အိမ်သို့ပြန်ခြင်း

“အစ်ကို... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အတင်းအကျပ် မလုပ်ပါနဲ့ဦး”

“စိတ်မပူပါနဲ့၊ အဆင်ပြေပါတယ်”

လင်းဖုန်းသည် လင်းချန်၏ ပုခုံးကို အသာအယာပုတ်၍ နှစ်သိမ့်လိုက်ပြီးနောက် စင်မြင့်ပေါ်သို့ တစ်လှမ်းချင်း တက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။ သိုင်းပညာကလပ်တစ်ခုလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။ စင်ပေါ်သို့ တက်လာသည့် လင်းဖုန်း၏ ပုံစံမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ နာတာရှည်ရောဂါသည် တစ်ဦး၏ အငွေ့အသက်မျိုး လုံးဝမရှိတော့သည်ကို အားလုံးက ခံစားလိုက်ရသည်။

သုချန်သည်လည်း တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ကို ဝိုးတဝါး ရိပ်မိလိုက်သည်။ သို့သော် သုချန်သည် သူ၏ ခွန်အားကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှုရှိနေဆဲပင်။ သူသည် အဆင့်သုံး အပျော်တမ်းသိုင်းသမားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုမှာ ပရော်ဖက်ရှင်နယ်အဆင့်နှင့် နီးစပ်နေပြီဖြစ်သည်။ လင်းဖုန်းကဲ့သို့ အားနည်းသူတစ်ယောက်ကို အနိုင်ယူဖို့ဆိုသည်မှာ သူ့အတွက် ကလေးကစားစရာမျှသာ မဟုတ်ပါလား။

“ကောင်းပြီလေ... လင်းဖုန်း၊ သေချာကြည့်ထားစမ်း။ 'နွားရိုင်း၏ နင်းခြေခြင်း”

ထိုသည်မှာ 'နွားရိုင်း၏ အရှိန်အဝါ' သိုင်းကွက်၏ ပထမဆုံးလှုပ်ရှားမှု ဖြစ်သည်။ သုချန်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ပါရမီရှိသူ ဖြစ်သည်။ အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် သူသည် နွားရိုင်း၏ အရှိန်အဝါ သိုင်းကွက်များကို အသုံးချနိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်ပြီး အလွန်ပင် ရင်းနှီးနေသည့်ပုံ ရှိသည်။

သို့သော် လင်းဖုန်း၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ သုချန် အသုံးချလိုက်သည့် 'နွားရိုင်း၏ နင်းခြေခြင်း' မှာ ပုံသဏ္ဌာန်သာရှိပြီး အသက်ဝိညာဉ် မပါဝင်ပေ။ ယင်းမှာ အပေါ်ယံတုပထားခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။

လင်းဖုန်း မျက်လုံးကို အသာအယာ မှိတ်လိုက်သည်။ သူသည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းပိုင်းမှ မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေမှုများကို အာရုံခံကြည့်လိုက်သည်။ ထိုမငြိမ်မသက်ဖြစ်မှုများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြင်းထန်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် မီးတောင်ပေါက်ကွဲသကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ဟိန်းထွက်လာတော့သည်။

ဝုန်း

လင်းဖုန်း မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ထိုအခါ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြမ်းကြုတ်သည့် သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူသည် လက်သီးတစ်ချက်ကို သဘာဝကျကျ ထိုးနှက်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ နွားရိုင်း၏ နင်းချေခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် လင်းဖုန်းမှာ နွားရိုင်းအစစ်တစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသလိုပင်။ လင်းဖုန်းက နွားရိုင်း၏ နင်းခြေခြင်းကို အသုံးပြုလိုက်သည်နှင့် သုချန်မှာ ကြမ်းကြုတ်သော နွားရိုင်းကြီးတစ်ကောင်က သူ့အား ပြင်းထန်စွာ နင်းခြေရန် ပြေးဝင်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဘန်း

သုချန်၏ မျက်နှာမှာ အလွန်အမင်း အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားပြီး ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်သွားသည်။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ကုန်တင်ရထားကြီးတစ်စီးနှင့် တိုက်မိလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် သူ၏ လက်မောင်းမှာ ချက်ချင်းပင် ကျိုးသွားကာ အရိုးကျိုးသံမှာ တစ်ကလပ်လုံး ဟိန်းထွက်သွားတော့သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လွင့်ထွက်သွားပြီး စင်မြင့်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားကာ တခဏချင်းမှာပင် သတိလစ်သွားလေတော့သည်။

လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် သုချန် ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီ။

ဤအချိန်တွင် သိုင်းပညာကလပ်တစ်ခုလုံးမှာ သင်္ချိုင်းကုန်းကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ စင်ပေါ်တွင် ရပ်နေသည့်သူမှာ ယခင်က အားနည်းချည့်နဲ့လှသော လင်းဖုန်းဖြစ်သည်ကို မည်သူမျှ မယုံကြည်နိုင်ကြပေ။

“အစ်ကို... အဆင်ပြေရဲ့လား”

“လင်းဖုန်း... နင် ဘယ်လိုနေသေးလဲ”

နတ်သမီးလေးနှစ်ပါးဖြစ်သည့် လင်းချန်နှင့် ချူချန်းတို့မှာ စင်ပေါ်သို့ အပြေးတက်လာပြီး လင်းဖုန်းကို စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းကြသည်။ လင်းချန်၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ ညီမအရင်းမို့ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း ချူချန်းမှာမူ လင်းဖုန်းအပေါ် သာမန်ထက် ပိုမိုသော ခံစားချက်များ ရှိနေသည်ကို အရူးတစ်ယောက်ပင် ပြောနိုင်ပေသည်။

ဤသည်မှာ သိုင်းကလပ်ရှိ အဖွဲ့ဝင်များစွာကို စိတ်ပျက်အားလျော့သွားစေသည်။ ထို့အပြင် မနာလိုဖြစ်သူများလည်း ဒုနဲ့ဒေးပင်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် သတိလစ်နေသည့် ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌ သုချန်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် လင်းဖုန်းမှာ အခက်တွေ့နေသူ ဖြစ်ပုံမရပေ။

တကယ်တမ်း ဒုက္ခရောက်နေသူမှာ သုချန်သာ ဖြစ်သည်။

“မြန်မြန်... စီနီယာသုချန်ကို ဆေးရုံ အမြန်ပို့ကြပါဦး”

တစ်စုံတစ်ယောက်က သတိပြန်ဝင်လာပြီး သုချန်ကို ကျောင်းဆေးခန်းသို့ အမြန်ပို့လိုက်ကြသည်။ သိုင်းပညာကလပ်၏ အစီအစဉ်မှာလည်း ရှေ့ဆက်၍ မရတော့ပေ။ လူတစ်ယောက် ဒဏ်ရာရသွားပြီဖြစ်ရာ နောက်ထပ် ဘာတွေဖြစ်လာဦးမည်ကို မသိနိုင်တော့ပေ။

ဟူး

တစ်ချိန်လုံး အေးအေးဆေးဆေး ရှိနေသည့် ပရော်ဖက်ရှင်နယ် သိုင်းပညာရှင် လေ့ရှန်းမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိထားမိသွားပုံရသည်။ သူသည် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး လင်းဖုန်းကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ “မင်း...အစစ်အမှန်နွားရိုင်းစိတ်အသိကို နားလည်သွားတာလား”

“အစစ်အမှန်နွားရိုင်းစိတ်အသိလား။ ကျွန်တော်လည်း သေချာမသိပါဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် နွားရိုင်းတစ်ကောင် ဖြစ်သွားသလိုပဲ ခံစားလိုက်ရတယ်...”

လင်းဖုန်းမှာ ၎င်းမှာ အစစ်အမှန်စိတ်အသိ ဖြစ်၊ မဖြစ်ကို မဝေခွဲနိုင်ပေ။ သို့သော် ထိုအချိန်က သူသည် နွားရိုင်းတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသလို ခံစားခဲ့ရသည်မှာ အမှန်ပင်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရူးသွပ်ကြမ်းကြုတ်သည့် အတွေးများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ယခုအချိန်အထိပင် သူသည် အနည်းငယ် နေမထိထိုင်မသာ ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

“ဟုတ်တယ်... အဲဒါ အစစ်အမှန်နွားရိုင်းစိတ်အသိပဲ။ မင်းက ဒီစိတ်အသိကို နားလည်သွားလိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားဘူး။ ဒါကြောင့်လည်း ခုနက လက်သီးချက်ကို ထိုးနိုင်ခဲ့တာကိုး”

လေ့ရှန်းသည် ခေါင်းခါယမ်းလျက် လင်းဖုန်းထံသို့ လိပ်စာကတ်တစ်ခု တိုက်ရိုက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“ဒါက ငါ့ရဲ့ လိပ်စာကတ်ပါ။ မင်းက သိုင်းပညာမှာ တကယ့်ကို ပါရမီထူးတဲ့သူပဲ။ စိတ်ဝင်စားရင် 'လေရင်းမြစ်' ကလပ်ကို လာခဲ့ပြီး ငါ့ကို ရှာလို့ရတယ်”

လင်းဖုန်း လိပ်စာကတ်ကို သိမ်းလိုက်ပြီးနောက် လေ့ရှန်းမှာ ကလပ်မှ တိုက်ရိုက်ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ လင်းဖုန်းကိုလည်း သူ၏ညီမဖြစ်သူက ငှားထားသည့် တိုက်ခန်းသို့ ပြန်လည်တွဲကူပေးခဲ့သည်။

ညီမဖြစ်သူ ပြန်သွားပြီးနောက် လင်းဖုန်းသည် သူ၏ အချက်အလက်ဇယားကို အမြန်စစ်ဆေးလိုက်သည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ကျွမ်းကျင်မှုကဏ္ဍတွင် အပြောင်းအလဲအသစ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

ကျွမ်းကျင်မှုများ : အခြေခံ လက်သီးပညာ (ကျွမ်းကျင်အဆင့် - ဆက်လက်လေ့ကျင့်ပါက အဆင့်မြင့်ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်သို့ တိုးနိုင်သည်)၊ နွားရိုင်း၏ အရှိန်အဝါ (အထွတ်အထိပ်အဆင့် - အစစ်အမှန်နွားရိုင်းစိတ်အသိကို နားလည်သွားပြီ)

သူသည် ထိုခံစားချက်ကို သေချာပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်သည်။ သူသည် နွားရိုင်းတစ်ကောင် ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ကြမ်းကြုတ်သည့် ခံစားချက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် တိုက်ခန်းထဲတွင် 'နွားရိုင်း၏ အရှိန်အဝါ' ကို ထပ်မံလေ့ကျင့်ကြည့်သည့်အခါ ပို၍ သိသာသည်။ ၎င်းမှာ 'အစစ်အမှန်စိတ်အသိ' ဖြစ်သော်လည်း သူသည် ထိုအသိကို လွတ်လပ်စွာ မထိန်းချုပ်နိုင်သေးပေ။ တစ်စုံတစ်ခုမှာ ထိန်းချုပ်မှုကင်းမဲ့နေသော ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

“ဒါက မျိုးရိုးဗီဇပေါင်းစပ်မှုရဲ့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးလား”

လင်းဖုန်း တွေးတောမိသည်။ သူသည် အစစ်အမှန်နွားရိုင်းစိတ်အသိကို ဤမျှမြန်မြန်ဆန်ဆန် နားလည်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ နွားရိုင်းမျိုးရိုးဗီဇနှင့် ပေါင်းစပ်ထားသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ အခြားသူများအတွက် ထိုစိတ်အသိကို နားလည်ရန် အလွန်ခက်ခဲသော်လည်း၊ လင်းဖုန်းမှာမူ နွားရိုင်းမျိုးရိုးဗီဇနှင့် ပေါင်းစပ်ထားသူဖြစ်ရာ တစ်နည်းအားဖြင့် သူသည် နွားရိုင်းအစစ်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်နေပေသည်။ ထို့ကြောင့် နွားရိုင်း၏ စိတ်အသိကို နားလည်ရန်မှာ သူ့အတွက် ခက်ခဲမှုမရှိခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သိုင်းနည်းစနစ်တစ်ခု၏ အစစ်အမှန်စိတ်အသိမှာ အလွန်အရေးကြီးသည်။ ၎င်းသည် မိမိ၏ ခွန်အားကို အဆပေါင်းများစွာ တိုးမြင့်ပေးနိုင်ပြီး တိုက်ပွဲတွင် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် စွမ်းအားကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်။ သို့သော် လင်းဖုန်းအနေဖြင့် ပေါင်းစပ်ထားသော မျိုးရိုးဗီဇ၏ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများကိုလည်း ထိန်းချုပ်ရပေမည်။ သူသည် နွားရိုင်း၏ ကြမ်းကြုတ်သော စိတ်ခံစားချက်များ၏ လွှမ်းမိုးမှုကို လုံးဝမခံရစေရန် သတိထားရမည်။ မဟုတ်ပါက သူသည် အမှန်တကယ် ထိန်းချုပ်မရသော မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်သွားနိုင်ပေသည်။

မျိုးရိုးဗီဇပေါင်းစပ်ခြင်းမှာ အကျိုးကျေးဇူးများစွာ ရှိသော်လည်း ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများ ရှိနေဆဲပင်။ ၎င်းမှာ အခြားသော မျိုးရိုးဗီဇဆိုင်ရာ စိတ်ဆန္ဒများကို နှိပ်ကွပ်ရန်အတွက် အလွန်ခိုင်မာသော စိတ်စွမ်းအားကို လိုအပ်သည်။

သို့သော် လင်းဖုန်း နည်းလမ်းတစ်ခုကို တွေးမိသည်။ သူသည် နွားရိုင်း၏ အရှိန်အဝါကို ပိုမိုအာရုံစိုက် လေ့ကျင့်ပြီး နွားရိုင်း၏ ကြမ်းကြုတ်သော စိတ်ခံစားမှုများနှင့် အသားကျအောင် ပြုလုပ်ခြင်းအားဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ကျန်ရှိနေသော နွားရိုင်း၏ ကြမ်းကြုတ်သော စိတ်ဆန္ဒများကို တဖြည်းဖြည်း နှိပ်ကွပ်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

နောက်နေ့များမှာ စနေ၊ တနင်္ဂနွေ အားလပ်ရက် ဖြစ်သည်။ လင်းဖုန်းနှင့် လင်းချန်တို့မှာ အတန်းများစွာ မရှိပေ။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူတို့သည် အိမ်သို့ ပြန်လေ့ရှိကြသည်။

နံနက်စောစောတွင် လင်းချန်သည် လင်းဖုန်း၏ တိုက်ခန်းသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ မနေ့က လင်းဖုန်းသည် သုချန်ကို စင်ပေါ်တွင် အနိုင်ယူခဲ့ခြင်းမှာ အလွန်ပင် အံ့ဩစရာကောင်းလှသည်။ အထူးသဖြင့် လင်းဖုန်းတွင် ရောဂါဆန်းရှိသည်ကို သိထားသော လင်းချန်အတွက်မူ အလွန်ပင် စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့သည်။

“အစ်ကို... အစ်ကို တကယ်ပဲ အဆင်ပြေရဲ့လား”

“အဆင်ပြေပါတယ်ဆို၊ မဟုတ်ရင် ငါက သုချန်ကို ဘယ်လိုလုပ် အနိုင်ယူနိုင်မှာလဲ”

လင်းဖုန်းက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ သူသည် မျိုးရိုးဗီဇပေါင်းစပ်ကိရိယာကို ရရှိပြီး နွားရိုင်းမျိုးရိုးဗီဇနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ပြီးနောက်တွင် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း မကုန်ခမ်းနိုင်သော အင်အားများကို ခံစားနေရသည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ စိတ်မှာလည်း ယခင်ကထက် ပို၍ ပေါ့ပါးလာခဲ့သည်။

“မေးမလို့ မေ့နေတာ... အစ်ကို မနေ့က သုချန်ကို ဘယ်လိုလုပ် အနိုင်ယူလိုက်တာလဲ”

လင်းချန်မှာ အလွန်သိချင်နေသော်လည်း မနေ့က အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ ကျန်းမာရေးကို စိုးရိမ်နေသဖြင့် မမေးဖြစ်ခဲ့ပေ။

လင်းဖုန်း စဉ်းစားလိုက်သည်။ ဤကိစ္စကို သူ၏ မိသားစုအား အနှေးနှင့်အမြန် ပြောပြရမည် ဖြစ်သော်လည်း မျိုးရိုးဗီဇပေါင်းစပ်ကိရိယာ အကြောင်းကိုမူ ပြောပြ၍ မရပေ။ ထို့ကြောင့် လင်းဖုန်းက ဝိုးတဝါးပင် ပြောလိုက်သည်။

“ငါ အခုတလော သိုင်းကျင့်ရတာ အောင်မြင်မှု တချို့ ရနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ သံသယဖြစ်စရာတွေလည်း အများကြီးပဲ။ အိမ်ရောက်ရင် သေချာ စစ်ဆေးကြည့်ဖို့ လိုမယ်ထင်တယ်”

“ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်။ အိမ်ရောက်တာနဲ့ ဆေးစစ်ချက် အသေအချာ လုပ်ရမယ်။ အစ်ကို့ကျန်းမာရေး ဘာမှမဖြစ်ဖို့က အဓိကပဲ”

လင်းချန်မှာလည်း စိုးရိမ်နေသဖြင့် လင်းဖုန်းနှင့်အတူ ကျောင်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ ကျောင်းပြင်ပတွင် အနက်ရောင် ဇိမ်ခံကားတစ်စီးက အသင့်စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ ၎င်းမှာ အားလပ်ရက်များတွင် လင်းဖုန်းနှင့် လင်းချန်တို့ကို အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်ရန် လင်းဖုန်း၏ မိဘများက လွှတ်လိုက်သော ကားဖြစ်သည်။

လင်းဖုန်း ကားပေါ်တက်လိုက်ပြီးနောက် ကားမှာ တဖြည်းဖြည်း ထွက်ခွာသွားသည်။ လင်းဖုန်းသည် ပြတင်းပေါက်ပြင်ပမှ ရှုခင်းများကို ကြည့်ရင်း စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားလိုက်သည်။ အမှန်တကယ်တွင် သူသည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။ သူ၏ ရောဂါဆန်းမှာ မျိုးရိုးဗီဇပေါင်းစပ်မှုကြောင့် တကယ်ပဲ ပျောက်ကင်းနိုင်ပါမည်လား။

မကြာမီမှာပင် ကားသည် ဇိမ်ခံဗီလာများရှိရာ ရပ်ကွက်တစ်ခုအတွင်းသို့ ဖြည်းညင်းစွာ မောင်းဝင်သွားပြီး ဗီလာတစ်ခု၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။ လင်းဖုန်းနှင့် လင်းချန်တို့ ကားပေါ်မှ ဆင်းကာ ဗီလာအတွင်းသို့ ဝင်ခဲ့ကြသည်။

“အဖေ... အမေ”

ဗီလာအတွင်းတွင် ရွှေရောင်မျက်မှန် တပ်ထားသည့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ရှိနေသည်။ သူသည် အလွန်ပင် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သည့် ပုံစံရှိသည်။ သူကား လင်းဖုန်းနှင့် လင်းချန်တို့၏ ဖခင် လင်းကျုံး ပင် ဖြစ်သည်။

လင်းကျုံးသည် လင်းကော်ပိုရေးရှင်း ကို လက်ဗလာဖြင့် စတင်တည်ထောင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ဗဟိုပင်လယ်မြို့၏ အင်အားအကြီးဆုံး ကော်ပိုရေးရှင်းများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး သူသည် စီးပွားရေးလောက၏ ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ မိခင် လော့ရှုတင်း မှာလည်း နာမည်ကြီး ဖက်ရှင်ဒီဇိုင်နာတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဖက်ရှင်ကုမ္ပဏီတစ်ခုကို တည်ထောင်ခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် လင်းကော်ပိုရေးရှင်းနှင့် ပူးပေါင်းခဲ့ကာ ဖက်ရှင်ဆိုင်ရာ အဓိက အတိုင်ပင်ခံအဖြစ် တာဝန်ယူထားသူ ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော မိသားစုတွင် ငွေကြေးအတွက် ပူပန်စရာ မလိုပေ။ ထို့ကြောင့်ပင် လင်းဖုန်းသည် ရောဂါဆန်းကို ခံစားနေရသော်လည်း ယခုအချိန်အထိ ကျန်းမာစွာ ရှင်သန်နေနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အပတ်တိုင်း၏ အားလပ်ရက်များတွင် လင်းကျုံး နှင့် လော့ရှုတင်း တို့သည် သူတို့၏ အလုပ်များကို ဘေးဖယ်ထားကာ သားဖြစ်သူ လင်းဖုန်းနှင့်အတူ အချိန်ဖြုန်းရန် အိမ်သို့ ပြန်လာလေ့ရှိကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ လင်းဖုန်း၏ သက်တမ်းမှာ အကန့်အသတ်ရှိနေသည်ကို သိထားကြသည်။

“အဖေ... အမေ၊ ဆရာဝန် လျူကို အမြန်ခေါ်ပေးပါဦး။ အစ်ကို့ကို ဆေးစစ်ပေးဖို့”

လင်းချန် အိမ်ရောက်သည်နှင့် စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

“လင်းဖုန်း ဘာဖြစ်လို့လဲ”

လင်းကျုံး နှင့် လော့ရှုတင်းတို့ ချက်ချင်းပင် စိုးရိမ်သွားကြသည်။ သူတို့သား၏ ရောဂါမှာ မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို အခြေအနေ ဆိုးရွားသွားနိုင်သည်ကို သူတို့ သိထားကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့မိသားစုမှာ ဗီလာအတွင်း၌ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ဆေးကုသဆောင်တစ်ခုကိုပင် သီးသန့်တည်ဆောက်ထားပြီး သားဖြစ်သူကို အချိန်မရွေး ဆေးစစ်နိုင်ရန် အထူးကုဆရာဝန်တစ်ဦးကိုလည်း ခန့်ထားသည်။

လင်းချန်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြလိုက်သည်။ လင်းမိသားစု ဇနီးမောင်နှံမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မယုံကြည်နိုင်မှု၊ စိုးရိမ်မှုများဖြင့် ကြည့်လိုက်မိကြသည်။

“ဖုန်းအာ... မင်းက ဘယ်တုန်းက သိုင်းပညာမှာ ဒီလောက် တော်သွားတာလဲ။ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေလို့လား။ မင်းကို ဆေးကုသဆောင်မှာ စစ်ဆေးပေးဖို့ ငါ ဆရာဝန်လျူကို ခေါ်လိုက်မယ်”

မိသားစုတစ်ခုလုံး စတင်စိုးရိမ်လာကြသည်။

“အဖေ... အမေ၊ ကျွန်တော် အဆင်ပြေမှာပါ။ ကျွန်တော် တကယ်ကို နေလို့ကောင်းပါတယ်။ ဒါနဲ့ အစ်ကိုကြီးရော ပြန်မလာသေးဘူးလား”

“မင်းအစ်ကိုက အလုပ်တွေ များနေလို့ပါ။ သူက ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုလုံးကို တာဝန်ယူထားရတာဆိုတော့”

လင်းကျုံးက အေးအေးဆေးဆေးပင် ရှင်းပြလိုက်သည်။ လင်းမိသားစုတွင် သားသုံးယောက်နှင့် သမီးတစ်ယောက် ရှိသည်။ အကြီးဆုံးသား လင်းယုံ ကို လင်းကျုံးက ကုမ္ပဏီ၏ ဆက်ခံသူအဖြစ် လေ့ကျင့်ပေးထားပြီး ကုမ္ပဏီတွင် ဖခင်ဖြစ်သူကို အမြဲတမ်း ကူညီပေးနေသူ ဖြစ်သည်။

ဒုတိယသား လင်းဟိုင်မှာမူ စစ်တပ်သို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီး ယခုအခါ ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးက သူ၏ ပါရမီကို အလွန်သဘောကျသဖြင့် သူသည် စစ်တပ်တွင် အမြစ်တွယ်နေပြီဟု ဆိုနိုင်သည်။ သူသည် မိဘများ၏ ဂုဏ်ယူရသော သားတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။

တတိယမြောက်သားမှာ လင်းဖုန်း ဖြစ်ပြီး၊ စတုတ္ထမြောက် သမီးမှာ လင်းချန် ဖြစ်သည်။

လင်းမိသားစုတွင် အကြီးဆုံးနှင့် ဒုတိယသားတို့မှာ မိသားစု၏ ဂုဏ်ဆောင်များ ဖြစ်ကြသည်။ လင်းချန်မှာ ငယ်သေးသော်လည်း သိုင်းပညာတွင် ပါရမီအချို့ ရှိနေသဖြင့် နောင်တွင် ပရော်ဖက်ရှင်နယ် သိုင်းသမားတစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်ခြေ များသည်။ လင်းမိသားစု၏ ထောက်ပံ့မှုဖြင့် သူမသည်လည်း အောင်မြင်မှုများစွာ ရရှိဦးမည် ဖြစ်သည်။

လင်းဖုန်းတစ်ဦးတည်းသာ ငယ်စဉ်ကတည်းက ရောဂါဆန်းကို ခံစားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ မိသားစုတစ်ခုလုံး၏ ချစ်ခြင်းကို ရရှိထားသော်လည်း သူ၏ ရောဂါအတွက်မူ မည်သူမျှ ဘာမှမတတ်နိုင်ခဲ့ကြပေ။ ယခုအခါ လင်းမိသားစု ဇနီးမောင်နှံမှာ လင်းဖုန်း ကျန်ရှိနေသေးသော သက်တမ်းအတွင်း ပျော်ရွှင်စွာ ရှင်သန်သွားနိုင်ရန်သာ မျှော်လင့်ထားကြသည်။

ဆရာဝန်လျူမှာ ဖုန်းခေါ်ပြီးနောက် မကြာမီ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူသည် လင်းဖုန်းကို အပေါ်ယံ စစ်ဆေးကြည့်သော်လည်း မရေမရာ ဖြစ်နေဆဲပင်။

“သခင်လေးဖုန်းကို ဆေးကုသဆောင်ထဲ ခေါ်သွားပြီး အသေအချာ စစ်ဆေးဖို့ လိုလိမ့်

မယ်”

ထို့ကြောင့် မိသားစုတစ်ခုလုံး လင်းဖုန်းကို ဆေးကုသဆောင်အတွင်းသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ ဤဆေးကုသဆောင်ရှိ ကိရိယာများမှာ အဆင့်မြင့်ဆုံး ဖြစ်သည်။ ဤဆေးကုသဆောင်ကို ဆောက်လုပ်ရန်အတွက်ပင် သန်းပေါင်းရာချီ ကုန်ကျခဲ့သည်။ လင်းမိသားစုကဲ့သို့ ချမ်းသာသော မိသားစုမှသာ လင်းဖုန်းအတွက် ဤကဲ့သို့သော ဆေးကုသဆောင်ကို သီးသန့် ဆောက်လုပ်ပေးနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လင်းဖုန်းမှာလည်း အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။ သူသည် နွားရိုင်းမျိုးဗီဇနှင့် ပေါင်းစပ်ထားပြီး ယခင်ကထက် ပိုမိုတက်ကြွနေသော်လည်း ငယ်စဉ်ကတည်းက ခံစားခဲ့ရသော ရောဂါဆန်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူ ယုံကြည်မှု မရှိသေးပေ။

စမ်းသပ်မှုများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြုလုပ်နေစဉ် ဆရာဝန်လျူ၏ မျက်နှာမှာ တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုလေးနက်လာခဲ့သည်။ ဤသည်ကို မြင်ရသော လင်းမိသားစုမှာလည်း စိုးရိမ်မှုများဖြင့် ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်နေကြလေတော့သည်။