မျှော်လင့်မထားသော အခြေအနေ

ကြယ်တာရာအလင်း ကော်ဖီဆိုင်၏ ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် လင်းဖုန်း တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေသည်။ သူသည် ကော်ဖီတစ်ခွက်မှာယူပြီး ဆိုင်အတွင်းမှ ငြိမ့်ညောင်းသော တေးဂီတကို နားထောင်နေသည်။ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ လှုပ်ရှားသွားလာနေသော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း သူ၏ စိတ်နှလုံးမှာ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း လင်းဖုန်းမှာ အပြင်သို့ ထွက်လေ့မရှိပေ။ သူကိုယ်တိုင်ပင် သူသည် လူအများနှင့် မရောနှောဘဲ သီးသန့်ဆန်နေသူဖြစ်မှန်း သတိမထားမိခဲ့ပေ။ ယခု ကော်ဖီဆိုင်တွင် ထိုင်နေရသည့် ခံစားချက်မှာ ယခင်ကနှင့် မတူတော့ပေ။

ဤသည်မှာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရှိနေသော မျှော်လင့်ချက်နှင့်လည်း သက်ဆိုင်ပေလိမ့်မည်။ လူတစ်ယောက်တွင် မျှော်လင့်ချက် ရှိလာပြီဆိုလျှင် အရာရာတိုင်းမှာ လှပနေတတ်သည် မဟုတ်ပါလား။

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် လင်းဖုန်း၏ ဖုန်းမြည်လာသည်။ သူ၏ ညီမဖြစ်သူ လင်းချန် ထံမှ ဖြစ်သည်။

“လင်းချန်... နင်တို့ ဘယ်မှာလဲ”

“အစ်ကို... ညီမနဲ့ မမချူချန်း အဆောင်ကနေ ထွက်လာပြီ။ အဲဒီ သုချန်က တကယ်ကို စိတ်ပျက်ဖို့ကောင်းတာပဲ။ သူက မမချူချန်း အဆောင်ရှေ့မှာ လာပိတ်ပြီး အတင်းနှောင့်ယှက်နေတာ”

“နင်တို့ ဘာမှမဖြစ်ဘူးမလား။ ငါ လာခဲ့ရမလား”

“မလိုဘူး အစ်ကို... မမချူချန်းက အဲဒါကို ကိုင်တွယ်နိုင်ပါတယ်။ အစ်ကို ခဏပဲ စောင့်ပါ၊ ညီမတို့ အခု လာနေပြီ”

ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် လင်းဖုန်းသည် ထိုင်ခုံကို မှီလိုက်ကာ ဆိုင်အတွင်းရှိ ဂါဝန်ဖြူဝတ်ထားသော မိန်းကလေး တီးခတ်နေသည့် ပီယာနိုသံကို အာရုံစိုက် နားထောင်နေလိုက်သည်။

“အစ်ကို... ကော်ဖီတွေ အေးကုန်ပြီ။ နောက်တစ်ခွက် လဲပေးရမလားခင်ဗျာ”

နာရီဝက်ကျော် ကြာပြီးနောက် ဆိုင်ဝန်ထမ်းက လင်းဖုန်းထံ လာရောက် မေးမြန်းသည်။ လင်းဖုန်း ရှေ့မှ ကော်ဖီမှာ အေးစက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူ တစ်ငုံမျှ မသောက်ရသေးပေ။

“နောက်တစ်ခွက် ပေးပါဦး”

လင်းဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ လင်းချန်နှင့် ချူချန်းတို့ ဘာကြောင့် ရောက်မလာသေးတာလဲ။ သူ ဖုန်းထုတ်ပြီး လင်းချန်ထံ ပြန်ခေါ်လိုက်သည်။

“လူကြီးမင်း ခေါ်ဆိုသော ဖုန်းမှာ စက်ပိတ်ထားပါသည်...”

“စက်ပိတ်ထားတယ်လား”

လင်းဖုန်း ထူးဆန်းသွားသည်။ သူ၏ ညီမမှာ ဖုန်းစက်ပိတ်ထားလေ့ မရှိပေ။ ဖုန်းအားကုန်သွားတာလား။ လင်းဖုန်း ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ချူချန်း၏ နံပါတ်ကို ရှာကာ ခေါ်လိုက်သည်။ အနည်းငယ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ခေါ်ဖြစ်အောင် ခေါ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“လူကြီးမင်း ခေါ်ဆိုသော ဖုန်းမှာ စက်ပိတ်ထားပါသည်...”

ဖုန်းနှစ်လုံးစလုံး တစ်ပြိုင်တည်း စက်ပိတ်ထားခြင်းက လင်းဖုန်းကို သတိပေးချက် ထုတ်လိုက်သလိုပင်။ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေပြီ။ လင်းချန်နှင့် ချူချန်းတို့ ဖုန်းနှစ်လုံးစလုံး တစ်ပြိုင်တည်း စက်ပိတ်သွားခြင်းမှာ တိုက်ဆိုင်မှုဆိုလျှင်လည်း အလွန်လွန်ကဲသော တိုက်ဆိုင်မှု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လင်းချန်နှင့် ဖုန်းပြောစဉ်က သုချန်တစ်ယောက် ချူချန်းကို နှောင့်ယှက်နေသည်ဟု ကြားခဲ့ရသည်။ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားတာလား။

ထိုအတွေးဝင်လာသည်နှင့် လင်းဖုန်း ကော်ဖီဆိုင်တွင် ဆက်မစောင့်နိုင်တော့ပေ။ သူသည် ဒရိုင်ဘာကို ဗဟိုပင်လယ်တက္ကသိုလ်သို့ တိုက်ရိုက်မောင်းခိုင်းလိုက်သည်။

မကြာမီ လင်းဖုန်း တက္ကသိုလ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ကျောင်းပေါက်ဝတွင် သူ၏ ညီမ လင်းချန် လမ်းဘေး၌ ရပ်ထားခဲ့သော အနီရောင် ပြိုင်ကားလေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ကားက ဒီမှာ ရှိနေသေးတာလား။ ဒီလောက်ကြာနေပြီကို... မဖြစ်နိုင်တာ”

လင်းဖုန်း ချက်ချင်းပင် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူ သုချန်ကို ပြေးမြင်လိုက်ပြီး သုချန်၏ အဆောင်သို့ ချက်ချင်း အပြေးသွားလေတော့သည်။

ဗဟိုပင်လယ်တက္ကသိုလ် အမျိုးသားဆောင်တွင် သုချန်၏ အခန်းဖော်များမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကြသည်။ သုချန်က ဒီနေ့ ချူချန်းကို ချစ်ခွင့်ပန်ဖို့ သွားတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ ဒီလောက် စောစော ပြန်ရောက်လာတာလဲ။ ၎င်းအပြင် သုချန်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့နေပြီး ချွေးများလည်း ဒီးဒီးကျနေသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ထူးဆန်းနေသည်။

သို့သော် အခန်းဖော်များက သူ့ကို မမေးရဲကြပေ။ သုချန်မှာ မာနကြီးပြီး လူမှုဆက်ဆံရေး ညံ့ဖျင်းသူ ဖြစ်သဖြင့် အဆောင်တွင် အပေါင်းအသင်း မရှိပေ။ ကြည့်ရသည်မှာ သုချန်၏ ချစ်ခွင့်ပန်မှုမှာ ကျရှုံးခဲ့ပုံရသည်။ စိတ်တိုနေသူကို သွားပြီး မဆွချင်ကြပေ။

တကယ်တမ်းတွင် လူတိုင်းက သုချန်၏ ပြဿနာကို သိကြသည်။ သုချန်မှာ သိုင်းပညာကလပ်၏ နတ်သမီးလေးနှစ်ပါးထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သူ ချူချန်းကို လိုက်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ချူချန်းက သုချန်ကို စိုးစဉ်းမျှ ဂရုမစိုက်ပေ။ ချူချန်းမှာ ဇီဝဗေဒအဓိကကျောင်းသား လင်းဖုန်းအပေါ် ခံစားချက်ရှိနေသည်ကို အရူးပင် သိနိုင်ပေသည်။

သုချန်က အခုလို အတင်းအကျပ် ချစ်ခွင့်ပန်ခြင်းမှာ ကောင်းသောရလဒ် မည်သို့ ထွက်လာနိုင်မည်နည်း။

သုချန်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် စကားတစ်လုံးမျှ မပြောဘဲ ထိုင်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖတ်ဖြူလျော် ဖြစ်နေပြီး နှုတ်ခမ်းများပင် ပြာနှမ်းနေသည်။ ကြီးမားသည့် ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ သုချန်မှာ ဝမ်းနည်းခြင်း သို့မဟုတ် နောင်တရခြင်း မရှိပေ။ သူသည် ကြောက်ရွံ့နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ကျောက်ဖိန် တစ်ယောက် ဤမျှအထိ ရူးသွပ်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ မူလက သုချန်သည် ဒီနေ့ ချူချန်းကို ချစ်ခွင့်ပန်ရန်အတွက် သူ၏ သူငယ်ချင်း ကျောက်ဖိန်ကို ခေါ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတော့ သခင်လေးကျောက်မှာ သူတို့ သူငယ်ချင်းတွေထဲတွင် သြဇာအရှိဆုံးဖြစ်ပြီး ကျောက်ဖိန်ကိုယ်တိုင်ကလည်း လင်းချန်ကို လိုက်နေသူဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သုချန်သည် ချူချန်း၏ အဆောင်ရှေ့တွင် ချစ်ခွင့်ပန်ခဲ့သည်။ သို့သော် ချူချန်းက ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆိုခဲ့သည်။

အဲ့ဒါက လူအများရှေ့တွင် သုချန်ကို အလွန် အရှက်ရစေခဲ့သည်။

ချူချန်းနှင့် လင်းချန်တို့ အဆောင်က ထွက်သွားပြီးနောက် ကျောက်ဖိန်က ချူချန်းနှင့် လင်းချန်တို့ကို ဖမ်းဆီးပြီး သူတို့စိတ်ကြိုက် ပျော်ပါးကြရန် အကြံပေးခဲ့သည်။ သုချန်က ကျောက်ဖိန် နောက်ပြောင်နေသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ကျောင်းပြင်ရောက်သည်နှင့် ကျောက်ဖိန်က သူ၏ သက်တော်စောင့်များကို လင်းချန်နှင့် ချူချန်းတို့ကို ဖမ်းဆီးရန် အမှန်တကယ် အမိန့်ပေးခဲ့လေသည်။

သုချန် တကယ်ကို ကြောက်သွားခဲ့သည်။ ကျောက်ဖိန်က ဤမျှအထိ ရဲတင်းလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ချူချန်းကို ထားလိုက်ပါဦး၊ လင်းချန် တစ်ယောက်တည်းနှင့်ပင် သုချန်အနေဖြင့် မပြစ်မှားရဲပေ။ သူ လင်းဖုန်းကို မနာလိုဖြစ်နေသော်လည်း လင်းမိသားစု၏ သြဇာအာဏာကို သူ ကောင်းကောင်းသိသည်။ ကျောက်ဖိန်နှင့်အတူ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို သူ မည်သို့ လုပ်ရဲပါမည်နည်း။

ထို့ကြောင့် သုချန်သည် ကျောက်ဖိန်နှင့် ဆက်မနေရဲတော့ဘဲ အဆောင်သို့ အမြန်ပြန်လာခဲ့သည်။ သို့သော် သူ ကြောက်နေဆဲပင်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤကိစ္စမှာ သူ့ကြောင့် စတင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ချူချန်းနှင့် လင်းချန်တို့ တစ်ခုခုဖြစ်သွားလျှင် ကျောက်ဖိန်၏ အဆင့်အတန်းကြောင့် သူ လွတ်မြောက်နိုင်သော်လည်း သုချန်မှာမူ သေချာပေါက် ဒုက္ခရောက်ပေလိမ့်မည်။

“ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ... ဒါမျိုး ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ...”

သုချန်၏ မျက်လုံးများမှာ အနှစ်သာရ မရှိတော့ပေ။ သူ ဤမျှအထိ အားကိုးရာမဲ့မှုကို ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝုန်း

ရုတ်တရက် အဆောင်တံခါးမှာ ကန်ဖွင့်ခံလိုက်ရသည်။ လင်းဖုန်း၏ ထက်ရှသော အကြည့်များက အခန်းအတွင်း ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ဖြူလျော့နေသော သုချန်ကို ချက်ချင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် သုချန်ကို ဆွဲထူလိုက်ပြီး အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။

“သုချန်... ငါ့ညီမနဲ့ ချူချန်း ဘယ်မှာလဲ”

သုချန်သည် ကြောက်နေသော်လည်း လင်းဖုန်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဒေါသထွက်သွားကာ ခနဲ့တဲ့တဲ့ ရယ်လိုက်သည်။

“သူတို့ ဘယ်မှာလဲဆိုတာ ငါက ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ”

“မင်းက မပြောဘူးပေါ့လေ”

လင်းဖုန်း သုချန်နှင့် စကားအရှည်ကြီး မပြောတော့ပေ။ သူသည် သုချန်၏ မျက်နှာကို လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်သည်။ သုချန်၏ ပါးစပ်အတွင်း သွေးများ ပြည့်သွားပြီး သွားအချို့လည်း ကျိုးထွက်သွားသည်။ ထို့အပြင် လင်းဖုန်း၏ ကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပြီး ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲကြီးတစ်ကောင်နှင့် တူနေသည်။ အဆောင်အတွင်းရှိ အခြားသူများမှာလည်း ဆောင်းတွင်းမှ ပုစဉ်းရင်ကွဲများကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေကြပြီး စကားတစ်လုံးမျှ မပြောရဲကြပေ။

“ပြောစမ်း... သူတို့ ဘယ်မှာလဲ”

လင်းဖုန်း၏ အသံမှာ အလွန်အေးစက်နေပြီး ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။ သုချန်သည် ရေခဲတိုက်ထဲ ရောက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ လင်းဖုန်း၏ အကြည့်များမှာ လူသတ်နိုင်လောက်သည့်အထိ ပြင်းထန်နေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သုချန် စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းသွားတော့သည်။

“ငါ ပြောမယ်... အားလုံး ပြောပါ့မယ်။ လင်းဖုန်း... ဒါက ငါနဲ့ တကယ် မဆိုင်ဘူး။ ကျောက်ဖိန်ကြောင့်ပါ။ သူက မင်းညီမ လင်းချန်ကို လိုက်နေတာ၊ ဒါပေမဲ့ လင်းချန်က သူ့ကို အခွင့်အရေး မပေးခဲ့ဘူး။ အဲဒါနဲ့ သူ စိတ်တိုပြီး ဒီနေ့ လင်းချန်ကို ဖမ်းသွားတာ။ ချူချန်းကိုလည်း ဖမ်းသွားတယ်။ မြန်မြန် သွားကယ်ပါဦး”

လင်းချန်နှင့် ချူချန်းတို့ ဖမ်းဆီးခံလိုက်ရသည်ဟု ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လင်းဖုန်းသည် သုချန်ကို သတ်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။ သို့သော် သူ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားပြီး ဆက်မေးလိုက်သည်။

“ကျောက်ဖိန်ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ”

“သူက မင်းညီမ လင်းချန်နဲ့ အတန်းတူပဲ။ သူ့မိသားစုက အတော်လေး သြဇာရှိတယ်လို့ ကြားတယ်။ သူကလည်း အမြဲတမ်း စည်းကမ်းမဲ့တာတွေ လုပ်တတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းညီမနဲ့ ချူချန်းကို ဖမ်းရဲလောက်အောင် ရဲတင်းလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး”

“ကျောက်ဖိန် ဘယ်ကို သွားတာလဲ”

“ငါ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျောက်ဖိန်ရဲ့ ကားနံပါတ်ကိုတော့ ငါ သိတယ်”

သုချန် တကယ်ကို ကြောက်လန့်နေသဖြင့် သူ သိသမျှ အားလုံးကို မဆိုင်းမတွ ပြောပြလိုက်သည်။

လင်းဖုန်းသည် သုချန်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။ သုချန် ဤကိစ္စတွင် ပါဝင်သည်ဖြစ်စေ၊ မပါဝင်သည်ဖြစ်စေ သူ၏ ညီမ လင်းချန်နှင့် ချူချန်းတို့ တစ်ခုခုဖြစ်သွားခဲ့လျှင် သုချန်ကို တစ်သက်လုံး နောင်တရသွားအောင် လုပ်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

လင်းဖုန်း ကျောင်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ ဤကိစ္စမှာ အလွန်ကြီးမားလှသဖြင့် သူ တစ်ယောက်တည်းနှင့် မရမှန်း သူ သိသည်။ ထို့အပြင် သူ၏ ညီမမှာ အန္တရာယ်ရှိနေသဖြင့် သူ၏ မိသားစု အင်အားကို အသုံးချရမည်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူ၏ ဖခင် လင်းရှုံ ထံသို့ ချက်ချင်း ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။

“အဖေ... ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်လို့။ ညီမ ဖမ်းခေါ်သွားခံရပြီ။ ဖမ်းသွားတဲ့သူနာမည်က ကျောက်ဖိန်တဲ့၊ သူက ညီမရဲ့ အတန်းဖော်ပဲ။ သူ့ရဲ့ နောက်ခံကို စစ်ပေးပါ။ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ ကားနံပါတ်ကိုလည်း ကျွန်တော် သိတယ်၊ ကျောက်ဖိန်ရဲ့ ကား ဘယ်မှာလဲဆိုတာ မြန်မြန် စုံစမ်းပေးပါဦး”

ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် လင်းဖုန်း ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။

သုံးမိနစ်အကြာတွင် လင်းဖုန်း၏ ဖုန်းမြည်လာသည်။ သူ၏ ဖခင်ထံမှ ဖြစ်သည်။

“ဖုန်းအာ... ကျောင်းမှာပဲ နေပါ၊ စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်နဲ့။ ငါ ကျောက်ဖိန်ရဲ့ ကားကို တွေ့ပြီ။ လင်းချန်ကို ကယ်ဖို့ လူလွှတ်လိုက်မယ်”

ဖုန်းထဲမှ လင်းရှုံ၏ အသံမှာ အလွန် တည်ငြိမ် လေးနက်နေသည်။ လင်းဖုန်း စိတ်မထိန်းနိုင်ဘဲ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားမှာကို စိုးရိမ်နေပုံရသည်။

“အဖေ... ကျောက်ဖိန်ရဲ့ အဆင့်အတန်းက ထူးခြားနေလို့လား”

“ဖုန်းအာ... ဒီကိစ္စမှာ မပါနဲ့တော့။ ငါ အားလုံးကို ကိုင်တွယ်လိုက်မယ်”

“အဖေ... လင်းချန်က ကျွန်တော့်ညီမပါ။ သူ့ကို အန္တရာယ်ထဲမှာ ပစ်မထားနိုင်ဘူး။ သူ အခု အန္တရာယ်ရှိနေတာ။ ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် အရင်ဆုံး ကယ်ရမှာပဲ။ အဖေ... ကျောက်ဖိန် ရှိနေတဲ့ လိပ်စာကို ပြောပြပါ”

ဖုန်းအခြားတစ်ဖက်တွင် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် လင်းရှုံသည် လင်းဖုန်းအား လိပ်စာကို ပြောပြလိုက်သည်။

လင်းဖုန်း ချက်ချင်း ဖုန်းချလိုက်ပြီး ဒရိုင်ဘာကို ပြောလိုက်သည်။

“သစ်တောဗီလာကို အမြန်ဆုံး မောင်းပါ”

ကားမှာ ချက်ချင်းပင် အရှိန်ပြင်းစွာ ထွက်ခွာသွားသည်။ လင်းဖုန်း ကားပေါ်တွင် ထိုင်နေသော်လည်း သူ၏ အကြည့်များမှာ ထာဝရရေခဲပြင်ကဲ့သို့ အေးစက်နေသည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ကြမ်းကြုတ်သည့် ဒေါသများမှာလည်း တောက်လောင်နေတော့သည်။

“ညီမလေး... ဘာမှမဖြစ်ပါစေနဲ့…”