အခန်း (၉၉-၁၀၀)

အခန်း။ ၉၉

အထူးဧည့်သည်တော် တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူတွေကြွလာကြမည်ဆိုသဖြင့် စုန်ယန်မှာ ငြင်းဆန်ရန် အကြောင်းမရှိတော့ချေ။ သူသည် မက်မွန်ခြံ စားသောက်ဆိုင်သို့ ချက်ချင်းပြေးသွားကာ ခမ်းနားထည်ဝါသော ဟင်းပွဲများ ပြင်ဆင်ရန် ညွှန်ကြားလိုက်ပြီးနောက် သူကိုယ်တိုင်လည်း စပ်စပ်လေးချက်ထားသော ဝက်ရေခွံနှင့် ရနံ့သင်းပျံ့သော ဝက်ဂုတ်သားကင်တို့ကို အပတ်တကုတ် စတင်ပြင်ဆင်တော့သည်။

စပ်စပ်လေးချက်ထားသော ဝက်ရေခွံမှာ အအေးဟင်းလျာတစ်မျိုးဖြစ်ရာ ပထမဆုံး ပြီးစီးသွားသည်။ ဝက်ဂုတ်သားကိုမူ သစ်သားသေတ္တာတစ်ခုအတွင်း ထည့်၍ အမွှေးအကြိုင်များ၊ ကာရမေလ်ရည်အချို့ ဖြူးကာ လက်ကျန်အပူရှိန်ဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း နှပ်ထားလိုက်၏။

ဟင်းနှစ်ပွဲစလုံးမှာ သူ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ပြုတ်နည်းများဖြစ်ရာ အားလုံးပြီးစီးသွားချိန်တွင်မှ ခြံဝင်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်တော့သည်။ အပြင်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ချောမောလှပသော မယားငယ်နှစ်ဦးမှာ သူ့ကို မျှော်လင့်တကြီး စောင့်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သူ ထွက်လာသည်ကို မြင်သည်နှင့် တစ်ယောက်က "သခင်ကြီး... တကယ်ပဲ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ကြွလာမှာလားဟင် ကျွန်မ တစ်ခါမှ နတ်ဘုရား မမြင်ဖူးဘူး" ဟု မေးမြန်းသလို ကျန်တစ်ယောက်ကလည်း "သခင်ကြီး... ခဏနေရင် ကျွန်မတို့ ညီအစ်မနှစ်ယောက်ကို ဟင်းပွဲတွေ သယ်ခွင့်ပေးပါဦး။ နတ်ဘုရားရဲ့ ဘုန်းတန်ခိုးကို အနီးကပ် မြင်တွေ့ခွင့်ရရင် တကယ်ကို ကောင်းမှာပဲနော်" ဟု ပြောလာကြသည်။

စုန်ယန်သည် ဤမိန်းကလေးနှစ်ဦး၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ကောင်းကောင်းသိရှိသဖြင့် တိုက်ရိုက်ပင် မေးလိုက်၏။

"မင်းတို့က နတ်ဆေးလုံးတွေ လိုချင်နေကြတာလား"

လင်းရှန်းရှင်းက ဝမ်းသာအားရဖြင့် "သခင်ကြီး... အစီအစဉ်တွေ ရှိထားပြီးသားလားဟင်"

ဖေအာဟု ခေါ်သော မယားငယ်ကလည်း ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် "သခင်ကြီး... နတ်ဘုရားတစ်ပါးနဲ့ ဆုံဖို့ဆိုတာ လွယ်တာမဟုတ်ဘူး။ ဒီနေ့လို အခွင့်အရေးမျိုး ရတုန်းမှာ လက်လွတ်မခံသင့်ဘူးရှင့်။

ကျွန်မ ကြားဖူးတာတော့ နက်ရှိုင်းစွမ်းအင်ဆေးလုံးဆိုတာ အင်မတန် ထူးခြားဆန်းပြားတာတဲ့။ သိုင်းလောကသားတွေ အသည်းအသန် ရှာဖွေနေကြပေမဲ့ တစ်လုံးတောင် မရနိုင်ကြဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အတွက်တော့ လက်တစ်ချက် ဝေ့လိုက်ရုံနဲ့ ပေးနိုင်မှာပဲလေ။ အကယ်၍ နတ်ဘုရားက ကျွန်မတို့ကို ဆေးလုံးတစ်လုံးလောက် ပေးခဲ့ရင် အခုချက်ချင်း မသုံးရရင်တောင် နောင်မျိုးဆက်တွေအတွက် တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ အမွေအနှစ် ဖြစ်မှာပါ။ ပြီးတော့ ကျွန်မတို့ မက်မွန်ခြံသားသတ်ဆိုင် လီမိသားစုကလည်း သိုင်းလောကမှာ နာမည်ကြီးသွားပြီး မိသားစု ဂုဏ်ကျက်သရေ တိုးတက်လာမှာ အမှန်ပဲရှင့်"

စုန်ယန်မှာ ပြောစရာစကားပင် ပျောက်ရှသွားပြီး ဆွံ့အစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းဖတ်ထားတဲ့ စာအုပ်တွေက မင်းကို ရှန်းရှင်းထက်တောင် စကားပြော ပိုကောင်းအောင် လုပ်ပေးထားတာပဲ"

လင်းရှန်းရှင်းက "ကျွန်မက ညီမလေးရဲ့ ပါးနပ်မှုကို ဘယ်ယှဉ်နိုင်ပါ့မလဲ။ ကျွန်မကတော့ အနိုင်ကျင့်ခံရမှာပဲ စိုးရိမ်နေရတာပါ။ ဟင့်... ဟင့်..."

ဖေအာက ဆက်ပြောပြန်သည်။

"သခင်ကြီး... ကျွန်မတို့ အရင်ဆုံး ဇာတ်တိုက်ထားကြမလားဟင်"

"ဘာကို ဇာတ်တိုက်မှာလဲ"

စုန်ယန်မှာ တကယ်ပင် နားမလည်နိုင်တော့ချေ။

ဖေအာက "ခဏနေရင် နတ်ဘုရားဆီကနေ နတ်ဆေးလုံးတွေရဖို့ ကျွန်မတို့ ဒူးထောက်

တောင်းပန်ရမှာ သေချာတယ်။ သခင်ကြီးက အလယ်မှာ ဒူးထောက်ရမယ်။ ကျွန်မနဲ့ အစ်မရှန်းရှင်းကတော့ ဘယ်သူက ဘယ်ဘက်မှာနေပြီး ဘယ်သူက ညာဘက်မှာနေမလဲဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ရမယ်လေ"

လင်းရှန်းရှင်းက ကြားဖြတ်၍ "ကျွန်မက အိမ်တော်ထဲကို အရင်ရောက်တဲ့သူဆိုတော့ ညာဘက်မှာ နေသင့်တာပေါ့"

ဖေအာက ရယ်မောရင်း "အဲဒါကတော့ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နတ်ဘုရားက ကြည့်လိုက်ရင် ပထမဆုံး အကြည့်က ညာဘက်ကို အလိုအလျောက် ရောက်သွားမှာပဲ။ အကယ်၍ သူက တစ်ခုခု မေးမြန်းလာရင် အစ်မက ကျွန်မလို ရေရေလည်လည် ဖြေနိုင်ပါ့မလား တစ်ခုခု မှားသွားခဲ့ရင် အစ်မက တာဝန်ယူနိုင်မှာလား"

လင်းရှန်းရှင်းမှာ ချက်ချင်းပင် တွေဝေသွားရသည်။ သူမသည် စာအုပ်စာပေ များများစားစား မဖတ်ဖူးသဖြင့် ဖေအာကဲ့သို့ စကားမပြောနိုင်သည်မှာ အမှန်ပင်။ သို့သော်လည်း ညာဘက်နေရာကိုသာ လျှော့ပေးလိုက်လျှင် နောင်တစ်ချိန်တွင် အိမ်တွင်းအဆင့်အတန်း နိမ့်ကျသွားမည်ကို သူမ စိုးရိမ်နေမိသည်။

စုန်ယန်သည် သူ၏ ဝတ်ရုံစကို ခါထုတ်ကာ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ မှင်တက်ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီးမှ အသည်းအသန် ပြေးလိုက်လာကာ သူ၏ ဝတ်ရုံလက်စကို တစ်ဖက်စီ ဆွဲကိုင်၍ ကိုယ်လေးတွေကို လှုပ်ရမ်းကာ ချွဲနွဲ့ကြတော့သည်။

"သခင်ကြီး... သခင်ကြီး... ဘယ်သူက ဘယ်ဘက်မှာ နေရမလဲ။ ဘယ်သူက ညာဘက်မှာ နေရမလဲဆိုတာ ပြောပေးပါဦးရှင့်..."

စုန်ယန်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် "မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး အိမ်မှာပဲနေခဲ့ကြ။ ဘယ်မှလိုက်ခဲ့ခွင့်မရှိဘူး" ဟု ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောဆိုကာ အတွင်းခြံဝင်းတံခါးမှတစ်ဆင့် တန်းထွက်လာခဲ့တော့သည်။

အမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ စိတ်ကောက်သွားသည့် အမူအရာများဖြင့် နှာခေါင်းတစ်ချက်စီ ရှုံ့

လိုက်ကြပြီး ရင်ဘတ်ပေါ် လက်ပိုက်ကာ တစ်ဖက်စီသို့ ကိုယ်ကိုစောင်း၍ သူမတို့အခန်းထဲသို့ အသီးသီး ပြန်ဝင်သွားကြသည်။

...

စုန်ယန် အပြင်သို့ ထွက်လာသည်နှင့် တံခါးဝတွင် အားရပါးရ ရယ်မောနေသော လူမိုက်ကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ပေ အစောင့်အရှောက်တူပင်။

အစောင့်အရှောက်တူသည် စုန်ယန်ကို မြင်သည်နှင့် အပြေးအလွှား ချဉ်းကပ်လာပြီး ဝတ်ရုံစကို ဆွဲကာ "ညီအစ်ကိုလီ... ဟင်းပွဲတွေ အားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား" ဟု မေးမြန်းတော့သည်။

စုန်ယန်ကလည်း "အဆင်သင့်ပါပဲ" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်၏။

အစောင့်အရှောက်တူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အမူအရာဖြင့် အကဲခတ်ပြီးနောက် "နတ်ဘုရားတစ်ပါး ကြွလာတယ်ဆိုတာ ကြုံတောင့်ကြုံခဲ အခွင့်အရေးပဲဗျ။ အရက်သုံးပတ်လောက် သောက်ပြီးရင် ငါတို့ဂိုဏ်းချုပ်ကိုယ်တိုင် လာပြီး နတ်ဘုရားကို နှုတ်ဆက်လိမ့်မယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့... နတ်ဆေးလုံးတွေ တောင်းပန်ဖို့ပေါ့။

အဲဒီအချိန်ကျရင် ဒုဂိုဏ်းချုပ်က ညာဘက်မှာ ဒူးထောက်မယ်။ ငါက ဘယ်ဘက်မှာ ဒူးထောက်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဟင်းပွဲတွေကို မင်းကိုယ်တိုင် ချက်ထားတာဆိုတော့ မင်းက ငါ့ဘေးမှာ ဒူးထောက်သင့်တာပေါ့။ ငါတို့လေးယောက် စုပေါင်းပြီး နတ်ဘုရားဆီက ဆေးတောင်းကြမယ်။ ဘယ်လိုလဲ"

သူသည် ထိုသို့ပြောရင်း အလွန်ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရပြီး "ဒါဟာ တကယ့်ကို ကြီးကျယ်တဲ့ အခွင့်အရေးပဲ" ဟု ထပ်လောင်းပြောဆိုလိုက်သည်။

စုန်ယန်သည် များသောအားဖြင့် ကြမ်းတမ်းလှသော ဤအစောင့်အရှောက်တူ၏ အခုလိုအပြုအမူကို ကြည့်ကာ ဘာပြန်ပြောရမှန်းပင် မသိတော့ချေ။ ထို့ကြောင့် "ကျွန်တော်က... ဂိုဏ်းထဲမှာ ရာထူးကြီးကြီးမားမား ရှိတာလည်း မဟုတ်တော့ အဲဒီလိုမျိုး မလုပ်တာပဲ ကောင်းပါတယ်" ဟု ခပ်အေးအေးပင် ငြင်းလိုက်သည်။

သို့သော် အစောင့်အရှောက်တူက လက်မခံဘဲ "အဲဒါတော့ မရဘူး အဲဒီကျင့်ကြံသူက မင်းရဲ့ လက်ရာအကြောင်း ကြားလို့ လာတာ သေချာတယ်။ ငါတို့ ပျံလွှားဓားဂိုဏ်းက မင်းကြောင့် ကံထူးရတာ။ အကယ်၍ မင်းသာ ဒူးထောက်မယ့်နေရာ မရဘူးဆိုရင် ငါ အရင်ဆုံး ကန့်ကွက်မယ်" ဟု အခိုင်အမာ ပြောတော့သည်။

နှစ်ဦးသား အပြန်အလှန် ငြင်းခုံတွန်းထိုးနေကြသော်လည်း စုန်ယန်က ထိုအခွင့်အရေးကို အမှန်တကယ်ပင် စိတ်မဝင်စားကြောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ အစောင့်အရှောက်တူသည် ညီအစ်ကိုလီ၏ မဖောက်ပြန်သော သိက္ခာကို စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ချီးကျူးမိသွားသည်။ နောက်မှ ဂိုဏ်းချုပ်ကို သတင်းပို့ပြီး သူ့အတွက် တခြားဆုလာဘ်တစ်ခုခု စီစဉ်ပေးရမယ်ဟု သူ တွေးလိုက်မိ၏။

...

...

တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက်...

ကျင့်ကြံသူ ခြောက်ဦးမှာ မက်မွန်ခြံ စားသောက်ဆိုင်၏ အထူးသီးသန့်ခန်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ထိုသူများထဲတွင် အမျိုးသား သုံးဦးနှင့် အမျိုးသမီး သုံးဦး ပါဝင်ပြီး သခင်မလေးလင်းက အလယ်တွင် ထိုင်နေသည်။ သူမသည် ဓားတစ်လက်ကို ဆောင်ထားသည့် အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဖြစ်ကာ မျက်နှာတွင် ဝိညာဉ်မျက်နှာဖုံးကို စွပ်ထားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကိုလည်း ထူးကဲဝတ်ရုံဖြင့် လုံခြုံစွာ ဖုံးအုပ်ထားသည်။ သူမ၏ သွယ်လျသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်နှင့် ဆံနွယ်ရှည်များသာ မရှိပါက သူမသည် အမျိုးသမီးဖြစ်ကြောင်း ခွဲခြားရန် အမှန်တကယ် ခဲယဉ်းပေလိမ့်မည်။

သို့သော် စုန်ယန်ကမူ သူမသည် အမျိုးသမီးဖြစ်ကြောင်း သိရုံတင်မကဘဲ အလွန်လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်းပါ သိနေသည်။

အကြောင်းမှာ... စုန်ယန်သည် တစ်ချိန်က သူနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ခဲ့ဖူးသော အမျိုးသမီးများ၏ အငွေ့အသက်ကို အလွန်အမင်း မှတ်မိနေသောကြောင့်ပင်။

ဤသခင်မလေးလင်းဆိုသည်မှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ဟွာလင်းလုံပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

မတွေ့ရသည်မှာ နှစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်တွင် သူမသည် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ စုန်ယန်သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က သူ မထွက်ခွာမီ သူမကို မြွေအလောင်းဈေး နှင့် မိစ္ဆာရွှံ့နွံ လျှို့ဝှက်နယ်မြေတွင် ထူးကဲအမြစ်ရရှိနိုင်သည့် အခွင့်အရေးများ အကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်ကို သတိရသွားသည်။ ဟွာလင်းလုံသည် ထိုလျှို့ဝှက်နယ်မြေသို့ စွန့်စားဝင်ရောက်ကာ ထူးကဲအမြစ်ကို ရရှိခဲ့ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်သို့ စတင်ခြေချခဲ့ခြင်းမှာ ထင်ရှားလှသည်။

သို့သော် ဤကိစ္စမှာ စုန်ယန်အတွက်မူ အတော်ပင် ရယ်စရာကောင်းနေသည်။ ထူးကဲအမြစ် ကို ရရှိရန်မှာ ဘယ်အချိန်ကတည်းက ဒီလောက် လွယ်ကူသွားရတာလဲ။

ထို့အပြင် စုန်ယန်သည် ယခုအခါ ကြက်သွေးရောင်နန်းတော်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဟွာလုံလင်ထက် အဆင့်တစ်ခု အသာစီးရနေသူဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဟွာလင်းလုံမှာ စွမ်းအင်ဖုံးကွယ်သည့် အတတ်ပညာများကို သင်ယူထားပုံမရသဖြင့် သူမ၏ အဆင့်မှာ ချီသန့်စင်ခြင်း တတိယအဆင့်ဝန်းကျင်တွင်ရှိကြောင်း သူ အလွယ်တကူ သိမြင်နိုင်သည်။

ငါးနှစ်ကျော်အတွင်း ထူးကဲအမြစ်ကို ပိုင်ဆိုင်လာပြီး တတိယအဆင့်အထိ တက်လှမ်းနိုင်ခြင်းမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်သော တိုးတက်မှုနှုန်း ဖြစ်သည်။ အမှန်တော့ စုန်ယန်သည် သူပြောပြခဲ့သော မြွေအလောင်းဈေး နှင့် ရွေ့လျားနေသော မိစ္ဆာရွှံ့နွံ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တို့အကြောင်း ပြန်စဉ်းစားကြည့်သည့်အခါ ထိုအရာများမှာလည်း ထူးခြားဆန်းပြားလှကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

ကျန်ရှိနေသော ကျင့်ကြံသူ ငါးဦးမှာမူ ချီသန့်စင်ခြင်း တတိယအဆင့်နှင့် ပဥ္စမအဆင့်ကြားတွင် အသီးသီး ရှိနေကြသည်။

အခန်း။ ၁၀၀

စုန်ယန်သည် အတွေးများကို စုစည်းရင်း ဟင်းပွဲများအကြောင်းကို ခပ်ကျဉ်းကျဉ်းသာ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

ကျင့်ကြံသူများမှာ စိတ်မရှည်ကြတော့ဘဲ အသက်ကြီးကြီး ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက လက်ကိုဝေ့ယမ်းကာ သူ့ကို အမြန်ထွက်သွားရန် အချက်ပြသည်။

သခင်မလေးလင်းက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် "အပြင်က အစေခံတွေကိုပါ အကုန်ထွက်သွားခိုင်းလိုက်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုအသံမှာ အနှစ်သာရအားဖြင့် ဟွာလင်းလုံ၏ အသံပင် ဖြစ်သော်လည်း သိသိသာသာ ပြောင်းလဲထားကြောင်း စုန်ယန် သတိပြုမိသည်။ ၎င်းမှာ မှော်အတတ်ဖြင့် ဟန်ဆောင်ထားခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ သူမ၏ လည်ချောင်းကို တမင်တကာ ထိခိုက်စေကာ အသံနေအသံထားကို ပြောင်းလဲထားခြင်းပင်။ ယခုအချိန်တွင် သူမသည် ကျင့်ကြံသူခြောက်ဦးကြား အလယ်ဗဟို၌ ထိုင်နေပြီး ထင်ရှားသော ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် သူမသည် စုန်ယန်ကို မမှတ်မိချေ။

စုန်ယန်သည် အရိုအသေပေးကာ အပြင်သို့ အမြန်ထွက်လာခဲ့သည်။ တံခါးအပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေသော အစေခံမလေးများကို မြင်သောအခါ "ခပ်ဝေးဝေးမှာ သွားနေကြ" ဟု ပြောလိုက်ရာ သူတို့မှာ ခြံဝင်းတံခါးကြီးအပြင်ဘက်သို့ ပြေးထွက်သွားကြတော့သည်။

တံခါးကြီးအပြင်ဘက်တွင် ပျံလွှားဓားဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်၊ ဒုဂိုဏ်းချုပ်နှင့် အစောင့်အရှောက်တူတို့ အပါအဝင် လူတစ်စုမှာ စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ စုန်ယန် ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အခြေအနေကို မေးမြန်းကြပြီးနောက် "နတ်ဘုရားတွေရဲ့ စကားကို ခိုးနားမထောင်ကြနဲ့" ဟု ပြောကာ လူစုကို ဝေးရာသို့ မောင်းထုတ်နေကြ၏။

ထိုအချိန်တွင် စုန်ယန်ကမူ သူ၏ နတ်ဘုရားအာရုံကို တိုက်ရိုက်ပင် ဖြန့်ကျက်လိုက်တော့သည်။

ကြက်သွေးရောင်နန်းတော်အဆင့်ရှိသူများသာ ပိုင်ဆိုင်သော နတ်ဘုရားအာရုံသည် ချီသန့်စင်

ခြင်းအဆင့်ရှိသူများအတွက်မူ လုံးဝ သတိမထားမိနိုင်သော အဆင့်မြင့်စွမ်းအားတစ်ခုပင်။ ဤနေရာ၌ ထူးကဲချီအလွန်နည်းပါးသော်လည်း နံရံတစ်ခုသာ ခြားထားသော ဤမျှနီးကပ်သည့် အကွာအဝေးအတွက်မူ စုန်ယန်အတွက် အခက်အခဲ မရှိလှချေ။

အခန်းတွင်းမှ စကားသံများမှာ သူ၏ နားထဲသို့ ရှင်းလင်းစွာ ရောက်ရှိလာသည်။

"သခင်မလေးလင်း... မင်း တကယ်ပဲ သေချာရဲ့လား"

"ဒီပတ်ဝန်းကျင်က စွမ်းအင်တွေ ခန်းခြောက်နေတာပဲ။ ဘယ်လိုလုပ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခု ရှိနေနိုင်မှာလဲ"

ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။

သခင်မလေးလင်းက "ကျွန်မ တစ်ခါက မတော်တဆ ရောက်သွားဖူးတယ်။ အထဲမှာ အဆင့်နိမ့် မိစ္ဆာသားရဲ အနည်းငယ်ပဲ ရှိတာမို့ စိုးရိမ်စရာ မရှိပါဘူး။ အကယ်၍ ရှင်တို့ စိတ်မချဘူးဆိုရင် ကျွန်မနဲ့ ကျူးအာက ရှေ့ကနေ ဦးဆောင်မယ်။ ရှင်တို့က နောက်ကနေ လိုက်ခဲ့ကြပေါ့" ဟု ပြန်ဖြေ၏။

သူမ၏ ဘေးနားတွင် ကြောင်တောင်တောင် မျက်နှာပေးနှင့် အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူလေးတစ်ဦးက ခေါင်းကို အားရပါးရ ငြိမ့်ပြနေသည်။

သခင်မလေးလင်းက တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ဆက်ပြောသည်မှာ "ကျူးအာက စကားမပြောနိုင်တဲ့ ဆွံ့အသူလေးပါ။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ စွမ်းအားကတော့ ကျွန်မထက်တောင် အနည်းငယ် ပိုသာပါသေးတယ်"

ကျင့်ကြံသူ လေးဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် တစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့က သခင်မလေးလင်းကို ယုံကြည်ပြီးသားပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းလောကက အန္တရာယ်များလွန်းလို့ အခုလို စုံစမ်းမေးမြန်းရတာပါ"

အခြားတစ်ဦးက ရုတ်တရက် အကြံပြုသည်။

"သခင်မလေးလင်းက အရင်ဆုံး စွန့်စားဝင်စရာ မလိုပါဘူး။ အချိန်တန်ရင် ဒီဒေသခံဂိုဏ်းက သိုင်းပညာရှင် ဆယ်ဂဏန်းလောက်ကို အရင်ဆုံး လမ်းကြောင်းရှင်းဖို့ လွှတ်လိုက်တာပေါ့။ အန္တရာယ်ရှိရင် သူတို့ကိုကြည့်ပြီးမှ ကျွန်တော်တို့က ရှေ့ဆက်မလား ဆုတ်မလား ဆုံးဖြတ်လို့ရတာပေါ့"

ထို့နောက်တွင် သူတို့သည် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို ဆက်လက်ဆွေးနွေးကြသည်။ ဟွာလင်းလုံကသာ အဓိကပြောကြားနေပြီး ကျန်လေးဦးကမူ အာရုံစိုက်နားထောင်နေကြသည်။

ထိုအထဲတွင်... စုန်ယန်လည်း တစ်ဦးအပါအဝင် ဖြစ်သည်။

သူသည် ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေအပေါ် အထူးပင် စိတ်ဝင်စားသွားမိသည်။ ၎င်း၏အစအနနှင့် အတွင်းရှိ မိစ္ဆာသားရဲများအကြောင်းမှာ သူ့ကို ဆွဲဆောင်နေ၏။ သူသည် သခင်ကြီးလီအဖြစ် မအခြေချမီကပင် ချောင်လီခရိုင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စေ့စေ့စပ်စပ် စုံစမ်းခဲ့ဖူးသော်လည်း မည်သည့်လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အရိပ်အယောင်မျှ မတွေ့ခဲ့ရချေ။ ထို့ကြောင့် ဟွာလင်းလုံက မည်သို့သိရှိသွားသည် သို့မဟုတ် မည်သို့တွေ့ရှိသွားသည်ကို သူ စဉ်းစားမရနိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။

သူတို့၏ စကားဝိုင်းမှတစ်ဆင့် ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ အမည်မှာ ဖယောင်းတိုင်နယ်မြေဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ အကြောင်းမှာ အတွင်း၌ ညဖယောင်းတိုင်ပိုးကောင်ဟုခေါ်သော အဆင့်နိမ့် မိစ္ဆာပိုးကောင်များ ရှိနေသောကြောင့်ပင်။ ထိုပိုးကောင်များသည် နေ့ဘက်တွင် အိပ်စက်ကြပြီး ညဘက်တွင်မှ နိုးထကြသော်လည်း ကျင့်ကြံသူတို့၏ နက်ရှိုင်းစွမ်းအင် အကာအကွယ်ရှိသူများအတွက်မူ မည်သည့်အန္တရာယ်မျှ မပေးနိုင်ချေ။

ဤကဲ့သို့သော လျှို့ဝှက်နယ်မြေမျိုးမှာ တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူများအတွက်မူ ရတနာတွင်းကြီးပင်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လျှို့ဝှက်နယ်မြေများမှ ရတနာများသာမက ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာများကိုပင် ရရှိနိုင်သောကြောင့်ပင်။

စုန်ယန် စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် အတွင်းရှိ ကျင့်ကြံသူများ၏ ဆွေးနွေးမှုမှာ ပြီးဆုံးသွားပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ ဟင်းလျာများလည်း ကုန်သလောက် ဖြစ်သွားပြီဖြစ်သည်။

ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက "လာသိမ်းလိုက်တော့" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ထိုအသံကို ကြားသည်နှင့် အပြင်၌ စိုးရိမ်တကြီး စောင့်နေသော ပျံလွှားဓားဂိုဏ်းချုပ်နှင့် အစောင့်အရှောက်တူတို့မှာ အမြန်ပြေးဝင်သွားကြပြီး ဒူးထောက်ကာ ချော့မော့စကားဆိုရင်း အခွင့်အရေးကို စောင့်မျှော်နေကြတော့သည်။

ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက သူတို့သုံးဦးကို ကြည့်ကာ "ဂိုဏ်းချုပ်... ထလိုက်ပါ။ ငါတို့မှာ မင်းတို့ကို အကူအညီတောင်းစရာ ကိစ္စတစ်ခု ရှိတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ပျံလွှားဓားဂိုဏ်းချုပ်မှာ မထသေးဘဲ ဖားယားသော အပြုံးဖြင့် "မိန့်ကြားတော်မူပါ နတ်ဘုရားသခင်... ကျွန်တော်မျိုးတို့ တတ်နိုင်သမျှ ဆောင်ရွက်ပေးပါ့မယ်" ဟု ရိုသေစွာ လျှောက်ထားသည်။

ထိုကျင့်ကြံသူက "နောက်သုံးရက်အကြာ နဂါးအချိန် သို့မဟုတ် မနက် ၇ နာရီမှ ၉ နာရီကြားရောက်ရင် မင်းတို့ဂိုဏ်းက သိုင်းပညာရှင်တွေကို စုစည်းထားပါ။ ငါတို့နဲ့အတူ အနီးနားက နေရာတစ်ခုကို လိုက်ခဲ့ရမယ်။ တစ်ရက်တည်းနဲ့ အသွားအပြန် လုပ်လို့ရတယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်းတို့အတွက် ဆုလာဘ်တွေ ရှိစေရမယ်" ဟု ပြောကာ ပုလင်းငယ်တစ်ခုကို ထုတ်ပေးလိုက်ရင်း "ဒါက အရင်ပေးထားတဲ့ နက်ရှိုင်းစွမ်းအင်ဆေးလုံးသုံးလုံးပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဂိုဏ်းချုပ်သည် ဆေးပုလင်းကို ဖမ်းယူလိုက်စဉ် လက်များမှာ အနည်းငယ် တုန်ရင်နေပြီး "နတ်ဘုရားသခင်... ကျွန်တော်မျိုးတို့ ဘယ်လိုနေရာမျိုးကို သွားရမှာလဲဆိုတာ သိပါရစေ..." ဟု တုန်တုန်ယင်ယင် မေးလိုက်သည်။

ကျင့်ကြံသူက သူ၏လက်ချောင်းကို တစ်ချက်လှုပ်လိုက်ရာ ကျောဘက်ရှိ အိမ်မှ ဓားပျံတစ်

လက်မှာ ချောက်ဟူသော အသံနှင့်အတူ ထွက်ပေါ်လာပြီး လေထဲတွင် နှစ်ပတ်ခန့် ဝဲပျံကာ အေးစက်လှသော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်သွားသည်။

ရှပ်….

ဓားပျံမှာ ဓားအိမ်အတွင်းသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

ပျံလွှားဓားဂိုဏ်းချုပ်နှင့် သူ၏လူများမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်စင်းနေကြပြီး လည်ချောင်းများ ခြောက်ကပ်ကာ အသက်ပြင်းပြင်းပင် မရှူရဲကြတော့ချေ။

ကျင့်ကြံသူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့က လူအင်အား အနည်းငယ်ပဲ လိုတာပါ။ ငါတို့ကိုယ်တိုင် ဒီမှာရှိနေတာပဲ။ မင်းတို့ ဘာကို စိုးရိမ်နေတာလဲ"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ... ဟုတ်ကဲ့ပါခင်ဗျာ..."

ဂိုဏ်းချုပ်၏ ကျောပြင်တစ်ခုလုံးတွင် ချွေးစေးများ စီးကျနေ၏

အခြားကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကမူ လေသံအေးအေးဖြင့် "ငါတို့က လက်ရည်ရှိတဲ့သူတွေကိုပဲ လိုချင်တာ။ ငါတို့ကို ဟန်ပြလူတွေနဲ့ လာပြီး မလှည့်စားနဲ့"

သူက ခဏမျှ စဉ်းစားဟန်ပြုပြီး ပြုံးလျက် ဆက်ပြောသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်... မင်းကိုယ်တိုင် အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ရမယ်။ မင်းကိုယ်တိုင်ပါမှလည်း မင်းတကယ် လက်ရည်ရှိတဲ့သူတွေကို ခေါ်လာတယ်ဆိုတာ ငါတို့ ယုံကြည်နိုင်မှာ။ ဒါနဲ့... မင်းတို့ သုံးယောက်အပြင် ဂိုဏ်းထဲမှာ ရာထူးတစ်ခုခု ရှိတဲ့သူမှန်သမျှ တစ်ယောက်မှ မကျန်စေနဲ့"

"ဒါ... ဒါကတော့..."

ပျံလွှားဓားဂိုဏ်းချုပ်မှာ ရင်ထဲတွင် အကြီးအကျယ် နောင်တရနေမိသည်။ ဤကဲ့သို့ ဖြစ်လာမည်မှန်း သိခဲ့လျှင် အခန်းထဲသို့ ဘာလို ဝင်လာခဲ့မိရတာလဲ။ သို့သော် သူ ဝင်မလာခဲ့လျှင်ပင် ဤကျင့်ကြံသူများက ဆုံးဖြတ်ပြီးသား ကိစ္စတစ်ခုကို သူ့အနေဖြင့် ငြင်းဆန်နိုင်စွမ်း မရှိသည်မှာ အမှန်ပင်။

ဂိုဏ်းချုပ်သည် သူ၏ အဆီများသော မျက်နှာပေါ်တွင် အတင်းအဓမ္မ အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်

လိုက်ပြီး "နတ်ဘုရားသခင်တို့နောက်ကို လိုက်ပါပြီး အမြင်ကျယ်ခွင့်ရမှာကတော့ ကျွန်တော်မျိုးတို့ ဆုတောင်းရမယ့် ကိစ္စပါပဲခင်ဗျာ..." ဟု လျှောက်တင်လိုက်ရတော့သည်။

...

...

ထိုနေ့မှာပင် ကျင့်ကြံသူ ခြောက်ဦးမှာ ချောင်လီခရိုင်အတွင်း ခေတ္တ တည်းခိုနေထိုင်ကြသည်။ ပျံလွှားဓားဂိုဏ်းချုပ်ကလည်း ဂိုဏ်းအတွင်းရှိ လက်ရည်အကောင်းဆုံး သိုင်းသမားများကို စတင် စုစည်းတော့သည်။

ဂိုဏ်းချုပ်၊ ဒုဂိုဏ်းချုပ်၊ အစောင့်အရှောက်နှစ်ဦးနှင့် ခန်းမသခင် ခြောက်ဦးမှာ မဖြစ်မနေ ပါဝင်ရမည်ဖြစ်ရာ... စုန်ယန်လည်း ထိုအထဲတွင် ပါဝင်နေ၏။

အသက်ရှင်သန်နိုင်ခြေ ပိုမိုများပြားစေရန်အတွက် ဂိုဏ်းချုပ်သည် အံကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ လူအင်အား ထပ်မံ စုဆောင်းတော့သည်။ နတ်ဘုရားတွေနောက်ကို လိုက်ရင် ကံကောင်းခြင်းတွေ ရနိုင်တယ် ဘာအန္တရာယ်မှ မရှိဘူး ဟူသော စကားမျိုးဖြင့် လူစုနေခြင်းပင်။

သိုင်းလောကတွင် ဝါရင့်နေသူဖြစ်ရာ ဂိုဏ်းချုပ်သည် သဋတို့အဖွဲ့မှာ ကျင့်ကြံသူများအတွက် သားကောင် ဟဖြစ်သွားနိုင်ကြောင်း ရိပ်မိနေသည်။ ထို့ကြောင့် သူကလည်း သူတို့အတွက် သားကောင်အဖြစ် အသုံးချနိုင်မည့် အောက်ခြေလူတန်းစားများကို အတင်းအဓမ္မ ထပ်မံ စုဆောင်းနေခြင်းပင်။ အကယ်၍ အန္တရာယ်ရှိလာပါက အဆင့်ဆင့် သေဆုံးကြပြီးနောက် နောက်ဆုံးမှ သူ့ဆီသို့ ရောက်လာမည်ဟု သူက တွက်ချက်ထားသည်။ ရှေ့ကလူတွေ အကုန်သေပြီးမှ သူ့ဆီ ရောက်လာခြင်းမှာမူ ကံကြမ္မာဟုသာ သတ်မှတ်ရပေတော့မည်။

စုန်ယန်သည် ခန်းမသခင်ရာထူး အပ်နှင်းခံထားရသူဖြစ်သဖြင့် ဤခရီးစဉ်မှ ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်တော့ချေ။ သူကိုယ်တိုင် ဤကဲ့သို့သော ရှုပ်ထွေးမှုများကြားထဲ ရောက်သွားလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့မိပေ။

သို့သော်လည်း ကိစ္စမရှိပေ။ သူသည် အနည်းငယ်မျှပင် စိတ်လှုပ်ရှားခြင်း မရှိချေ။

ဟွာလင်းလုံ ဦးဆောင်သော ကျင့်ကြံသူအဖွဲ့ပင် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဝင်ရဲသည့် လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုကို သူကသာ မဝင်ရဲလျှင် ပေါက်ပြားနှင့် ကိုယ့်ခေါင်းကိုယ် ထုသတ်လိုက်ခြင်းကမှ ပို၍ ကောင်းဦးမည်။ ထို့ပြင် သူသည် လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုအတွင်းသို့ တစ်ခါမှ မဝင်ဖူးသေးသဖြင့် ယခုအကြိမ်မှာ... အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခုပင်။

...

...

ထိုညတွင် သခင်ကြီးလီ၏ ချောမောလှပသော မယားငယ်နှစ်ဦးသည် သခင်ကြီးတစ်ယောက် ကျင့်ကြံသူများနောက်သို့ လိုက်ပါရတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားကြသည်။ ထိုညတွင် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ သူတို့၏ ထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှုအတတ်ပညာများကို အစွမ်းကုန် ထုတ်သုံးကာ သခင်ကြီးကို ပြုစုယုယကြတော့သည်။

နှစ်ဦးစလုံး အလွန်အမင်း မောပန်းသွားသည့်တိုင်အောင် သခင်ကြီးလီ၏ ရင်ခွင်ထဲ၌ ခိုဝင်နေကြပြီး ခြေတံရှည်များဖြင့် ရစ်ပတ်ကာ နူးညံ့သော လက်များဖြင့် သခင်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောနေကြသည်။

"သခင်ကြီး... အိမ်က ငွေသေတ္တာသော့ကို တစ်ယောက်ယောက်ဆီမှာ ခေတ္တ အပ်ထားသင့်တယ် ထင်တယ်နော်"

မိန်းကလေးနှစ်ဦးစလုံးမှာ ပါးနပ်ကြသူများဖြစ်ရာ ကျင့်ကြံသူများနှင့် ပတ်သက်သမျှမှာ အန္တရာယ်များကြောင်း သိထားကြသည်။ အကယ်၍ သခင်ကြီးသာ ပြန်မလာခဲ့ပါက ဤကိစ္စသည် နောင်တွင် အမွေလုပွဲအဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းသွားပေလိမ့်မည်။

ထိုည၏ အမှောင်ထုအတွင်း၌ လွမ်းမောဖွယ်ရာ ပုလွေသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ စုန်ယန်သည် သူ၏ နတ်ဘုရားအာရုံဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ခရိုင်အတွင်းရှိ တံတားဦးတစ်ခုတွင် ဟွာလင်းလုံ ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူမသည် မျက်လွှာကို အနည်းငယ်ချ၍ တစ်စုံတစ်ခုကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စဉ်းစားနေရင်း ပုလွေမှုတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထင်ရှားသည်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ဟွာလင်းလုံ၏ ဘဝမှာ အပြောင်းအလဲများစွာနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပုံပင်။ သူမတွင် ထူးကဲအမြစ်တစ်ခု အံ့ဖွယ်နည်းဖြင့်ပေါက်ဖွားလာခဲ့သည့် အချိန်မှစ၍ သူ့ကြောင့် သူမ အန္တရာယ်များနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် အချိန်မှစ၍ သူမ၏ ဘဝမှာ ထူးခြားဆန်းပြားရန် ကံပါလာခဲ့သည်။

သူမအပေါ် မရည်ရွယ်ဘဲ တင်ရှိနေခဲ့သော ဤဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးအတွက် စုန်ယန် ဘာမျှ မတတ်နိုင်ခဲ့ချေ။ ယခု လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သည့်အခါတွင်မူ သူမကို တတ်နိုင်လျှင် အကာအကွယ်ပေးမည်ဟူသော အတွေးအချို့ ရှိနေသည်ကို သူ မငြင်းနိုင်ပေ။

ပုလွေသံမှာ တဖြည်းဖြည်း တိမ်ဝင်သွားတော့သည်...

နက်ရှိုင်းဝတ်ရုံကို ခြုံထားသော အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူမှာ ကိုယ်ကို တစ်ဖက်သို့ လှည့်လိုက်၏။ သူမ၏ အေးစက်စင်ကြယ်သော အလှတရားမှာ ဝိညာဉ်မျက်နှာဖုံးနောက်ကွယ်၌ ပုန်းကွယ်နေဆဲပင်။

ဘာမှမရှိတဲ့နေရာကနေ ထူးကဲအမြစ်တစ်ခု ပေါက်ဖွားလာစေတဲ့ အတတ်အကြောင်း မင်း ကြားဖူးလား။

စုန်ယန်က စိတ်ထဲမှ မေးလိုက်သည်။

ထိုအသံမှာ မြေခွေးအဘွားအို၏ ဝိညာဉ်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားရာ သူမက "ကြားဖူးပါတယ်" ဟု ပြန်ဖြေ၏။ ခဏအကြာတွင် သူမက သူမ၏ အတွေးများကို စုစည်းကာ ဆက်ပြောသည်။

"အမျိုးအစား နှစ်မျိုးရှိတာကို ကျွန်မ ကြားဖူးပါတယ်"

"ပထမတစ်ခုကတော့ မွေးရာပါ ဝိညာဉ်ပစ္စည်းကို အသုံးပြုပြီး ဆေးလုံးအဖြစ် ဖော်စပ်ပြီးတော့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနည်းလမ်းက ကုန်ကျစရိတ် အရမ်းများလွန်းလို့ ရလာတဲ့ ရလဒ်နဲ့ မတန်ပါဘူး..."

"နောက်တစ်မျိုးကတော့... တစ်ချို့သော အထူးမိစ္ဆာသားရဲ သန္ဓေသားတွေ ဒါမှမဟုတ် မိစ္ဆာပိုးကောင်ဥတွေကို လူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ဝှက်ထားတာပါ။ အဲဒီအရာတွေက ထူးကဲချီကို စုပ်ယူနိုင်စွမ်းရှိတဲ့အတွက် ထူးကဲအမြစ်ရှိနေသလိုမျိုး လှည့်စားထားနိုင်တာမျိုးပါ"

စုန်ယန်သည် မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်မိ၏။ ထို့နောက် မြေခွေးအဘွားအို၏ ဝိညာဉ်ကို အနက်ရောင်အစက်အတွင်းသို့ ပြန်လည် ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော မိစ္ဆာမြေခွေးအိုကြီးတစ်ကောင် အနားတွင် အမြဲရှိနေခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အဆင်ပြေလှသည်။