အခန်း (၄၅)

ကျိုးကျွင်းဖန်၏ နူးညံ့ပြီး ဖြူဝင်းသော မျက်နှာလေးသည် မီးရောင်အောက်တွင် ပို၍ လှပနေသည်။ သူမသည် ချစ်စရာကောင်းသော မိန်းကလေးဖြစ်ပြီး သူမ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော သဘာဝကြောင့် သူမ မည်သည့် မိသားစုမျိုးနှင့် လက်ထပ်ရမည်ကို အမေကျိုး တွေးမိသည်။ သေချာ ရွေးချယ်ရန် အရေးကြီးသည်။ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုက ဒုတိယဖြစ်ပြီး မိသားစု၏ စိတ်နေသဘောထားနှင့် သူမကို မည်သို့ ဆက်ဆံမည် ဆိုသည်ကသာ အရေးအကြီးဆုံးဖြစ်သည်။

"အမေ၊ ညီအစ်မတွေထဲမှာ ကျွင်းဖနမက အမေနဲ့ အတူဆုံးပဲ၊ ငယ်ငယ်တုန်းက အမေ တော်တော်လှခဲ့မှာပဲနော်"

"အမေ အိုပါပြီကွယ်၊ ငယ်ငယ်တုန်းကတော့ ချီးကျူးခံရဖူးပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွင်းဖန်လောက်တော့ မဟုတ်ပါဘူး... တကယ်တော့ ရိုးရိုးမိန်းကလေးတစ်ယောက်က ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်နေရင် ပြီးတာပါပဲ"

ကျွင်းဖန်မှာ လှပလွန်းနေပြီး သူမ၏ နူးညံ့သော ပင်ကိုယ်စရိုက်ကြောင့် အမေကျိုးသည် သူမ၏ သမီးငယ်လေး မည်မျှ ကြီးပြင်းလာသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်ရာ ခေါင်းနည်းနည်း ကိုက်သွားသည်။

"ကျွင်းဖန်၊ ငါ ပြောမယ်၊ ငါ့ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဘယ်ယောကျာ်းလေးနဲ့မှ နီးနီးကပ်ကပ် မနေရဘူး၊ ကြားလား"

"ကြားပါတယ်"

ထိုမိန်းကလေးက လျင်မြန်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူမ၏ လိမ္မာသော သဘာဝက မိခင်ဖြစ်သူကို စိတ်အေးစေသော်လည်း သူမ မတတ်သာစွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူတို့ စကားပြောနေစဉ်တွင် ကျိုးကျွင်းဟွေ့က အပြင်မှ ဝင်လာသည်။

သူမ တံခါးလိုက်ကာကို ဆွဲဖွင့်လိုက်သောအခါ အသံကျယ်ကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ဓားပြတစ်ယောက် ဝင်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ အမေကျိုးက သူမကို ဆူပူရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ကျွင်းဟွေ့က ငိုချလိုက်သည်။

"အမေ၊ အမေ၊ သမီး ဘာလုပ်ရမလဲဟင်"

အမေကျိုး လန့်သွားပြီး လော့လန်မှာ ယောင်းမဖြစ်သူကို မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်။ သူတို့အမေ နေမကောင်းဖြစ်နေပြီး ထိတ်လန့်မခံနိုင်သည်ကို သူမ သိသည်။ ကျွင်းဖန်က အမေပြောသမျှကို ပြန်လှန်ပြောဆိုပါမည်ဟု ကတိပေးထားသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် လင်မယားကိစ္စများကို သူတို့ဘာသာ ဖြေရှင်းကြပြီး အဖြေထွက်မှသာ အမေကို ပြောပြလေ့ရှိသည်။ သို့သော် ယခု ကျွင်းဟွေ့က ပြဿနာရှာနေသည်။

"ကျွင်းဟွေ့၊ တိတ်စမ်း၊ အမေ လန့်သွားလိမ့်မယ်"

ယောက်မဖြစ်သူ လော့လန်က အနည်းငယ် တင်းမာသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သော်လည်း ကျွင်းဟွေ့မှာ ဝမ်းနည်းလွန်းသဖြင့် ဂရုမစိုက်နိုင်ပေ။ မျက်ရည်များ နှပ်ချေးများဖြင့် သူမကို လော့လန်က ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ဆွဲထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။

"မငိုနဲ့၊ ဘာဖြစ်တာလဲဆိုတာ ပြောစမ်းပါ" အမေကျိုးက ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ရင်း ရင်တုန်ပန်းတုန် ဖြစ်နေသည်။ ဒါကိုမြင်တော့ လော့လန်က တစ်ခုခုဖြစ်မှာစိုး၍ အမေ့အတွက် ဆေးအမြန်သွားယူပေးလိုက်သည်။

"အမေ၊ သမီးတို့ တောအုပ်လေးထဲမှာ တွေ့ဖို့ ချိန်းထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ သမီး တစ်နာရီလောက် စောင့်နေတာတောင် သူ ရောက်မလာဘူး"

လော့လန် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သူ ရောက်မလာဘူးဆိုရင် ကိစ္စတစ်ခုခု ပေါ်လာလို့ ဖြစ်မှာပေါ့၊ အဲဒါကို ဘာလို့ ငိုနေရတာလဲ"

"သမီး သူ့အဆောင်ကို သွားရှာတော့ သူ့အခန်းဖော်က ပြောတယ်၊ ဒီနေ့ နေ့လယ်ကပဲ ပစ္စည်းတွေသိမ်းပြီး ထွက်သွားပြီတဲ့"

ဒီတစ်ခါတော့ အမေကျိုး စိုးရိမ်သွားပြီး စိတ်ပူပန်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ပစ္စည်းသိမ်းပြီး ထွက်သွားတယ်၊ ဘယ်ကိုသွားတာလဲ၊ သူ နင့်ကို ဘာမှမပြောဘူးလား"

"ဘာမှ မပြောဘူး"

လော့လန်က ကျိုးကျွင်းဟွေ့ကို တစ်ရှူးတစ်ရွက် ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"မျက်ရည်သုတ်ပြီး အငိုရပ်လိုက်၊ ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ သေချာပြောပြစမ်း၊ မင်္ဂလာဆောင်က နီးနေပြီ၊ အရာအားလုံးလည်း ပြင်ဆင်ပြီးပြီ၊ သူ ဘာဖြစ်နေတာလဲ"

ကျိုးကျွင်းဟွေ့က တစ်ရှူးကိုယူပြီး မျက်ရည်သုတ်လိုက်ကာ ရှုံ့မဲ့နေဆဲဖြစ်သည်။

"မနေ့ကမှ မင်္ဂလာဆောင်အတွက် ချုပ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားသစ်တွေအကြောင်း သူ့ကို ပြောပြီး အိမ်လာဝတ်ကြည့်ဖို့ ပြောခဲ့သေးတယ်၊ သူ သဘောတူတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ တွေ့ဖို့ချိန်းထားတဲ့အချိန်ကျတော့ သူ ရောက်မလာဘူး"

"သူ့အဆောင်က လူတွေက ဘာပြောလဲ"

"သူ နယ်ပြန်သွားတယ်တဲ့၊ ကျန်တာ ဘာမှမသိဘူးလို့ ပြောကြတယ်"

"နင် ဝန်ထမ်းရေးရာဌာနမှာ မစစ်ဆေးခဲ့ဘူးလား"

"မစစ်ဆေးခဲ့ဘူး"

အမေကျိုး စိုးရိမ်ပူပန်လာသော်လည်း အကြံမရှိပေ။ သူမက ချွေးမဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ လော့လန်က အပြင်ဘက် ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ည ၈ နာရီ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ လုပ်စရာရှိသည်များကို မနက်ဖြန်မနက်မှသာ လုပ်ရတော့မည်။ ထိုစဉ်မှာပင် အတန်းဖော်များ ခေါ်သဖြင့် ထွက်သွားသော ကျိုးချင်းရှန် ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

"ဘာဖြစ်ကြတာလဲ"

အမေကျိုးက သားဖြစ်သူကို အခြေအနေ အမြန်ရှင်းပြလိုက်ရာ ကျိုးချင်းရှန်က ချက်ချင်း တာဝန်ယူလိုက်သည်။ "မနက်ဖြန် စနေနေ့ပဲ၊ ငါ ရုံးဘက် ဝင်လိုက်မယ်၊ ပြဿနာမရှိရင် ရှေ့ဆက်ကြတာပေါ့၊ မငိုနဲ့၊ မင်္ဂလာဆောင် မဖြစ်ရင်တောင် ကမ္ဘာပျက်မသွားပါဘူး၊ ဘာငိုစရာ ရှိလို့လဲ"

အစ်ကိုကြီး၏ ဆူပူမှုကို ခံလိုက်ရပြီးနောက် ကျိုးကျွင်းဟွေ့ စကားမပြောရဲတော့ပေ။ သို့သော် သူမသည် ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျလျက် ဒုက္ခရောက်နေပုံ ပေါက်နေသော်လည်း မိသားစုကို အသေးစိတ် ရှင်းပြရန် ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။ မနက်ဖြန် ထိုလူကို ရှာတွေ့ပြီး လက်ထပ်ရပါစေဟုသာ သူမ မျှော်လင့်နိုင်တော့သည်။

ကျိုးချင်းရှန် တာဝန်ယူလိုက်သဖြင့် လော့လန် ဘာမှ သိပ်မပြောတော့ပေ။ နောက်တစ်နေ့မှာ ပုံမှန်အလုပ်ဆင်းရက်သာ ဖြစ်သည်။ နေ့လယ်စာ စားချိန်တွင် သူမသည် ဆေးရုံရှိ အစ်မလျို၏ အမေကို အချိန်ယူ သွားရောက်ကြည့်ရှုခဲ့သည်။ အဘွားအိုမှာ ခုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး ကိုယ်တစ်ခြမ်းသေကာ စကားမပြောနိုင်သည်မှာ တကယ်ကို သနားစရာ ကောင်းလှသည်။

အစ်မလျိုက သူမကို လိုက်ပို့ပေးပြီး အိမ်ပြန်လမ်းတွင် အပြင်၌ စောင့်နေကြသော ကျိုးကျွင်းဟွေ့နှင့် ကျိုးချင်းရှန်တို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျိုးကျွင်းဟွေ့မှာ ငိုနေဆဲဖြစ်ပြီး အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ ဆူပူမှုကို ခံရပြီးနောက် တိတ်တဆိတ် ရှိုက်နေသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ" သူမက ခင်ပွန်းသည်ကို မေးလိုက်သည်။

"သူ အလုပ်ထွက်ပြီး နယ်ပြန်သွားပြီတဲ့"

"တခြား ဘာရှိသေးလဲ"

"သူ့နယ်လိပ်စာကို ကိုယ် စုံစမ်းခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်အမြင်ကတော့ သူ ဒီလိုလုပ်မှတော့ မင်္ဂလာဆောင် ဖျက်လိုက်တာပဲ၊ ဒီကိစ္စ ပြီးသွားပြီ၊ ဘဝကို ပုံမှန်အတိုင်း ဆက်သွားရမှာပဲ"

လော့လန် ခေါင်းညိတ်ပြီး သူ့ကို ထောက်ခံလိုက်သည်။ မင်္ဂလာပွဲကို မေ့ပစ်လိုက်တာ အကောင်းဆုံးဟု သူမ ခံစားမိသည်။ ထိုလူကို သူမ တစ်ခါမှ သဘောမကျခဲ့ပေ။ သူသည် စိတ်မချရသူဟု သူမ အမြဲ ခံစားခဲ့ရသည်။ အစ်ကိုရော အမေပါ ဆူပူကြသဖြင့် ကျိုးကျွင်းဟွေ့ ခေါင်းငုံ့ပြီး တိတ်ဆိတ်နေတော့သည်။

အမျိုးသားဖြစ်သူ မင်္ဂလာဆောင်မှ ထွက်ပြေးသွားသည့် ကိစ္စကို ပိတ်ပင်ထားရန် မိသားစုက တညီတညွတ်တည်း သဘောတူလိုက်ကြသည်။ သူတို့ လွှတ်ထားလိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြပြီး စနေနေ့ နေ့လယ်တွင် လော့လန် ရုံးသွားစရာ မလိုတော့ပေ။ ငြိမ်ငြိမ်မနေတတ်သူ ဖြစ်သဖြင့် သူမ အိမ်တွင်နေရင်း ဆွယ်တာအင်္ကျီ ထိုးနေခဲ့သည်။ ရာသီဥတု အေးလာချိန်နှင့် အံကိုက်ပင် နောက်ဆုံးလက်မောင်းကို သူမ ပြီးစီးခါနီး ဖြစ်နေသည်။

စောစောက သူမ လဲလှယ်ထားသော အဝါနုရောင် သိုးမွှေးချည်များသည် သူမ၏ ထိုးလက်ရာဖြင့် ပန်းပွင့်ကြီးများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဆွယ်တာအင်္ကျီ ရှားပါးသော ဒီခေတ်တွင် ကျိုးကျွင်းဖန် ဝင်လာပြီး ချက်ချင်း ဝမ်းသာသွားသည်။

ထိုမိန်းကလေးက လက်လှမ်းပြီး ညင်သာစွာ ထိတွေ့လိုက်ကာ သူမ ဝတ်ထားသော သိုးမွှေးအင်္ကျီလက်ပြတ်ကို ကုတင်ပေါ် တင်လိုက်သည်။

"ယောက်မ၊ ယောက်မရဲ့ ဆွယ်တာအင်္ကျီက လှလိုက်တာ"

"သိုးမွှေးချည် ရှာရခက်တယ်၊ ယောက်မ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ကို မှာလိုက်တာလား"

"ဒါပေါ့၊ ညီမလေး သဘောကျလား၊ ပြီးရင် အစ်မ ငှားပေးမယ်လေ"

"ဟင့်အင်း၊ ဒီဆွယ်တာက ယောက်မနဲ့ အရမ်းလိုက်တယ်၊ ယောက်မဝတ်တာ ပိုကြည့်ကောင်းပါတယ်" အမှန်မှာ သူမသည် မရီးဖြစ်သူ၏ သိုးမွှေးအင်္ကျီလက်ပြတ်ကို ဝတ်ထားပြီးဖြစ်၍ ဆွယ်တာအင်္ကျီအသစ်ကို သူမအတွက် မယူရက်ပေ။ သူမ၏ ယောက်မပစ္စည်းများကို ထပ်မမက်မောရန် အမေက မှာထားသည်။

ယောက်မလေးမှာ အလွန်နားလည်မှုရှိပြီး ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု လော့လန် တွေ့ရှိရသဖြင့် နောက်နှစ်တွင် သူမအတွက် တစ်ထည်ထိုးပေးရန် စဉ်းစားလိုက်သည်။ ကိုယ်ပိုင်ကလေး မရှိသေးသဖြင့် သူမသည် ချစ်စရာကောင်းသော ယောက်မလေးအပေါ် မိခင်စိတ် ဝင်မိလေ့ရှိသည်။ သူမကို ဆင်ယင်ပေးခြင်းက အောင်မြင်မှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုကို ရရှိစေသည်။

စနစ် - 'မင်း အရုပ်တွေနဲ့ အဝတ်အစားလဲတမ်း ကစားနေတာလား'

လော့လန် - 'ကစားနည်းက ဘာလဲ'

စနစ် - 'အဲဒါက...'

လော့လန် - 'ဆက်ပြောလေ'

စနစ် - 'စိတ်ကို လျှော့ချပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပျော်ရွှင်အောင် လုပ်တဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုပါ၊ ဒိုပါမင်းနဲ့ အင်ဒိုဖင်တွေကို ထွက်စေတယ်လေ၊ ပိုက်ဆံနည်းနည်း ကုန်နိုင်ပေမယ့် တန်ပါတယ်'

လော့လန်သည် ဒိုပါမင်း နှင့် အင်ဒိုဖင် ဆိုသည်မှာ ဘာတွေမှန်း နားမလည်ပေ။ သူမသိသည်မှာ မည်သည့်အရာက သူမကို ပျော်ရွှင်စေပြီး မည်သည့်အရာက မပျော်ရွှင်စေဘူးလဲ ဆိုသည်ကိုသာ ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူမအား ပျော်ရွှင်မှုပေးစွမ်းနိုင်သော အရာများတွင်သာ အချိန်ပေးရင်းနှီးမြှုပ်နှံလိုပြီး၊ သူမအား ပျော်ရွှင်မှုမပေးနိုင်သော အရာများကိုမူ သူမအနေဖြင့် အပြစ်ကင်းစင်သည်ဟု ခံစားနေရသရွေ့ ဂရုစိုက်နေမည် မဟုတ်ပေ။

သူမသည် ပန်းရောင် ဇာ ခေါင်းစည်းကြိုး နှစ်ခုကို လဲလှယ်ယူခဲ့ပြီး ကျိုးကျွင်းဖန်၏ ဆံပင်ကို ကျစ်ပေးရန် အသုံးပြုခဲ့သည်။ ထိုဇာမှာ အလွန်လှပသော ပန်းရောင်လေးဖြစ်ပြီး အပေါ်တွင် အစအနဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အသက်ဝင်သည့် လိပ်ပြာလေးတစ်ကောင် ပါရှိသည်။ ကျိုးကျွင်းဖန်သည် သူမ၏ ကျစ်ဆံမြှီးလေးကို ရင်ဘတ်ရှေ့သို့ ချထားကာ လိပ်ပြာလေးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ရင်း သဘောကျမဆုံး ဖြစ်နေတော့သည်။

"ယောက်မ၊ ဒါက အရမ်းလှတာပဲ။ တကယ်ပဲ ညီမအတွက်လား"

"နင့်အတွက်ပါ။ အရောင်ရော ဒီဇိုင်းရောက နင့်အတွက် အတိအကျပဲ"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ယောက်မ” ကောင်မလေးက သူမ၏ လက်မောင်းကို ချစ်စရာကောင်းစွာ ဖက်လိုက်သည်။ “ယောက်မက သိပ်သဘောကောင်းတာပဲ"

ဤမျှလှပသော ကောင်မလေးတစ်ယောက်က ဤမျှချစ်စရာကောင်းအောင် နေနေသည်ကို မည်သူက ငြင်းဆန်နိုင်မည်နည်း။ လော့လန်သည်လည်း ရုပ်ရည်ပြေပြစ်သူတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သူမသည် အမြဲတမ်း ပွင့်လင်းစွာနေတတ်သူ တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူမက ဖြောင့်မတ်ပွင့်လင်းစွာ နေထိုင်ရသည်ကို သဘောကျပြီး ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် နေတတ်သူမျိုး မဟုတ်ခဲ့ပေ။ ယခုအခါ ဤမျှချစ်စရာကောင်းသော ယောက်မလေးတစ်ယောက် ရှိလာသောကြောင့် သူမက ကလေးတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံကာ သူမရှိနေခြင်းကိုပင် အလွန်သဘောကျ နှစ်သက်နေမိသည်။

ယောက်မ နှစ်ယောက်တို့သည် အချိန်အတော်ကြာ စကားစမြည် ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။ ကျိုးချင်းရှန် ပြန်ရောက်လာသောအခါ ကျိုးကျွင်းဖန်က ဘေးခန်းမှ လိမ္မာစွာ ထွက်သွားခဲ့သည်။ ဧည့်ခန်းမဆောင်ထဲတွင်မူ သူမသည် သူမ၏ ခေါင်းစည်းကြိုးအသစ်ကို သူမ၏ မိခင်အား ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြသနေခဲ့ရာ မိခင်ဖြစ်သူကလည်း ထိုအရာ၏ ထူးခြားလှပမှုကို သဘောကျနေခဲ့သည်။

"ဒါကို ဘယ်ကရလာတာလဲ။ အရင်ကတည်းက သူများဆီက ပစ္စည်းတွေ လက်မခံဖို့ အမေ ပြောထားတယ်လေ"

"တခြားသူဆီက မဟုတ်ပါဘူး။ ယောက်မဆီကရတာပါ"

"အော် သမီးယောက်မဆီကကိုး " အမေကျိုး ပြုံးလိုက်သည်။ “သမီးယောက်မက သမီးကို အရမ်းအလိုလိုက်တာပဲ။ သမီးက သူ့အပေါ် ကောင်းကောင်းဆက်ဆံပြီး ရိုသေရမယ်နော်။ ယောက်မဆိုတာ အမေနဲ့ အတူတူပဲ"

"သမီးသိပါတယ်။ ယောက်မစကားကို နားထောင်ပါ့မယ်"

သမီးငယ်လေး၏ လိမ္မာမှုက အမေကျိုးအား အလွန်ပျော်ရွှင်စေခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ၏ သမီးအကြီးဖြစ်သူ၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်ရသောအခါ သူမအား စိုးရိမ်ပူပန်စေခဲ့သည်။ သမီးဖြစ်သူက အိပ်ခန်းထဲဝင်ကာ တံခါးပိတ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမအား နှစ်သိမ့်ပေးနိုင်ရန် မျှော်လင့်လျက် အထဲသို့ဝင်ကာ စကားပြောချင်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူမ တံခါးခေါက်မည် ပြုစဉ်မှာပင် သမီးအကြီးဖြစ်သူက အပြင်ထွက်ရန် ပြင်ဆင်လျက် ထွက်လာခဲ့သည်။

"ဘယ်သွားမလို့လဲ"

"ဘယ်မှမသွားပါဘူး"

ထိုအဖြေမှာ မဖြေသည်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်အရ ကျိုးကျွင်းဟွေ့သည် ရင်ဖွင့်ရန် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်အိမ်သို့ သွားခြင်း သို့မဟုတ် စိတ်ပြေလက်ပျောက် လမ်းထွက်လျှောက်ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့ရာတွင် သူတို့စောင့်နေရင်း ညနေစောင်းသွားခဲ့ပြီး သားဖြစ်သူ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင်လည်း သမီးအကြီးဖြစ်သူမှာ ပျောက်ဆုံးနေဆဲပင်။

"ကျွင်းဟွေ့ အပြင်ထွက်သွားတာ ဘယ်သွားမယ်ဆိုတာလည်း မပြောသွားဘူး။ အခုထိ ပြန်မရောက်သေးဘူး"

"ဒီနေ့ သူမ ပိတ်ရက်မလား"

"အေး၊ ဒီနေ့ သူ အလုပ်မဆင်းဘူးလေ"

"သူ့သူငယ်ချင်းတွေ ဒါမှမဟုတ် အတန်းဖော်တွေ ဘယ်မှာနေလဲ အမေသိလား။ သား သွားရှာလိုက်မယ်"

"အမေလည်း လိုက်ခဲ့မယ်"

အမေကျိုးက ညစာကို ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်ရာ သူမ၏ ရှေ့ဖုံးခါးစည်းကို အမြန်ချွတ်ကာ သားဖြစ်သူနှင့်အတူ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမတို့နှစ်ဦးသည် ညခုနစ်နာရီခန့်တွင် ထွက်ခွာလာခဲ့ကြပြီး ကျိုးကျွင်းဟွေ့နှင့် အဆင်ပြေသော သူငယ်ချင်းများ၊ အတန်းဖော်များ၏ အနီးအနားရှိ အိမ်များကို စတင်ရှာဖွေခဲ့ကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် ကျိုးကျွင်းဖန်သည် အိမ်ထဲ၌ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး မည်သည့်အရာများ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို သေချာမသိရှာပေ။ သူမ၏ ဗိုက်ထဲမှ ဆာလောင်မှုကြောင့် အသံများမြည်လာသဖြင့် မီးဖိုချောင်သို့ သွားကြည့်ရာ မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရပေ။ ကောင်မလေးက ခြံဝင်းထဲမှနေ၍ မိခင်ဖြစ်သူအား အော်ခေါ်လိုက်ရာ ဘေးအိမ်မှ အဘွားအို၏ သမီးဖြစ်သူက ကြားသွားပြီး အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

"ဒီကောင်မလေးက တကယ်လှတာပဲ။ ငယ်ငယ်တုန်းကလည်း လှသလို အခုဆို ပိုတောင်လှလာသေးတယ်"

ကျိုးကျွင်းဖန်သည် သူတို့ မိသားစုနှစ်စုကြားတွင် ရန်ငြိုးရန်စရှိသည်ကို သိထားသဖြင့် သူတို့အား မြှောက်ပင့်ပြောဆိုရလောက်အောင် မမိုက်မဲပေ။ သူမ၏ ယောက်မပြောခဲ့သလိုပင် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ အလွန်အကျွံ ခင်မင်ဟန်ပြခြင်းက ပြဿနာများကို ဖြစ်စေတတ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ဘာမျှမပြောဘဲ ထိုအမျိုးသမီးအား ယဉ်ကျေးစွာ ပြုံးပြကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

သူမက အမြန်လှည့်ကာ လော့လန်ထံသို့ ပြေးသွားပြီး သူမကို ဖက်ထားလိုက်သည်။

"သမီး အရမ်းလန့်သွားတာပဲ။ သူက ဝံပုလွေအဖွားအိုကြီးကျနေတာပဲ"

(ဝံပုလွေ အဘွားအို - တောထဲမှာနေတဲ့ သူ့အဘွားကို ပေါင်မုန့်သွားပေးတဲ့ ကောင်မလေးကို ဖမ်းစားချင်လို့ အဘွားအိမ်မှာ အဘွားကြီးဟန်ဆောင်ပြီ ကြိုစောင့်နေတဲ့ ဝံပုလွေကို ပြောတာပါ)

လော့လန်က အပြုံးဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘယ်သူလဲ"

"အစ်မနန်ဝူလေ။ သမီး သူ့ကိုမှတ်မိတယ်။ သူက အရင်က ဒီနားမှာနေတာ။ အခု ဘေးအိမ်က အဖွားကြီး အိပ်ရာထဲဘဲ လဲနေရတော့ သူ စကားတောင် မပြောနိုင်ဘူးလေ။ စောစောက သူ သမီးကို စကားလာပြောနေတာ၊ သူ့မျက်နှာကြီးက အတုအယောင် အပြုံးတွေချည်းပဲ။ သမီးကိုတောင် ချီးကျူးနေသေးတယ်"

ကောင်မလေးက စကားပြောနေစဉ် သူမ၏လက်မောင်းကို ကိုင်ကာ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားပြီး သူမ၏ ချစ်စရာကောင်းသော အမူအရာက လော့လန်၏ စိတ်ကို ကြည်နူးစေခဲ့သည်။

"ဗိုက်ဆာနေပြီလား။ ဆာရင် သွားစားလေ၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ စောင့်နေစရာ မလိုပါဘူး"

ကျိုးကျွင်းဖန်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ "ကိုကြီး မရှိဘူးလား။ အမေနဲ့ အပြင်ထွက်သွားတာလား"

"ဟုတ်တယ်"

"အစ်မကို သွားရှာတာလား"

"ဒါပေါ့"

"အစ်မက တကယ့်ကို အသိဉာဏ်မရှိတာပဲ။ အမေ့ကို စိတ်ပူအောင် လုပ်တယ်"

လော့လန်က သူမ၏ ချောမွေ့သော ကျစ်ဆံမြှီး‌လေးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါကြောင့်မို့ ငါတို့ကျွင်းဖန်က လိမ္မာရမယ်၊ အမေ့ကို စိတ်မပူစေရဘူးနော်"

"အင်း၊ ညီမ လိမ္မာပါ့မယ်"

"လိမ္မာတယ်၊ သွားစားတော့။ ဆန်ပြုတ်က မီးဖိုပေါ်မှာ ရှိတယ်၊ ဟင်းတွေက ပန်းကန်ထဲမှာ ရှိတယ်။ ကိုယ့်ဘာသာ ခူးစားလိုက်နော်။ နေ့လယ်က ကျန်တဲ့ ပေါက်စီ နည်းနည်းလည်း ရှိသေးတယ်။ ဗိုက်ဆာရင် တစ်လုံးလောက် စားလိုက်"

"ဒီည ပေါက်စီ မစားတော့ဘူး။ ကိုကြီးနဲ့ ယောက်မအတွက် ချန်ထားခဲ့မယ်"

"တစ်လုံးတည်းနဲ့ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ စားချင်ရင် စားလိုက်ပါ"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ယောက်မ၊ ဒါပေမဲ့ ညီမ တကယ် မစားတော့ဘူး"

ကျိုးကျွင်းဖန် စားဖို့ စီစဉ်ပေးပြီးနောက် လော့လန်သည် ယောက္ခမနှင့် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ပြန်အလာကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ သူတို့ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် ညဆယ်နာရီခန့်ပင် ရှိနေပြီဖြစ်ကာ အမေကျိုး၏ မျက်နှာမှာ သောကရောက်နေပုံ ပေါ်သည်။

"အမေ၊ သူ့ကို တွေ့ခဲ့လား"

ကျိုးချင်းရှန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သူ ဟိုလူ့ကို သွားရှာတာ ဖြစ်နိုင်တယ်"

"ကျွန်မတို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ"

"မနက်ဖြန် ကိုယ် သွားရှာလိုက်မယ်"

ကျိုးအမေက မျက်ရည်များ စီးကျလျက် ထိုင်နေခဲ့သည်။ လော့လန်က သူမအား လက်ကိုင်ပုဝါတစ်ထည် အမြန်ကမ်းပေးကာ ရေတစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။

"အမေ၊ စိတ်မကောင်းမဖြစ်ပါနဲ့။ လူငယ်တွေဆိုတာ အမှားလုပ်မိပြီး လမ်းမှားရောက်သွားတတ်တာ ဓမ္မတာပါ။ သူ့ကို ဒီအတွေ့အကြုံ ခံစားပါစေ၊ ဒါမှ သူတို့တွေ ရင့်ကျက်လာမှာလေ။ ကျွန်မ ငယ်ငယ်တုန်းက သစ်ပင်တက်ချင်ခဲ့ပေမဲ့ အမေက ပေးမတက်ဘူး။ ကျွန်မ ခိုးတက်ရင်းနဲ့ ပြုတ်ကျခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကနေ သစ်ပင်ဘယ်လိုတက်ရမလဲ ဆိုတာကို သင်ယူနိုင်ခဲ့တယ်"

"သမီးက တော်တော် ဆော့တဲ့ကလေးပဲ"

"ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မလည်း တော်တော်ဆိုးခဲ့တာပဲ။ အတွေ့အကြုံ များလေလေ၊ ပိုရင့်ကျက်လာလေလေပါပဲ။ မိဘတွေအနေနဲ့ သိပ်ပြီး စိုးရိမ်နေစရာ မလိုပါဘူး၊ ဒါက သေရေးရှင်ရေး ပြဿနာမှ မဟုတ်တာ။ အဲဒီလူက သူ့ကို မယူချင်ဘူး ဆိုရင်တောင် အဆိုးဆုံးအနေနဲ့ သူ အပြင်မှာ တစ်ညလောက် အိပ်ရုံလေးတင်ပါ။ ဒီရာသီဥတုနဲ့ဆို သူ အအေးမိချင် မိနိုင်ပေမဲ့ ကြီးကြီးမားမားတော့ ဘာမှမဖြစ်နိုင်ပါဘူး"

ဤစကားကို ကြားပြီးနောက် အမေကျိုးသည် သိသိသာသာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားပုံပေါ်သည်။ သူမက ရေခွက်ကို ယူကာ တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်သည်။

"ထမင်းစားကြရအောင်"

အမှန်ပင် ကျိုးကျွင်းဟွေ့သည် အလွန်ခေါင်းမာသူဖြစ်ရာ ဤအဖြစ်အပျက်ကို မကြုံတွေ့ရဘဲ သင်ခန်းစာရမည် မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ သူမက သူ့နောက်ကို လိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားပါက သူမကို လိုက်ပါစေ။ ထိုလူ၏ ပြတ်သားမှုကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ရခြင်းက သူမအား နောက်တစ်ကြိမ် သူ့နောက်သို့ မလိုက်စေရန် သေချာစေလိမ့်မည်။