာခဲ့ပြီး အခြေအနေကို ရှင်းပြပြီးဖြစ်သည်။ နှုတ်ဆက်စကား ဆိုပြီးနောက် သူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ဒီလ ကြိုက်တဲ့အချိန် လာလို့ရတယ်၊ ကျောင်းမှာပဲ နေပြီး ကိုယ့်ဘာသာ ချက်ပြုတ်စားသောက်ရမယ်၊ တစ်လစာ စပါးကို ကြိုထုတ်ပေးမယ်၊ နှစ်ကုန်ကျရင် တခြားအဖွဲ့ဝင်တွေလိုပဲ အထည်စ ၁.၂ ကိုက် ခွဲတမ်းရမယ်၊ ပြီးတော့ လစဉ်ထောက်ပံ့ကြေး ၂ ယွမ်လည်း ရှိတယ်"
"ဟုတ်ကဲ့... ဦးလေး၊ ဒါဆို အတည်ပြုလိုက်မယ်နော်"
"အတည်ပြုလိုက်ပြီ"
စားပွဲပေါ်ရှိ ပစ္စည်းများအကြောင်း မည်သူမျှ ထုတ်မပြောကြပေ။ သူတို့ပြန်ခါနီးတွင် တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၏ ဇနီးသည်က လော့လန်ကို အိတ်တစ်လုံး ကမ်းပေးလိုက်သည်။
"ဆောင်းတွင်းစာ ကန်စွန်းဥနဲ့ အာလူးတချို့ပါ"
"ကျေးဇူးပါ အဒေါ်၊ သမီး ဒါတွေ စားချင်နေတာ"
"ကြိုက်ရင် နောက်ထပ် လာယူဦး၊ ငါတို့ဆီမှာ အများကြီး ရှိသေးတယ်"
တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၏ အိမ်မှ ထွက်လာသောအခါ ကျိုးချင်းရှန်က သူမ၏ မိသားစုထံ သွားလည်ချင်လားဟု မေးလိုက်သည်။
"ယောက်မအကြီးဆုံး အိမ်မှာရှိလောက်တယ်၊ ဝင်ကြရအောင်"
ကန်စွန်းဥများကို မြင်သောအခါ သူမ သဘောပေါက်လိုက်သည်။
"ဒါတွေ အစ်ကိုကြီးကို ပေးလိုက်ရအောင်၊ လိုချင်ရင် ထပ်ယူလို့ ရတာပဲကို"
"ကောင်းပြီ သွားကြတာပေါ့၊ စောစောက သကြားညိုတစ်ထုပ် ချန်ထားခဲ့တယ်၊ အစ်ကိုကြီးနဲ့ ယောက်မကို ပေးလိုက်ရအောင်"
"ဟင်... ကိုယ် မမြင်လိုက်ပါလား"
"အင်္ကျီထဲမှာ ဝှက်ထားလိုက်တာ"
နောက်ပိုင်းတွင် သူမ၏ ယောက်မသည် ဤနေရာသို့ မကြာခဏ လာရမည်ဖြစ်သဖြင့် သူမကို စောင့်ရှောက်မည့်သူများ လိုအပ်မည်ဖြစ်သည်။ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည် လဲလှယ်ရရှိထားသော ကန်စွန်းဥများကို ယူဆောင်ပြီး သူမ၏ အစ်ကိုကြီးအိမ်သို့ သွားခဲ့ကြသည်။
အိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ ယောက်မဖြစ်သူတစ်ယောက်တည်း ရှိနေသည်။ သူမ အစ်ကိုကြီး၏ မိသားစုတွင် ကလေးငါးယောက်ရှိပြီး အငယ်ဆုံးသမီးလေးမှာ မကြာခဏ နေမကောင်းဖြစ်တတ်သဖြင့် နှစ်များစွာကြာအောင် သူတို့၏ မိသားစု စီးပွားရေးမှာ ကျပ်တည်းနေခဲ့သည်။
"အို... နင်တို့ ရောက်လာကြတာကိုး၊ လာ... အထဲဝင်ထိုင်ကြ"
ယောက်မဖြစ်သူက သူတို့ကို အိမ်ထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။ ကျန်သူများမှာ အလုပ်သွားလုပ်နေကြသဖြင့် သူမနှင့် သူမ၏ သမီးလေးသာ အိမ်တွင် ကျန်ရစ်သည်။ ၇ နှစ်အရွယ် ကလေးမလေးမှာ ပိန်လှီနေသည်။ သူမက လော့လန်ကို ကြောက်ရွံ့စွာ နှုတ်ဆက်လိုက်ရာ လော့လန်က သကြားလုံးအချို့ ထုတ်ပေးလိုက်သည်။
"ယောက်မ... အိတ်ထဲမှာ ကန်စွန်းဥတွေ ပါတယ်။ ကလေး သရေစာစားဖို့ ကန်စွန်းဥခြောက် လုပ်ကျွေးလိုက်၊ ပြီးတော့ ဒီမှာ သကြားညိုပါတယ်။ သူ့သွေးအားကောင်းအောင်လို့လေ"
"နင်တို့ဘာသာပဲ သိမ်းထားစမ်းပါ၊ ဘာလို့ သူ့အတွက် တွေးနေရတာလဲ"
နှုတ်မှ ထိုသို့ ပြောလိုက်သော်လည်း ယောက်မဖြစ်သူမှာ စိတ်ထဲတွင် အလွန်ဝမ်းသာနေသည်။ သကြားညိုသည် ရှားပါးပြီး ကောင်းမွန်သော ပစ္စည်းဖြစ်သည်။ အမျိုးသမီးများ သွေးအားဖြည့်ရန် လိုအပ်ပြီး သူမ၏ သမီးငယ်လေးမှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် အသက်ရှင်နိုင်ပါ့မလားဟု မသေချာသော ဤကလေးငယ်ကို အလွန်သံယောဇဉ် တွယ်နေသည်။ အကယ်၍ မရှင်သန်နိုင်လျှင်တောင် သက်ရှိထင်ရှား ရှိနေစဉ်တွင် တတ်နိုင်သမျှ သက်တောင့်သက်သာ နေထိုင်သွားစေချင်သည်။
"ကျေးဇူးပါ အဒေါ်" ကလေးမလေးက ပြောလိုက်သည်။
လော့လန်က သူမကို သကြားလုံး ၄ လုံး ပေးခဲ့ပြီး သကြားလုံးများမှာ အရည်အသွေးမြင့် ယုန်ဖြူနို့သကြားလုံးများ ဖြစ်သည်။
"ကိစ္စရှိလို့ လာကြတာလား" သူမ၏ ယောက်မက မေးလိုက်သည်။
လော့လန်က အခြေအနေကို အကျဉ်းချုံး ရှင်းပြလိုက်ရာ ယောက်မဖြစ်သူက ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
"ကောင်းတာပေါ့၊ တပ်ဖွဲ့မှာ ယာယီဆရာမ လုပ်ရတာ အလုပ်ကောင်းပဲ၊ စိတ်မပူနဲ့... သူမ ဘာလိုအပ်လိုအပ် ဒီကိုလာခဲ့၊ နင့်အစ်ကိုကြီးနဲ့ ငါ ကူညီပေးမယ်"
လာမည့်သူမှာ သူ၏ ညီမဖြစ်သောကြောင့် ကျိုးချင်းရှန်က ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။
"ကျေးဇူးပါ မရီး"
"ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး၊ မိသားစုပဲဟာကို"