အခန်း (၁၀၀၃-၁၀၀၄)
Vol. 101 Ch. 1003-1004
အခန်း (၁၀၀၃) မင်းက ဘေးကနေ လက်ခုပ်တီးနေရုံပဲ
"သခင်မလေး... သူတို့က သူ့ကိုပဲ ရည်ရွယ်တာပါသခင်မလေးက ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး ရှိတဲ့သူ ဖြစ်တာကြောင့် ဒီမှာ အန္တရာယ် ခါးစီးခံဖို့ မလိုပါဘူး ကျွန်တော်တို့ လုံမျိုးနွယ်ကို အရင်ပြန်ပြီးမှ၊ အိမ်က လူကြီးတွေကို ဒီကိစ္စ ညှိနှိုင်းပေးဖို့ တောင်းဆိုကြတာပေါ့"
ဖုတုန်းဟိုင်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပါတယ်။
လုံရို့ စိတ်ထဲကနေ သက်ပြင်းချလိုက်မိပါတယ်။
တခြားသာမန်လူဆိုရင်တော့ သူမ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ သေချာပေါက် သိတာပေါ့။
ဒါပေမဲ့ အခုရှေ့မှာရှိနေတဲ့ လူက က လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ဖြစ်ရုံတင်မကဘဲ၊ သူမရဲ့ အမျိုးသားကို ရှာဖို့ ငရဲပြည် ကို သွားပေးမယ့်သူလည်း ဖြစ်နေပါတယ်။
ဘယ်သူပဲ သေသေ၊ ဒီလူတော့ လုံးဝ အဖြစ်ခံလို့ မရပါဘူး။
လုံရို့က ကျောက်မင်ရွှမ်တို့ သုံးယောက်ကို ကြည့်ပြီး အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်တယ်
"ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နည်းနည်း ရှုံးသွားရုံနဲ့ သူ့အပေါ်ကို ဒေါသပုံချနေတာလား နင်တို့ ရှုံးသွားတဲ့ ကျောက်တုံးတွေကို ငါပဲ အပြည့်အဝ ပြန်လျော်ပေးလိုက်မယ်လေ၊ ဒါဆိုရင်ရော ဘယ်လိုလဲ "
နန်ကုန်းယွမ်ချန်ကတော့ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး စုန်းကုနဲ့ ကျောက်မင်ရွှမ်ကို လှမ်းကြည့်ပါတယ်။
ဒီနှစ်ယောက်ကတော့ ဒီလောက် အကျိုးအမြတ်လေးနဲ့ လက်လျှော့မယ့်ပုံ မရှိပါဘူး။
စုန်းကု လိုချင်တာက ဓားသင်္ချိုင်းလှေကားထစ် လောင်းကြေးပွဲမှာ စုန်းမျိုးနွယ် အနိုင်ရဖို့ အခွင့်အရေး ပိုများလာဖို့ပါ။
ကျောက်မင်ရွှမ်ကတော့ တန်ခိုးရှင်ကုန်သွယ်ရေးအသင်းထဲမှာ ဖန့်ချန်ရဲ့ ပြက်ရယ်ပြုတာကို ခံခဲ့ရတာကြောင့် ဖန့်ချန်ရဲ့ အသက်ကို လိုချင်နေတာပါ။
"လုံရို့... ဒီနေ့ ငါ မင်းကို မျက်နှာသာ အတော်ပေးထားပြီးပြီနော် ငါတို့က မင်းကိုပါ တိုက်ခိုက်မိအောင် မလုပ်ပါနဲ့"
ကျောက်မင်ရွှမ်က အေးစက်စွာ ပြောတယ်
"ဒီကောင်ကို ထားခဲ့၊ ကျန်တဲ့လူတွေ အကုန်လုံး လိုက်သွားလို့ရတယ်"
"ဪ... ကြည့်ရတာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ရှုံးလို့ ဒေါသထွက်နေတာ မဟုတ်ဘူးပဲ နင့်အဖေက လုံမျိုးနွယ်နဲ့ စုန်းမျိုးနွယ်ရဲ့ လောင်းကြေးပွဲထဲကို နင့်ကို ဝင်ပါခွင့် ပေးထားလို့လား "
လုံရို့ရဲ့ အကြည့်က ဝင်းလက်သွားပြီး စုန်းကုကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်ကာ၊ နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျောက်မင်ရွှမ်ကို ကြည့်ပြီး လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်တယ်
"ငါတို့ လုံမျိုးနွယ်ရဲ့ ဓားကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ကို သတ်ပစ်တာကတော့ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး လုံမျိုးနွယ်ကလည်း ဒေါသထွက်မှာ မဟုတ်ဘူး ဒါပေမဲ့ လုံမျိုးနွယ်နဲ့ စုန်းမျိုးနွယ်ရဲ့ လောင်းကြေးပွဲထဲကို ဝင်နှောက်ယှက်တာဆိုရင်တော့... နင့်အဖေတောင်မှ ပြန်စဉ်းစားရလိမ့်မယ်၊ နင်ဆိုရင်တော့ ပြောမနေနဲ့တော့"
ကျောက်မင်ရွှမ်ရဲ့ မျက်နှာ အနည်းငယ် ပျက်သွားပါတယ်။
လုံမျိုးနွယ်ကသာ ဒါဟာ သူတို့ရဲ့ လောင်းကြေးပွဲကို နှောက်ယှက်တာလို့ ယူဆသွားရင်တော့ တကယ့်ကို ပြဿနာ တက်နိုင်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့...
သူက ပြုံးပြီး ပြောတယ်
"ယွန်းလူမြို့က တကယ်ပဲ ဝင်ပါမယ်ဆိုရင် ဒီကောင် တစ်ယောက်တည်းကို သတ်ရုံတင် မဟုတ်တော့ဘူး လုံမျိုးနွယ်က လူကြီးတွေဟာ အကျိုးအကြောင်း သိကြပါတယ်၊ မင်းရဲ့ စကားနှစ်ခွန်းလောက်နဲ့ ရန်တိုက်ပေးတာကို ယုံပြီး ယွန်းလူမြို့နဲ့ ရန်ဘက် ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး"
တစ်ဖက်လူက အကွက်ထဲ မဝင်တာကို မြင်တော့ လုံရို့ စိတ်ထဲမှာ အနည်းငယ် အားမလိုအားမရ ဖြစ်သွားပါတယ်။
"သခင်မလေး... မင်းတို့ လုံမျိုးနွယ်ကို အရင် ပြန်နှင့်ကြပါ ကျုပ် ခဏနေရင် နောက်က လိုက်လာခဲ့မယ်"
ဖန့်ချန်က ရုတ်တရက် စကားပြောလာပါတယ်။
လုံရို့က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး အသံလွှင့် လိုက်တယ်
"နင် ဒီမှာ ကျန်ခဲ့ရင် သေမှာ သေချာတယ်"
"ကျုပ် အရင် မသေစေရပါဘူး"
ဖန့်ချန်က ပြန်ပြောပါတယ်။
လုံရို့ ခဏလောက် ကြောင်အမ်းသွားပြီး မျက်လုံးထဲမှာ သံသယတွေ ဖြစ်ပေါ်လာပါတယ်။
တစ်ဖက်လူက တက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ဓားကျင့်ကြံသူကို ခေါ်လာတာလေ၊ ဒီလို အစွမ်းထက်သူရှေ့မှာ ဖန့်ချန်က အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်မယ့် တခြားနည်းလမ်း ရှိနေလို့လား
သူမ စိတ်ထဲမှာတော့ သိပ်မယုံကြည်ပေမဲ့၊ ဖန့်ချန်ရဲ့ ဒီလို တာဝန်ယူရဲတဲ့ စိတ်ဓာတ်ကိုတော့ အနည်းငယ် ချီးကျူးမိသွားပါတယ်။
ဒီလူဟာလည်း သူမရဲ့ အမျိုးသားလိုပဲ၊ အသက်ဘေးရှေ့မှာ ကြောက်ရွံ့တတ်သူ မဟုတ်ပါဘူး။
"ကျုပ် နောက်ပြောင်နေတာ မဟုတ်ဘူး မင်းတို့ အရင်သွားကြပါ အဆိုးဆုံး ဖြစ်လာရင်တောင် ကျုပ် သေသွားခဲ့ရင် လီဘိုးဘေးကြီးကို ကျုပ်ကိုယ်စား သတင်းပို့ပေးလို့ ရတာပေါ့"
"မင်းတို့သာ ဒီမှာ ဇွတ်နေရင်တော့ အားလုံး အတူတူ သေရလိမ့်မယ်၊ ဒီလူတွေက မင်းကို မျက်နှာသာ ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"
ဖန့်ချန်က အသံလွှင့်ပြီး ထပ်ပြောပါတယ်။
ဖြောင်း ဖြောင်း ဖြောင်း
အားလုံးက လှမ်းကြည့်လိုက်ကြတဲ့အခါ စွန်းကုက လက်ခုပ်တီးရင်း ပြုံးနေတာကို တွေ့ရပါတယ်
"တော်လိုက်တဲ့ သစ္စာရှိတဲ့ ကျွန်ယုံလေးပါလား ဒီလို အသိတရား ရှိတာကြောင့်လည်း လုံရို့လေးက မင်းကို အချောင် ခေါ်ထားတာ မဟုတ်ဘူးပဲ"
အဲဒီနောက် သူက လုံရို့ကို ကြည့်ပြီး
"လုံရို့လေး... သူ့ရဲ့ စေတနာကို အလဟဿ မဖြစ်စေနဲ့လေ၊ မင်း အရင် သွားလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ် မဟုတ်ရင် လုံမျိုးနွယ်ရဲ့ တိုက်ရိုက်သွေးဆက် တစ်ယောက်နှစ်ယောက် သေသွားတာက ငါတို့ စုန်းမျိုးနွယ်အတွက်တော့ ကိစ္စကြီး မဟုတ်ဘူးနော်"
"သခင်မလေး"
ဖုတုန်းဟိုင်က လုံရို့ကို ကြည့်ပြီး မျက်ရိပ်ပြနေပါတယ်။
"နင် တကယ်ပဲ အာမခံနိုင်လား"
လုံရို့က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ဖန့်ချန်ကို မေးပါတယ်။
ဖန့်ချန်က ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းညိတ်ပြတာကို မြင်တော့ သူမ စိတ်ထဲမှာ သံသယတွေ ရှိနေပေမဲ့ ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးမှ နှာခေါင်းရှုံ့ကာ
"သွားစို့ "
မသေမျိုးသင်္ဘောဟာ အဲဒီနေရာကနေ အမြန် ထွက်ခွာသွားပါတယ်။
ဖန့်ချန်က ဒီမှာ ကျန်နေခဲ့တာကြောင့် ကျောက်မင်ရွှမ်တို့ကလည်း တားဆီးခြင်း မပြုပါဘူး။
"ပြန်ရောက်ရင်၊ မင်းရဲ့ ဆရာကို ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ဖို့ ပြောလိုက် တကယ်လို့ ဖန့်ချန်သာ ဒီမှာ သေသွားရင် ကျောက်မင်ရွှမ်နဲ့ စုန်းကုကိုပါ အတူတူ အသေခံစေရမယ်"
လုံရို့ရဲ့ မျက်နှာဟာ အေးစက်နေပါတယ်။
ဖုတုန်းဟိုင် ကြောင်သွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောတယ်
"သူက ဓားကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ပဲလေ... တကယ်လို့ ဒီကိစ္စကြောင့် ကျောက်မင်ရွှမ်နဲ့ စုန်းကုကို ဒုက္ခပေးမယ်ဆိုရင် သခင်မလေးလည်း အိမ်က လူကြီးတွေရဲ့ အပြစ်တင်တာ ခံရလိမ့်မယ်"
"သခင်မလေးရဲ့ အဖေ ကို အရင် တိုင်ပင်ကြည့်ပြီးမှ၊ သူ ဘာပြောမလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်ရင် မကောင်းဘူးလား "
"ငါ့အဖေကတော့ ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး ဒါပေမဲ့ မင်း မှတ်ထားရမှာက ဒါဟာ ငါ လုံရို့ရဲ့ ကိစ္စပဲ၊ သူ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး"
လုံရို့က ဖုတုန်းဟိုင်ကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
သူမရဲ့ အကြည့်က အေးဆေးပေမဲ့ ဖုတုန်းဟိုင်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ တုန်လှုပ်သွားရပါတယ်။
နောက်ဆုံးမှာတော့ သူက သွားကြိတ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်
"သခင်မလေး ဘယ်လိုပဲ ရွေးချယ်ပါစေ၊ တုန်းဟိုင်က ထောက်ခံပါတယ်"
...
...
လုံရို့ရဲ့ မသေမျိုးသင်္ဘော ကောင်းကင်ယံမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ကျောက်မင်ရွှမ်က ဖန့်ချန်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်တယ်
"မင်း ခုနက သုံးခဲ့တဲ့ နည်းလမ်းတွေကို ထပ်သုံးကြည့်ပါဦး၊ အစအန မကျန်ဘဲ ထွက်သွားနိုင်ဦးမလား ကြည့်ရအောင်"
စုန်းကုနဲ့ နန်ကုန်းယွမ်ချန်တို့လည်း မျက်နှာမှာ အပြုံးတွေနဲ့ ပြည့်နေပါတယ်။
ဒီနေ့ ဒီနေရာကို တက်လှမ်းခြင်းအဆင့် မသေမျိုးဘုရင် ဓားကျင့်ကြံသူက ပိတ်ဆို့ထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။
တစ်ဖက်လူက ဘယ်လို ကိုယ်ပျောက်အတတ်မျိုး သုံးပါစေ၊ ထွက်သွားဖို့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။
ဖန့်ချန်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ပါးလွှာတဲ့ ဓားအရှိန်အဝါ အလွှာတစ်ခု ဖုံးအုပ်ထားတာကို ခံစားမိပါတယ်။
တကယ်လို့ သွားထိမိရင် ချက်ချင်း အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ဖြတ်ခံရနိုင်ပါတယ်။
"မင်းလို ပုရွက်ဆိတ်လေး တစ်ကောင်ကို နှိမ်နင်းဖို့ တက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ဓားကျင့်ကြံသူကိုတောင် ပင့်ဖိတ်ရတယ်၊ မင်းက ကိုယ့်အချိန်ကို ဖြုန်းတီးရုံတင်မကဘဲ ငါတို့ရဲ့ အချိန်နဲ့ ခွန်အားတွေကိုပါ ဖြုန်းတီးစေခဲ့တယ် ပြောစရာရှိတာ ပြောစမ်း... မင်းကို ဘယ်လို နှိပ်စက်ရင် ငါ ဒေါသပြေမလဲ "
ကျောက်မင်ရွှမ်က ရယ်မောပါတယ်။
"သခင်လေး ဒေါသပြေချင်ရင် ကျုပ်မှာ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိပါတယ် အရင်ဆုံး သူ့အရေခွံကို ခွာမယ် ပြီးမှ ဓားဆန္ဒ နဲ့ ဆေးကြောမယ်၊ အဲဒီအခါမှာ နာကျင်မှုက ရိုးတွင်းခြင်ဆီအထိ ထိုးဖောက်သွားလိမ့်မယ်"
လို့ အဲဒီ မသေမျိုးဘုရင် ဓားကျင့်ကြံသူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ပါတယ်။
"ဒီနည်းလမ်း ကောင်းတယ်"
ကျောက်မင်ရွှမ်က ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်စက္ကန့်မှာတော့ သူ့မျက်နှာပေါ်က အပြုံးတွေဟာ ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားပါတော့တယ်။
အဲဒီ မသေမျိုးဘုရင် ဓားကျင့်ကြံသူရဲ့ နောက်မှာ ထူးထူးဆန်းဆန်း မင်္ဂလာဆောင်ဆောင် ယာဉ်တန်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာလို့ပါပဲ။
ကျောက်မင်ရွှမ် စကားမပြောရသေးခင်မှာပဲ၊ ဝေါယာဉ် ရဲ့ လိုက်ကာဟာ ပွင့်သွားပြီး အနီရောင် ဝတ်စုံလက်ကြီး တစ်ခုက ထွက်ပေါ်လာကာ မသေမျိုးဘုရင် ဓားကျင့်ကြံသူကို မုန့်ထုပ် ထုပ်သလို ထုပ်ပစ်လိုက်ပါတယ်။
အားလုံး သတိမမူမိခင်မှာပဲ အဲဒီ မသေမျိုးဘုရင် ဓားကျင့်ကြံသူဟာ ဝေါယာဉ်ထဲကို ပျောက်ကွယ်သွားပါပြီ။
စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်၊ ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုသံတွေနဲ့အတူ ဓားဆန္ဒ တစ်ခုက ဝေါယာဉ်ထဲကနေ ပွင့်ထွက်လာပြီး ဝေါယာဉ်ကို အက်ကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်သွားစေပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ ဝေါယာဉ်ဟာ မူလအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားပြီး အော်ဟစ်သံတွေလည်း တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားပါတော့တယ်။
ဘေးနားက ဓားကျင့်ကြံသူတွေဟာ ကြောင်ကြည့်နေကြပြီး ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ပါဘူး။
ကျောက်မင်ရွှမ်ရဲ့ မျက်နှာဟာ အထပ်ထပ် ပြောင်းလဲသွားပါတယ်။
သူတို့ သုံးယောက်စလုံး ခန့်မှန်းလိုက်မိတာကတော့ ဒီဝေါယာဉ်ရဲ့ ပိုင်ရှင်ဟာ လွတ်လပ်သောမသေမျိုး တစ်ပါး ဖြစ်ဖို့ များနေတာပါပဲ။
"စီနီယာက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မသိပေမဲ့... ဘာကြောင့် ကျုပ်ရဲ့ ယွန်းလူမြို့က ဓားကျင့်ကြံသူကို တိုက်ခိုက်ရတာလဲ "
ကျောက်မင်ရွှမ်က သတ္တိမွေးပြီး မေးလိုက်ပါတယ်။
ဝေါယာဉ်လိုက်ကာ ပွင့်သွားပြီး မယ်တော်စီ ဟာ သူမရဲ့ ပါးစပ်လေးကို သုတ်ရင်း ဖန့်ချန်ဆီကို လမ်းလျှောက်လာပါတယ်။
"သခင်လေး... ဒီဓားကျင့်ကြံသူက အရိုးနည်းနည်း မာတယ်နော်၊ သာမန်ကျင့်ကြံသူတွေထက် ကိုင်တွယ်ရတာ ပိုခက်တယ်"
မယ်တော်စီက ပြုံးပြီး ပြောပါတယ်။
သခင်လေး
ကျောက်မင်ရွှမ်တို့ အံ့အားသင့်သွားကြပါတယ်။
ဒီလွတ်လပ်သောမသေမျိုးက ဒီနိမ့်ကျတဲ့ ဓားကျင့်ကြံသူလေးကို သခင်လေး လို့ ခေါ်တာလား
ရုတ်တရက်၊ သူတို့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အေးစိမ့်တဲ့ ခံစားချက်တွေ စီးဝင်လာပြီး မျက်နှာတွေဟာ အတော်လေး ကြည့်ရဆိုးသွားပါတယ်။
ဒီဓားကျင့်ကြံသူက တကယ်ကို ပြဿနာပဲ သူ့ရဲ့ နောက်ခံက သူတို့ထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုရှုပ်ထွေးနေတာပဲ
မျိုးနွယ်စုကြီး က သားသမီးတွေ ဖြစ်ပါစေဦး၊ တိုက်ရိုက်သွေးဆက်တွေထဲမှာတောင် အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပါစေဦး... ကိုယ်တိုင် လွတ်လပ်သောမသေမျိုး မဖြစ်သေးခင်မှာတော့ အိမ်က လွတ်လပ်သောမသေမျိုးကို ဒီလောက်အထိ ရိုရိုသေသေ ဆက်ဆံခံရဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။
"ကျောက်မင်ရွှမ်... ကံကောင်းလို့ မင်း လုံရို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်တာနော် မဟုတ်ရင် ငါ တိုက်ခိုက်ရတာ နည်းနည်း လက်ဝင်နေဦးမှာ"
ဖန့်ချန်က ပြုံးပြီး ပြောပါတယ်။
ကျောက်မင်ရွှမ်ရဲ့ မျက်နှာဟာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေပြီး၊ လက်ရှိ အခြေအနေကို ဘယ်လိုရင်ဆိုင်ရမလဲဆိုတာ တွေးတောနေပါတယ်။
စုန်းကုရဲ့ အသံကတော့ အက်ကွဲနေပါပြီ
"မင်းက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ..."
"ဒီမှာ မင်း စကားပြောဖို့ နေရာ မရှိဘူး၊ မင်းက ဘေးကနေ လက်ခုပ်တီးနေရုံပဲ"
ဖန့်ချန်က ပြောပါတယ်။
လက်ခုပ်တီးရမယ်
စုန်းကု ကြောင်သွားပါတယ်။
မယ်တော်စီ ရဲ့ အကြည့်က သူ့ဆီ ကျရောက်လာပြီး ဝိုးတဝါး သတ်ဖြတ်လိုတဲ့ အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရတဲ့အခါမှာတော့၊ စုန်းကုဟာ အလိုလိုနေရင်း လက်ခုပ်တီးပါတော့တယ်။
အဲဒီအခါမှသာ သတ်ဖြတ်လိုတဲ့ အငွေ့အသက်က တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပါတယ်။
"အေး... အဲဒီအတိုင်းပဲ မင်း လက်ခုပ်တီးရတာ သဘောကျနေမှတော့၊ တစ်လျှောက်လုံး တီးနေလိုက်၊ မရပ်နဲ့ဦး ရပ်လိုက်တာနဲ့ မင်း အသက် ပျောက်သွားလိမ့်မယ်"
ဖန့်ချန်က ပြောလိုက်ပါတယ်။
စုန်းကုဟာ အသိပြန်ဝင်လာတဲ့အခါမှာတော့ သူ့မျက်နှာဟာ အလွန်ပဲ ကြည့်ရဆိုးသွားပါတယ်။
ငယ်စဉ်ကတည်းက အခုချိန်ထိ ဒီလို အရှက်ခွဲခံရတာမျိုး တစ်ခါမှ မကြုံဖူးပါဘူး။
အခန်း (၁၀၀၄) ဒီစကား တကယ်လား
ကျောက်မင်ရွှမ်နဲ့ နန်ကုန်းယွမ်ချန်တို့ဟာ ဖန့်ချန်နဲ့ မယ်တော်စီကို သံသယစိတ်နဲ့ ကြည့်နေကြပါတယ်။
သူတို့ ဘယ်လိုပဲ စဉ်းစားစဉ်းစား၊ အခုရှေ့မှာရှိနေတဲ့ ဓားကျင့်ကြံသူမှာ ဘာလို့ လွတ်လပ်သောမသေမျိုး ခြံရံ စောင့်ရှောက်သူ ရှိနေရတာလဲဆိုတာကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေကြပါတယ်။
"မင်းက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ"
ကျောက်မင်ရွှမ်ရဲ့ အကြည့်တွေက လေးနက်တည်ကြည်နေပါတယ်။
"ကြည့်ရတာ ငါတို့ကြားမှာ အထင်အမြင်လွဲမှားမှုလေးတွေ ရှိနေပုံပဲ၊ အားလုံး ထိုင်ပြီး အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောလို့ ရပါတယ်"
"မင်းကို စောင့်ရှောက်ဖို့ လွတ်လပ်သောမသေမျိုးတောင် ထွက်လာတယ်ဆိုတော့ မင်းက သာမန်ဓားကျင့်ကြံသူ မဟုတ်တာ သေချာတယ် ဘယ်မျိုးနွယ်က သားသမီးလဲ အားလုံးက ဂုဏ်သရေရှိ မျိုးနွယ်စုဝင်တွေပဲ၊ အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်နေဖို့ မလိုပါဘူး"
"ခုနကလည်း ငါတို့ လုံရို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်တာပဲ မဟုတ်လား"
နန်ကုန်းယွမ်ချန်ရဲ့ မျက်နှာမှာ အတင်းအကြပ် ပြုံးထားတဲ့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပါတယ်။
"အခုလို အခြေအနေမျိုးရောက်မှတော့ ထိုင်ပြီး စကားပြောဖို့ အခွင့်အရေး မရှိတော့ပါဘူး၊ မင်းတို့ နှစ်ယောက်ပဲ လမ်းဟောင်းအတိုင်း သွားကြတော့ "
ဖန့်ချန်က ပြုံးပြီး ပြောပါတယ်။
နှစ်ယောက်သား စိတ်ထဲမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး တစ်ခုခု လုပ်ဖို့ ပြင်လိုက်စဉ်မှာပဲ မယ်တော်စီရဲ့ ဝတ်စုံလက်အောက်မှာ အသားတစ်တွေအဖြစ် ကြိတ်ခြေခံလိုက်ရပါတော့တယ်။
ကျောက်မင်ရွှမ် ခေါ်လာတဲ့ ဓားကျင့်ကြံသူတွေဟာ ဒါကို မြင်တဲ့အခါ ဘာမှမပြောတော့ဘဲ လှည့်ပြီး ထွက်ပြေးကြပါတယ်။
"ဒီလောက် အလောတကြီး သွားကြတာ၊ လူပြန်ဝင်စားဖို့ စောနေလို့လား မယ်တော်ကပဲ လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်"
မယ်တော်စီက ငွေလင်ဗန်းသံလို သာယာတဲ့ ရယ်သံလေးကို လွှတ်လိုက်ပါတယ်။
အဲဒီဓားကျင့်ကြံသူတွေ မော့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ကောင်းကင်ကြီးတစ်ခုလုံးဟာ ဘယ်အချိန်ကတည်းကလဲ မသိဘဲ နီရဲနေတဲ့ မင်္ဂလာဆောင်ဝတ်စုံကြီးနဲ့ ဖုံးလွှမ်းသွားတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
သူတို့ ဘာမှ မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပဲ အဲဒီအနီရောင်ကြီးရဲ့ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရပါတော့တယ်။
မသေမျိုးဘုရင် ဓားကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်နဲ့ ဓားကျင့်ကြံသူ အယောက် ၃၀၀ ကျော်ဟာ စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ အသက်ပျောက်သွားကြပါတယ်။
တစ်ခုတည်းသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူကတော့ စုန်းကု ပါပဲ။
ကျောက်မင်ရွှမ်နဲ့ နန်ကုန်းယွမ်ချန်တို့ အသားတစ်တွေအဖြစ် ကြိတ်ခြေခံလိုက်ရတာကို မြင်တဲ့အခါ သူဟာ နေရာမှာတင် တောင့်တင်းသွားပါတော့တယ်။
"လက်ခုပ်တီးခိုင်းထားတယ် မဟုတ်လား ငါ ပြောပြီးသားလေ... ရပ်လိုက်ရင် သေရမယ်လို့"
ဖန့်ချန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြောပါတယ်။
"နေဦး"
စုန်းကု စိတ်ထဲကနေ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ပေမဲ့၊ အနီရောင် ဝတ်စုံလက်ရဲ့ ရိုက်ချက်အောက်မှာ သွေးမြူအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပါတော့တယ်။
ရာနဲ့ချီတဲ့ ဝိညာဉ်တွေ ဟာ နေရာမှာတင် ကြောင်တောင်တောင်နဲ့ ရပ်နေကြပြီး တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်နေကြပါတယ်။
ခဏအကြာမှာတော့ ကျောက်မင်ရွှမ်ဟာ ဝိုးတဝါးဖြစ်နေတဲ့ သူ့ရဲ့လက်တွေကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး၊ သူ့လိုပဲ ဖြစ်နေတဲ့ နန်ကုန်းယွမ်ချန်၊ စုန်းကုနဲ့ ဘေးနားက ဓားကျင့်ကြံသူ ၃၀၀ ကျော်ကို ကြည့်ရင်း မျက်နှာက တဖြည်းဖြည်း အညိုရောင် ပြောင်းလာပါတယ်။
"ငါတို့ သေသွားပြီ၊ အခု ဝိညာဉ်တွေ ဖြစ်နေပြီကံကောင်းတာက ချောင်ဖုန်းနယ်မြေရဲ့ ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းထဲက တစ်ခုဖြစ်တဲ့ ယင်စိန့်ဂိုဏ်း က ဝိညာဉ်လမ်းလျှောက်အတတ် မှာ ကျွမ်းကျင်တယ်"
"အိမ်က လူကြီးတွေက သူတို့ကို ရှာပြီး ငါတို့အတွက် အစီအစဉ်တွေ လုပ်ပေးကြလိမ့်မယ် အဲဒီအခါကျရင် ငါတို့ကို ဘယ်သူသတ်တာလဲဆိုတာ သူတို့ကို ပြောပြလို့ရတယ်"
စုန်းကုက အေးစက်တဲ့ အမူအရာနဲ့ ဖန့်ချန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်လုံးထဲမှာ နာကျည်းမှုတွေ ပြည့်နှက်နေပါတယ်။
သူက စုန်းမျိုးနွယ်ရဲ့ သခင်လေး၊ တိုက်ရိုက်သွေးဆက်တွေထဲကမှ အဓိက သွေးဆက်ဖြစ်တာကြောင့် တောက်ပတဲ့ အနာဂတ် ရှိနေသူပါ။
နောင်တစ်ချိန်မှာ လွတ်လပ်သောမသေမျိုး ဖြစ်လာဖို့က မခက်ခဲသလို၊ လွတ်လပ်သောမသေမျိုး ဖြစ်လာဖို့ လိုအပ်တဲ့ မသေမျိုးကျောက်တုံး တွေကိုတောင် အိမ်က အဆင်သင့် ပြင်ထားပေးပြီးသားပါ။
အခုတော့ အထီးကျန် ဝိညာဉ်တစ်ခု ဖြစ်သွားရပြီ၊ တကယ်လို့ ဝိညာဥ်နတ်ဘုရားလမ်းစဉ် ကို ပြောင်းကျင့်မယ်ဆိုရင်တောင် အစကနေ ပြန်စရမှာ ဖြစ်တာကြောင့် ဘယ်လိုလုပ် မနာကျည်းဘဲ နေပါ့မလဲ။
သူ အခု ရှေ့မှာရှိတဲ့ ဓားကျင့်ကြံသူကို အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြတ်ပစ်ချင်နေပါပြီ။
"ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းထဲက ယင်စိန့်ဂိုဏ်းက ဝိညာဉ်လမ်းလျှောက်အတတ်မှာ ကျွမ်းကျင်တယ် ဟုတ်လား"
ဖန့်ချန်က စုန်းကုကို ကြည့်ပြီး
"ဒီစကား တကယ်လား"
စကားပြောဖို့ ပြင်နေတဲ့ ကျောက်မင်ရွှမ်ဟာ ကြောင်သွားပြီး ဖန့်ချန်ကို ငေးကြည့်နေမိပါတယ်။
နန်ကုန်းယွမ်ချန်ကလည်း အံ့အားသင့်စွာနဲ့
"သူ ငါတို့ကို မြင်နေရတာလား"
စုန်းကုရဲ့ မျက်လုံးထဲက နာကျည်းမှုတွေဟာ ထိတ်လန့်မှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး နောက်ကို အလိုလို ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ပါတယ်။
"ငါက အဲလောက်တောင် ကြောက်ဖို့ ကောင်းလို့လား"
ဖန့်ချန်က သူ့မျက်နှာပေါ်က ကာကွယ်ထားတဲ့ ရုပ်ဖျက်မှုကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး ရေစွမ်းအင်နဲ့ မှန်တစ်ချပ် ဖန်တီးကာ ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
မှန်ထဲက ပုံရိပ်က ခန့်ညားထည်ဝါနေတာကို မြင်တော့ သူက ပြုံးလိုက်ပြီး ကျောက်မင်ရွှမ်တို့ကို ကြည့်ကာ
"ဒါက တော်တော်လေး ကြည့်ကောင်းနေတာပဲ မဟုတ်လား၊ ဘာလို့ ငါ့ကို အဲဒီလို အကြည့်မျိုးနဲ့ ကြည့်နေကြတာလဲ"
"မင်း... မင်းကိုး"
စုန်းကုက အသံထွက်သွားပါတယ်။
"သူက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ"
ကျောက်မင်ရွှမ်က စုန်းကုကို လှမ်းမေးပါတယ်။
စုန်းကုက ဖန့်ချန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း
"စုန်းယီ ခံလိုက်ရတာ ဒီလူ့လက်ထဲမှာပဲ သူ ပြန်လာတုန်းက ပြောဖူးတယ် ဒီလူ့ဘေးမှာ လွတ်လပ်သောမသေမျိုး စောင့်ရှောက်သူ ရှိတယ်လို့ ဒါပေမဲ့ စုန်းယီ ပြောတာက အဖိုးကြီး တစ်ယောက်ပါ ဒီလူ မဟုတ်ဘူး "
ဆိုလိုတာက... ဒီလူ့ဘေးမှာ စောင့်ရှောက်ပေးနေတဲ့ လွတ်လပ်သောမသေမျိုးက တစ်ပါးတည်း မဟုတ်ဘူးပေါ့ သူ့နောက်ခံက ဘာလဲ
ကျောက်မင်ရွှမ်နဲ့ နန်ကုန်းယွမ်ချန်တို့ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေကြပါတယ်။
စုန်းကု၊ လုံရို့တို့လို မျိုးနွယ်စုကြီးက သားသမီးတွေတောင် ဘေးမှာ လွတ်လပ်သောမသေမျိုး စောင့်ရှောက်ပေးတာမျိုး မရှိပါဘူး။
လွတ်လပ်သောမသေမျိုးဆိုတာ မသေမျိုး ဆိုတဲ့ စကားလုံး ပါဝင်တာကြောင့် လူသားလောကကို ကျော်လွန်သွားပြီ ဖြစ်ပါတယ်။
မသေမျိုးအောက်မှာ လူသားရှိပြီး မသေမျိုးအထက်မှာ နတ်ဘုရားရှိတယ်၊ လူနဲ့ နတ်ဘုရားက ကွာခြားလွန်းလှပါတယ်။
"မြေပြင်ပေါ်က လူသားက ကျောက်စိမ်းလိုပဲ သခင်လေးကတော့ လောကမှာ အနှိုင်းမဲ့ပါပဲ "
နန်ကုန်းယွမ်ချန်က ရုတ်တရက် အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ပြောလိုက်တယ်
"သခင်လေးရဲ့ အရှိန်အဝါက ကျွန်တော်တို့လို လူတွေထက် အများကြီး သာလွန်ပါတယ် ကျွန်တော် နန်ကုန်းယွမ်ချန် အရင်က ပြစ်မှားခဲ့တာတွေကို သခင်လေးက ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ် "
ကျောက်မင်ရွှမ်နဲ့ စုန်းကုတို့ဟာ နန်ကုန်းယွမ်ချန်ကို ပြိုင်တူ ကြည့်လိုက်ကြပြီး မျက်လုံးထဲမှာ အံ့အားသင့်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေပါတယ်။
ဘယ်တုန်းကတည်းက ဒီကောင်က ကဗျာတွေ ရွတ်တတ်သွားတာလဲ။
"မင်းက အခြေအနေ သိတတ်သားပဲ ငရဲပြည် ရောက်ရင်တော့ ဒုက္ခ သိပ်မများလောက်ဘူး"
ဖန့်ချန်က ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေး "
နန်ကုန်းယွမ်ချန်က ချက်ချင်း လက်အုပ်ချီ အရိုအသေပြုပြီး ဘေးကို နှစ်လှမ်းလောက် ဖယ်ရပ်လိုက်ပါတယ်။
ကျောက်မင်ရွှမ်နဲ့ စုန်းကုတို့နဲ့ အဆက်အသွယ် ဖြတ်လိုက်တဲ့ ပုံစံပါပဲ။
သူ့စိတ်ထဲမှာ ဒီနှစ်ယောက်ကို အတော်လေး နာကျည်းနေပါတယ်။
သူက ယွန်းလူမြို့မှာ အေးအေးဆေးဆေး နေနေတာကို ကျောက်မင်ရွှမ်က အတင်းခေါ်လာပြီး ဒေါသဖြေခိုင်းတာ မဟုတ်လား။
အခုတော့ ဒေါသလည်း မပြေရုံတင်မကဘဲ အထီးကျန် ဝိညာဉ် ဖြစ်သွားရပြီ၊ လူ့လောကက စည်းစိမ်ချမ်းသာတွေလည်း အိပ်မက်လို ပျောက်ကွယ်သွားရပြီ။
သူ အခု မျှော်လင့်တာကတော့ ကောင်းကောင်း မနေခဲ့ရရင်တောင် ကောင်းကောင်း သေခွင့်ရဖို့ပါပဲ။
"မယ်တော်စီ... မင်း ခရီးထွက်တိုင်း တီးမှုတ်တာကို ဝါသနာပါတာပဲ၊ ဒီကောင်လေးကလည်း ကြည့်ရတာ တော်တော်လေး ရွှင်ပျနေတဲ့ ပုံစံပဲ၊ နောက်ဆို မင်းဘေးမှာ လက်ခုပ်တီးဖို့ တာဝန်ပေးထားရင် ဘယ်လိုလဲ"
ဖန့်ချန်က စုန်းကုကို ညွှန်ပြပြီး မယ်တော်စီကို ပြုံးကြည့်လိုက်ပါတယ်။
"သခင်လေး... ဒီအကြံက တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ"
မယ်တော်စီရဲ့ မျက်လုံးတွေ ဝင်းလက်သွားပြီး ဝတ်စုံလက်ကို ခပ်ဖွဖွ ယမ်းလိုက်တဲ့အခါ စုန်းကုဟာ ဝေါယာဉ်နီကြီးရဲ့ ဘေးကို ဆွဲခေါ်ခံလိုက်ရပါတယ်။
"လက်ခုပ်တီးစမ်း"
မယ်တော်စီက အေးစက်စွာ ပြောပါတယ်။
"ပညာရှိဆိုတာ အသတ်ခံရရင် ခံရမယ်၊ အစော်ကားတော့ မခံနိုင်ဘူး..."
စုန်းကု စိတ်ထဲမှာ အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်ပြီး နာနာကျည်းကျည်း ဆဲဆိုလိုက်မိပေမဲ့၊ ချက်ချင်းပဲ အမူအရာမရှိတဲ့ ရုပ်သေးရုပ်လို လက်ခုပ်တီးပါတော့တယ်။
"ဒါက မင်္ဂလာဆောင် ယာဉ်တန်းလေ၊ နာရေး ယာဉ်တန်း မဟုတ်ဘူး"
မယ်တော်စီက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး
"မင်းရဲ့ ဒီအမူအရာက တကယ့်ကို ကံမကောင်းတဲ့ ပုံစံပဲ၊ ငါ့လူတွေ ဘယ်လို ပြုံးနေလဲဆိုတာ ကြည့်စမ်း "
စုန်းကု ကြောင်သွားပါတယ်။
ဒီယာဉ်တန်းက တခြားလူတွေက စက္ကူရုပ်တွေ ဖြစ်ပြီး မျက်နှာမှာ တောင့်တင်းတဲ့ အပြုံးတွေ၊ ပါးမှာ နီနီလေးတွေနဲ့ ဖြစ်နေတာပါ။
သူ့ကိုလည်း အဲဒီလို ပြုံးခိုင်းတာလား
စိတ်ထဲမှာတော့ ဆဲဆိုနေပေမဲ့ စုန်းကုရဲ့ မျက်နှာမှာ အတင်းအကြပ် ပြုံးထားတဲ့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပါတယ်။
အဲဒီအခါမှ မယ်တော်စီက ကျေနပ်သွားပြီး ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
နန်ကုန်းယွမ်ချန်ကတော့ မြှောက်ပင့်ပြောဆိုပြီး အခြေအနေကို ကြည့်နေသလို၊ စုန်းကုမှာလည်း နေရာတစ်ခု ရသွားပါပြီ (အရှက်ခွဲခံရပေမဲ့ အသက်မပျောက်သေးပါ) ။
ကျောက်မင်ရွှမ်ကတော့ စိတ်ပူပန်လာပါပြီ၊ သူ့ကိုရော ဘယ်လို စီရင်မလဲ
"မင်းအဖေက ဒီနှစ်မှာ အသက် ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ"
ဖန့်ချန်က ပြုံးပြီး မေးပါတယ်။
"ဖခင်က ဒီနှစ်မှာ အသက် ခြောက်ထောင်ကျော်ပါပြီ"
ကျောက်မင်ရွှမ်က တိုးတိုးလေး ဖြေပါတယ်။
"ခြောက်ထောင်ကျော်... ဒုတိယဆင့် လွတ်လပ်သောမသေမျိုး ဆိုတော့ သက်တမ်းက ကုန်ခါနီးပြီပေါ့ "
ဖန့်ချန်က ပြောပါတယ်။
"..."
ကျောက်မင်ရွှမ် ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းညိတ်ပြတယ်
"တစ်ဆင့်တက်ရင် သက်တမ်း တစ်ထောင် တိုးပါတယ်၊ ဖခင်ရဲ့ သက်တမ်းကလည်း ကုန်ခါနီးပါပြီ ဒါပေမဲ့ တတိယဆင့်ကိုသာ တက်လှမ်းနိုင်ရင် နောက်ထပ် အသက် တစ်ထောင် ထပ်နေရဦးမှာပါ"
"ဒီလို ဒုတိယဆင့် လွတ်လပ်သောမသေမျိုးမျိုးကတော့ သိပ်ပြီး အစွမ်းထက်တဲ့လူ မဟုတ်ပါဘူး သူ မင်း ဘယ်ရောက်နေလဲဆိုတာကို သိဖို့တောင် အချိန်တစ်ခု ပေးရဦးမှာပါ"
ဖန့်ချန်က ရယ်မောပါတယ်။
ကျောက်မင်ရွှမ်ဟာ ဖန့်ချန်က သူ့အဖေကို ဒီလောက်အထိ အထင်သေးတာ မြင်တော့ စိတ်ထဲမှာ ဒေါသထွက်ပေမဲ့ ဘာမှ မပြောရဲပါဘူး။
"သခင်လေး... လွတ်လပ်သောမသေမျိုး တစ်ပါး ဒီဘက်ကို လာနေတယ်၊ သူ့အဖေ ဖြစ်နိုင်တယ်"
မယ်တော်စီက ယွန်းလူမြို့ဘက်ကို ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ကျောက်မင်ရွှမ်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ ပြန်တက်ကြွလာပါတယ်။
ဒုတိယဆင့် လွတ်လပ်သောမသေမျိုးဆိုတာ ချောင်ဖုန်းနယ်မြေမှာ ရှားပါးပြီး၊ သူ့အဖေရဲ့ သက်တမ်း ကုန်ခါနီးနေပေမဲ့ ဒီနေရာမှာတော့ တကယ့် ထိပ်တန်းပညာရှင် တစ်ယောက်ပါ။
သူ့အဖေသာ အချိန်မီ ရောက်လာရင် တစ်ဖက်လူလည်း အေးအေးဆေးဆေး ထွက်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး
ဒါကို တွေးမိတာနဲ့ ကျောက်မင်ရွှမ်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှာ မသိမသာ မဲ့ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပါတော့တယ်။