အခြေစိုက်စခန်း
Vol. 2 Ch. 34
အနန္တလမ်းစဉ်အကယ်ဒမီ၏ အခြေစိုက်စခန်းမှာ အလွန်ကြီးမားလှသဖြင့် ရှာဖွေရလွယ်ကူပေသည်။ လင်းဖုန်းနှင့် ဖုန်းရှို့တို့မှာ မကြာမီမှာပင် အခြေစိုက်စခန်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။
အခြေစိုက်စခန်းအတွင်း၌ လူအများအပြား သွားလာနေကြသဖြင့် အတော်ပင် စည်ကားနေပုံရသည်။ သို့သော် အများစုမှာ ဝန်ထမ်းများသာ ဖြစ်ကြပြီး အနန္တလမ်းစဉ်အကယ်ဒမီမှ ကျောင်းသားများမှာမူ အရေအတွက် အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။
လင်းဖုန်းနှင့် ဖုန်းရှို့တို့ အခြေစိုက်စခန်းထဲသို့ ဝင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ကို တားဆီးလိုက်သည်။
“ဒါက အနန္တလမ်းစဉ်အကယ်ဒမီရဲ့ အခြေစိုက်စခန်းပဲ။ ပြင်ပလူတွေ ဝင်ခွင့်မရှိဘူး”
“ကျွန်တော်တို့က အနန္တလမ်းစဉ်အကယ်ဒမီက ကျောင်းသားတွေပါ။ ပြင်ပနယ်မြေကို လာဖို့ လျှောက်ထားခဲ့တာပါ”
“အော်... ပြင်ပနယ်မြေကို လာဖို့ လျှောက်ထားတဲ့သူတွေ နောက်ထပ် ရောက်လာပြန်ပြီလား။ ရှင်တို့ရဲ့ ကျောင်းသားကတ်တွေကို ပြပါဦး”
လင်းဖုန်းနှင့် ဖုန်းရှို့ကို တားလိုက်သူမှာ အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူတို့၏ ကတ်များကို စစ်ဆေးပြီးနောက် အခြေစိုက်စခန်းအတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
ဖုန်းရှို့က မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။
“ကျောင်းသားတွေကို ဘာလို့ သိပ်မတွေ့ရတာလဲ။ ကျွန်တော် မှတ်မိတာတော့ အနန္တလမ်းစဉ်အကယ်ဒမီကနေ ပြင်ပနယ်မြေကို လာဖို့ လျှောက်ထားတဲ့သူ အယောက် ၁၀၀ ကျော် ရှိတယ်ဆိုလားလို့”
အမျိုးသမီးငယ်က လင်းဖုန်းနှင့် ဖုန်းရှို့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ရှင်တို့ လာတဲ့အချိန်က တကယ် မကောင်းဘူး။ အခုလိုချိန်မျိုးမှာ ပြင်ပနယ်မြေကို လာတာက အရမ်း အန္တရာယ်များတယ်။ ကျောင်းသားတွေကို သိပ်မတွေ့ရတာကတော့ သူတို့အားလုံး စစ်ပွဲထဲကို သွားရောက် ပါဝင်တိုက်ခိုက်နေကြလို့ပဲ”
“စစ်ပွဲလား။ ပြင်ပနယ်မြေမှာ စစ်ပွဲ ဖြစ်နေတာလား”
ဖုန်းရှို့၏ မျက်နှာ ပျက်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိသွားပုံရသည်။
“ဟုတ်တယ်။ မကြာသေးခင်ကပဲ နဂါးတောင်အခြေစိုက်စခန်းက ကြမ်းကြုတ်သားရဲတွေနဲ့ အကြီးအကျယ် စစ်ဖြစ်နေတာ။ အဲဒါက အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲပဲ။ တကယ်လို့ ငါတို့သာ အောင်မြင်ခဲ့ရင် နဂါးတောင်အခြေစိုက်စခန်းက ရှေ့ကို ကီလိုမီတာ ထောင်နဲ့ချီပြီး နယ်မြေတိုးချဲ့နိုင်လိမ့်မယ်။ အဲဒီထဲမှာ ပါဝင်တဲ့ သတ္တုတွင်း သုံးခု၊ ကုန်းပြင်မြင့် နှစ်ခုနဲ့ သစ်တောတစ်ခုလုံးက လူသားတွေရဲ့ နယ်မြေ ဖြစ်လာတော့မှာ”
အမျိုးသမီးငယ်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
“အစ်ကိုဖုန်း... ကျွန်တော်တို့ တကယ်ပဲ အချိန်မှားပြီး လာမိပြီနဲ့ တူတယ်...”
ဖုန်းရှို့က ညှိုးငယ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ လင်းဖုန်း နားမလည်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူက အခြေအနေကို အသေးစိတ် ထပ်မံ ရှင်းပြလိုက်သည်။
လူသားတို့၏ နယ်မြေမှာ တစ်ကမ္ဘာလုံး၏ ၁၀ ရာခိုင်နှုန်း ခန့်သာ ရှိသည်။ ကျန်ရှိသော ၉၀ ရာခိုင်နှုန်း မှာ ကြမ်းကြုတ်သားရဲများ ကြီးစိုးရာ ပြင်ပနယ်မြေများ ဖြစ်ကြသည်။ လွန်ခဲ့သော ရာစုနှစ်အနည်းငယ်အတွင်း လူသားများထဲမှ ကျွမ်းကျင်သူများ ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့်အမျှ လူသားမျိုးနွယ်မှာလည်း နယ်မြေများကို စတင် တိုးချဲ့ခဲ့ကြသည်။
အခြေစိုက်စခန်း တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရှေ့တိုးတည်ဆောက်ခြင်းမှာ လူသားမျိုးနွယ် ရှင်သန်ရန်အတွက် ပြင်ပနယ်မြေများကို ဝါးမြိုပြီး နယ်မြေလုယူခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ခြုံငုံကြည့်လျှင် ကြမ်းကြုတ်သားရဲများမှာ အလွန် အစွမ်းထက်ပုံရသည်။ သူတို့သည် ကမ္ဘာတစ်ခုလုံး၏ ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းကို သိမ်းပိုက်ထားပြီး အရေအတွက်မှာလည်း လူသားများထက် များစွာ သာလွန်သည်။ သို့သော် သားရဲများ၌ ခိုင်မာသော အုပ်ချုပ်သူ မရှိဘဲ အုပ်စုလိုက်သာ သီးခြားစီ လှုပ်ရှားကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် လူသားသိုင်းသမားများက သူတို့ကို လူစုခွဲ၍ တိုက်ခိုက်ခြင်း၊ အင်အားစုစည်း၍ သားရဲအုပ်စုများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု နှိမ်နင်းခြင်းများ ပြုလုပ်ကာ အရင်းအမြစ်များနှင့် နယ်မြေများကို ရယူနိုင်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
နဂါးတောင်အခြေစိုက်စခန်းဟု ခေါ်ဆိုခြင်းမှာ ယင်းတည်နေရာသည် ကီလိုမီတာ တစ်ထောင်ခန့် ပတ်လည်ရှိပြီး ကောင်းကင်မှ ကြည့်လျှင် နဂါးကြီးတစ်ကောင်နှင့် တူသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ နဂါးတောင်အခြေစိုက်စခန်း၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ထိုမြေနေရာတစ်ခုလုံးကို သိမ်းပိုက်စိုးမိုးရန် ဖြစ်သည်။
အခြေအနေအရ နဂါးတောင်အခြေစိုက်စခန်းသည် သားရဲများနှင့် အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲကို စတင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲများမှာ အကျိုးအမြတ် အလွန်ကြီးမားသော်လည်း လက်တွေ့တွင် သိုင်းသမား အမြောက်အမြား သေဆုံးရလေ့ရှိသည်။ မျိုးရိုးဗီဇကန့်သတ်ချက်ကို ချိုးဖျက်ထားသော သာလွန်လူသား ကျွမ်းကျင်သူများပင်လျှင် အသက်ဆုံးရှုံးရနိုင်ခြေ ရှိသည်။
သိုင်းသမားများ၏ လူမှုအဆင့်အတန်းမှာ မြင့်မားလှသော်လည်း ၎င်းမှာ ပြင်ပနယ်မြေရှိ သွေးချောင်းစီး တိုက်ပွဲများစွာမှတစ်ဆင့် ရယူထားခြင်း ဖြစ်သည်။
အမျိုးသမီးငယ်က သူတို့နှစ်ဦးကို မှတ်ပုံတင်ရန် ခေါ်ဆောင်သွားပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။
“ရှင်တို့က လွတ်လပ်တဲ့ သိုင်းသမားအနေနဲ့ လုပ်မှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အနန္တလမ်းစဉ်အကယ်ဒမီရဲ့ အမဲလိုက်သိုင်းသမား အနေနဲ့ လုပ်မှာလား”
“အဲဒီနှစ်ခုက ဘာကွာလို့လဲ”
“ကွာတာပေါ့။ အမဲလိုက်သိုင်းသမားတွေက အကယ်ဒမီကနေ ကြိုတင်သုံးစွဲခွင့်ကို ရမယ်။ ပုံမှန်အားဖြင့် အမှတ် ၁၀၀ အထိ ကြိုသုံးလို့ရတယ်။ ပြီးတော့ အကယ်ဒမီက ပစ္စည်းတွေကို ၂၀ ရာခိုင်နှုန်း လျှော့ဈေးနဲ့ ဝယ်လို့ရမယ်။ နောက်ပြီးတော့ အမဲလိုက်သိုင်းသမားတွေက အကျိုးပြုမှတ်တွေလည်း ရဦးမယ်။ အကျိုးပြုမှတ်တွေက အဆင့်တစ်ခုထိ ရောက်သွားရင် ပစ္စည်းဝယ်တဲ့အခါ ပိုပြီး လျှော့ဈေးရလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အားနည်းချက်ကတော့ အမဲလိုက်လို့ ရလာတဲ့ အရင်းအမြစ်တွေရဲ့ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းကို အကယ်ဒမီကို ပေးဆောင်ရမှာပဲ”
“လွတ်လပ်တဲ့ သိုင်းသမားတွေကလည်း လုံးဝ လွတ်လပ်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့လည်း အကယ်ဒမီရဲ့ အစီအစဉ်တွေကို နာခံရမယ်။ ဒါပေမဲ့ ကြိုတင်သုံးစွဲခွင့် မရသလို လျှော့ဈေးလည်း မရဘူး။ အဲဒီအစား အမဲလိုက်လို့ ရလာတဲ့ အရင်းအမြစ်တွေရဲ့ ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းကိုပဲ ပေးဆောင်ဖို့ လိုအပ်တယ်”
လင်းဖုန်းနှင့် ဖုန်းရှို့တို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ပေးဆောင်ရမည့် ပမာဏမှာ ၁၀ ရာခိုင်နှုန်းသာ ကွာခြားသော်လည်း လျှော့ဈေးရရှိမည့် အချက်မှာ များစွာပို၍ စွဲဆောင်မှု ရှိလှသည်။
ထို့အပြင် အနန္တလမ်းစဉ်အကယ်ဒမီက အမဲလိုက်သိုင်းသမားများအတွက် အခြားသော အကျိုးခံစားခွင့်များကိုလည်း ပေးအပ်ထားသည်။
“အမဲလိုက်သိုင်းသမားပဲ လုပ်မယ်”
လင်းဖုန်းက ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“ရွေးချယ်မှု မှန်တယ်။ အမှန်တော့ ပြင်ပနယ်မြေကို လာတဲ့ ကျောင်းသား ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော်က အမဲလိုက်သိုင်းသမားပဲ လုပ်ကြတာပါ”
အမျိုးသမီးငယ်၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူတို့နှစ်ဦးအတွက် အမဲလိုက်သိုင်းသမား အမှတ်အသားကတ်များကို လျင်မြန်စွာ ပြုလုပ်ပေးလိုက်သည်။
“ကဲ... အခုကစပြီး ရှင်တို့နှစ်ယောက်က နဂါးတောင်အခြေစိုက်စခန်းရဲ့ အမဲလိုက်သိုင်းသမားတွေ ဖြစ်သွားပြီ။ ရှင်တို့ ဒီအမှတ်အသားကတ်တွေကို အမြဲတမ်း ဆောင်ထားရမယ်။ ဒါက သားရဲတွေကို နှိမ်နင်းတဲ့အခါ ရှင်တို့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်တွေကို သက်သေခံပေးမယ့်အရာပဲ။ ရှင်တို့ ဘယ်နှစ်ကောင် သတ်သတ် ဒီထဲမှာ အလိုအလျောက် မှတ်တမ်းတင်သွားပြီး အမှတ်တွေ၊ အကျိုးပြုမှတ်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးလိမ့်မယ်”
ထို့နောက် သူမသည် လင်းဖုန်းနှင့် ဖုန်းရှို့တို့ကို မြေပုံတစ်ခု၏ ရှေ့သို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ မြေပုံကို ညွှန်ပြရင်း သူမက ဆက်ပြောသည်။
“ဒါက နဂါးတောင်ရဲ့ ကီလိုမီတာ ၁၀၀၀ ပတ်လည် မြေပုံပဲ။ ဒီနယ်မြေအတွင်းမှာ သတ်တဲ့ သားရဲတွေကိုပဲ အမှတ်အဖြစ် ပြောင်းလဲပေးမှာ။ ဒီနယ်မြေတွင်းက မဟုတ်ရင်တော့ သားရဲအလောင်းတွေကို ကုန်သည်တွေဆီမှာပဲ ရောင်းရလိမ့်မယ်”
“ဒီနယ်မြေထဲမှာ သာမန်သားရဲ တစ်ကောင်ကို ၀.၁ မှတ်ပဲ ရမယ်။ ဆိုလိုတာက ၁ မှတ်ရဖို့ သာမန်သားရဲ ၁၀ ကောင် သတ်ရမယ်”
“လက်ရွေးစင်အဆင့် သားရဲတစ်ကောင်ဆိုရင် ၁ မှတ် ရပြီး သားရဲအရှင်သခင် တစ်ကောင်ဆိုရင်တော့ ၁၀ မှတ် ရလိမ့်မယ်”
လင်းဖုန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး အေးဆေးစွာ မေးလိုက်သည်။
“သားရဲဘုရင်တွေ ဆိုရင်ရော ဘယ်လောက်ရမလဲ”
“သားရဲဘုရင်တွေ ဟုတ်လား”
အမျိုးသမီးငယ်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးကာ ဆက်ပြောသည်။
“ဒီနယ်မြေမှာ သားရဲဘုရင်တွေ ရှိပေမဲ့ အရမ်းကို ရှားတယ်။ ပြီးတော့ သားရဲဘုရင်တွေက ပရော်ဖက်ရှင်နယ် သိုင်းသမားတွေအတွက်တော့ အနိုင်ယူဖို့ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပါပဲ။ အကယ်၍ ရှင်တို့ ကံမကောင်းလို့ သားရဲဘုရင်နဲ့ တွေ့ခဲ့ရင်တော့ ကျွန်မမှာ အကြံပြုချက် တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ အဲဒါကတော့ အစွမ်းကုန် ဝေးနိုင်သမျှ ဝေးအောင်သာ အမြန်ပြေးပါ”
“သားရဲဘုရင်ကို သတ်ရင် အမှတ် မရဘူးလား”
လင်းဖုန်းမှာ အစအဆုံး လုံးစေ့ပတ်စေ့ သိချင်နေဆဲပင်။
“ရတာပေါ့။ တကယ်လို့ ရှင်သာ သားရဲဘုရင်တစ်ကောင်ကို သတ်နိုင်ခဲ့ရင် အမှတ် ၁၀၀ ရလိမ့်မယ်”
အမျိုးသမီးငယ်မှာ လင်းဖုန်းကို ရည်မှန်းချက် အလွန်ကြီးသူဟု ထင်မိသွားသည်။ သို့သော် ပြင်ပနယ်မြေသို့ လာဝံ့သော ကျောင်းသားများမှာ ပါရမီရှင်များ ဖြစ်ကြသဖြင့် ယုံကြည်မှု ရှိနေခြင်းမှာ သဘာဝကျသည်ဟု သူမ ယူဆလိုက်သည်။
သို့သော်လည်း ပြင်ပနယ်မြေတွင် အချိန်အနည်းငယ် ကြာအောင် နေထိုင်ပြီးပါက ကြမ်းကြုတ်သားရဲများ မည်မျှ ကြောက်စရာကောင်းသည်ကို သူတို့ သိလာပါလိမ့်မည်။ သားရဲဘုရင် မပြောနှင့် သားရဲအရှင်သခင် တစ်ကောင်ပင်လျှင် ဤပါရမီရှင် ကျောင်းသားများကို ခေါင်းခဲစေရန် လုံလောက်သည်။
“ဒါနဲ့... ကျွန်တော်တို့ အခု ရှေ့တန်းကို သွားလို့ ရမလား”
“ရှေ့တန်းကို ဟုတ်လား။ အခုတော့ ရှေ့တန်းကို မသွားဖို့ အကြံပြုချင်တယ်။ အခြေစိုက်စခန်းနဲ့ မလှမ်းမကမ်း နေရာတွေမှာပဲ အရင် ရှင်းလင်းကြည့်ပါ။ အဲဒီမှာ လွတ်သွားတဲ့ သားရဲတွေ အများကြီး ရှိနေဦးမှာပဲ။ အဲဒါတွေကို သတ်ရင်လည်း အမှတ်ရတာပဲလေ”
“နားလည်ပါပြီ”
“စကားမစပ်... ရှင်တို့ရဲ့ ကတ်ထဲမှာ ဆက်သွယ်ရေး စက်ပါတယ်။ အန္တရာယ်တစ်ခုခုနဲ့ တွေ့ရင် အကူအညီ တောင်းလို့ရတယ်။ တကယ်လို့ တခြားသူဆီက အကူအညီတောင်းတဲ့ မက်ဆေ့ချ် လက်ခံရရှိရင်လည်း တတ်နိုင်သမျှ သွားရောက် ကူညီပေးကြပါ။ အရေးကြီးဆုံးကတော့ စစ်ပွဲအတွင်းမှာ နဂါးတောင်အခြေစိုက်စခန်းရဲ့ တပ်မှူးက မင်းတို့ကို တာဝန်အရ ဆင့်ခေါ်ပိုင်ခွင့် ရှိတယ်။ အခုက စစ်ပွဲဖြစ်နေပေမဲ့ ဒုတိယအကြိမ် ဆင့်ခေါ်တာ မရှိသေးဘူး။ တကယ်လို့ ဆင့်ခေါ်စာ ရောက်လာရင်တော့ ချက်ချင်း သွားရမယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ ပြင်းထန်တဲ့ အပြစ်ပေးမှုတွေ ခံရလိမ့်မယ်”
လင်းဖုန်းနှင့် ဖုန်းရှို့တို့ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ ဤအမျိုးသမီးငယ်မှာ အနည်းငယ် စကားများသော်လည်း သူမကြောင့် နဂါးတောင်အခြေစိုက်စခန်း၏ အခြေအနေကို ကောင်းကောင်း နားလည်သွားသည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ အခြေစိုက်စခန်းမှ စီစဉ်ပေးထားသော အဆောင်သို့ ပြန်လာခဲ့ပြီး နောက်ထပ် လုပ်ဆောင်ရမည့် အစီအစဉ်များကို စနစ်တကျ စတင် ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ကြတော့သည်။