အခန်း (၁၀၄၃-၁၀၄၄)
Vol. 105 Ch. 1043-1044
အခန်း (၁၀၄၃) ချောင်ဖုန်းနယ်မြေမှာ အတုမဲ့
သူ ဓားသင်္ချိုင်းလှေကားထစ်ကို စတင်ခြေချတဲ့ ပထမဆုံးနေ့ကတည်းက ဒီနေရာဟာ အရာအားလုံးကို သာမန်လူအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်တယ်ဆိုတာ သိခဲ့ရပေမဲ့၊ သူ့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ထွက်ခွာခြင်း တန်ခိုးစွမ်းအားကိုတော့ ဘာမှ မသက်ရောက်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။
"လွတ်လပ်သောမသေမျိုးတွေတောင် ဒီထဲရောက်ရင် သာမန်လူ ဖြစ်သွားရတာတောင်၊ အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်ဆီက ရထားတဲ့ ငါ့ရဲ့ တန်ခိုးစွမ်းအားကတော့ ဘာသက်ရောက်မှုမှ မရှိဘူးပဲ"
ဖန့်ချန် ရင်ထဲမှာ အံ့ဩမိသွားပါတယ်။
အဲဒီနောက် လက်ချောင်းကို တစ်ချက်တောက်လိုက်ရာ အားနည်းလှတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအား တစ်ခုဟာ သူနဲ့ ပိုင်ချင်းမင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ချက်ချင်း တိုးဝင်သွားပါတယ်။
ဒီဝိညာဉ်စွမ်းအားရဲ့ အထောက်အပံ့ကြောင့် သူတို့ဟာ ဒီဆောင်းရာသီကို အေးအေးဆေးဆေး ကျော်ဖြတ်နိုင်မှာပါ။
သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုက အရမ်းလည်း မသိသာစေဖို့ သတိထားရပါတယ်။
မဟုတ်ရင် ဘေးက လွတ်လပ်သောမသေမျိုးတွေ ရိပ်မိသွားနိုင်လို့ပါ။
ရက်အနည်းငယ် ကြာတဲ့အခါ ပိုင်ချင်းမင်ဟာ သူ့ရဲ့ အားအင်တွေက ထူးထူးခြားခြား မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြန်ပြည့်လာသလို ခံစားရပါတယ်။
တစ်ခုခုကို စားထားသလိုမျိုး ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံး နွေးထွေးနေတာပါ။
ဒီလို ခံစားချက်မျိုးက ခဏခဏ ဖြစ်နေတာကြောင့် သူ စိတ်ထဲမှာ ထူးဆန်းနေမိပါတယ်။
ငါ့ရဲ့ သွေးမျိုးဆက်မှာ တစ်ခုခု ထူးခြားနေလို့လား၊ ငါက ပါရမီရှင်မို့လို့လားလို့တောင် သူ သံသယဝင်လာပါတယ်။
"ရာသီဥတုက နည်းနည်း နွေးလာပြီ ကြည့်ရတာ ဒီဆောင်းရာသီတော့ ကုန်တော့မယ် ထင်တယ်နော်"
ယန်ခုန်းက လက်ချောင်းတွေနဲ့ တွက်ချက်ရင်း ပြောပါတယ်။
ပိုင်ချင်းမင်က ခပ်အေးအေးပဲ ပြန်ပြောတယ်
"အနည်းဆုံး ၁၀ ရက်လောက်တော့ လိုသေးတယ် မင်းကတော့ ဒီရက်ပိုင်း အိပ်လို့ကောင်းနေတာပဲ"
"ဒါကလည်း မင်းတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ စောင့်ရှောက်မှုကြောင့်ပါပဲ"
ယန်ခုန်းက ဟားဟားတိုက် ရယ်မောပါတယ်။
ဒီရက်ပိုင်း သူ တကယ်ပဲ အိပ်လို့ကောင်းခဲ့ပြီး အားအင်တွေလည်း တော်တော် ပြန်ပြည့်လာခဲ့ပါတယ်။
"တစ်ခုခုတော့ မဟုတ်တော့ဘူး"
ဖန့်ချန်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်ပါတယ်။
"ဘာ မဟုတ်တာလဲ"
ယန်ခုန်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး
"ဘာက မဟုတ်တာလဲ ဒီက ရာသီဥတုလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဟိုလူတွေလား"
သူက ဖုတုန်းဟိုင် တို့ ရှိရာဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။
"စုန်းမျိုးနွယ်စုနဲ့ လုံမျိုးနွယ်စုက လွတ်လပ်သောမသေမျိုးတွေ အကုန် ဆုတ်ခွာသွားကြပြီ"
ဖန့်ချန်က ဆိုပါတယ်။
ယန်ခုန်းနဲ့ ပိုင်ချင်းမင်တို့ နှစ်ယောက်လုံး အဝေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပါတယ်။
သူတို့ မြင်ရတာက ဝေဝေဝါးဝါး မသေမျိုးလှေရိပ်တွေကိုပါပဲ။
နှစ်ဖက် အကွာအဝေးက အရမ်းဝေးနေတာကြောင့် ကျင့်ကြံမှု ပြန်မရမချင်း မသေမျိုးလှေပေါ်က အခြေအနေကို မြင်နိုင်ဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။
သူတို့တောင် မမြင်ရတာကို၊ မျက်စိမကောင်းတဲ့ ဖန့်ချန်က ဘယ်လိုလုပ် မြင်နိုင်ရတာလဲ
"ညီလေး... မင်း အရမ်းအေးလို့..."
ပိုင်ချင်းမင်က ဖန့်ချန်ရဲ့ နဖူးကို စမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။
သူ ဖျားပြီး ယောင်နေတယ်လို့ ထင်နေတာပါ။
"အရမ်းအေးလို့ စကားတွေ ယောင်နေတာ ဖြစ်မှာပါ"
ယန်ခုန်းက ရယ်ရင်း ပြောပါတယ်။
ဖန့်ချန် ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ပါဘူး။
မျိုးနွယ်စုနှစ်ခုလုံးက လွတ်လပ်သောမသေမျိုးတွေ ရုတ်တရက် ထွက်သွားတာဟာ အဲဒီမျိုးနွယ်စုတွေ ဒုက္ခအကြီးအကျယ် တွေ့နေရပြီဆိုတာ သေချာပါတယ်။
တစ်လ ကြာပြီးနောက်...
ရာသီဥတု နွေးလာပြီး နှင်းတွေလည်း သိပ်မထူတော့ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ ဒီလောက် မြင့်တဲ့နေရာမှာတော့ နှင်းတွေ အရည်ပျော်ဖို့က မဖြစ်နိုင်သလောက်ပါပဲ။
အားလုံးက အချိန်ကျပြီလို့ ခံစားရတာကြောင့် မနားတော့ဘဲ အပေါ်ကို ဆက်တက်ကြပါတယ်။
ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ ဖန့်ချန်ရဲ့ အရှိန်က မမြန်ပေမဲ့ ဇွဲကောင်းနေတာကို လူတိုင်း သတိပြုမိလာကြပါတယ်။
မသိမသာနဲ့ပဲ သူဟာ တခြားလူတွေနဲ့ အကွာအဝေးတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ရှေ့ရောက်သွားပါပြီ။
"ဖုစီနီယာ... သူတောင် ငါတို့ထက် ရှေ့ရောက်သွားပြီ..."
ကျန်းကောင်းထျန်းရဲ့ မျက်နှာက ဖြူလျော့နေပြီး နှုတ်ခမ်းတွေလည်း ကွဲအက်နေပါပြီ။
အခုချိန်မှာ စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်တိုင်း ပါးစပ်ထောင့်က နာကျင်နေရပါတယ်။
"ဂရုမစိုက်နဲ့ ငါတို့ နည်းနည်း နှေးရင်တောင် ကိစ္စမရှိဘူး၊ ထိပ်ဆုံး ရောက်ဖို့ပဲ အရေးကြီးတယ်"
ဖုတုန်းဟိုင်က ဖန့်ချန်ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်ပြီး နွယ်ပင်ကို အားနဲ့ဆွဲကာ အပေါ်ကို တက်လှမ်းပါတယ်။
အချိန်တွေဟာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း နောက်ထပ် လဝက် ကုန်လွန်သွားပြန်ပါတယ်။
ဖန့်ချန်နဲ့ ပိုင်ချင်းမင်တို့ဟာ တခြားလူတွေကို အဝေးမှာ ထားခဲ့ပါပြီ။
"အဆင့် ၉၇ ရောက်သွားပြီ..."
ချန်ကျော့ရှူ ဟာ စိတ်ထဲကနေ တအံ့တဩ ရေရွတ်လိုက်ပါတယ်။
သူက ဒီဓားကျင့်ကြံသူတွေကို အထင်သေးပေမဲ့လည်း၊ တကယ်လို့ သူသာ ဓားသင်္ချိုင်းလှေကားထစ်ကို တက်ရမယ်ဆိုရင် အဆင့် ၉၇ နေနေသာသာ အဆင့် ၇၀၊ ၈၀ လောက်ဆိုရင်တင် သူ့အတွက် အကန့်အသတ် ဖြစ်နေပြီဆိုတာ သူ ကောင်းကောင်း သိပါတယ်။
လုံရွှမ်း ကတော့ စိတ်လှုပ်ရှားနေပါတယ်။
လုံမျိုးနွယ်စုနဲ့ စုန်းမျိုးနွယ်စုကြားက လောင်းကြေးက အဖြေပေါ်တော့မှာပါ။
တကယ်လို့ ဖန့်ချန်သာ ပိုင်ချင်းမင်ကို ကျောပိုးပြီး ပထမဆုံး ထိပ်ဆုံးရောက်သွားရင်၊ လူနှစ်ယောက်လုံး ထိပ်ဆုံးရောက်တာနဲ့ အတူတူပါပဲ။
ဒါဆိုရင် စုန်းမျိုးနွယ်စုရော ဒုတိယအိမ်တော်ပါ ကတိအတိုင်း လျော်ကြေးပေးရတော့မှာပါ။
ဒီလိုတွေးမိတော့ လုံရွှမ်းက ဒုတိယအိမ်တော်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။
မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်း ဒုတိယအိမ်တော်က လူအတော်များများ မျက်နှာ မကောင်းကြပါဘူး။
သူတို့က လုံမျိုးနွယ်စုကို မနိုင်စေချင်တာ မဟုတ်ဘဲ၊ ဖုတုန်းဟိုင်နဲ့ ကျန်းကောင်းထျန်းတို့ ပထမဆုံး ထိပ်ဆုံးရောက်တာကိုပဲ မြင်ချင်တာပါ။
ဒါပေမဲ့ အခု အခြေအနေအရဆိုရင်... အဲဒီနှစ်ယောက်အတွက် ပထမဆုံး ရောက်ဖို့နေနေသာသာ ထိပ်ဆုံးရောက်ဖို့တောင် အိပ်မက် ဖြစ်နေပါပြီ။
ယန်ခုန်းနဲ့ စုန်းမျိုးနွယ်စုက ဓားကျင့်ကြံသူတွေဟာလည်း အဲဒီနှစ်ယောက်လိုပဲ နှေးကွေးတဲ့ အရှိန်နဲ့ အပေါ်ကို မနည်း တွားတက်နေကြပါတယ်။
ထိပ်ဆုံးရောက်ဖို့ မျှော်လင့်ချက်က တစ်ရာခိုင်နှုန်းတောင် မရှိတော့ပါဘူး။
ဒီနေ့ ဒီအချိန်အထိ ကြည့်နေကြတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေထဲမှာတော့ တချို့က ဝမ်းသာနေကြသလို တချို့ကတော့ စိတ်ညစ်နေကြပါတယ်။
တကယ်လို့ ဖန့်ချန်သာ ထိပ်ဆုံးရောက်သွားရင် ကျင့်ကြံသူ အတော်များများဟာ တစ်ညတည်းနဲ့ သူဌေးဖြစ်သွားကြတော့မှာပါ။
တော်သေးတာက ယန်ခုန်းတို့လည်း သိပ်တော့ မဆိုးလှပါဘူး။
သူတို့ ထိပ်ဆုံး မရောက်ရင်တောင်မှ၊ လှေကားထစ် အဆင့်တွေကို မှန်အောင် လောင်းထားတဲ့လူတွေကတော့ အမြတ်ထွက်ဦးမှာပါပဲ။
"ညီလေး... ငါတို့ တကယ်ပဲ ထိပ်ဆုံးရောက်ဖို့ မျှော်လင့်ချက် ရှိနေပြီ မင်းမှာ အားအင်တွေက မကုန်နိုင်ဘူးလား"
ပိုင်ချင်းမင်ရဲ့ မျက်နှာမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အမူအရာနဲ့အတူ လေးစားတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပေါ်လာပါတယ်။
သာမန်လူတစ်ယောက် အနေနဲ့ဆိုရင်တော့ သူ ဒီညီလေးကို လုံးဝ မယှဉ်နိုင်ပါဘူး။
"ကျွန်တော်က တခြားလူတွေနဲ့ နည်းနည်း ကွာခြားလို့ပါ"
ဖန့်ချန်က ပြုံးလိုက်တယ်
"စီနီယာ စကားသိပ်မပြောနဲ့တော့ အခု ဖိအားက ပိုများလာပြီ၊ စကားတွေ အများကြီး ပြောနေရင် မင်း သတိလစ်သွားမှာ စိုးလို့"
"ဟုတ်သားပဲ၊ ငါ အရင် နားလိုက်ဦးမယ်"
ပိုင်ချင်းမင်က ချက်ချင်း မျက်စိမှိတ် အိပ်ပါတော့တယ်။
အချိန်တွေ တစ်စတစ်စ ကုန်လွန်သွားပါတယ်။
ဘယ်နေ့က စလဲ မသိရပေမဲ့ ဓားသင်္ချိုင်းနန်းတော် အနီးက ကျင့်ကြံသူတွေဟာ ကောင်းကင်ပေါ်က မသေမျိုးလှေတွေကို ထူးဆန်းတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်လာကြပါတယ်။
"လုံအောက် မိတ်ဆွေ... ငါ ရုတ်တရက် အရေးကြီးကိစ္စတစ်ခု သတိရလို့ အရင် သွားနှင့်မယ်"
ဒုတိယအိမ်တော်နဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ လွတ်လပ်သောမသေမျိုး အချို့ဟာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် နှုတ်ဆက်ပြီး သူတို့ရဲ့ တပည့်တွေကို ခေါ်ကာ ထွက်သွားကြပါတယ်။
ဒီလို အခြေအနေမျိုးဟာ တတိယအိမ်တော်နဲ့ စတုတ္ထအိမ်တော်ဘက်မှာလည်း ဖြစ်ပျက်နေပါတယ်။
လူငယ်တပည့် အချို့ကတော့ မူမမှန်တာကို ရိပ်မိသွားကြပါပြီ။
လုံအောက်ရဲ့ ဇနီးတွေနဲ့ သားသမီးတွေက သူ့အနားကို ဝိုင်းလာကြပြီး လုံအောက်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေကြပါတယ်။
"ဖေဖေ... တကယ်တော့ ဘာဖြစ်နေတာလဲ"
လုံအောက်ရဲ့ မျက်နှာက ပျက်နေပါတယ်
"မင်းတို့နဲ့ မဆိုင်ဘူး၊ ဂရုမစိုက်နဲ့"
သူ့ရဲ့ သဘောထားကြောင့် တခြားလူတွေလည်း ဆက်မမေးရဲကြတော့ပါဘူး။
ပထမအိမ်တော်ရဲ့ မသေမျိုးလှေပေါ်မှာတော့...
"လီအစ်ကို... ငါ ကောလာဟလ ကြားတယ်... မင်းတို့အိမ်က အဲဒီ အဆင့် ၃ လွတ်လပ်သောမသေမျိုးကြီး... ခန္ဓာကိုယ် စွန့်ခွာသွားပြီ တဲ့လား"
ချန်ချင်းထိုက်က လေးနက်တဲ့ မျက်နှာနဲ့ လီချန်စန်းကို ကြည့်ပြီး မေးပါတယ်။
လုချင်းရှူးတို့ လူစုဟာလည်း ချက်ချင်း လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားပြီး ချန်ချင်းထိုက်ဆီကို အကြည့်တွေ ရောက်သွားပါတယ်။
လီချန်စန်းက ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းညိတ်ပြတယ်
"အမှန်ပါပဲ မကြာခင်ကတင် အင်အားကြီး ရန်သူရဲ့ လုပ်ကြံမှုကို ခံရပြီး ဒဏ်ရာပြင်းထန်လို့ ကွယ်လွန်သွားပါပြီ"
အဖြူရောင် ဝတ်စုံနဲ့ အမျိုးသမီးဟာ မှင်တက်သွားပြီး လီချန်စန်းကို ကြောင်ကြည့်နေမိပါတယ်။
"စုန်းမျိုးနွယ်စုနဲ့ လုံမျိုးနွယ်စုက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို ရန်သူမျိုးနဲ့ ရုတ်တရက် တိုးတာလဲ..."
ချန်ချင်းထိုက်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်တယ်
"ငါတို့ ချန်မျိုးနွယ်စုရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေက မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ ပင်ပင်ပန်းပန်း တည်ဆောက်ခဲ့ရတာပါ လီအစ်ကို ငါတို့ကို အပြစ်မတင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"
"အားလုံးပဲ သွားချင်ရင် သွားနိုင်ပါတယ်"
လီချန်စန်းက ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
"လီချန်စန်း... ဘာလို့ သူတို့ကို လွှတ်ပေးတာလဲ"
လုချင်းရှူးက ပြုံးပြီး ပြောတယ်
"သူတို့က လုံမျိုးနွယ်စုရဲ့ အရိပ်ကို ခိုစားလာတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာလှပြီ အခု လုံမျိုးနွယ်စု ပြိုလဲတော့မယ်ဆိုတော့ သူတို့ ရထားတဲ့ အကျိုးအမြတ်တွေကိုလည်း ပြန်အန်ထုတ်ရမှာပေါ့"
ချန်ချင်းထိုက်တို့ လူစုဟာ မှင်တက်သွားပြီး လုချင်းရှူးကို မယုံနိုင်အောင် ကြည့်နေမိပါတယ်။
သူတို့ ရင်ထဲမှာ အအေးဓာတ်တွေ စိမ့်ဝင်သွားပါတယ်။
လုံမျိုးနွယ်စုရဲ့ ပထမဓားကျောင်းအုပ် လုချင်းရှူးက... လုံမျိုးနွယ်စုကို သစ္စာဖောက်လိုက်တာလား
ဒါပေမဲ့ သူ့စကားအရဆိုရင်... လီချန်စန်းလည်း ပါဝင်နေပုံပဲ
"လုချင်းရှူး... စကားအပိုတွေ မပြောနဲ့တော့"
လီချန်စန်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်တယ်
"နောက်ထပ် လုပ်စရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်"
လုချင်းရှူးရဲ့ မျက်နှာက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး နောက်ဆုံးတော့ လှောင်ပြုံးတစ်ချက်နဲ့ ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ပါဘူး။
"ဖေဖေ... တကယ်တော့ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ"
လုံရွှမ်းက လီချန်စန်းကို ကြောင်ကြည့်နေမိပါတယ်။
"မင်းတို့ ဂရုမစိုက်နဲ့ စိတ်ချပါ၊ ဒီကိစ္စက ပထမအိမ်တော်အပေါ် သက်ရောက်မှု အများကြီး ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး"
လီချန်စန်းက ဆိုပါတယ်။
"အစ်ကို... အမှန်အတိုင်း ပြောပါဦး..."
အဖြူရောင် ဝတ်စုံနဲ့ အမျိုးသမီးက လုံရွှမ်းကို ဆွဲလိုက်ပြီး လီချန်စန်းကို သတိနဲ့ ကြည့်ကာ နောက်ကို တစ်လှမ်းချင်း ဆုတ်လိုက်ပါတယ်။
"လီသခင််မ... အမှန်အတိုင်း သိချင်ရင် ကျွန်တော် ပြောပြပါ့မယ် ငါတို့ ဓားကျင့်ကြံသူတွေထဲမှာ... အဆင့် ၃ လွတ်လပ်သောမသေမျိုး အဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်တဲ့လူ ပေါ်လာပြီ"
လုချင်းရှူးက ရယ်ရင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။
အားလုံးဟာ ကောင်းကင်ပြိုကျလာသလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
ဓားကျင့်ကြံသူက အဆင့် ၃ လွတ်လပ်သောမသေမျိုး ဖြစ်သွားပြီ ဟုတ်လား ဒါဆိုရင်တော့... ချောင်ဖုန်းနယ်မြေမှာ အတုမဲ့ ဖြစ်သွားပြီပေါ့
အခန်း (၁၀၄၄) ထိပ်ဆုံးကို ရောက်ပြီ
ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က အဆင့် ၃ လွတ်လပ်သောမသေမျိုးအဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်တာလဲ ဒီလောကမှာ အဆင့် ၂ ဓားကျင့်ကြံသူတောင် တစ်ခါမှ မပေါ်ပေါက်ခဲ့ဖူးပါဘူး...။
အကယ်၍... တစ်စုံတစ်ယောက်က အဆင့် ၂ အဆင့်ကို တက်လှမ်းပြီးမှ ဘယ်သူ့ကိုမှ အသိမပေးဘဲ လျှို့ဝှက်ထားခဲ့တာကြောင့်သာ လူအများရဲ့ မျက်စိကို ကွယ်နိုင်ခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်
ချန်ချင်းထိုက်တို့ လူစုဟာ အလွန်တရာ လေးနက်လှတဲ့ မျက်နှာထားတွေနဲ့အတူ မျက်လုံးထဲမှာ ထိတ်လန့်မှုတွေ အပြည့် ဖြစ်နေကြပါတယ်။
အဆင့် ၃ ဓားကျင့်ကြံသူ...
ဒီလို ဓားကျင့်ကြံသူမျိုးဟာ ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ စွမ်းပကားတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားမလဲဆိုတာ သူတို့ စိတ်ကူးတောင် မယဉ်နိုင်ကြပါဘူး။
"ချင်းယွီ... မင်းက ငါ့ရဲ့ ဇနီးပဲ အစက ငါ လုံမျိုးနွယ်စုထဲကို အိမ်ထောင်ဖက်အဖြစ် ဝင်လာခဲ့တာက ငါ့ကို အဆင့် ၁ တက်နိုင်အောင် စီစဉ်ပေးမယ့် မသေမျိုးကျောက်တုံးတွေကြောင့် မဟုတ်ဘူး၊ မင်းကြောင့်ပဲ"
လီချန်စန်းက အဖြူရောင်ဝတ်စုံနဲ့ အမျိုးသမီးကို ကြည့်ပြီး စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ်
"ဒီနှစ်တွေမှာ ငါ့ရဲ့ စိတ်ထားကို မင်း နားလည်သင့်ပါတယ် ဒါကြောင့် စိတ်ချပါ ငါလုပ်မယ့် ကိစ္စတွေက ပထမအိမ်တော် ကို အနည်းငယ်မျှတောင် ထိခိုက်စေမှာ မဟုတ်ဘူး"
"အစ်ကို... ကျွန်မ စိတ်တွေ ရှုပ်ထွေးနေပြီ ရှင်တို့... တကယ်တော့ ဘာလုပ်ချင်နေကြတာလဲ"
လီသခင်မက လုံရွှမ်းရဲ့ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး လီချန်စန်းကို ရှုပ်ထွေးတဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ ကြည့်နေမိပါတယ်။
"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး ဒီက ဓားကျင့်ကြံသူတွေအတွက် သိက္ခာရှိတဲ့ လမ်းတစ်ခုကို တောင်းဆိုပေးရုံတင်ပါ"
လီချန်စန်းက ဆိုပါတယ်။
လုချင်းရှူးတို့ လူစုဟာ လုံမျိုးနွယ်စုက ကျင့်ကြံသူတွေကို ကြည့်ပြီး မျက်လုံးထဲမှာ အေးစက်တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ဖြတ်ပြေးသွားပါတယ်။
"နှစ်ပေါင်းများစွာတိုင်အောင် မသေမျိုးကျင့်ကြံခြင်းရဲ့ ပင်မမျိုးနွယ်တွေက ငါတို့လို လူတွေကို လမ်းလွဲတွေလို့ သတ်မှတ်ခဲ့ကြတယ် တကယ်တော့ သူတို့က မနာလိုဖြစ်နေကြတာပဲ ငါတို့တွေ သူတို့အထက်ကို ရောက်သွားမှာ ကြောက်လို့ ကန့်သတ်ချက်တွေ အမျိုးမျိုး ထုတ်ပြီး ဖိနှိပ်ခဲ့ကြတာ"
လုချင်းရှူးက ခပ်အေးအေး ပြောတယ်
"ဒီလို နေ့ရက်မျိုးတွေ နောက်ထပ် ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး ဒီနေ့ကတော့ ချောင်ဖုန်း နယ်မြေပဲ၊ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်နေ့မှာတော့ လုံယွမ် ၊ မင်ဟူ နဲ့ စစ်ဝေ ဆိုတဲ့ နယ်မြေ သုံးခုစလုံးလည်း ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်"
"ငါတို့လို ဓားကျင့်ကြံသူတွေကသာ ဒီလောကရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ တရားလမ်းစဉ် ပဲ အသက်ရှည်နေရင်ရော ဘာဖြစ်လဲ၊ အဆင့်တူချင်းမှာ မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူကများ ဓားကျင့်ကြံသူကို ယှဉ်နိုင်လို့လဲ"
ချန်ချင်းထိုက်တို့ လူစု မျက်နှာတွေ ပျက်ကုန်ကြပေမဲ့ ဘယ်သူမှ ပြန်မပြောရဲကြပါဘူး။
တစ်ဖက်လူ ပြောတာက စကားကြမ်းပေမဲ့ အမှန်တရားပါပဲ။
အဆင့်တူချင်းမှာတော့ ပင်မကျင့်ကြံသူတွေဟာ ဓားကျင့်ကြံသူတွေကို တကယ် မယှဉ်နိုင်ပါဘူး။
ပြီးတော့ လုချင်းရှူးရဲ့ စကားထဲကနေ သူတို့ ပိုပြီး နက်နဲတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို ကြားလိုက်ရတယ် လုံမျိုးနွယ်စုနဲ့ စုန်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ ကိစ္စက အစပဲ ရှိပါသေးတယ်၊ အဆုံးသတ် မဟုတ်သေးပါဘူး
"လီချန်စန်း... ဒီလုံမျိုးနွယ်စုက လူတွေကို... ထိန်းချုပ်ထားလိုက်ရတော့မလား"
လုချင်းရှူးက ခပ်အေးအေး မေးပါတယ်။
လီချန်စန်းက ဘာမှ မပြောဘဲ ခေါင်းပဲ ငြိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။
ခဏချင်းမှာပဲ... ဓားကျင့်ကြံသူ အနည်းငယ်က ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေပေမဲ့ ၉၉ ရာခိုင်နှုန်းသော ဓားကျင့်ကြံသူတွေဟာ လုချင်းရှူးတို့ရဲ့ အမိန့်အောက်မှာ လုံမျိုးနွယ်စုက ကျင့်ကြံသူတွေကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဝိုင်းဝန်း ထိန်းချုပ်လိုက်ကြပါတော့တယ်။
"မင်းတို့တွေ ပုန်ကန်နေကြတာလား"
လုံအောက်တို့ လူစုဟာ ဒေါသတကြီးနဲ့ အော်ဟစ်ကြပါတယ်။
ဖြောင်း
လုချင်းရှူးက လုံအောက် ရှေ့ကို လျှောက်သွားပြီး ပါးတစ်ချက် ရိုက်လိုက်ပါတယ်။
လုံအောက်ရဲ့ မယုံနိုင်တဲ့ အကြည့်ကို ကြည့်ပြီး သူက ရယ်မောလိုက်တယ်
"ဟုတ်တယ်၊ ဒီလို အကြည့်မျိုးပဲ ငါ စိတ်ကူးထားတာနဲ့ လုံးဝ မခြားနားဘူး"
"လုချင်းရှူး... မင်း..."
လုံအောက်က လုချင်းရှူးကို စိုက်ကြည့်ရင်း
"မင်းတို့လို နိမ့်ကျတဲ့ ဓားကျင့်ကြံသူတွေက ဘာလုပ်ချင်နေကြတာလဲ "
"နိမ့်ကျတယ် ဟုတ်လား အဲဒီ စကားလုံးကို နောင်ကျရင် မင်းတို့ ခေါင်းပေါ်မှာပဲ ပြန်သုံးရလိမ့်မယ်"
လုချင်းရှူးက ခပ်အေးအေး ပြောလိုက်ပါတယ်။
တတိယအိမ်တော်မှာတော့ တုန်းဖန်းဟောင်ကျဲ ဟာ လုံဝူ ရဲ့ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး တတိယအိမ်တော်က ဓားကျင့်ကြံသူတွေ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သစ္စာဖောက်ကုန်တာကို ကြောင်ကြည့်နေမိပါတယ်။
ဘာတွေ ဖြစ်နေမှန်း သူ လုံးဝ နားမလည်တော့ပါဘူး။
"အစ်ကို စိတ်ချပါ၊ ကျွန်မ ရှင် ဘေးကင်းအောင် ကာကွယ်ပေးပါ့မယ်"
လုံဝူက လေးနက်တဲ့ မျက်နှာနဲ့ တုန်းဖန်းဟောင်ကျဲကို အားပေးစကား ပြောပါတယ်။
စကားဆုံးတာနဲ့ ဓားကျင့်ကြံသူ အချို့က သူတို့ဆီ လျှောက်လာပြီး တုန်းဖန်းဟောင်ကျဲ ဘေးကနေ လုံဝူကို ခေါ်ထုတ်ဖို့ ကြိုးစားပါတယ်။
"မင်းတို့ ဘာလုပ်တာလဲ ငါအစ်ကိုက ဖန့်ချန်ကွ မင်းတို့ လျှောက်မလုပ်နဲ့နော် "
တုန်းဖန်းက လုံဝူရဲ့ လက်မောင်းကို တင်းတင်းဆွဲထားပြီး အသံကုန် အော်ဟစ်နေပါတယ်။
ဓားကျင့်ကြံသူ အချို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်သွားကာ နောက်ပြန်လှည့် ထွက်သွားကြပါတော့တယ်။
စတုတ္ထအိမ်တော်မှာတော့ လုံရင်း တို့ လူစုဟာ စိတ်ပျက်အားငယ်နေကြပါတယ်။
သူတို့ရှေ့မှာ အမြဲတမ်း ဦးညွှတ်ခဲ့တဲ့ ဓားကျင့်ကြံသူတွေက အခုတော့ သူတို့ကို ဓားနဲ့ ပြန်ချိန်နေကြတာပါ။
အစမှာတော့ သူတို့ ဒေါသထွက်ခဲ့ပေမဲ့ သေချာ စဉ်းစားကြည့်တဲ့အခါ အခြေအနေက တကယ် ဆိုးဝါးနေပြီဆိုတာ သိလိုက်ရပြီး ရင်ထဲမှာ ထိတ်လန့်လာကြပါတယ်။
ဒီလို ကိစ္စမျိုးတွေဟာ စုန်းမျိုးနွယ်စုဘက်မှာလည်း ဖြစ်ပျက်နေပါတယ်။
စုန်းစုစု၊ စုန်းယိ နဲ့ ဒီနေ့ လာကြည့်တဲ့ ကျော့ရွှီ တောင်မှ ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ ပါးရိုက်တာကို ခံလိုက်ရပြီး ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားပါတယ်။
"ကုန်ပါပြီ... တကယ်တော့ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ၊ ဒီလူတွေ ရူးကုန်ကြပြီလား "
စုန်းယီ ဟာ ထောင့်တစ်နေရာမှာ ထိုင်ပြီး ဖြစ်ပျက်နေသမျှကို စိတ်ဓာတ်ကျစွာ ကြည့်နေပါတယ်။
စုန်းစုစုကလည်း မလှမ်းမကမ်းမှာ မျက်နှာဖြူလျော့လျော့နဲ့ ထိုင်နေပါတယ်။
"ငါက ကျော့ရွှီ ကွ ငါ့အဖေက ရှောင်းယောင် နတ်မင်း "
ကျော့ရွှီက အလျင်အမြန် အော်ပြောပါတယ်။
"မင်းအဖေက ရှောင်းယောင် နတ်မင်း ဟုတ်လား အော်... ဒါဆိုရင်တော့ မင်း ဘေးကို သွားနေလို့ ရတယ်"
ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က ကြားတော့ ကျော့ရွှီကို ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
ကျော့ရွှီ ကတော့ အခုမှ သက်ပြင်းချနိုင်ပါတော့တယ်။
ကြည့်ရတာ သူတို့က စုန်းမျိုးနွယ်စုကိုပဲ ရည်ရွယ်ထားပုံရပါတယ်။
လေဟာနယ်ထဲမှာတော့ ကျောက်ယွမ်လူ ဟာ ဖြစ်ပျက်နေသမျှကို အကုန်မြင်နေရပေမဲ့ ဓားကျင့်ကြံသူတွေကို ဝင်မတားပါဘူး။
သူက သတင်းပေးအဆောင်ကို ထုတ်ကြည့်လိုက်ပြီး အဲဒီက သတင်းကို မြင်တဲ့အခါ ချက်ချင်းပဲ တိတ်ဆိတ်သွားပါတော့တယ်။
ဓားသင်္ချိုင်းနန်းတော်မှာ...
ကျူရှူးခေါ့က အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ကျူယွင်ချန်းကို ကြောင်ကြည့်ကာ
"အဖေ... တကယ်တော့ ဘာဖြစ်တာလဲ ဒီဓားကျင့်ကြံသူတွေက... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အရှင်သခင်တွေကို ပြန်တိုက်ရဲရတာလဲ "
ကျူယွင်ချန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး ဘာမှ မပြောပါဘူး။
ကျူရှူးခေါ့က အတင်းမေးတယ်
"အဖေ ဝင်မတားဘူးလား ဒါက အောက်လူက အထက်လူကို စော်ကားတာလေ "
ကျူယွင်ချန်းက ခပ်အေးအေး ပြောတယ်
"မင်း မေ့နေတာလား၊ ငါကလည်း ဓားကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ပဲလေ"
"..."
ကျူရှူးခေါ့က အနီးနားက ဓားကျင့်ကြံသူတွေကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူတို့မျက်နှာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေကို မြင်လိုက်ရပါတယ်။
သူ့ရင်ထဲမှာ ဒိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ချောင်ဖုန်းနယ်မြေမှာ မကြာခင် အပြောင်းအလဲကြီး ဖြစ်တော့မယ်ဆိုတာ ခံစားမိလိုက်ပါတယ်။
ဓားသင်္ချိုင်းလှေကားထစ်မှာ...
ဖန့်ချန်ဟာ အဆင့် ၉၈ ကို ရောက်ရှိနေပါပြီ။
ရုတ်တရက် သူ မော့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ မွဲပြာရောင် မျက်လုံးတွေထဲမှာ ဘာအလင်းရောင်မှ မရှိပါဘူး။
"ညီလေး... ဘာဖြစ်လို့လဲ"
ပိုင်ချင်းမင်က မူမမှန်တာကို ရိပ်မိပြီး မေးပါတယ်။
"တစ်စုံတစ်ယောက်က ငါတို့ကို စောင့်ကြည့်နေသလို ခံစားရတယ်"
ဖန့်ချန်က ဆိုပါတယ်။
ပိုင်ချင်းမင်က ထူးဆန်းသလိုနဲ့
"မင်းပြောတာက ဓားသင်္ချိုင်းလှေကားထစ်ရဲ့ အဆုံးမှာ လူရှိနေတယ်လို့လား"
"အင်း"
ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
"ဒါက မဖြစ်နိုင်လောက်ဘူး ထင်တယ်... တစ်စုံတစ်ယောက်က အပေါ်ကို ကြိုရောက်နေပြီး မဆင်းဘဲ နေနေတာလား"
ပိုင်ချင်းမင်က သံသယနဲ့ ပြောပါတယ်။
"ငါ ခဏလောက် နားလိုက်ဦးမယ်"
ဖန့်ချန်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်ပါတယ်။
မြေပြင်မှာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ကိုယ်ထဲကနေ ဝိညာဉ် ထွက်ခွာလိုက်ပါတယ်။
စိတ်ကူးတစ်ခုတည်းနဲ့တင် သူဟာ ဓားသင်္ချိုင်းလှေကားထစ်ရဲ့ အဆုံးသတ်ဆီကို ရောက်သွားပါပြီ။
ဒီနေရာကတော့ သိပ်မကြီးလှတဲ့ လေဟာနယ်ထဲက ကျွန်းလေးတစ်ကျွန်းပါပဲ။
မျက်စိတစ်ဆုံး မြင်ရတာကတော့ ရေတွက်လို့ မရနိုင်တဲ့ ဓားကျောက်စာတိုင် တွေပါပဲ။
ကြည့်ရတာ သင်္ချိုင်းကုန်းတစ်ခုလိုပါပဲ။
ခါးမှာ အရက်ဘူးသီး ချိတ်ထားတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ဟာ ဓားကျောက်စာတိုင် တစ်ခုကို မှီပြီး အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်နေပါတယ်။
သူက ဒူးကို ပုတ်ရင်း ပါးစပ်ကနေ သီချင်းလေးတစ်ပုဒ်ကို ညည်းနေတာပါ။
အဲဒီ သီချင်းက ပေါ့ပျက်ပျက်နဲ့ ပြည့်တန်ဆာရုံတွေမှာ ကြားနေကျ သီချင်းမျိုးပါပဲ။
ဖန့်ချန်က သူ့ရှေ့ကို လျှောက်သွားပြီး တိတ်တိတ်လေး စိုက်ကြည့်နေမိပါတယ်။
ပုံမှန်ဆိုရင် လှေကားထစ်အဆုံး ရောက်တာနဲ့ ကျင့်ကြံမှုက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ရရမှာဖြစ်ပေမဲ့ သူ့ရှေ့က လူဆီမှာတော့ ကျင့်ကြံမှု အစအနတောင် မရှိဘဲ သာမန် လောကီဓားသမားတစ်ယောက်လိုပါပဲ။
နာရီဝက်လောက် ကြာတဲ့အခါ သူက သီချင်းဆိုလို့ မောသွားပုံရပြီး ချက်ချင်းပဲ ဟောက်သံတွေနဲ့အတူ အိပ်ပျော်သွားပါတော့တယ်။
ဖန့်ချန်က ခဏလောက် ထပ်ကြည့်ပြီးမှ နောက်ပြန်လှည့် ထွက်ခွာလာပါတယ်။
သူ ထိပ်ဆုံးရောက်သွားရင် ဒီလူရဲ့ နောက်ခံကို သိရမှာပါ။
အချိန်တွေ တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက် ကုန်လွန်သွားပါတယ်။
နောက်ထပ် နွေဦးကာလကို ရောက်ရှိလာပြန်ပါပြီ။
လောင်းကြေးထပ်ပွဲ စတင်ခဲ့တဲ့ နေ့ကစရင် အခုဆိုရင် ၃ နှစ် ရှိပါပြီ။
ဖန့်ချန်ဟာ နွယ်ပင်ကို ဆွဲပြီး အပေါ်ကို တက်လိုက်ရာ မြေပြင်ပေါ်ကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ဆင်းသက်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။
"ဓားကျောက်စာတိုင်တွေ အများကြီးပါလား..."
ပိုင်ချင်းမင်က ထူးဆန်းသလို ကြည့်နေတုန်းမှာပဲ ဓားကျောက်စာတိုင် တစ်ခုရှေ့မှာ လူတစ်ယောက် အိပ်ပျော်နေတာကို မြင်လိုက်ရပါတယ်။
"တကယ်ကြီး လူရှိနေတာလား "
သူ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်မိပါတယ်။
ဖန့်ချန် ထိပ်ဆုံးကို ရောက်သွားပါပြီ။
စုန်းမျိုးနွယ်စုနဲ့ လုံမျိုးနွယ်စုက လူတွေလည်း ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ကြရပေမဲ့ သူတို့မှာတော့ အရင်လို စိတ်ဝင်စားမှုမျိုး မရှိတော့ပါဘူး။
စုန်းမျိုးနွယ်စုနဲ့ လုံမျိုးနွယ်စုဟာ အပြောင်းအလဲကြီး ကြုံနေရတာဖြစ်လို့ ဒီလောင်းကစားပွဲက သူတို့အတွက် ဘာအဓိပ္ပာယ်မှ မရှိတော့ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ တခြား ကျင့်ကြံသူတွေကတော့ ပိုပြီး အာရုံစိုက်နေကြပါတယ်။
ဒီအချိန်မှာတော့ ဒိုင်အချို့ဟာ အကြီးအကျယ် ငိုကြွေးနေကြသလို ဒိုင်အချို့ကတော့ အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာနေကြပါတော့တယ်။