အခန်း (၅၀)

"ကျွန်မ ကောက်နှံ ပေါင်တစ်ရာ ချေးပေးနိုင်တယ်။"

"တကယ်လား။" အစ်ကိုကြီးဖြစ်သူက အာမေဍိတ်သံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ ထိုကောက်နှံ ပေါင်တစ်ရာဖြင့် ပြဿနာကြီးတစ်ခုကို ဖြေရှင်းနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

"ပြဿနာ မရှိပါဘူး။"

"အို့ ညီမလေး၊ ဘယ်လို ကျေးဇူးတင်ရမလဲတောင် မသိတော့ဘူး။"

"ဖြည်းဖြည်းချင်းမှ ပြန်ဆပ်လို့ရပါတယ်။ ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး။"

ယောက်မအကြီးဆုံးက အလျင်အမြန် ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။ "သေချာပေါက် ပြန်ဆပ်ရမှာပေါ့။ အဲဒီကောက်နှံကို ချေးလိုက်ရလို့ ပြဿနာကြီးတစ်ခု ပြေလည်သွားပြီပဲ။"

သူမ၏ အစ်ကိုကြီးနှင့် ယောက်မဖြစ်သူတို့နှင့် စကားပြောနေစဉ် သူတို့သည် အမေကျိုးကို မကြာခဏ လှမ်းကြည့်တတ်ကြသည်။ အမေကျိုးထံတွင် ကန့်ကွက်မည့်အရိပ်အယောင် မတွေ့ရသောအခါ သူတို့သည် ယောက္ခမဘက်မှ မိသားစုအပေါ် အလွန်ကျေးဇူးတင်သွားကြသည်။

"ကျွင်းဖန် ဒီမှာရှိနေတာမို့ စိတ်ချလက်ချ နေလို့ရပါတယ်။ ကျွန်မ နေ့တိုင်း သွားကြည့်ပေးပါ့မယ်။ ရွာထဲမှာ ကျွန်မတို့မိသားစုရဲ့ အနေအထားနဲ့ဆိုရင် ဘယ်သူမှ ပြဿနာမရှာရဲပါဘူး။"

အမေကျိုးက ကျေးဇူးတင်စကားဆိုရင်း ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်မလည်း စိတ်အေးရတာပေါ့။"

ထိုသို့ပြောလိုက်သော်လည်း သူမနှင့် တစ်ခါမျှ မခွဲဖူးသော သမီးဖြစ်သူကို ထားခဲ့ရမည်ကို စိုးရိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူမသည် နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်ခန့် နေခဲ့လျှင် ကောင်းမည်ဟု လော့လန်အား အကြံပြုလိုက်သည်။

"သူမက ဟင်းချက် သိပ်မကျွမ်းဘူးလေ။ ငါ သူ့ကို သေသေချာချာ သင်ပေးမှဖြစ်မယ်။ ပြီးတော့ မီးဖိုချောင်မှာလည်း ပစ္စည်းတွေ စုံသေးတာမဟုတ်ဘူး။ ငါ သူ့အတွက် ခြင်းတောင်းတချို့ ရက်ပေးခဲ့ဦးမယ်။"

"ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆို ကျွန်မ ကျွင်းဟွေ့နဲ့ပဲ အတူပြန်သွားလိုက်မယ်။"

ဤအခက်အခဲများ ကြုံတွေ့ပြီးနောက် ကျိုးကျွင်းဟွေ့မှာ ယခုအခါ များစွာ တည်ငြိမ်လာပုံရသည်။

"အမေ၊ သမီး သန်ဘက်ခါ ညဆိုင်းဆင်းရမယ်။ အလုပ်ဆင်းရင် အမေ့အတွက် ပစ္စည်းတချို့ လာပို့ပေးမယ်နော်။"

"အေးအေး၊ လမ်းမှာ ဂရုစိုက်သွားဦး။"

အမေကျိုးကလည်း ဆက်နေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သဖြင့် ကျိုးကျွင်းဖန်အတွက် လုံခြုံမှု ခံစားရစေသည်။ နေ့လယ်ပိုင်း အတန်းချိန်တွင် သူမသည် ပို၍ ရဲတင်းလာသည်ဟု ခံစားရပြီး ကလေးများမှာ ဘာသာစကားအတန်းတွင် ဖျင်ယင်းကို မသင်ရသေးသလို သင်္ချာတွင်လည်း တစ်မှ ဆယ်အထိ ဂဏန်းများကို ယခုမှစတင်ရေးတတ်ကာစဖြစ်၍ သူမအနေဖြင့် အစကနေပြန်လည် စတင်သင်ကြားပေးရမည်ဖြစ်သည်။

ကလေးများကို စာသင်ပေးရင်း သူတို့လေးတွေက သူမတောင်းဆိုသည့် စာလုံးများ သို့မဟုတ် ဂဏန်းများကို ကျောက်သင်ပုန်းများပေါ်တွင် ရေးနေကြသည်ကို ကြည့်ရခြင်းက သူမအား အဆုံးအစမရှိသော ပျော်ရွှင်မှုကို ပေးစွမ်းသည်။

"အမေ၊ ဆရာမ လုပ်ရတာ အရမ်းကောင်းတာပဲနော်။"

"သမီး သဘောကျရင် ပြီးတာပါပဲ။"

သူမ၏ သမီးအငယ်ဆုံးမှာ အပြစ်ကင်းစင်သော ဤကလေးများနှင့်အတူ ကောင်းမွန်သော ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုတွင် ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။ တကယ်ကို နေချင့်စဖွယ် နေရာလေးတစ်ခုပင်။

တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်မှာ ခံစားခွင့် နည်းပါးခြင်းဖြစ်ပြီး အိမ်မှ ထောက်ပံ့မှု လိုအပ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမ၏ ယောက်မဖြစ်သူမှာ ကြင်နာတတ်ပြီး ကူညီလိုစိတ်ရှိသူဖြစ်သည်။

"နင့်အစ်ကိုက မိန်းမကောင်းလေး ရထားတာပဲ။"

ကျောင်းဆင်းပြီးနောက် ကျိုးကျွင်းဖန်သည် မိခင်ဖြစ်သူထံမှ ဟင်းချက်သင်နေရင်း မေးလိုက်သည်။

"အမေက ယောက်မကို လွမ်းနေတာလား။ အမေ ပြန်သွားပါလား။ သမီးဘာသာ အဆင်ပြေနိုင်လောက်မယ် ထင်တယ်။"

"ဘာကို အဆင်ပြေမှာလဲ?” အမေကျိုးက သူမကို နောက်ပြောင်ကာ ဆူပူလိုက်သည်။ “ဒီနေ့ ငါ ဂျုံမှုန့် နှစ်အိတ် ယူလာလို့ ဆန်ပြုတ်ပြုတ်ရတာ လွယ်နေတာ။ မနက်ဖြန်ကျရင် အဖွဲ့ဆီသွားပြီး နင့်အတွက် တစ်လစာ ရိက္ခာသွားထုတ်မယ်၊ ပြီးတော့ တခြားဟင်းတွေ ဘယ်လိုချက်ရမလဲဆိုတာ သင်ပေးမယ်။ နေ့တိုင်း ဆန်ပြုတ်ချည်းပဲ သောက်နေလို့ မရဘူးလေ။"

"ဆန်ပြုတ်ပျစ်ပျစ် ပြုတ်သောက်လို့လည်း ရတာပဲ။ အဲဒါလည်း လွယ်ပါတယ်။"

ကောင်မလေးမှာ ရိုးအပြီး အကောင်းမြင်တတ်သူဖြစ်သည်။ အမေကျိုးသည် သမီးဖြစ်သူ၏ အနာဂတ် မည်သို့ဖြစ်လာမည်ကို မသေချာသဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏သားကရော။ အကယ်၍ သူ့ကို လယ်ယာတစ်ခုသို့ ပို့ဆောင်လိုက်ပါက သူတို့ ဘယ်လို လုပ်ကြမည်နည်း။ ဤအခြေအနေ မည်မျှကြာမည်ကို သူမ မသိပေ။ ဤအတိုင်း ဆက်သွားနေပါက ခက်ခဲကြမ်းတမ်းပေလိမ့်မည်။

တစ်ယောက်က ရိုးရှင်းသော စိတ်ထားရှိပြီး အခြားတစ်ယောက်မှာမူ ပို၍ ရှုပ်ထွေးသော စိတ်ကူးများ ရှိနေသည်။ သားအမိနှစ်ယောက် အတူ ဆန်ပြုတ်ပြုတ်ကာ သူတို့ ယူလာသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်ချဉ်များနှင့် တွဲဖက်စားသောက်ခဲ့ကြသည်။

ထိုညနေတွင် လော့လန်၏ အစ်ကိုကြီးက သူတို့ကို လာရောက်ကြည့်ရှုခဲ့ပြီး အရာအားလုံး အဆင်ပြေနေသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်အေးလက်အေးဖြင့် ပြန်သွားခဲ့သည်။ ဆရာ၊ ဆရာမ ငါးဦး နေထိုင်နေကြသဖြင့် သူတို့ သိပ်ပြီး စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ပေ။

"အမေ၊ ဒီနေရာက အရင်တုန်းက ဘုရားကျောင်းလို့ ကြားတယ်။"

"အေး ဟုတ်တယ်လေ။ ဘာလို့လဲ။ နင် ကြောက်နေလို့လား။"

"မကြောက်ပါဘူး။ သမီး ဘာအမှားမှ မလုပ်ထားတော့ ဘုရားက သမီးကို အပြစ်တင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

အမေကျိုးက ထောက်ခံလိုက်သည်။ "ဟုတ်တာပေါ့၊ ကိုယ်က အပြစ်ရှိစရာ ဘာမှမလုပ်ထားသရွေ့ ဘာမှ ကြောက်စရာမလိုပါဘူး။"

...

မြို့သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် လော့လန်သည် ယောက်မဖြစ်သူအတွက် ပစ္စည်းအချို့ကို ထုပ်ပိုးကာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ချဉ် အပိုများနှင့် ခေါက်ဆွဲခြောက် နှစ်ထုပ်ကို ယူဆောင်ခဲ့သည်။ အိမ်တွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခြောက် အချို့လည်း ရှိနေသေးရာ ၎င်းတို့ကိုပါ ထုပ်ပိုးလိုက်သည်။

အရာအားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်သွားသောအခါ သူမသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို သွားတွေ့ခဲ့သည်။ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ညဉ့်နက်ချိန်တွင် သူ့ကို မည်သူမျှ စောင့်ကြပ်မနေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ သူမ တိတ်တဆိတ် သွားကြည့်သောအခါ တံခါးသော့ခတ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေစဉ်မှာပင် အစောင့်ဖြစ်သူ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူက သူမကို အခက်အခဲ မပေးဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာပင် အထဲသို့ ဝင်ခွင့်ပြုခဲ့သည်။

"စက်ရုံမှူး အခြေအနေ ဘယ်လိုနေလဲ။"

"အဆင်ပြေပါတယ်၊ လုံးဝ ကောင်းသွားပါပြီ။ အာ... ရဲဘော်လော့လန်၊ မင်းရဲ့ဆေးက တကယ်ကို အံ့မခန်းပဲ။ အဲဒီနေ့ကစပြီး အဖျားကျသွားတာ အခုဆို လုံးဝ ပျောက်ကင်းသွားပြီ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ထိုသို့ပြောရင်း သူသည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ ကြယ်များကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။

"ကျွန်တော် ဒီနေရာကနေ လွတ်မြောက်နိုင်ပါ့မလားတောင် မသိတော့ပါဘူး။ တကယ်လို့ အဲဒီနေ့များ ရောက်လာခဲ့ရင် ခင်ဗျားရဲ့ ကျေးဇူးကို ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မေ့မှာမဟုတ်ပါဘူး။"

"အဲဒီလိုတွေ ပြောနေစရာ မလိုပါဘူး။ ရှင် သက်သာသွားပြီဆိုပေမယ့် သူတို့ဆီကနေ ပြဿနာတွေ ထပ်မလာအောင် ဖျားနေချင်ယောင် ဆက်ဆောင်နေဖို့တော့ လိုလိမ့်မယ်။"

"ဟုတ်တယ်၊ ဒီရက်ပိုင်းတော့ ကျွန်တော် ဟန်ဆောင်နေရဦးမှာပဲ။ ဒီလိုဘဝမျိုး ဘယ်တော့များမှ အဆုံးသတ်မလဲဆိုတာပဲ မသိတော့တာ။"

လော့လန်က ဘာမျှ ပြန်မပြောခဲ့ပေ။ ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ဤနေရာရှိ ဒုတိယအာဏာပိုင်နှင့် ရင်းနှီးအောင် ကြိုးစားပြီးနောက် ယနေ့တွင် သူမသည် သူနှင့် ပိုရင်းနှီးစေရန် ရည်ရွယ်၍ ဆေးလိပ်တစ်ဘူး ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ အတွင်းရေးလုပ်ငန်းအတွက် မှန်ကန်သူကို ရှာဖွေရန် လိုအပ်နေသည်။

သူတို့ကို အစားအသောက်များ ကျွေးမွေးပြီးနောက် သူမသည် တိတ်တဆိတ် ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် မထွက်ခွာသေးဘဲ နံရံတွင်ရပ်ကာ နာရီဝက်ခန့် စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် ငြင်းခုံသံများကို သဲ့သဲ့လေး ကြားလိုက်ရသည်။ မဟုတ်သေးပေ၊ လူတစ်ယောက်က အခြားတစ်ယောက်ကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းနေသည့်ပုံပေါ်သည်။

"ဝက်လိုကောင်၊ မင်းက ဒီလိုအဆင့်နိမ့်တဲ့ အမှားမျိုးကို ဘယ်လိုလုပ် ကျူးလွန်ရတာလဲ။ မင်းက ဝက်တစ်ကောင်လို ဦးနှောက်မရှိဘူးလား။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်။"

"ငတုံးကောင်၊ နောက်တစ်ခါ ထပ်ဖြစ်ရင် မင်း ထွက်သွားတော့။"

အသံမှာ အေးစက်၊ ကြမ်းတမ်းပြီး တိုးညင်းသော်လည်း ထိုလူ၏ အသံဖြစ်ကြောင်း လော့လန် ခွဲခြားသိရှိနိုင်သေးသည်။ သူ၏ သားရေဖိနပ်သံများ ထွက်ခွာသွားသည်ကို နားထောင်ရင်း သူမသည် နေရာတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်၍ စောင့်နေခဲ့သည်။ တစ်မိနစ်ခန့်အကြာတွင် သူမ၏ပစ်မှတ် ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုအမျိုးသားမှာ ခါးကိုကိုင်းထားပြီး ခြေလှမ်းများမှာ လေးလံနေသည်။ သူမက ကျောက်ခဲငယ်လေးတစ်လုံးကို ညင်သာစွာ ကန်လိုက်ရာ ထိုအမျိုးသားက ချက်ချင်း ခေါင်းမော့လာပြီး အမှောင်ထဲတွင် သတိထားလိုက်သည်။ "အဲ့နားက ဘယ်သူလဲ။"

"အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်မပါ။"

သူမ၏ အသံကို ကြားသောအခါ ထိုအမျိုးသားက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"မင်းယောက်ျားကို လာတွေ့တာလား။"

"အင်း။"

"မင်းယောက်ျားက တကယ် ကံကောင်းတာပဲ။ ငါသာ အဲဒီလိုကြုံရရင် ဘာလုပ်ရမှန်းတောင် သိမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါနဲ့လေ၊ သူတို့ရဲ့ စက်ရုံမှူး မိန်းမက သူ့ကို ကွာရှင်းလိုက်ပြီတဲ့။ အခုတော့ သူ တစ်ယောက်တည်း အိပ်ရာထဲမှာ နေ့တိုင်း သေချင်ယောင်ဆောင်ပြီး လှဲနေရရှာတယ်။"

လော့လန်က ပြင်ဆင်ထားသော ဆေးလိပ်များကို လှမ်းပေးလိုက်ရာ ထိုအမျိုးသားမှာ လက်ခံရရှိသည်နှင့် ချက်ချင်း တက်ကြွသွားသည်။

"ညီမလေး၊ ဒီဆေးလိပ်တွေက တကယ် မိုက်တာပဲ။ အစီခံပါရုံတင်မကဘူး၊ လည်ချောင်းကိုလည်း လုံးဝ မယားယံစေဘူး။"

"အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုက အဲဒီလူနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ပတ်သက်သွားရတာလဲ။"

"ငါတို့က အရင်တုန်းက ဌာနတစ်ခုတည်းမှာ အတူတူ အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြတာလေ၊ သူက ငါ့ရဲ့ တပည့်ပေါ့။ အခုတော့ သူက ငါ့ကို သူ့မြေးတစ်ယောက်လို နေ့တိုင်း ဆူပူကြိမ်းမောင်းနေတာ။ သူက လူမိုက်လုပ်ရတာကို သဘောကျပြီး ငါက အလုပ်ကောင်းကောင်း မလုပ်ဘူးဆိုပြီး အပြစ်တင်နေတယ်။ ဘယ်လိုလုပ်ရတာကို ကောင်းကောင်းလုပ်တယ်လို့ ခေါ်မှာလဲကွာ။"

သူ၏အသံမှာ တိုးညင်းနေပြီဖြစ်ကာ သူသည် အတော်လေး သတိထားနေသည်။ ဤထောင့်နေရာမှာ ကွယ်နေသဖြင့် သူတို့ပြောစကားများကို အခြားသူများ မကြားနိုင်ဘဲ လွတ်လပ်စွာ ပြောဆိုနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူက အသံကို ပိုနှိမ့်ကာ လော့လန်ကို တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

"ညီမလေး၊ သူ့ကို သတိထားဖို့ ငါ သတိပေးမယ်။ မင်း ငါ့ကို အခုလို ဆေးလိပ်တွေ ယူလာပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးပါပဲကွာ။"

"သူက လူတွေကို ဒီလိုမျိုး အနိုင်ကျင့်နေတာတောင် အစ်ကိုက သူ့ကို ဖြုတ်ချဖို့ မစဉ်းစားမိဘူးလား။"

"ခက်တယ်ကွ။ သူက နောက်ခံတောင့်တင်းပြီး ပညာလည်း သိပ်မတတ်ဘူး။ သူက အလုပ်လုပ်တဲ့နေရာမှာ ရက်စက်ပေမယ့် စကားပြောရင်တော့ သင့်တင့်လျောက်ပတ်အောင် ပြောတတ်တယ်။ ကိုင်တွယ်စရာ အားနည်းချက်ကို မရှိတာ။"

"သူ အခု ဘယ်မှာနေတာလဲ။"

"ဟိုဘက်က အဆောင်တွေမှာလေ။ ဘာလို့မေးတာလဲ။"

"သူက အခန်းတစ်ခန်းတည်းမှာ တစ်ယောက်တည်း နေတာလား။"

"အေး” ထိုအမျိုးသားက နောက်ပြောင်လိုက်သည်။ “ဘာလဲ၊ မင်းက သူ့ကို လုပ်ကြံဖို့ အကြံအစည်ရှိလို့လား။"

"ဒါဆိုရင်တောင် ကျွန်မ ရာဇဝတ်မှု ကျူးလွန်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

"ဒါဆို ဘာလို့ သူဘယ်မှာနေလဲ မေးနေတာလဲ။"

"အစ်ကို သူ့အခန်းထဲကို ဒီအတိုင်း ဝင်သွားလို့ရလား။"

"ဘယ်ရပါ့မလဲ။ သူက အမြဲတမ်း သူ့အခန်းကို သပ်သပ်ရပ်ရပ်ထားပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ ပေးမဝင်ဘူး။ ဪ... ဒါနဲ့၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က သူ နေရာတစ်ခုကို သိမ်းလိုက်တယ်၊ ကိုယ်ပိုင် ခြံဝင်းလေးတစ်ခုပဲ။ သူ အိမ်ထောင်ပြုဖို့ ပြင်ဆင်နေတယ်လို့ ငါထင်တယ်။"

ထိုသို့ပြောနေစဉ် ထိုအမျိုးသားက မီးခြစ်ခြစ်လိုက်ရာ မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်အောက်တွင် သူမ၏ မျက်လုံးများကို မြင်လိုက်ရသည်။ "မင်းသိတယ်မလား။ သူက မင်းရဲ့ ယောက်မကို မျက်စိကျနေတာ။"

"ကျွန်မ သိပါတယ်။"

"ကဲပါလေ၊ ငါ သွားတော့မယ်။ နောက်နေ့မှပဲ ဆက်ပြောကြတာပေါ့။"

သတ္တိနည်းနေဆဲဖြစ်သော ထိုအမျိုးသားသည် ဆေးလိပ်ကို ငြှိမ်းသတ်လိုက်ပြီး အတွင်းရေး အသေးစိတ်အချက်အလက်များဟု သူထင်မှတ်ထားသည်များကို ပြောပြပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ လော့လန်လည်း အလျင်လိုမနေဘဲ လှည့်ကာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ယခုအခါ သူမ၏ယောက်မမှာ ကျေးလက်ဒေသသို့ ဆရာမအဖြစ် စေလွှတ်ခြင်းခံရပြီဖြစ်သည်။ ဒါက လူနည်းစုသာ လိုချင်မည့် အလုပ်မျိုးဖြစ်သော်လည်း သူမနှင့်မူ ကွက်တိကျလှသည်။ ထိုလူ၏ သြဇာလွှမ်းမိုးရာနယ်ပယ်မှ ထွက်ခွာသွားခြင်းဖြစ်သဖြင့် သူမအနေဖြင့် ချက်ချင်းလက်ငင်း အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်မဟုတ်ပေ။

နှစ်နှစ်တာ စွမ်းဆောင်ရည် ကောင်းမွန်ပါက ကျွင်းဖန်သည် မကြာမီ တက္ကသိုလ်တက်ရောက်ရန် ကြိုးစားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်လာရန်အတွက် မြို့တွင်းရှိ ဤအကြင်နာမဲ့သော အမျိုးသားမှာ အာဏာရှိနေ၍ မဖြစ်ပေ။ သူ့ကို ဖယ်ရှားပစ်ရမည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူသည် ကြောင်အိုကြီးတစ်ကောင်က ငါးငယ်လေးတစ်ကောင်ကို စောင့်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ကျွင်းဖန်အား မျက်ခြေမပြတ် စောင့်ကြည့်နေပေလိမ့်မည်။

အတွင်းရေး အဆက်အသွယ်များကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လှစ်ယူရမည်ဖြစ်ပြီး သူမအနေဖြင့် အလျင်စလိုလုပ်၍ မရပေ။ ကျိုးကျွင်းဟွေ့မှာ ညဆိုင်းဆင်းနေသဖြင့် အိမ်တွင် သူမ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့ရာ စက်ဘီးကို အမြန်နင်း၍ အိမ်သို့ပြန်လာခဲ့သည်။

ခြံထဲတွင် စက်ဘီးရပ်ပြီးနောက် တောင်ဘက်အိမ်မှ သမီးဖြစ်သူ ထွက်လာခဲ့သည်။ "အို... လော့လန်၊ နင် ဘာလို့ တစ်ယောက်တည်း ပြန်လာတာလဲ။ နင့်ယောက္ခမရော ဘယ်မှာလဲ။ နင်က ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားတာဆိုတော့ နင့်ကို ပြုစုဖို့ သူ အနားမှာ ရှိနေသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား။"

"ပြီးခဲ့တဲ့ရက်ပိုင်းက ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား ဖြစ်မနေပါဘူး။ ကိုယ့်ဘာသာ အဆင်ပြေပါတယ်။ ငါက အလုပ်ကြမ်းလုပ်နေကျပဲဟာ။ အဲဒီလောက်လည်း နုနယ်မနေပါဘူး။"

"နင့်ဗိုက်က သိပ်ပြီး ထွက်မလာသေးဘူးနော်။"

လော့လန် ရှင်းပြလိုက်သည်။ ဆရာဝန်က ထိုသို့မပြောခဲ့သော်လည်း သူမ ကလေးမမွေးဖူးဘူးဆိုစေကာမူ သူမ မမြင်ဖူးခဲ့သည်တော့ မဟုတ်ပေ။

"နှစ်လပဲ ရှိသေးတာလေ။ ငါးလလောက်မှ ဗိုက်ထွက်လာမယ်လို့ ဆရာဝန်က ပြောတယ်။"

"ငါ့ကိုယ်ငါကြည့်စမ်း၊ အလကား အရည်မရ အဖတ်မရတွေ လျှောက်ပြောနေတာ။ သတို့သမီးအသစ်လေးဖြစ်တဲ့ နင်က ပိုသိမှာပေါ့။"

သူမသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်ကာ အေးစက်စက် အပြုံးဖြင့် အထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားခဲ့သည်။ တောင်ဘက်အိမ်မှ အဘွားအိုတွင် သားသမီး လေးဦးရှိပြီး လက်ရှိတွင် သူမကို မည်သို့ထားရှိမည်နှင့်ပတ်သက်၍ ငြင်းခုံနေကြသည်။ ထိုအမျိုးသမီးမှာ အခြားနေရာသို့ အိမ်ထောင်ကျသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ဤနေရာတွင် အကြာကြီး နေမည်မဟုတ်ပေ။ လူရွှင်တော်တစ်ယောက်မျှသာဖြစ်၍ သူမကို ဂရုစိုက်နေရန် မလိုအပ်ပေ။

စနစ် - 'တောင်ဘက်အိမ်မှာ လူတော်တော်များများ ရှိနေပုံရတယ်။'

လော့လန် - 'ညီအစ်မတွေ ရန်ဖြစ်နေကြတာ။ ငါ ကြားတယ်'

စနစ် - 'အဘွားကြီးတစ်ယောက်ကို ဘယ်သူကမှ မထောက်ပံ့ချင်ကြဘူး။ လူတွေ အိုမင်းလာတဲ့အခါ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာလို့ ထင်လား'

လော့လန် - 'လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ့ယောက္ခမသာဆိုရင် သူ့ကို ပြုစုရတာ ငါ ပျော်မှာပါ'

စနစ် - 'ဟုတ်ပါတယ်။ မင်းရဲ့ယောက္ခမက အရမ်းကောင်းတဲ့လူတစ်ယောက်ပဲ'

ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် သူမ၏ကံကြမ္မာမှာ အတော်လေး ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ သူမ၏ ခင်ပွန်းမှာ တာဝန်သိတတ်ပြီး မိသားစုအပေါ် ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံကာ ဇနီးဖြစ်သူ သူမအပေါ်တွင်လည်း ဆိုးရွားစွာ ဆက်ဆံမည်မဟုတ်ပေ။

သူမ၏ ယောက္ခမမှာ ရင်းနှီးဖော်ရွေပြီး သူမအား သမီးအရင်းတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံသည်။ ကျွင်းဖန်သည် အလွန်လိမ္မာသော မိန်းကလေးဖြစ်ပြီး သူမက ကျွင်းဖန်ကို အလွန်သဘောကျသည်။ ယခင်က ကျိုးကျွင်းဟွေ့ တစ်ယောက်သာ အနည်းငယ် ပြဿနာရှာတတ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူမသည် များစွာ နားလည်မှုရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

နောက်နေ့ အလုပ်တွင် လော့လန်သည် သစ်တောအုပ်ငယ်လေးထဲရှိ မှောင်ခိုဈေး၌ ကျောက်စိမ်းရောင်းသူ တစ်ယောက်ရှိကြောင်း အစ်မလျိုထံမှ ကြားသိရသည်။

"အိမ်မှာ ကောက်နှံလက်မှတ်တွေ မလောက်လို့ ငါက ခေါက်ဆွဲတချို့ သွားဝယ်မလို့ စီစဉ်ထားတာလေ။ အဲဒီလူက ကျောက်စိမ်းတွေ ရောင်းနေမယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ။ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းလို့ ပြောပေမယ့် တကယ်တော့ တန်ဖိုးကြီးတဲ့ပစ္စည်းတွေပဲ။ အိမ်က အမေအိုကြီး ဖျားနေလို့သာ နှမြောတွန့်တိုစွာနဲ့ ဈေးပေါပေါ ရောင်းနေရတာတဲ့။ ရယ်စရာကောင်းတာက စားစရာတောင် အလုံအလောက်မရှိတဲ့အချိန်မှာ အဲဒါကိုဝယ်ဖို့ ဘယ်သူ့ဆီမှာ ပိုလျှံတဲ့ငွေ ရှိမှာလဲ။"

"အစ်မက ခေါက်ဆွဲ ဝယ်မလို့လား။"

လော့လန်က ကျောက်စိမ်းရောင်းသူသည် မကြာသေးမီက လူဆိုးများနှင့် ဆက်စပ်နေနိုင်သည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။ ထိုပစ္စည်းများကို သူတို့ ဘယ်ကရလာသနည်းဟု သူမ သေချာမသိပေ။ "ချမ်းသာကြွယ်ဝတဲ့အချိန်မှာ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေက တန်ဖိုးရှိပေမယ့်၊ ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်တဲ့အချိန်မှာတော့ ရွှေက ပိုတန်ဖိုးရှိတယ်" ဟု လူကြီးများ ပြောစကားကို သူမ ကြားဖူးသည်။ သို့သော် ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်ချိန်တွင် အစားအစာက ပို၍ အဖိုးတန်လှသည်။

သို့တိုင် လောကကြီးသည် မကြာမီ ချမ်းသာကြွယ်ဝသောခေတ်သို့ ရောက်ရှိလာတော့မည်ဟု သူမ ခံစားနေရပြီး သူမတွင် ငွေကြေးလွတ်လပ်ခွင့် အနည်းငယ်ရှိနေသဖြင့် ဤစီးပွားရေးတွင် ပါဝင်လုပ်ကိုင်ရန် စဉ်းစားခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ကျောက်စိမ်းရောင်းသူသည် ရွှီ မျိုးရိုးနာမည်ရှိသော ထိုအမျိုးသားနှင့် ဆက်စပ်နေပုံရသည်။ သူမအနေဖြင့် အဆက်အသွယ်တစ်ခု ရှာတွေ့နိုင်ကောင်းသည်။

"အဲဒီလိုတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ့အမေက ဘာမှ မစားနိုင်ပေမယ့် နဂါးမုတ်ဆိတ် ခေါက်ဆွဲဆိုရင်တော့ နှစ်လုတ်သုံးလုတ်လောက် စားနိုင်တယ်။ ငါ အဲဒါလေး ဝယ်မလို့ တွေးထားတာ၊ ဒါပေမယ့် ရှာရခက်နေတယ်။"

"ကျွန်မအိမ်မှာ အဲဒါ နည်းနည်းရှိတယ်။ အစ်မ လိုချင်ရင် ကျွန်မ နည်းနည်း ခွဲပေးမယ်လေ။"

"အာ... အဲဒါဆိုရင် ငါ့ကို တကယ် ကယ်တင်လိုက်တာပဲ။ ငါ အပြင်ဈေးထက် နှစ်ဆပေးပြီး ဝယ်ပါ့မယ်။"

"စားဖို့အတွက် ယူသွားလို့ရပါတယ်။ အဲဒီလောက် အားနာနေစရာ မလိုပါဘူး။"

"နင် ပိုက်ဆံမယူဘူးဆိုရင်တော့ ငါ မယူနိုင်ဘူး။"

"ကောင်းပြီလေ၊ ပိုက်ဆံယူပါ့မယ်။"