ဝံပုလွေဖေဖေ၏ ကတိ (၁)

ငွေရောင်လမင်းကြီးမှာ အနောက်ဘက် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ တိတ်တဆိတ် တိုး၀င်သွားခဲ့သော်လည်း၊ လမင်းကြီးထံမှ အေးစက်စက် အလင်းရောင်များမှာ နှင်းဝံပုလွေကျေးရွာလေးကို လွှမ်းခြုံထားဆဲ ဖြစ်သည်။

တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာပြီး စိမ်းလန်းစိုပြည်လာသော တိုတမ်မိခင်သစ်ပင်၏ ငွေဖြူရောင် သစ်ကိုင်းများနှင့် အရွက်များမှတစ်ဆင့် ဖြတ်သန်းလာသော အလင်းနှင့် အရိပ်များသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် အကွက်လိုက် အကွက်လိုက် ကျရောက်နေလေသည်။

အလယ်ဗဟိုကွင်းပြင်ရှိ မီးပုံလေးတွင် မီးခဲအနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့ပြီး၊ ပြာလဲ့လဲ့မီးခိုးငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာကာ လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေသော မွှေးကြိုင်သည့် ရနံ့များနှင့် ရောယှက်သွားလေသည်။

ဤရနံ့မှာ ကင်ထားသော ခြေလှမ်း၀က်ဘုရင်အဆင့် ၀က်ဝံအသား၏ ထူးခြားပြီး ကြွယ်ဝလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အကြွင်းအကျန်များ ဖြစ်ပြီး၊ မကြာသေးမီက ကျင်းပခဲ့သော ခမ်းနားလှသည့် စားသောက်ပွဲနှင့် မျိုးနွယ်စုတိုးတက်လာခြင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ ပြောပြနေလေသည်။

သစ်ပင်အိမ်လေးအတွင်းရှိ ရှောင်လန်နှင့် ရှောင်ယင်းသည် ဘေးချင်းယှဉ်ကာ ထိုင်နေကြသည်။ တစ်ယောက်လျှင် သူတို့၏ မျက်နှာထက် ကြီးမားပြီး၊ အပြင်ဘက်တွင် ကြွပ်ရွနေကာ အတွင်းပိုင်းတွင် နူးညံ့နေသော ဝက်ဝံဘုရင်ကြီး၏ အသားတုံးကြီး တစ်တုံးစီကို ကိုင်ထားကြပြီး၊ သူတို့၏ သွားသေးသေးလေးများဖြင့် ကိုက်ဆွဲရန် အပြင်းအထန် ကြိုးစားနေကြလေသည်။ မာကျောသော အသားတုံးကြီးသည် သူတို့၏ မမောမပန်း ကြိုးစားမှုများအောက်တွင် ပြတ်တောက်သွားပြီး၊ နူးညံ့သော်လည်း အားကောင်းလှသော နွေးထွေးသည့် စွမ်းအင်စီးကြောင်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သူတို့၏ ခြေလက်များနှင့် အရိုးများအတွင်းသို့ စီးဝင်သွားသည်။

“အာဝူး... ဂလု...” ရှောင်လန်၏ ပါးပြင်လေးများမှာ အားရပါးရ ဝါးနေသောကြောင့် ဖောင်းကားနေသည်။ ရေခဲနှလုံးသား သိုင်းကျမ်းကို ကျင့်ကြံရန်အတွက် လိုအပ်သော အခြေခံအုတ်မြစ်များကို အသားတုံးထံမှ စွမ်အင်များက စမ်းချောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြည့်တင်းပေးနေသည်ကို သူမ ခံစားနေရသည်။

သူမ၏ ကြီးမားသော ရေခဲပြာရောင် မျက်ဝန်းများထဲတွင် အာရုံစူးစိုက်မှုနှင့် ကျေနပ်အားရမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး၊ သူမ၏ မျက်နှာလေးပေါ်တွင် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ စိမ်းလဲ့လဲ့ အလင်းရောင်များပင် ပေါ်ထွက်နေလေသည်။

“အင်း... စွမ်းအင်တွေ... အရမ်းများတာပဲ...” သူမ၏ ဘေးနားရှိ ရှောင်ယင်းသည်လည်း အစားအသောက်ထဲတွင်သာ စိတ်နစ်နေပြီး၊ သူမ၏ မျက်နှာလေးပေါ်တွင် ပေရေနေသည့်ဆီများကိုပင် လုံးဝ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ ခရမ်းအကျဉ်းထောင် မိစ္ဆာသိုင်းကျမ်းကို လည်ပတ်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဂနာမငြိမ်ဖြစ်မှုအနည်းငယ်နှင့် ရန်လိုစိတ်များသည်၊ ဤနူးညံ့အိစက်ပြီး အဆင့်မြင့်မားလွန်းသော ခြေလှမ်း၀က်ဘုရင်အဆင့် အသား၏ စွမ်းအင်များကြောင့် လုံးဝကို ငြိမ်သက်သွားခဲ့ပြီး၊ သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်း လည်ပတ်မှု အရှိန်မှာလည်း အနည်းငယ် မြန်ဆန်လာပုံ ရလေသည်။

သစ်ပင်အိမ်လေး၏ အဝင်ဝတွင် လင်းထျန်းလုံ၏ ဧရာမငွေဖြူရောင် ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ၊ အကြွင်းမဲ့ယုံကြည်၍ရသော အစောင့်အရှောက် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ တိတ်တဆိတ် လှဲလျောင်းနေလေသည်။

သူသည်လည်း လှဲ‌လျောင်းရင်း စားသောက်နေပြီး သူ၏ထက်ရှလှသော အစွယ်များဖြင့် နောက်ထပ် ဝက်ဝံသားစိမ်း အတုံးကြီး တစ်တုံးကို အလွယ်တကူ ကိုက်ဖြတ်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ဝါးနေလေသည်။

သူ၏ ရေခဲပြာရောင် မျက်ဝန်းများမှာ အနည်းငယ် ကျုံ့ဝင်နေပြီး၊ သူ၏ အဆင့် ၂၈ (ပါရမီရှင်အဆင့်) ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှ ဤကြီးမားလှသော စွမ်းအင်များကို ချေဖျက်စုပ်ယူရခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် စဉ်ဆက်မပြတ် ခွန်အားတိုးတက်နေသည့် ခံစားချက်ကို ဂရုတစိုက် အရသာခံနေလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ အာရုံအများစုမှာ ကလေးငယ်များကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရန်၊ သူတို့၏ အစာခြေဖျက်ခြင်းနှင့် စုပ်ယူခြင်းတို့ကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမည့် မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုကိုမဆို သတိထားစောင့်ကြည့်ရန်အတွက် ဖြစ်လေသည်။

သူ၏ အကြည့်များသည် တိုတမ်မိခင်သစ်ပင်ဘေးတွင် သေချာနေရာချထားသော ဝိညာဉ်စမ်းရေ ရေကန်နှင့် ရေခဲနှလုံးသားကြာပန်းအပေါ်သို့ ရံဖန်ရံခါ ကျရောက်သွားတတ်သည်။

လရောင်နှင့် မိခင်သစ်ပင်ကြီး၏ ကြီးမားလှသော အသက်စွမ်းအင်နှစ်မျိုးလုံး၏ စွမ်းအင်ဖြည့်တင်းမှုအောက်တွင်၊ ထူထဲလှသော မြစိမ်းရောင် ကြာရွက်များမှာ ပိုမို၍ လင်းလက်တောက်ပလာနေပုံ ရလေသည်။

အလယ်ဗဟိုမှ ကြာဖူးလေးမှာလည်း အနည်းငယ် ကြီးလာပုံရပြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင်မှ သန့်စင်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ခပ်သဲ့သဲ့ စုပ်ယူနေကာ သန့်စင်ပြီး အေးစက်လှသော စွမ်းအင်လှိုင်းများကို ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။

‘တကယ့်ကို ပစ္စည်းကောင်းလေးပဲ...’ လင်းထျန်းလုံ စိတ်ထဲမှ ချီးကျူးလိုက်သည်။

“အခုအချိန်မှာ မရင့်မှည့်သေးလို့ ငါ့အတွက် သိပ်အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိသေးပေမဲ့၊ သုံးလလောက် နေရင်တော့... ရှောင်လန်နဲ့ ရှောင်ယင်းတို့ရဲ့ အခြေခံကို ခိုင်မာအောင် လုပ်ပေးဖို့အတွက်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ရန့်မြဲ့၊ ထျန်းပင်းနဲ့ တခြားသူတွေကို ဆုချဖို့အတွက်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်... အဲ့တာက ထိပ်တန်းအဆင့် ရတနာတစ်ခု ဖြစ်လာမှာပဲ...”

ထိုအချိန်မှာပင် သစ်ပင်အိမ်လေးအတွင်းရှိ ကလေးငယ်နှစ်ဦး၏ လှုပ်ရှားမှုများ နှေးကွေးသွားသည်ကို သူ သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။

သူတို့၏ ခေါင်းသေးသေးလေးများမှာ မိခင်သစ်ပင်ဘေးရှိ ရေခဲနှလုံးသားကြာပန်းရှိရာသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်းနီးပါး အနည်းငယ် လှည့်သွားကြသည်ကိုလည်း တွေ့လိုက်လေသည်။ ဖုံးကွယ်၍ပင်မရနိုင်သော လိုလားတောင့်တမှုနှင့် အံ့သြချီးကျူးမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုမှာ သူတို့၏ ကြီးမားပြီး မည်းနက်နေသော မျက်လုံးလေးများထဲတွင် လျက်တပြက် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သော်လည်း၊ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ထိုအလင်းရောင်များမှာ လျင်မြန်စွာ မှေးမှိန်သွားပြီး အတင်းအဓမ္မ ဖိနှိပ်လိုက်လေသည်။

သူတို့သည် အလိုအလျောက်ပင် ခေါင်းငုံ့လိုက်ကြပြီး သူတို့လက်ထဲရှိ ကျန်နေသော အသားများအပေါ်သာ အာရုံစိုက်နေသယောင် ဟန်ဆောင်လိုက်ကြသော်လည်း၊ သူတို့၏ အနည်းငယ် တင်းကျပ်နေသော နှုတ်ခမ်းလေးများနှင့် အနည်းငယ် တောင့်တင်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်လေးများမှာတော့ သူတို့၏ လိုချင်တောင်းတမှုကို ဖော်ပြနေလေသည်။

“အဲဒီ ဝိညာဉ်ကြာပန်းရဲ့ အရှိန်အဝါက အရမ်းကို သန့်စင်တာပဲ” ရှောင်လန်၏ အတွေးများ လှိုင်းထသွားခဲ့သည်။

“တကယ်လို့ ငါသာ အဲ့ဘေးမှာ ရေခဲနှလုံးသား သိုင်းကျမ်းကို ကျင့်ကြံနိုင်ရင်၊ အားစိုက်ထုတ်မှုတစ်ဝက်နဲ့ ရလဒ်နှစ်ဆ သေချာပေါက်ရမှာပဲ... တကယ်လို့ သူ့ရဲ့ မူလကြာပန်း အနှစ်သာရကို တစ်ဝက်လောက်လေးပဲဖြစ်ဖြစ် စုပ်ယူလိုက်နိုင်ရင်၊ ငါ ပြန်ဝင်စားလိုက်ရလို့ ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ မွေးရာပါအားနည်းချက် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကိုတောင် ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်လောက်တယ်...”

“ကျစ်... သန့်စင်တဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ တိတ်တဆိတ် ကိန်းအောင်းနေတဲ့ ရေခဲဒြပ်စင်ရတနာပဲ၊ စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေပြီး ခရမ်းအကျဉ်းထောင် မိစ္ဆာသိုင်းကျမ်းအတွက် မိစ္ဆာအနှစ်သာရတွေကို သန့်စင်ပေးဖို့အတွက်လည်း အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုတွေ ရှိတယ်” ရှောင်ယင်းသည် စိတ်ထဲတွင် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနေခဲ့ပြီး လိုချင်ဇောဖြင့် အနည်းငယ် ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေလေသည်။ “ဝံပုလွေဖေဖေက ဒီလိုရတနာမျိုးကို ဘယ်ကနေရလာတာလဲ... ဒီပစ္စည်းရဲ့တန်ဖိုးက သာမန် ပါရမီရှင်အဆင့် မိစ္ဆာအမြုတေ ရှစ်ခု၊ မဟုတ်သေးဘူး သာမန် ပါရမီရှင်အဆင့် မိစ္ဆာအမြုတေ ဆယ်ခုထက်တောင် ပိုများသေးတယ်...”

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အထိန်းအကွပ်မဲ့ပြီး အားကောင်းလှသော ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်တစ်ခုက ကလေးငယ်နှစ်ဦးလုံး၏ နှလုံးသားထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ဤဆန္ဒမှာ တစ်ခဏမျှသာ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ သူတို့၏ နက်ရှိုင်းသော အသိဉာဏ်များဖြင့် အတင်းအဓမ္မ ဖိနှိပ်လိုက်ကြလေသည်။

သူတို့ ကောင်းကောင်းသိထားကြသည်။ ဤကဲ့သို့သော သဘာဝရတနာမျိုးမှာ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးအတွက် မျိုးနွယ်စုကံကြမ္မာကိုပင် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်လောက်သည့် ရတနာတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

ဝံပုလွေဖေဖေသည် ၎င်းကို အသုံးပြု၍ ပိုမိုအစွမ်းထက်သော လက်အောက်ငယ်သားများကို ဆွဲဆောင်ရန် သို့မဟုတ် သူကိုယ်တိုင်စားသုံး၍ အဆင့်တက်ရန်အတွက် အသုံးပြုနိုင်လေသည်။ ၎င်းကို သူတို့ကဲ့သို့ ကလေးပေါက်စလေးနှစ်ယောက်အား ပေးလိုက်ခြင်းမှာ တကယ့်ကို... နှမြောစရာကောင်းလွန်းလှသည်။

ဤအချက်ကို နားလည်ထားကြသဖြင့် ရှောင်လန်နှင့် ရှောင်ယင်းတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် တိတ်တိတ်နေရန်သာ ရွေးချယ်လိုက်ကြပြီး၊ ထိုဆန္ဒကို သူတို့၏ နှလုံးသားအနက်ထဲတွင် မြှုပ်နှံထားကာ၊ ပါးစပ်ထဲရှိ ဝက်ဝံဘုရင်၏ အသားများကိုသာ တိတ်တဆိတ် ချေဖျက်နေရင်း၊ ဝိညာဉ်ကြာပန်းအပေါ် လိုချင်တတ်မက်သော သူတို့၏ အတွေးများကို မေ့ဖျောက်ရန်အတွက် ဤကြီးမားလှသော စွမ်းအင်များကို အသုံးပြုကာ ကြိုးစားလိုက်ကြလေသည်။

သို့သော် သစ်ပင်အိမ်လေးအတွင်းရှိ ကလေးငယ်နှစ်ဦး တိတ်ဆိတ်နေခြင်းမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေကြောင်း လင်းထျန်းလုံ သတိထားလိုက်မိသည်။

တမင်တကာ ရှောင်ဖယ်နေသော အကြည့်များ၊ အာရုံစိုက်နေသယောင် ဟန်ဆောင်ထားသော်လည်း အာရုံလွင့်နေသည့် ယောင်ချာချာ လှုပ်ရှားမှုများနှင့် ခပ်သဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်နေသော ခံစားချက်များ... ဆန္ဒနှင့် ထိန်းချုပ်မှုတို့ ရောယှက်နေခြင်း... ဤအရာများအားလုံးကို အာရုံခံစားမှုပိုင်းတွင် စူးရှပြီး သူတို့အပေါ် အစဉ်အမြဲ အာရုံစိုက်နေလေ့ရှိသော လင်းထျန်းလုံထံမှ မည်သို့ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်မည်နည်း။

လင်းထျန်းလုံ၏ ရေခဲပြာရောင် မျက်ဝန်းများထဲတွင် တွေဝေမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

“ဟင်... ဒီကောင်မလေးနှစ်ယောက် ဘာဖြစ်သွားကြတာလဲ... ခုနက ရေခဲနှလုံးသားကြာပန်းကို ကြည့်တုန်းက သူတို့ မျက်လုံးတွေက ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကြီး တောက်ပနေတာကို၊ ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး မျက်နှာညှိုးကျသွားရတာလဲ... ကြည့်တောင် မကြည့်ရဲကြတော့ဘူး...”

“ဘာလို့ သူတို့က ရုတ်တရက်ကြီး အရမ်းမှိုင်တွေသွားတယ်လို့ ငါ ခံစားနေရတာလဲ... ဒါတော့ မဟုတ်သေးဘူး”

“ရှောင်လန်...” “ရှောင်ယင်း...”

သူသည် ရှောင်လန်နှင့် ရှောင်ယင်းတို့ကို ကြည့်ကာ နူးညံ့သော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သတင်းစကားတစ်ခုကို ပေးပို့ရန်ကြိုးစားလိုက်သည်။

နူးညံ့သော ခေါ်သံကြောင့် ကလေးငယ်နှစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးများမှာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားခဲ့သည်။

သူတို့သည် လရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေသော ရေခဲနှလုံးသားကြာပန်းဆီ အလိုအလျောက် အကြည့်‌ရောက်သွာပြီး မီးခဲနှင့်ထိမိလိုက်သကဲ့သို့ အလျင်အမြန် အကြည့်လွှဲလိုက်ကြကာ သူတို့၏ ခေါင်းသေးသေးလေးများမှာ ပို၍ပင် ငိုက်ကျသွားလေသည်။

ထိုအခါမှသာ လင်းထျန်းလုံ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့လေသည်။

“သြော်... ဒါကြောင့်ကိုး...” “ဒီကောင်မလေးနှစ်ယောက်... သူတို့က အဲ့ကြာပန်းကို လိုချင်နေတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက မျိုးနွယ်စုနဲ့ ငါ့အတွက် ပိုအရေးကြီးတယ်လို့ထင်နေလို့၊ သူတို့က မတောင်းရဲ ဖြစ်နေကြတာကိုး...”

အဓိကအချက်ကို နားလည်သွားသောအခါ လင်းထျန်းလုံ၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ်ရယ်ချင်သွားပြီး၊ ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော နွေးထွေးမှုလှိုင်းတစ်ခုလည်း ဆူပွက်လာခဲ့သည်။ ဤကလေးငယ်နှစ်ဦးမှာ လိမ္မာလွန်းလှပေသည်။

“ရှောင်လန်၊ ရှောင်ယင်း... လိမ္မာလိုက်တဲ့သမီးလေးတွေ...” နူးညံ့ပြီး အလိုလိုက်ထားပုံရသော စိတ်စွမ်းအင် လှိုင်းလေးတစ်ခုမှာ ကလေးငယ်နှစ်ဦး၏ အသိစိတ်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်သွားခဲ့သည်။ “ဖေဖေ သမီးတို့အတွက် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ပစ္စည်းကောင်းလေးကို ကြည့်လိုက်ပါဦး...”

ထို့နောက် လင်းထျန်းလုံ၏ အာရုံမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။

အလယ်အလတ် စိတ်ထိန်းချုပ်ခြင်း (ခရမ်းရောင် ပါရမီရှင်အဆင့်)။

မျက်စိဖြင့်မမြင်နိုင်သော၊ အလွန် သိမ်မွေ့လှသည့် စွမ်းအားတစ်ခုက ဝိညာဉ်စမ်းရေ ရေကန်နှင့် ၎င်းအတွင်းရှိ ရေခဲနှလုံးသားကြာပန်းကို မတင်လိုက်လေသည်။ ၎င်းမှာ ကြမ်းတမ်းစွာ ဆွဲနှုတ်လိုက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ အမြစ်များ ရစ်ပတ်ထားသော ဝိညာဉ်မြေကြီးများနှင့်အတူ အလွန်တည်ငြိမ်စွာ ရွေ့လျားသွားခြင်းဖြစ်၏။

လင်းထျန်းလုံသည် သစ်ပင်အိမ်လေးဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာနှင့် ဂရုတစိုက် ရွေ့ပြောင်းနေကာ နောက်ဆုံးတွင် သစ်ပင်အိမ်လေး၏ အဝင်ဝနှင့် နီးကပ်ပြီး လရောင်ကောင်းကောင်းရရှိနိုင်သော ကွင်းပြင် နေရာလွတ်လေးတစ်ခုတွင် ချထားလိုက်လေသည်။

ဤအကွာအဝေးမှာ ရေခဲနှလုံးသားကြာပန်းမှ ထုတ်လွှတ်နေသော သန့်စင်ပြီးအေးစက်သည့် အရှိန်အဝါများက သစ်ပင်အိမ်လေးကို လွှမ်းခြုံနိုင်ရန် လုံလောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။ ထို့ကြောင့် သစ်ပင်အိမ်အတွင်းရှိ ရှောင်လန်နှင့် ရှောင်ယင်းတို့မှာ သူတို့အတွက် အလွန်အကျိုးရှိသော စွမ်းအင်လှိုင်းများကို အပြည့်အဝ ခံစားနိုင်ပြီပဲ ဖြစ်သည်။

ဤအရာအားလုံးကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် လင်းထျန်းလုံသည် သူ၏ စိတ်စွမ်းအင်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ငွေဖြူရောင် ဧရာမခေါင်းကြီးကို အနည်းငယ် ငုံ့လိုက်သည်။ သူ၏ ရေခဲပြာရောင် မျက်ဝန်းများဖြင့် အနည်းငယ် မှင်တက်နေသော ကလေးငယ်နှစ်ဦးကို နွေးထွေးစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ရှင်းလင်းသော အတွေးတစ်ခုကို ပေးပို့လိုက်သည်။

“ဒီကြာပန်းလေးက အခုကစပြီး သမီးတို့ ပိုင်တာပဲ...” “ဖေဖေ အဲ့တာကို သေချာ စောင့်ကြည့်ပေးထားမယ်၊ အဖူးလေးပွင့်လာတာနဲ့ သမီးတို့ကို အရင်ဆုံးစားခိုင်းမယ်...”

သူ၏ အတွေးများမှာ ရိုးရှင်းပြီး တိုက်ရိုက်ကျသော်လည်း ငြင်းဆန်၍မရသော ဆန္ဒတစ်ခုဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။ ကြမ်းတမ်းသော ဝံပုလွေနှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် နူးညံ့သော အပြုံးတစ်ခုဖြစ်ပေါ်လာကာ ကွေးညွတ်သွားလေသည်။

ရှောင်လန်နှင့် ရှောင်ယင်းတို့မှာ ဝံပုလွေဖေဖေကိုယ်တိုင် သူတို့ရှေ့သို့ ရွှေ့ပြောင်းပေးထားသော ဝိညာဉ်ကြာပန်းကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်း နည်းစနစ်များကို အလိုအလျောက် မြန်ဆန်လာစေသော အစောပိုင်းကထက် ပိုမိုရှင်းလင်းလှသည့် သန့်စင်သော အရှိန်အဝါကို ခံစားမိလိုက်လေသည်။

ဝံပုလွေဖေဖေ၏ တည်ငြိမ်သော်လည်း တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ လေးလံလှသော ကတိစကားကို နားထောင်းရင်း၊ သူတို့သည် ကြီးမားသော တုန်လှုပ်မှုနှင့် နက်ရှိုင်းသော အတွေးများထဲသို့ ကျရောက်သွားကြလေတော့သည်။

“ဒါ... ဒါ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ...”

သူတို့၏ ဦးနှောက်လေးများ စဉ်းစား၍ မရမီမှာပင် ဝံပုလွေဖေဖေသည် အရေးမကြီးသော ကိစ္စတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်သည့်အလား၊ ပြန်လှဲလိုက်ပြီး သူတို့ကို ဆက်လက် စောင့်ကြပ်နေလေပြီ။

သစ်ပင်အိမ်လေးအတွင်းတွင် ရှောင်လန်နှင့် ရှောင်ယင်းတို့မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ရင်း၊ သူတို့၏ ဘဝများကိုပင် သံသယဝင်နေကြလေတော့သည်။

“ငါ... ငါ ဘာမှမပြောရသေးဘူးနော်...” ရှောင်လန်၏ အတွေးများတွင် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် တုန်ရီမှုများ ပါဝင်နေလေသည်။ “သေစမ်း... ဒီသခင်မက အဲဒီဝိညာဉ်ကြာပန်းကို အရမ်း စူးစိုက်ကြည့်နေမိလို့ ဝံပုလွေဖေဖေက အထင်လွဲသွားတာ သေချာတယ်...” ရှောင်ယင်း၏ နှလုံးသားမှာလည်း ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်နေပြီး အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေမှုများ ပါဝင်နေလေသည်။

“......”

သူတို့နှစ်ဦး အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်းပင် အနည်းငယ် ပြာယာခတ်သွားကြလေသည်။