အခန်း (၄၈)

ထိုကောင်မလေးတွင် အရုပ်မလေးကဲ့သို့ ဝိုင်းစက်သော မျက်နှာလေးရှိပြီး နူးညံ့ကာ ချစ်စရာကောင်းသည်။ သို့သော် သူမသည် ယခုကဲ့သို့ပင် တော်တော်လေး ခေါင်းမာတတ်သည်။ အတန်းဖော်ဖြစ်သူက မည်သို့ပင်ပြောစေကာမူ သူမသည် ရှေ့သို့ဆက်သွားရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ သူမ အိမ်သို့ ပြန်လှည့်တော့မည့်အချိန်တွင် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် လမ်းသွယ်အဆုံးမှ လျှောက်လာခဲ့သည်။

ထိုအမျိုးသားကို မြင်သောအခါ အတန်းဖော်ဖြစ်သူမှာ တိတ်တဆိတ် ထွက်သွားပြီး သူမကိုသာ ထိုအမျိုးသားနှင့် ရင်ဆိုင်ရန် ချန်ထားခဲ့သည်။ အမျိုးသားမှာ အရောင်ဖျော့ဖျော့ ရှပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး တော်တော်လေး ယဉ်ကျေးပုံရသည်။ သို့သော် သူ့ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခိုက်အတန့်တွင် သူမ ကြောက်ရွံ့သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ဒီနေရာ၌ သူ့ကို ဆုံရလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

"ဆယ့်ရှစ်နှစ်ပြည့် မွေးနေ့မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ။ မင်းက အခု လူကြီးဖြစ်ပြီပဲ။ ဒါက မင်းရဲ့ မွေးနေ့လက်ဆောင်ပါ"

"သူများဆီကနေ ပစ္စည်းတွေ လက်ခံတာကို အမေက ခွင့်မပြုဘူး"

"တန်ဖိုးကြီးတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ပိုးပဝါလေး တစ်ထည်ပါ"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်မ လက်ခံလို့ မရသေးပါဘူး"

"မင်းက အမေစကားကို အဲဒီလောက်တောင် နားထောင်တာလား။ မင်းက တကယ်ကို လိမ္မာတဲ့ ကောင်မလေးပဲ"

ကျိုးကျွင်းဖန်၏ အကြည့်များသည် သူမ၏ ယောက်မ အလုပ်မှ ပြန်လာမည့် အဝေးဆီသို့ အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။ ဤလူက သူ့ကိုယ်သူ ချိုသာအောင် စကားပြောတတ်သည်ဟု ထင်နေသည်လား။ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကြောင့် သူမ၏ ဦးရေပြားများ ထုံကျဉ်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ့ကို မြင်ရုံဖြင့် သူမ ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ ဟန်ဆောင်အပြုံးကို သတိထားမိကာ မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ဒေါသပေါက်ကွဲလာမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

"ကျွန်မ အိမ်ပြန်ရတော့မယ်။ သွားလိုက်ပါဦးမယ်"

ကောင်မလေးသည် သတ္တိမွေးကာ သူ့ကို ငြင်းဆန်လိုက်ပြီး သူမ၏ ယောက်မကဲ့သို့ သူ့ကို ရှောင်ကွင်းသွားချင်ခဲ့သည်။ ဒီလူက ဘယ်လိုလူလဲ? သူက အရမ်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာကောင်းသည်။ မြို့ထဲတွင် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း သူ၏ နှောင့်ယှက်မှုများကို ရင်ဆိုင်နေရမည်ဆိုပါက သူမ နယ်ဘက်သို့ ပြောင်းသွားခြင်းကမှ ပိုကောင်းမည်ဖြစ်သည်။

"ဒီလောက်လည်း အလျင်စလို ပြန်မနေပါနဲ့ဦး"

အမျိုးသားက တကယ်ကြီး လက်ဆန့်ကာ သူမ လက်ကိုလှမ်းဆွဲရင်း ပြောလိုက်သည်။ ကျိုးကျွင်းဖန်မှာ အလွန်ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူမသည် အလိုအလျောက် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ့ကို ခါထုတ်ရန် ရုန်းကန်လိုက်သည်။

"ကျွန်မကို လာမထိနဲ့"

သူမ၏ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံကို ကြားသောအခါ အမျိုးသားသည် သူ့လက်ကို အမြန်လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ပြောသည်။

"အိုကေ အိုကေ၊ မအော်ပါနဲ့တော့။ ကိုယ် လွှတ်ပေးလိုက်ပါပြီ"

ကျိုးကျွင်းဖန်သည် လှည့်ပြေးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း အမျိုးသားမှာ ရုတ်တရက် လေသံပြောင်းသွားသည်။

"မင်းအစ်ကို ဒုက္ခရောက်နေပြီ။ မင်း သူ့ကို မကူညီချင်ဘူးလား"

ကျိုးကျွင်းဖန်သည် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အထိတ်တလန့်ဖြင့် မျက်လုံးပြူးသွားကာ မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မအစ်ကို ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"ဒီမှာပြောဖို့က အဆင်မပြေဘူး။ လာပါ၊ စကားပြောလို့ကောင်းမယ့် နေရာတစ်ခုကို ကိုယ် လိုက်ပို့ပေးမယ်"

ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် ဤလူသည် အားနည်းချက်များကို အမြတ်ထုတ်ရာတွင် အလွန်တော်သည်။ ကျိုးကျွင်းဖန်သည် လွယ်လွယ်ကူကူ ယုံကြည်တတ်ပြီး စိတ်ခံစားမှု ပြင်းထန်သူဖြစ်သည်။ သူမ၏ အစ်ကိုကြီးမှာ သူတို့မိသားစု၏ မဏ္ဍိုင်ဖြစ်သည်။ သူ ဒုက္ခရောက်နေသည်ဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဘာတွေဖြစ်နေသည်ကို အလိုလို သိချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်သွားစေသည်။

ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လျှောက်ပြီးနောက် သူမသည် မိခင်နှင့် ယောက်မဖြစ်သူတို့၏ သတိပေးချက်များကို ရုတ်တရက် သတိရသွားကာ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

"ဒီမှာပဲ ပြောကြရအောင်။ ကျွန်မ အိမ်ကို အစောကြီးပြန်လာမယ်လို့ အမေ့ကို ကတိပေးထားတယ်၊ ကျွန်မ နောက်ကျနေရင် သူ စိတ်ပူနေလိမ့်မယ်"

"မင်းအမေကို ပြောဖို့ မင်းရဲ့အတန်းဖော်ကို ကိုယ် ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်။ လာပါ၊ သိပ်မဝေးပါဘူး။ အဲဒီမှာ အရသာရှိတဲ့ ရှန်တုန်းဟင်းလျာတွေကို စစ်စစ်မှန်မှန် ချက်ပြုတ်တတ်တဲ့ ထမင်းချက်ကောင်း တစ်ယောက်ရှိတယ်။ သူက မင်းအတွက် အထူးမွေးနေ့ ဟင်းလျာတွေ ပြင်ဆင်ထားတယ်၊ တရုတ်ပန်းပေါင်းပေါက်စီတွေလည်း ပါတယ်"

ဤကဲ့သို့ သွေးဆောင်ဖြားယောင်းခြင်းသည် ရိုးအသော ကောင်မလေးတစ်ဦးအပေါ်တွင် အစွမ်းထက်သည့် နည်းဗျူဟာတစ်ခုဖြစ်သည်။ သူမအရွယ်တွင် သဘာဝအားဖြင့် အနည်းငယ် ဂုဏ်မောက်တတ်ပြီး အစားအစာဖြစ်စေ၊ အခြားမည်သည့်အရာဖြစ်စေ လှပပြီး သေသပ်သောအရာများကို သဘောကျတတ်သည်။

"ဟင့်အင်း၊ ကျေးဇူးပါပဲ။ အမေက ကျွန်မအတွက် ကြာပန်းပေါက်စီတွေ လုပ်ထားပေးတယ်။ အဲဒါတွေ အိမ်ပြန်စားချင်တယ်"

အမျိုးသားသည် ခေတ္တမျှ စကားဆွံ့အသွားခဲ့သည်။ သူ အသေအချာ ပြင်ဆင်ထားမှုများထက် သာမန် ကြာပန်းပေါက်စီကဲ့သို့ အရာမျိုးက ပိုလွှမ်းမိုးသွားမည်ကို သူ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။ သူ့ရှေ့မှ ကောင်မလေးမှာ နူးညံ့ပုံရသော်လည်း တော်တော်လေး ခေါင်းမာပေသည်။

"မင်းအစ်ကို ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာကို မင်း မသိချင်ဘူးလား"

"ပြောပါ၊ ကျွန်မ နားထောင်နေပါတယ်"

ကျိုးကျွင်းဖန်သည် သူမ၏အစ်ကိုအပေါ် အလွန်ဂရုစိုက်ပြီး ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို သိချင်နေသည်။ သို့သော် သူမ၏ မိသားစုက အကြိမ်ကြိမ် သတိပေးထားမှုများက သူမနားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ အကြံပေးစကားကိုသာ လိုက်နာရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

"ကျွင်းဖန်" အမေကျိုး၏ အသံက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအသံကြောင့် ကျိုးကျွင်းဖန်အတွက် မန္တန်တစ်ခုကို ချိုးဖျက်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ ကြောက်ရွံ့မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လှည့်ပြေးသွားခဲ့သည်။

"အမေ၊ သမီး ဒီမှာ"

အမျိုးသားသည် သူမနောက်သို့ လိုက်မပြေးပေ။ ကျိုးမိသားစုအိမ်မှာ အလွန်နီးကပ်နေသည်။ ကောင်မလေးက သူ့ထံမှ အလျင်စလို ခွာပြေးသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခုက သူ၏နှုတ်ခမ်းထက်တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ၏ မူလအစီအစဉ်မှာ သူမ၏ အတန်းဖော်ကို နေရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားစေရန်ဖြစ်သော်လည်း ဤကောင်မလေးသည် လမ်းတစ်ဝက်တွင် ခေါင်းမာမာဖြင့် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ သူ သတိထားခဲ့သော်လည်း သူမကို ခေါ်သွားနိုင်ရန် အဆင်မပြေခဲ့ပေ။

ကျိုးချင်းရှန်သည် ဖြိုခွဲရန် ခက်ခဲသူတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း ဤနူးညံ့သော ကောင်မလေးကလည်း သူ့ကို ဆက်လက် ဟန့်တားနေခဲ့သည်။ နောက်တစ်ဆင့်အနေဖြင့် ကျိုးချင်းရှန်က သူမကို နယ်ဘက်သို့ ပို့လွှတ်မည်ဖြစ်သည်။ မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ ဆင်းရဲမွဲတေနေသော လယ်သမားများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ထိုကျယ်ပြန့်သော နေရာသို့ သူမ ရောက်သွားပါက သူ၏ အခွင့်အရေးများမှာ ပို၍ပင် နည်းပါးသွားလိမ့်မည်။

ကျိုးကျွင်းဖန်သည် မိခင်ဖြစ်သူကို ဆွဲခေါ်ကာ အမြန်ပြေးသွားခဲ့သည်။ အမေကျိုးမှာ ဆွဲခေါ်ခံရသဖြင့် အနည်းငယ် ယိမ်းယိုင်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဘာတွေ အလောတကြီး ဖြစ်နေတာလဲ။ ဝံပုလွေက နောက်ကနေ လိုက်နေလို့လား"

"ဟုတ်တယ်၊ လိုက်နေတယ်"

ကျိုးကျွင်းဖန်၏ တိုးညှင်းသော စကားများကြောင့် အမေကျိုးမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို အထူးသတိထားမိသွားသည်။ သူတို့ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုသည်ကို မေးမြန်းလိုက်ရာ သူမ၏ သမီးဖြစ်သူကို ချဉ်းကပ်ခဲ့သော အတန်းဖော်ကို မဆူဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ဒီလိုခေတ်ကြီးမှာ ဘယ်သူ့ကို ယုံလို့ရမှာလဲ။ ကျွင်းဖန်၊ ငါတို့ ရှေ့လျှောက် ပိုသတိထားဖို့ လိုတယ်။ သိပ်မရိုးအနဲ့"

ကျိုးကျွင်းဖန်က အပြည့်အဝ သဘောတူလျက် ခေါင်းကို အားကြိုးမာန်တက် ညိတ်ပြလိုက်သည်။ ထိုအမျိုးသားမှာ သူ၏ ကြမ်းတမ်းသော အကြည့်များ၊ ခေါင်းမာသော အမူအရာများဖြင့် တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။ သူမက သူ့ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆန်ပြီးနောက်မှာပင် သူက သူမ၏ အတန်းဖော်ကို အသုံးပြု၍ သူမကို အပြင်သို့ မျှားခေါ်ခဲ့သေးသည်။

"သူက ဘာတွေ ပြောသေးလဲ။ ငါ့ကို အကုန်ပြောပြဖို့ လိုတယ်နော်"

"သူက သမီးအတွက် မွေးနေ့လက်ဆောင် ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ အစားအသောက်တွေလည်း ပြင်ဆင်ထားတယ်လို့ ပြောတယ်။ သူက ဝက်နံရိုးကြော်နဲ့ ပုစွန်တွေအကြောင်း ပြောပြတယ်။ အမေ၊ ပုစွန်ဆိုတာ ဘာလဲဟင်။ သမီး တစ်ခါမှ မစားဖူးဘူး"

"ငါးနဲ့ ဆင်တူတယ်။ ဘုရားရေ၊ သူက ဘာကိုများ လိုချင်နေတာလဲ"

နောက်ပိုင်းတွင် လော့လန် ဤဖြစ်ရပ်အကြောင်းကို သိသွားသောအခါ စိတ်တိုမနေဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ဤသားအမိနှစ်ဦးမှာ အလွန်ရိုးအပြီး သဘောကောင်းလွန်းလှသည်။ သူတို့ကို သတိထားရန် ပြောထားသော်လည်း သူတစ်ပါး၏ လှည့်ကွက်များထဲသို့ ကျရောက်သွားခဲ့သေးသည်။

"နင့်အစ်ကို ပြန်ရောက်တာနဲ့ နင့်ကို နောက်တစ်ရက် နှစ်ရက်အတွင်း နယ်ဘက်ကို ပို့ရမယ်"

မိသားစုဝင်များက ကျိုးချင်းရှန် ပြန်အလာကို စောင့်နေစဉ် ထိုညက သူ ဖမ်းဆီးခံလိုက်ရကြောင်း သတင်းကိုသာ ရရှိခဲ့ကြသည်။ အမေကျိုးသည် ချက်ချင်း အားပြတ်သွားသော်လည်း ချွေးမဖြစ်သူက သူမကို မတ်တပ်ရပ်နိုင်ရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။

"လန်အာ၊ ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ"

"မလန့်ပါနဲ့၊ အဆင်ပြေသွားမှာပါ။ လက်ရှိအခြေအနေကို ချင်းရှန် ဖြေရှင်းနိုင်ပါတယ်။ သမီးတို့တွေ ကြံ့ကြံ့ခံပြီး သူ့အတွက် ပြဿနာတွေ ထပ်မတိုးအောင် နေရမယ်"

ဒါက သူတို့ကို ဖိအားပေးရန် ထိုအမျိုးသား၏ နည်းလမ်းဖြစ်သည်။ လော့လန်သည် သူမ၏ မဟာဗျူဟာကို ပြင်ဆင်ထားပြီး အကောင်အထည်ဖော်ရန် အချိန်ယူရမည်ဖြစ်သည်။ သူမသည် ကျိုးချင်းရှန်နှင့် တိုင်ပင်ထားပြီးဖြစ်ကာ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး သဘောတူညီထားကြသည်။

"ဒါပေမယ့်..."

" 'ဒါပေမယ့်' တွေ မလိုပါဘူး။ ညစာ ချက်ပြီးပြီလား။ ကျွန်မ သူ့ကို ထမင်းသွားပို့မလို့"

"အော်.. အေးအေး၊ ငါလုပ်ထားတယ်။ ပေါက်စီတွေလည်း ပေါင်းအိုးထဲမှာ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ"

အမေကျိုးသည် သားဖြစ်သူအတွက် အစားအသောက်အချို့ ထည့်ပေးရန် ထမင်းဗူးသွားယူရန် အမြန်ထွက်သွားသည်။ သူမ ပြန်ထွက်လာသောအခါ လော့လန်အား အကြံပြုလိုက်သည်။

"ငါပါ နင့်နောက် လိုက်ခဲ့ရမလား"

"မလိုပါဘူး အမေရယ်။ အမေ့သားက မုန်တိုင်းတွေ အများကြီးကို ရင်ဆိုင်ကျော်ဖြတ်ခဲ့ပြီးသားပါ။ သူ့အတွက် စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒီပြဿနာလေးက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး"

"အေးပါ"

"အကုန်လုံး အရင်စားနှင့်ကြပါ။ ကျွန်မကို မစောင့်နဲ့"

သူမတွင် ကိုယ်ပိုင်အမြင် မရှိသဖြင့် လော့လန်ပြောသမျှကိုသာ နားထောင်ခဲ့သည်။ ဤမုန်တိုင်းသည် သေးငယ်သော ပြဿနာမဟုတ်ကြောင်း သူတို့အားလုံး သိထားသော်လည်း လော့လန်က ဤသို့ပြောလာသောကြောင့် အမေကျိုးသည် သူမကို ယုံကြည်လိုက်သည်။ သူမ၏ သားနှင့် ချွေးမတို့တွင် အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိထားသဖြင့် သူတို့ကို ယုံကြည်ခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။

လော့လန် - 'စနစ်၊ နင့်ဆီမှာ ရောင်ရမ်းတာနဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို ကုသဖို့ ဆေးတွေ ရှိလား'

စနစ် - 'ရှိတယ်၊ လိမ်းဆေးရော သောက်ဆေးရော ရှိတယ်။ ဘယ်ဟာကို လိုချင်တာလဲ'

လော့လန် - 'နှစ်ခုလုံး ယူမယ်'

စနစ် - 'ပိုင်ရှင် မင်းရဲ့ အမှတ်တော်တော်များများကို ကျိုးမိသားစုအပေါ် သုံးလိုက်ပြီနော်။ အဲဒါက နှမြောစရာကောင်းတယ်လို့ မထင်ဘူးလား'

လော့လန် - 'စနစ်၊ နင်က ဒီမှာ သွေးခွဲဖို့ ကြိုးစားနေတာလား'

စနစ် - 'ငါက အချက်အလက်တွေကို ပြောပြရုံပါ'

လော့လန် - 'ဆေးကို လဲလိုက်'

စနစ် - 'လဲလှယ်ပြီးပါပြီ။ မင်းရဲ့ ကုန်ပစ္စည်းစာရင်းကို စစ်ဆေးကြည့်ပါ'

လော့လန်သည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို အစားအသောက်ပို့ရန် စက်ဘီးစီးသွားခဲ့သည်။ သူမ ရောက်သွားသောအခါ သူသည် စကားမှားပြောမိသဖြင့် မတရား ဖမ်းဆီးခံထားရကြောင်း သူမ သိလိုက်ရသည်။ လက်ရှိတွင် သူသည် စက်ရုံမှူးနှင့်အတူ အကျဉ်းချခံထားရသည်။ သူမက အချိန်အတော်ကြာအောင် အချိုသပ်ပြောပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူမကို ဝင်ခွင့်ပြုခဲ့သည်။

"ဆယ်မိနစ်ပဲ ရမယ်နော်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

ကျိုးချင်းရှန်သည် ကျိုးပဲ့နေသော ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို မှီထားပြီး သူ၏အနီးတွင် အသက်လေးဆယ်အရွယ် လူလတ်ပိုင်းတစ်ဦးမှာ မျက်နှာတွင် ဒဏ်ရာများဖြင့် ထိုင်နေသည်။ တံခါးပေါက်မှ အသံကို ကြားသောအခါ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး မျက်လုံးဖွင့်၍ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ မည်သူဖြစ်ကြောင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျိုးချင်းရှန်သည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် အနည်းငယ် မာနတက်နေသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်သည်။

"တွေ့လား။ ဒီနေ့ ငါတို့ကို လာတွေ့မယ့်သူ ရှိတယ်လို့ ငါပြောသားပဲ"

လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားသည် ခါးသက်သက် ရယ်မောကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူ အဖမ်းခံထားရသည်မှာ ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး ဇနီးဖြစ်သူနှင့် တွေ့ခွင့်ရမည်ဟု မျှော်လင့်ထားသော်လည်း အကြိမ်တိုင်းတွင် စိတ်ပျက်မှုများနှင့်သာ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။ သူ မကြာမီ ကွာရှင်းရလိမ့်မည် ဖြစ်နိုင်သည်။ ကွာရှင်းခြင်းကလည်း သိပ်ဆိုးမည်တော့ မဟုတ်ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် တစ်ယောက်တည်းဖြစ်ပြီး စိုးရိမ်စရာများ ကင်းဝေးသွားပေလိမ့်မည်။ သူ တောင့်ခံနိုင်လျှင် တောင့်ခံထားမည်။ မတောင့်ခံနိုင်ပါက သူ လက်လျှော့လိုက်ရုံပင်ဖြစ်သည်။

"ဘယ်နားမှာ နာသွားသေးလဲ"

သူမသည် ပစ္စည်းများကို ချထားပြီး ဆေးဝါးများကို ထုတ်ယူလိုက်ကာ ဆက်ပြောသည်။

"ဒီဆေးတောင့်က သောက်ဆေး၊ အရောင်ကျဆေး။ ဒါက လိမ်းဆေး၊ သူလည်း အရောင်ကျပြီး ပိုးသတ်ပေးတယ်။ အင်္ကျီချွတ်လိုက်၊ ကျွန်မ လိမ်းပေးမယ်"

ကျိုးချင်းရှန်က သူမကို တားလိုက်သည်။ "ကိုယ် အဆင်ပြေပါတယ်၊ ဒဏ်ရာအသေးစားလေးပါ။ စက်ရုံမှူးကတော့..."

လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားက အမြန် သတိပေးလိုက်သည်။ "ငါ့ကို အဲဒီလို မခေါ်ပါနဲ့တော့"

ကျိုးချင်းရှန်သည် သူ၏ အခေါ်အဝေါ်ကို ချက်ချင်း ပြောင်းလိုက်ပြီး ပြောသည်။

"လောင်ဖန့်က အဖျားတက်နေတယ်။ သူ့ဒဏ်ရာက ပိုးဝင်သွားနိုင်တယ်။ ဒါကို ကိုယ် စိတ်ပူနေတာ။ ကိုယ်တို့အခြေအနေမှာ ဘာဆေးမှ ရနိုင်မှာမဟုတ်ပေမယ့် မင်းက ဆေးတွေ ယူလာပေးတယ်"

ဆေးဘယ်ကရလဲဟု သူ မမေးသလို လော့လန်ကလည်း ရှင်းမပြပေ။ သူမသည် တောက်ပသော မျက်နှာသွင်ပြင်နှင့် ရဲတင်းသော ဆွဲဆောင်မှုတို့ဖြင့် လှပသူဖြစ်သည်။ လောင်ဖန့်၏ နဖူးကို စမ်းကြည့်ရန် လက်လှမ်းလိုက်ချိန်တွင် သူမသည် ရှက်ရွံ့နေခြင်း မရှိဘဲ တကယ်ပင် သူ အဖျားတက်နေခဲ့သည်။

"ဒဏ်ရာက ဘယ်မှာလဲ။ ကျွန်မ ကုပေးပါ့မယ်"

လောင်ဖန့်မှာ အနည်းငယ် အနေရခက်သွားသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤနေရာသည် ဆေးရုံမဟုတ်ပေ။ ဆေးရုံတွင် ဆရာဝန်များက လိင်ကွဲပြားမှုကို ဂရုမစိုက်ကြဘူးဟု သူကိုယ်သူ ဖြေသိမ့်နိုင်သော်လည်း ဤနေရာတွင်မူ သူ အပြည့်အဝ စိတ်မချနိုင်ပေ။

အမျိုးသားတစ်ဦးအနေဖြင့် နားလည်စွာဖြင့် ကျိုးချင်းရှန်က ရှေ့သို့ထွက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်း လှည့်နေလိုက်။ သူ့ဒဏ်ရာကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးဖို့ ကိုယ်ကူညီလိုက်မယ်"

"အင်းပါ"

"မိန်းမ၊ မင်းဆီမှာ ဓားပါလား"

"ဓားကို ဘာလုပ်ဖို့လဲ"

သူမသည် တိုက်ရိုက်မငြင်းဆန်သော်လည်း စနစ်ထံမှ သစ်သီးလှီးဓားတစ်ချောင်းကို အမြန်ဝယ်ယူနေစဉ် မေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

"သူ့ဒဏ်ရာတချို့က ပြည်တည်နေတယ်။ အနာကျက်ဖို့အတွက် အဲဒါတွေကို ဖယ်ရှားပစ်ဖို့ လိုတယ်"

"အော်.. သိပြီ။ ရော့၊ နေ့လယ်က သစ်သီးနည်းနည်းစားရင်း ဓားကို သိမ်းဖို့ မေ့သွားတာ"

ကျိုးချင်းရှန်မှာ တကယ့်ကို သန်မာသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူသည် လျင်မြန်ပြီး ပြတ်သားသည်။ သူက လောင်ဖန့်ကို ကိုက်ထားရန် တစ်ခုခုပေးလိုက်ပြီး အချိန်တိုအတွင်းတွင် ဒဏ်ရာကို သေသပ်စွာ ရှင်းလင်းပေးလိုက်သည်။ ပိုးသတ်ရန်အတွက် အိုင်အိုဒင်းကို အသုံးပြုကာ ပတ်တီးဖြင့် ပတ်ပေးလိုက်သည်။ ပိုးသတ်ဆေး ဆေးတောင့်နှစ်တောင့်ကို သူ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ပေးပြီးနောက် ရေတစ်ငုံ တိုက်လိုက်သည်။ ဤအရာအားလုံးကို အလွန်ချောမွေ့စွာ ပြုလုပ်သွားခြင်းဖြစ်သည်။

လောင်ဖန့်မှာ အလွန်နာကျင်နေသဖြင့် အော်ဟစ်နိုင်ခြင်းပင် မရှိဘဲ သူ မသိလိုက်ခင်မှာပင် ဆေးနှင့်အတူ ပေါက်စီတစ်လုံးပါ သူ၏အစာအိမ်ထဲသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။ သူ့ဒဏ်ရာမှာ နာကျင်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ပေါက်စီ၏ ရနံ့က နာကျင်မှုကို ခေတ္တမျှ ဖုံးလွှမ်းသွားစေသည်။ ပေါက်စီကို တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်ရာ ကြာပန်း၏ ရနံ့က ပျံ့လွင့်လာပြီး နာကျင်မှုကို ခဏတာ မေ့သွားစေသည်။

"အရသာရှိလိုက်တာ။ ဒီလို အစားကောင်းတွေကို ငါ မစားရတာ ကြာပြီ"

စုတ်ချာသော အခန်းထဲတွင် ရှိနေသော်လည်း ကျိုးချင်းရှန်သည် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေသည့် လက္ခဏာမျိုး မပြပေ။ သူ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ဖြူရော်နေပြီး သူလည်း ဒဏ်ရာရထားကြောင်း လော့လန် ခန့်မှန်းမိသည်။ သို့သော် သူမကို ပေးမကြည့်သည့်အပြင် သူအဆင်ပြေကြောင်းသာ အခိုင်အမာ ပြောဆိုနေခဲ့သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကိုယ် တကယ် အဆင်ပြေပါတယ်။ အရင်တုန်းက ဒီထက်ဆိုးတဲ့ ဒဏ်ရာတွေကနေတောင် ကိုယ် အသက်ရှင်ခဲ့တာပဲ။ ဒီလောက်ကိစ္စလေးကတော့ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ် အိမ်မှာ မရှိတဲ့အတွက် အမေနဲ့ ကောင်မလေးတွေကို မင်း ဂရုစိုက်ပေးဖို့ပဲ လိုတယ်"

"ငါတို့က မိသားစုတွေပဲ၊ အဲဒီလို ပြောနေစရာ မလိုပါဘူး"

သူတို့ကို ဆေးဝါးများ ထားခဲ့ပြီးနောက် လော့လန်ကို အမြန်ပြန်ရန် တိုက်တွန်းခဲ့ကြသည်။ သူမ အပြင်သို့ လျှောက်သွားစဉ် ထိုအမျိုးသားကို အကြိမ်ကြိမ် လှည့်မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ သူသည် ညွှန်ကြားရေးမှူးရွှီ၏ နောက်သို့ အကြိမ်ကြိမ် လိုက်နေခဲ့သူဖြစ်သည်။ သူသည် သစ္စာရှိသော လက်ပါးစေတစ်ဦးလား သို့မဟုတ် လက်တွဲဖော်လား။

"ဟေး.. အစ်ကိုကြီး၊ ရေအိမ်က ဘယ်နားမှာလဲ"

လော့လန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် စကားစလိုက်သည်။

"အော်.. အဲဒီဘက်မှာ။ အနောက်ဘက်ကို မီတာတစ်ရာကျော်လောက် သွားပြီးရင် မြောက်ဘက်ကို ကွေ့လိုက်၊ အဲဒီမှာ တွေ့လိမ့်မယ်"

အမျိုးသားတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် ချီးကျူးလိုစိတ်ကို မထိန်းချုပ်ထားပေ။ ထိုသို့ လှပသော အမျိုးသမီးကို မြင်သောအခါ သူ၏ လေသံမှာ ပျော့ပျောင်းသွားသည်။ ညွှန်ကြားရေးမှူးရွှီက ချစ်စရာကောင်းသော ကောင်မလေးကို ပိုသဘောကျပုံရသော်လည်း သူ့အမြင်တွင်တော့ ဤအမျိုးသမီးက ပို၍ ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်ဟု ထင်နေသည်။

"ကျွန်တော် လိုက်ပြပေးရမလား"

"ကျေးဇူးပါ၊ အဲဒီလိုဆိုရင် ပိုကောင်းတာပေါ့"

သူမကို အံ့သြသွားစေတာက ထိုအမျိုးသားသည် သူမကို ရေအိမ်သို့ တကယ်ပင် လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။ လမ်းတွင် လော့လန်က တောက်ပစွာ ပြုံးပြပြီး သူနှင့် ရင်းနှီးစွာ စကားစမြည် ပြောခဲ့သည်။