အခန်း (၄၄)

သူမတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် လက်မောင်းပတ်အနီ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးနှစ်ဦး ဝင်ရောက်လာကြသည်။

"ဝမ်ယွဲ့အာဆိုတာ ဘယ်သူလဲ"

ရုံးခန်းထဲရှိ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦးက မျက်နှာဖြူဖပ်ဖြူရောဖြင့် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ရာ လူတိုင်း ကျောချမ်းသွားကြသည်။

"ကျွန်မပါ"

"ရှင်တို့မိသားစုမှာ ပြည်ပ အဆက်အသွယ်တွေ ရှိလား"

"မရှိပါဘူး၊ ဘာမှမရှိပါဘူး၊ ကျွန်မ ဘာမှမသိပါဘူး"

"ခိုင်လုံတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေအရ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ ရှင့်ဦးလေးက အခု Y နိုင်ငံမှာ ရောက်နေတယ်၊ ပြောစမ်း၊ ရှင်တို့က သူလျှိုတွေလား"

ယခင်က မောက်မာပြီး လော့လန်ကို စကားပင်မပြောခဲ့ဖူးသော အမျိုးသမီးသည် ယခုအခါ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး၊ မဟုတ်ရပါဘူး၊ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး၊ သူ ပျောက်နေတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာနေပါပြီ၊ ကျွန်မ သူ့ကို တစ်ခါမှတောင် မမြင်ဖူးပါဘူး"

"ဒါဆို ရှင့်မိဘတွေမှာ အဆက်အသွယ် ရှိတယ်ဆိုတဲ့ သဘောလား"

"မဟုတ်ပါဘူး၊ မဟုတ်ပါဘူး"

"သူမနဲ့ အချိန်ဖြုန်းမနေနဲ့၊ သူ့ကို ခေါ်သွားလိုက်၊ သူလိုလူမျိုးတွေက ပညာပေးဖို့ လိုတယ်၊ ဒါမှမဟုတ်ရင် ဘယ်သူ့ခွေး ဖြစ်သွားမလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ"

သူမ၏ ရိုးရှင်းသော ရှင်းပြချက်များကို သူတို့က မယုံကြည်ကြဘဲ ဝမ်ယွဲ့အာကို ဆွဲခေါ်သွားကြသည်။ ရုံးခန်းထဲတွင် ယခုအခါ လူလေးယောက်အစား သုံးယောက်သာ ရှိတော့သည်။ လော့လန်နှင့် အစ်မလျိုတို့မှာ အဆင်ပြေသော်လည်း ကျန်ရစ်သော လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်မှာ ကြောက်လန့်တကြား တုန်လှုပ်နေခဲ့သည်။

"ရှောင်ရွှီ၊ သိပ် မကြောက်ပါနဲ့၊ အဆိုးဆုံး အခြေအနေဆိုရင်လည်း နင် လယ်တောထဲဆင်းပြီး အလုပ်လုပ်ရုံပါပဲ၊ ကိစ္စကြီးမဟုတ်ပါဘူး" လော့လန်က နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

"အစ်မ လော့လန်” သူမက လော့လန်ထက် တစ်လငယ်ကြောင်း သတိရသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မဦးလေးလည်း ပါဝင်ပတ်သက်နေတယ်၊ ကျွန်မကို ထိခိုက်မလားဟင်"

"မကြောက်ပါနဲ့၊ ကြောက်နေလည်း အလကားပါပဲ၊ အများဆုံးရှိ လယ်တောထဲဆင်းပြီး အလုပ်လုပ်ရုံပဲပေါ့၊ မိုးပြိုမကျပါဘူး"

"ကျွန်မ တစ်သက်နဲ့တစ်ကိုယ် လယ်မလုပ်ဖူးဘူး၊ ကျွန်မက မြို့ပေါ်မှာ မွေးတာ၊ လယ် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ ဘာမှနားမလည်ဘူး"

"လယ်လုပ်တာက ရိုးရှင်းပါတယ်၊ နင် ရှေးစကားပုံကို မကြားဖူးဘူးလား၊ အတုံးဆုံးလူတောင် လယ်လုပ်တတ်တယ်တဲ့၊ ဘယ်သူမဆို လုပ်နိုင်ပါတယ်၊ ဘာလုပ်ရမလဲ မသိရင် သူများတွေ လုပ်တာကိုကြည့်ပြီး လိုက်လုပ်ပေါ့၊ လယ်လုပ်တာက တကယ်ကို ရိုးရှင်းပါတယ်"

ရှောင်ရွှီသည် နောက်တစ်ယောက်မှာ သူမဖြစ်လာမည်ကို ကြောက်ရွံ့ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ လော့လန်တွင်မူ သူမ၏ နောက်ခံအကြောင်းအရာနှင့် ပတ်သက်၍ ပြဿနာမရှိပေ။ သူမ၏ မိသားစုမှာ ရှစ်ဆက်တိုင်တိုင် ဆင်းရဲသော လယ်သမားများအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရပြီး ရှာဖွေစစ်ဆေးစရာ အဆက်အသွယ်လည်း မရှိပေ။ အရာအားလုံးသည် မှတ်တမ်းကောင်းမွန်ပြီး ရှင်းလင်းနေသည်။ ထို့ကြောင့် သူမ မကြောက်ပေ။ လယ်ပြန်လုပ်ရလျှင်ပင် စိုးရိမ်စရာမရှိဟု သူမ ခံစားမိသည်။

သူမ၏ အလုပ်စားပွဲမှာ အစ်မလျို၏ ဘေးတွင်ဖြစ်ပြီး သူမက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"အစ်မတို့ မိသားစုမှာရော ပြဿနာရှိလား"

"မရှိလောက်ပါဘူး"

"အရင်တုန်းက အစ်မမိဘတွေနဲ့ ယောက္ခမတွေက ဘာလုပ်ကြတာလဲ"

"ငါ့မိဘတွေက နယ်မှာ လယ်လုပ်ကြတာ၊ နောက်တော့ ငါ့အဖေက အလုပ်သမား ဖြစ်လာတယ်၊ ယောက္ခမတွေကလည်း လယ်သမားတွေပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ယောက်ျားကတော့ ကောလိပ်တက်ခဲ့တယ်"

သူတို့နှစ်ဦး အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး မိမိတို့၏ အခြေအနေများကို စဉ်းစားလိုက်ကြသည်။ နေ့လယ်စာစားချိန်မှာ ကျပ်တည်းသဖြင့် အလုပ်ဆင်းပြီးနောက် သူမသည် အစ်မလျိုကို အိမ်သို့ လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။ သူတို့ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သောအခါ သူမက အစ်မလျို၏ ယောက္ခမကို ပန်းသီးတစ်လုံး ကမ်းပေးလိုက်ရာ ထိုအဘွားက ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် သူမကို ထိုင်ရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

"ဒီကောင်မလေးကို ကြည့်စမ်း၊ လှလိုက်တာ၊ ရော့၊ ဒီမက်မွန်သီးမုန့်က အခုမှ ဝယ်လာတာ၊ အရသာ အရမ်းကောင်းတယ်၊ တစ်ခုလောက် စားပါဦး"

"မစားတော့ပါဘူး အဒေါ်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ထိုသက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ကပ်စေးနည်းသော်လည်း လော့လန်ကို မက်မွန်သီးမုန့် တစ်ခု ပေးစားသည်။ လော့လန်သည် အရွယ်မရွေး အမျိုးသမီးများနှင့် စကားပြောဆိုရာတွင် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ပြီး မကြာမီပင် သူမ၏ မြှောက်ပင့်စကားများဖြင့် အဘွားအိုကို ရယ်မောပြုံးပျော်စေခဲ့သည်။ ထို့နောက်မှ သူမက အဓိကအကြောင်းအရာသို့ ဝင်လိုက်သည်။

"ဘဝကို ပျော်ပျော်နေရမယ့်အချိန် ရောက်နေပါပြီ၊ ကလေးတွေကို သူတို့ကိစ္စ သူတို့ ဖြေရှင်းခိုင်းလိုက်ပါ၊ အဒေါ် သဘောမတူဘူးလား၊ ကျွန်မ ယောက္ခမဆိုရင် အခု ဘာကိုမှ ဝင်မရှုပ်တော့ဘူး၊ သူမက နေစရိတ်လေး ယူပြီး ဆန်နဲ့ ဆီဝယ်ဖို့လောက်ပဲ ကူညီပေးတယ်၊ ကျန်တာ ဘာမှ မမေးတော့ဘူး"

"အင်း၊ ဟုတ်တာပေါ့"

"ဒါနဲ့ အဒေါ် ကြားပြီးပြီလား" လော့လန်က ဆက်မပြောမီ သူမ၏ စူးစမ်းလိုစိတ်ကို နှိုးဆွချင်သဖြင့် စနောက်လိုက်သည်။

"ဘာကိုလဲ"

"ဒီလှုပ်ရှားမှုမှာ စာပေသင်ကြားဖူးတဲ့ ဘယ်သူမဆို 'အနံ့ဆိုးထွက်နေတဲ့ ရှေးမျိုးနွယ်ကိုးမျိုး' အဖြစ် တံဆိပ်ကပ်ခံရမယ်တဲ့"

"ဟယ်” အဘွားအိုမှာ သိသိသာသာ လန့်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆို ငါတို့တွေ ဘာလုပ်ကြမလဲ"

"ပညာပေးတာကိုသာ လက်ခံလိုက်ပါ၊ ကိစ္စကြီး မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ တချို့ ချွေးမတွေက အတူတူ ဒုက္ခမခံချင်ကြဘူး၊ အများစုက ကွာရှင်းနေကြတယ်၊ ဒီရက်ပိုင်း ပြည်သူ့ရေးရာဌာနမှာ နေ့တိုင်း အလုပ်ရှုပ်နေတာပဲ"

"တကယ်လား"

"ဒါပေါ့၊ ကျွန်မက အဒေါ့်ကို ဘာလို့ လိမ်ရမှာလဲ"

အဘွားအိုသည် ဒီသတင်းကြောင့် ကြောက်လန့်သွားပြီး လော့လန်ပြောသည့် ကျန်စကားများကို သေချာအာရုံမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ ထိုညနေတွင် သူမသည် ကောလဟာလများအကြောင်း မေးမြန်းရန် အိမ်နီးချင်းများထံ အပြေးအလွှား သွားခဲ့ရာ အခြေအနေမှာ လော့လန်ပြောခဲ့သည်ထက်ပင် ပိုကြီးထွားပြီး ပို၍ ဆိုးရွားနေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူမ အိမ်ပြန်ရောက်ချိန်တွင် သူမ၏ ခြေထောက်များ ပျော့ခွေနေခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် သူမ အလုပ်ရောက်ရောက်ချင်း အစ်မလျိုက လော့လန်ထံ ပြေးလာခဲ့သည်။

"ညီမ၊ နင်က တကယ်ကို နည်းလမ်းရှိတာပဲ"

"အစ်မ ယောက္ခမက ပိုက်ဆံပေးလိုက်လား"

"အင်း၊ အကုန်လုံး မဟုတ်ပေမယ့် ငါ့ရဲ့ အရေးပေါ် လိုအပ်ချက်တွေတော့ ပြေလည်သွားပါတယ်၊ ငါ့ယောက်ျားလည်း အရင်လို မကြမ်းတော့ဘူး၊ ကြက်တိုက်တာ ရှုံးတဲ့ ကြက်ဖတစ်ကောင်လို ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျနေတယ်"

"အစ်မ အမေရော ဘယ်လိုနေသေးလဲ၊ မြို့တော်ဆေးရုံမှာ မဟုတ်လား၊ အလုပ်ဆင်းရင် ကျွန်မ သွားကြည့်ဦးမယ်"

"သူမ ပုလင်းချိတ်နေရတယ်၊ ဆေးကုသဆောင် ဒါရိုက်တာက နေရာပြောင်းသွားလို့ အခု ဆရာဝန်ကောင်း ရှာဖို့ ခက်နေတယ်"

သူတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ဒါရိုက်တာလျို ဝင်လာရာ ကျန်လူများမှာ နောက်တစ်ယောက်သည် သူတို့ ဖြစ်လာမည်ကို ကြောက်ရွံ့ကာ တောင့်တင်းနေပုံရသည်။ လော့လန်နှင့် အစ်မလျိုသာလျှင် အနည်းငယ် ပို၍ သက်သောင့်သက်သာ ရှိပုံရသည်။

ဒီမုန်တိုင်း သူမထံ မရောက်လာနိုင်ဟု လော့လန် ထင်နေချိန်မှာပင် ထိုနေ့ အလုပ်ဆင်းချိန်၌ သူမ၏ ခင်ပွန်းတွင် ဒဏ်ရာများ ရထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ အဆင်ပြေပုံရသော်လည်း အင်္ကျီချွတ်ပြီး အိပ်ရာထဲ ဝင်လာသောအခါ သူ၏ လက်မောင်းပေါ်တွင် ဒဏ်ရာအများအပြားကို သူမ သတိထားမိလိုက်သည်။

သူမက မျက်လုံးကို ပွတ်သပ်ပြီး အနားသို့ တိုးသွားကာ သူ့ကို လွှမ်းခြုံထားသော စောင်ကို လှမ်းဆွဲရင်း ပြောလိုက်သည်။ ကျိုးချင်းရှန်သည် စစ်တပ်မှ ဆင်းလာသည်မှာ တစ်နှစ်ခန့်သာ ရှိသေးသဖြင့် သူမ၏ လက်ကို လျင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

"မီးရောင်ထဲမှာ ကျွန်မ မှားမြင်တာများလား"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

သူသည် စောင်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပတ်ထားပြီး ရှောင်လွှဲလိုသော အရိပ်အယောင်ဖြင့် သူမကို ကြည့်နေသော်လည်း အေးအေးဆေးဆေး ဖြစ်ဟန်ဆောင်ကာ ပြုံးနေဆဲပင်ဖြစ်သည်။

"ဘယ်မိန်းမက ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ စောင်ကို ဆွဲခွာတာလဲ၊ မင်း လူမိုက်လုပ်ချင်နေတာလား"

လော့လန်က သူ၏ နောက်ပြောင်မှုကို ရယ်မောလိုက်သည်။ သူသည် အပြင်လောကနှင့် ယှဉ်လျှင် အိမ်၌ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသူ ဖြစ်သည်။ "ရှင့်လက်မောင်းမှာ ဘာဖြစ်တာလဲဆိုတာ ကြည့်ပါရစေဦး"

"ဘာမှ မရှိပါဘူး၊ လူမိုက်မလေးရယ်၊ မြန်မြန်အိပ်၊ ယောက်ျားတွေကို စိုက်ကြည့်နေတာ ရပ်လိုက်တော့၊ မင်းမျက်နှာကိုလည်း ကြည့်ဦး၊ မျက်နှာခရင်မ် လိမ်းတာ ညီတောင်မညီဘူး"

လော့လန်သည် မျက်နှာသစ်ပြီးကာစဖြစ်ပြီး မျက်နှာပေါ်မှ နှင်းပွင့်ခရင်မ်မှာ ညီညာခြင်း မရှိသေးပေ။ သူမသည် အားနာပါးနာ အပြုံးဖြင့် မျက်နှာကို ပွတ်သပ်ကာ ခရင်မ်ကို ညှိလိုက်ပြီးနောက် အဝတ်အစားလဲကာ အိပ်ရာထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။ လှဲအိပ်ပြီးနောက် သူမ၏ ခင်ပွန်းက မီးပိတ်လိုက်ရာ အခန်းထဲတွင် မှောင်မိုက်သွားသည်။

'ဝိုး၊ သူ့လက်တွေက မြန်လိုက်တာ။ ပုံမှန်ဆို သူက ဒီလောက် ချွေတာတတ်တဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီမှာက ရှစ်ဝပ် မီးလုံးတစ်လုံးပဲ ရှိတာလေ၊ လျှပ်စစ်မီး သိပ်ကုန်မှာလည်း မဟုတ်ဘူး။ ငါ တစ်ခုခုကို မမြင်အောင် သူက အလောတကြီး ပိတ်လိုက်တာများလား။'

လော့လန်က သူ့ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "ဟိုလေ၊ ရှင်ပြောတဲ့ အလုပ်က အိမ်ရာကိစ္စ ဘာထူးသေးလဲ၊ ညီမလေး အိမ်ထောင်ကျသွားရင် အိမ်ထောင်စု ခွဲရတော့မှာ၊ နေ့စဉ် အိမ်မှုကိစ္စတွေကြောင့် ပွတ်တိုက်မှုတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်၊ ဒါကြောင့် ကျွန်မတို့တွေ ခွဲနေနိုင်ရင် ပိုကောင်းလိမ့်မယ်၊ အမေ့ကို လစဉ် နေစရိတ် ပေးတာက သားသမီးဝတ္တရား မကျေပွန်ရာ မရောက်ပါဘူး"

"လောလောဆယ်တော့ နည်းနည်း ခက်ခဲလိမ့်မယ်"

"ရပါတယ်” သူမက ဒီအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ “နောက်ပိုင်း ကျွန်မ ပိုဂရုစိုက်လိုက်ပါ့မယ်၊ ကျွင်းဟွေ့ မင်္ဂလာဆောင်အတွက် ကျွန်မ တစ်ကိုယ်လုံးစာ အဝတ်အစား ပြင်ဆင်ထားတယ်၊ တခြား ဘာဝယ်ဖို့ လိုဦးမယ် ထင်လဲ"

"အမေ့ဆီမှာ စုငွေတချို့ ရှိပါသေးတယ်၊ ကျွင်းဟွေ့ မင်္ဂလာဆောင်အတွက် ထုတ်သုံးခိုင်းလိုက်မယ်၊ ဝယ်စရာရှိတာ သူပဲ စီစဉ်လိမ့်မယ်၊ ဒါကြောင့် ကိုယ်တို့တွေ သိပ်ပြီး စိုက်ထုတ်စရာ မလိုပါဘူး"

"ရှင် စစ်တပ်ထဲမှာ ဘယ်နှစ်နှစ်လောက် နေခဲ့တာလဲ" သူ့အမေလက်ထဲရှိ ပိုက်ဆံများမှာ သူ့အဖေ၏ လစာနှင့် သူ့စစ်မှုထမ်း လစာတို့မှ စုဆောင်းထားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

"ဆယ်နှစ်"

"ဪ" သူ၏ ပိုက်ဆံများမှာ သူ့အမေလက်ထဲတွင် ရှိနေသဖြင့် လော့လန်က ဆက်မမေးတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမတွင် မင်္ဂလာဆောင်က ပါလာသော လက်ဖွဲ့များနှင့် ရှု့ညီအစ်ကိုများထံမှ ရထားသော ပိုက်ဆံများ ရှိနေသေးရာ ပမာဏ အတော်အတန် ရှိသည်။ သို့သော် သူမ စက်ဘီးတစ်စီး ဝယ်လိုက်သဖြင့် ကုန်သွားပြီဟု သူ ထင်နေပြီး ယခင်က စုဆောင်းငွေများအကြောင်း သူ ဘာမှမသိပေ။

"မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ၊ စောစောက ပင်ပန်းတယ်လို့ ပြောထားတယ် မဟုတ်လား" သူ၏ အသံတွင် ရယ်မောချင်စိတ်နှင့် အားနာမှုတို့ ရောနှောနေသည်။ သူမ၏ ချောမွေ့သော ခြေထောက်က သူ့ခြေထောက်ကို ပွတ်တိုက်နေသဖြင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် လျှပ်စီးကြောင်းများ စီးဆင်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"အို၊ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ ဖွင့်ပြောနေစရာ မလိုပါဘူး၊ ရှက်စရာကြီး"

ဤကဲ့သို့သော အချိန်တွင် သူမသာ စတင်မလှုပ်ရှားပါက သူသည် ယောက်ျားပီသမည် မဟုတ်ပေ။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ငယ်ရွယ်ပြီး အိမ်ထောင်ကျကာစ ဖြစ်သဖြင့် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စများမှာ မကြာခဏ ဖြစ်လေ့ရှိသည်။ သူမ ခြေထောက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ သူက ချက်ချင်းပင် ကိုင်းညွတ်လာခဲ့သည်။

ဤခေတ်ကာလမှ လူများသည် အများအားဖြင့် ရိုးသားကြပြီး အထူးသဖြင့် သူသည် စစ်တပ်မှ လာသူဖြစ်သောကြောင့် သူတို့၏ ရင်းနှီးမှုမှာ ရိုးရှင်းပြီး ပွင့်လင်းသည်။ လော့လန်က ဂရုမစိုက်ပေ။ ဤလူသည် ထိုကိစ္စတွင် တော်ပြီး အကြိမ်တိုင်းတွင် သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။

အခန်းထဲတွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားသောအခါ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေကြသည်။ လော့လန်သည် မီးထဖွင့်ရန် စဉ်းစားလိုက်သော်လည်း မီးအိမ်မရှိပေ။ မီးခလုတ်မှာ တံခါးနားတွင် ရှိသဖြင့် သူမ ထပြီး သွားဖွင့်ရပေမည်။

"မလှုပ်နဲ့၊ ကိုယ် ရေသွားခပ်ပေးမယ်"

လရောင်သည် လိုက်ကာများကို ဖြတ်သန်းကာ အမှောင်ထဲတွင် မှိန်ဖျဖျ အလင်းရောင် ပေးနေသည်။ သို့သော် သူ မီးမဖွင့်ဘဲ အမှောင်ထဲတွင်ပင် သူမအတွက် ရေယူလာပေးသည်။ ကိုယ်ဝန်ရစေရန် အထောက်အကူဖြစ်စေရန် သူတို့ကိစ္စပြီးနောက် သူမ ခေတ္တမျှ ပက်လက်လှဲနေလေ့ရှိသည်။ အိပ်ချိန်ရောက်ပြီဟု ခံစားရသောအခါ သူမ ထပြီး ဆေးကြောသန့်စင်ကာ အိပ်ရာသို့ ပြန်ဝင်လိုက်သည်။

"ကျိုးချင်းရှန်၊ ရှင် တကယ်ရော အဆင်ပြေရဲ့လား"

"တကယ် အဆင်ပြေပါတယ်၊ မြန်မြန်အိပ်တော့၊ ကိုယ် ရေသွားသွန်လိုက်ဦးမယ်"

သူမသည် ဝေဝါးဝါးဖြင့် အလျင်အမြန် အိပ်ပျော်သွားပြီး နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစော နိုးလာသောအခါ သူ ထွက်သွားနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ယောက္ခမက ပြောလိုက်သည်။

"အလုပ်မှာ ကိစ္စရှိလို့ဆိုပြီး သူ စောစောထွက်သွားတယ်"

"ဪ၊ သိပါပြီ" သူသည် ကျိုးကျွင်းဖန်၏ စာရွက်စာတမ်းကိစ္စများနှင့် အလုပ်ရှုပ်နေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်၊ ဒီရက်ပိုင်း သူ တော်တော်လေး အလုပ်များနေခဲ့သည်။ "အမေ၊ ကျွင်းဖန် သွားမယ်ဆိုရင် အိပ်ရာလိပ် ယူသွားဖို့ လိုမယ်၊ အိမ်မှာ လုံလောက်ရဲ့လား၊ သမီးမှာ အသစ်တစ်စုံ ရှိတယ်၊ သူ့ဆီ ယူသွားပေးရမလား"

"မလိုပါဘူး၊ သူ အခုသုံးနေတဲ့ တစ်စုံ ယူသွားလို့ ရပါတယ်"

"ဒါဆိုရင် ကျွင်းဖန် ပြန်လာတဲ့အခါ သုံးဖို့ သမီးရဲ့ ဒီအသစ်ကို အမေ သိမ်းထားလိုက်ပါ"

ဤအချိန်ကာလအတွင်း အရာရာ ရှားပါးနေသည်။ အိမ်ထောင်စုတစ်ခုတွင် လူတစ်ဦးစီ၌ အိပ်ရာတစ်စုံစီ ရှိလျှင် အခွင့်ထူးခံဟု ယူဆကြသည်။ နယ်ဘက်မှ မိသားစုအများအပြားတွင် ညီအစ်မ နှစ်ယောက် သုံးယောက်က စောင်တစ်ထည်တည်းကို မျှဝေသုံးစွဲကြရသည်။ နေရာလွတ်များတွင် အိပ်ရာခင်းများ သို့မဟုတ် မွေ့ရာများ မရှိကြပေ။ အဖေကျိုးသည် စက်ရုံတစ်ခုတွင် ဝယ်ယူရေးအရာရှိအဖြစ် လုပ်ကိုင်သဖြင့် သူတို့မိသားစုမှာ အတော်လေး ပြေလည်သော်လည်း အပိုအိပ်ရာများ မရှိသေးပေ။

"မကောင်းပါဘူးကွယ်၊ အမေ သူ့အတွက် နောက်တစ်ထည် လုပ်ပေးလို့ ရပါတယ်၊ အမေ့ဆီမှာ စောင်စွပ်တချို့ ကျန်သေးတယ်၊ ပြီးတော့ ဈာပနတုန်းက သုံးခဲ့တဲ့ ဝမ်းနည်းခြင်းအထိမ်းအမှတ် အဝတ်ကလည်း စောင်တစ်ထည်စာ လောက်ပါတယ်၊ ဂွမ်းဝယ်ဖို့ နည်းလမ်းရှာလိုက်ပါ့မယ်"

"မလုပ်ပါနဲ့တော့၊ သမီးဆီမှာ ရှိပြီးသားကို သူ သုံးလို့ရပါတယ်၊ သမီးတို့တွေက မိသားစုတွေပဲ၊ ဒီလောက်ထိ ယဥ်ကျေးနေစရာ မလိုပါဘူး၊ အဲဒီ စောင်စွပ်ကို သိမ်းထားလိုက်ပါ၊ ရပ်ကွက်ထဲမှာ တစ်ယောက်ယောက် အခမ်းအနား ရှိတဲ့အခါ လက်ဆောင်ပေးဖို့ သုံးလို့ရတာပေါ့"

ဤအချိန်ကာလအတွင်း မင်္ဂလာဆောင်များနှင့် ဈာပနများအတွက် ငွေကြေး ပေးကမ်းသူအချို့ ရှိသော်လည်း အများစုမှာ ပစ္စည်းလက်ဆောင်များကို ပေးလေ့ရှိကြသည်။ အမေကျိုး၏ စောင်စွပ်မှာ လော့လန်၏ မင်္ဂလာဆောင်တွင် အခြားသူများက ပေးထားခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ငွေကြေးနှင့် ညီမျှပြီး လူမှုဆက်ဆံရေးကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် ကောင်းမွန်သည်။

"ဒါဆို သူ့ကိုယ်စား အမေက ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ကွယ်"

"ဒီလောက် ယဉ်ကျေးနေစရာ မလိုပါဘူး၊ ကျွင်းဖန်က ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကောင်မလေးပါ၊ သမီး သူ့ကို သဘောကျတယ်"

သမီးနှင့် ချွေးမအကြား ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်သဖြင့် အမေကျိုးမှာ သဘာဝကျကျပင် ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်နေသည်။ သမီးကြီး မင်္ဂလာဆောင်အတွက် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် သူမ၌ ရှိသောငွေမှာ သမီးကြီးအတွက် စောင်အသစ်တစ်ထည် လုပ်ပေးရန်သာ လုံလောက်ပြီး သမီးငယ်အတွက် မည်သည့်အရာကိုမျှ မဖယ်ချန်ထားနိုင်ပေ။ သူမသည် ချွေးမဖြစ်သူ၏ ကြင်နာမှုကို မှတ်သားထားပြီး နောင်တွင် သူမကို ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံခြင်းသည် မည်သည့်အရာထက်မဆို ပိုတန်ဖိုးရှိကြောင်း သိနားလည်လိုက်သည်။

အမေကျိုးသည် သမီးကြီး၏ မင်္ဂလာဆောင်အတွက် အလုပ်များနေခဲ့သည်။ သမီးငယ်အတွက် စာရွက်စာတမ်းကိစ္စများ မပြီးပြတ်သေးသော်လည်း သူမ သိပ်အလေးမထားမိပေ။ အချိန်ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ ပြင်ဆင်စရာရှိသည်များ အားလုံး အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ မင်္ဂလာဆောင်အတွက် အဝတ်အစားသစ်များနှင့် စောင်ကို ဖယ်ထားလိုက်ပြီး သုံးရက်အတွင်း သူတို့ လက်ထပ်စာချုပ် ရယူကာ အလုပ်ခွင်တွင် စည်စည်ကားကား ပွဲလုပ်ကြတော့မည်ဖြစ်သည်။

ထိုညနေခင်းတွင် အမေကျိုးသည် ပစ္စည်းအသစ်များကို ထုတ်ယူကာ ထပ်မံကြည့်ရှုပြီး ဝတ်စုံသစ်ကို ပျော်ရွှင်စွာ ကိုင်တွယ်ကြည့်နေသည်။ အပြာရင့်ရောင် ဘောင်းဘီနှင့် ပန်းရောင် အပေါ်အင်္ကျီတို့ကို လော့လန် ယူလာပေးသော အထည်စဖြင့် ချုပ်လုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အသားထူပြီး မတွန့်သော ထိုအထည်သားကို သူမ အလွန်သဘောကျနေသည်။

"လန်အာ၊ ဒီအထည်စကို ဘယ်ကဝယ်လာတာလဲ၊ တကယ် ကောင်းတာပဲ၊ ဌာနဆိုင်ရာ စတိုးဆိုင်ကဟာထက်တောင် ပိုကောင်းနေသေးတယ်"

"သမီးတို့ဌာနက အစ်မတစ်ယောက်က ရှန်ဟိုင်းကနေ မှာလိုက်တာ"

"မြို့ကြီးက လာတာဆိုတော့ ပစ္စည်းက ပိုကောင်းတာပဲ"

"အမေ၊ ရေနွေးဓာတ်ဘူး၊ မျက်နှာသစ်ဇလုံနဲ့ ရေနွေးကြမ်းပန်းကန်လုံးတွေ ဝယ်ဖို့ လိုဦးမလား"

"လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ယောက်က အဲဒါတွေ ပေးမယ်လို့ ပြောထားတယ်၊ မလိုတော့ဘူးလို့ ကျွင်းဟွေ့က ပြောတယ်၊ ဪ၊ မင်္ဂလာစာလုံး ညှပ်ဖို့ မေ့နေလိုက်တာ၊ ဒီည မီးက မှိန်နေတော့ မနက်ဖြန်မှပဲ လုပ်တော့မယ်"

"အိမ်မှာ စက္ကူနီ ရှိလား"

"ရှိတယ်"

"ဒါဆို ရှာပေးပါ၊ သမီး ညှပ်လိုက်မယ်"

"သမီးက အဲဒါလည်း လုပ်တတ်တာလား" အမေကျိုး အနည်းငယ် အံ့သြသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ ချွေးမသည် တကယ်ကို အရည်အချင်းရှိသည်။ ဤချွေးမကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်းသည် သူမ၏ ရွေးချယ်မှု မှန်ကန်ကြောင်း ခံစားရပြီး အလွန်ကျေနပ်အားရနေသည်။

"လုပ်တတ်ပါတယ်၊ သမီးအမေက စက္ကူညှပ်တာ တကယ်တော်တာ၊ နှစ်သစ်ကူးအတွက် ပြတင်းပေါက် ပန်းပွင့်လေးတွေ ညှပ်ပေးတတ်တယ်၊ အကုန်လုံး လှမှလှ၊ သမီး ငယ်ငယ်တုန်းက အမေ့ဆီက သင်ထားတာ၊ သူ့လောက်တော့ မကျွမ်းကျင်ပေမယ့် မင်္ဂလာစာလုံးတွေတော့ ညှပ်တတ်ပါတယ်"

စက္ကူနီကို ခေါက်ပြီးနောက် သူမသည် ကတ်ကြေးဖြင့် ညှပ်ကာ နှစ်ထပ်မင်္ဂလာစာလုံး လေးလုံးပါသော အထပ်လိုက်ကို လျင်မြန်စွာ ဖန်တီးလိုက်သည်။ အရွယ်အစား အမျိုးမျိုး ညှပ်ပြီးနောက် ကျိုးကျွင်းဖန် ရောက်လာပြီး မီးရောင်အောက်တွင် ကြည့်ရှုရန် ကောက်ယူလိုက်သည်။

"ယောက်မ လက်ရာက သေသပ်လိုက်တာ"

အမေကျိုးက နောက်ပြောင်ပြီး ဆူလိုက်သည်။ "ဒီကောင်မလေးကို ငါ ကောင်းကောင်း မပျိုးထောင်ခဲ့မိဘူး၊ သူမ အသက်ကြီးလာပေမယ့် ဘာမှမသိဘူး၊ အိုးးး၊ ငါမရှိရင် နင် ဘယ်လို လုပ်မလဲ"

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ အဝေးကြီး သွားရမှာမှ မဟုတ်တာ၊ သမီး အစ်မက တပ်မဟာထဲမှာ ရှိတယ်၊ သူမ အကုန်သိတယ်၊ ယောက်မလေး ဘာလိုလို သူ့ကိုသာ ပြောလိုက်၊ သူမ သေချာပေါက် ဂရုစိုက်ပေးမှာပါ"