ဝံပုလွေဖေဖေ၏ ကတိ (၂)

အတိအကျဆိုရလျှင် သူတို့ရှေ့ရှိ ရေခဲနှလုံးသားကြာပန်းမှာ ယခုအချိန်တွင် သူတို့အတွက် မှန်းဆ၍မရနိုင်သော အကျိုးသက်ရောက်မှုများ ရှိနေသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရှင်းလင်းစွာပင် ဤကဲ့သို့သော အဆုံးမဲ့အလားအလာများရှိသည့် သဘာဝရတနာမှာ ဝံပုလွေဖေဖေနှင့် နှင်းဝံပုလွေမျိုးနွယ်စု တစ်ခုလုံးအတွက် ကြီးမားလွန်းသော တန်ဖိုးတစ်ခုလည်း ရှိနေပေသည်။

အခြားအရာများကို မဆိုထားနှင့်၊ အကယ်၍ ၎င်းကို အဓိက တိုက်ခိုက်ရေး ဝံပုလွေ တစ်ကောင် သို့မဟုတ် နှစ်ကောင်ကို ပျိုးထောင်ရန် အသုံးပြုမည်ဆိုလျှင်၊ အနာဂတ်တွင် ပါရမီရှင်အဆင့် သို့မဟုတ် ဘုရင်အဆင့် တိုက်ခိုက်ရေးသမား တစ်ဦးကိုပင် ဖန်တီးနိုင်ပေလိမ့်မည်။

သို့တိုင်အောင် ယခုအခါတွင် သူတို့ ကောင်းကောင်းမဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခဲ့သော အကြည့်လေးတစ်ခုကြောင့်၊ ဝံပုလွေဖေဖေသည် ဤမျှအရေးကြီးလှသော မျိုးနွယ်စု၏ အနာဂတ် အဓိကအရင်းအမြစ်ကို သူတို့ကိုပေးရန် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ကတိပေးလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် ‘သမီးတို့ကို အရင်ဆုံး စားခိုင်းမယ်' ဟုတောင် ပြောခဲ့သေးလေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရှောင်ယင်းနှင့် ရှောင်လန်တို့၏ နှလုံးသားများမှာ ဒီရေလှိုင်းများကဲ့သို့ ဆူပွက်နေသည့် ခံစားချက်များ လွှမ်းမိုးသွားခဲ့ရလေသည်။

“ဒါ... ဒါ ငါတို့ရဲ့ ဝံပုလွေဖေဖေပဲ...”

“ငါ တစ်ကယ် မျှော်လင့်မထားဘူး...” ရှောင်လန်သည် တိုးညှင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူမ၏ လေသံထဲတွင် တုန်လှုပ်မှုနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုများ ပါဝင်နေလေသည်။

မည်သည့် ပြင်ပအင်အားစု၊ မည်သည့် ကျင့်ကြံသူကိုမဆို အချင်းချင်း လုယက်တိုက်ခိုက်စေနိုင်လောက်သည့် သဘာဝရတနာမျိုးကို၊ ဝံပုလွေဖေဖေက မျက်တောင်တစ်ချက် မခတ်ဘဲ သူတို့ကို ပေးအပ်လိုက်သည်လော။ ထို့အပြင် သူ၏လေသံအရဆိုလျှင် ထိုအရာကို ပေးလိုက်ချင်းက သူတို့အား စိတ်ဝင်စားစရာ ကစားစရာအရုပ်လေးတစ်ခု ပေးလိုက်သကဲ့သို့ပင်။

ဝံပုလွေဖေဖေ၏ နှလုံးသားထဲမှ ရိုးသားမှုနှင့် မေတ္တာတရားများကို ရှောင်လန်နှင့် ရှောင်ယင်းတို့ အလွန် ရှင်းလင်းစွာ ခံစားသိရှိနိုင်လေသည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် ဤဝိညာဉ်ရတနာက သူတို့အတွက် ယူဆောင်လာပေးမည့် အကျိုးကျေးဇူးများသည် ၎င်းကို ကိုယ်တိုင် အသုံးပြုရန်အတွက် သိမ်းထားခြင်း သို့မဟုတ် မျိုးနွယ်စုတိုးချဲ့ရေးအတွက် အသုံးပြုခြင်းထက် များစွာ ပိုမိုကြီးမားသည်ဟု ဝံပုလွေဖေဖေက အမှန်တကယ် ယုံကြည်နေခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ရှောင်ယင်းမှာ သူမ၏ အတိတ်ဘဝက မှတ်ဉာဏ်များစွာကို ပြန်လည်အမှတ်မရဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး နှလုံးခုန်မြန်လာခဲ့လေသည်။

“ငါ တစ်ကယ်ကြီး မျှော်လင့်မထားခဲ့ဘူး...” သူမ၏ အတွေးများထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပါဝင်နေလေသည်။ “ဒီဘဝမှာ... ဒီသခင်မ မြင်လိုက်ရတဲ့ သဘာဝရတနာနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ပထမဆုံးကတိကို၊ ဒီလောက်တောင်... လွယ်လွယ်ကူကူ ရလာလိမ့်မယ်လို့...”

သူမ၏ အတိတ်ဘဝက ကစဉ့်ကလျားဖြစ်နေသော ကမ္ဘာကြီးထဲတွင်၊ ရေခဲနှလုံးသားကြာပန်းကဲ့သို့ အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ပစ္စည်းမျိုးကို မဆိုထားနှင့်၊ ကျင့်ကြံခြင်းကို အနည်းငယ် မြန်ဆန်စေနိုင်သည့် သာမန်ဝိညာဉ်မြက်ပင်လေး တစ်ပင်ကပင်လျှင်၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ လက်တွဲလာခဲ့သော အပေါင်းအဖော်များကို ရန်သူများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေရန်၊ ဆရာတပည့်ကြားက သံယောဇဉ်ကို ပျောက်ကွယ်သွားစေရန် လုံလောက်ကြောင်း သူမ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကြီးကို မှတ်မိနေလေသည်။

လူသားများ၏ လောဘနှင့် အကျည်းတန်မှုတို့မှာ စွမ်းအားရှေ့တွင် အငမ်းမရ ကြီးထွားလာတတ်ကြလေသည်။

သို့သော် ဤဘဝတွင် ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက်၊ မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်.... ကြီးရာလူစားစတမ်းဆိုသည့် တောတွင်းဥပဒေသနှင့် အကျိုးအမြတ်ကို အဓိကထားသည့်မူဝါဒကို လိုက်နာသော မိစ္ဆာသားရဲမျိုးနွယ် နှင်းဝံပုလွေဘုရင်တစ်ပါးဖြစ်သည့် ဝံပုလွေဖေဖေက၊ ဤကဲ့သို့သော ရတနာမျိုးအား သူတို့လို ‘ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးလေး” နှစ်ယောက်ကို ကတိပေးလိုက်သည်လော။

“ဒါ ဖြစ်နိုင်ရဲ့လား... ဒါ လုံး၀မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ...”

မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်၏ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲလိုသော ဗီဇက ဤကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးမျိုးကို လက်လွှတ်ခံရန် မည်သို့ ခွင့်ပြုနိုင်မည်နည်း။ သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင် မဖြစ်နိုင်သည့်အရာမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်ပျက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မရေမတွက်နိုင်သော လူသားများက အဖိုးတန်ရတနာများကို ရှာဖွေနေကြပြီး ရှာဖွေ၍မရနိုင်သော အရာတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြသည့် ထိုရတနာကြီးမှာ ဝံပုလွေဖေဖေအတွက်မူ သူတို့၏ မျှော်လင့်တောင်းတသော အကြည့်လေးတစ်ခုလောက်တောင် အရေးမကြီးသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

“တကယ်ပဲ ဒီရေခဲနှလုံးသားကြာပန်းက ဝံပုလွေဖေဖေအတွက် အသုံးမဝင်လို့လား...” ရှောင်လန်နှင့် ရှောင်ယင်းတို့သည် သူတို့ရှေ့ရှိ ဝိညာဉ်ပစ္စည်းကို အလိုအလျောက် အာရုံခံမိလိုက်ကြရာ အဖြေတစ်ခု ချက်ချင်း ရရှိသွားကြလေသည်။

ထိုသန့်စင်ပြီး ကြီးမားသော အသက်စွမ်းအင်များ၊ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နှင့် ပြင်ပြစွမ်းအား နှစ်မျိုးစလုံးအတွက် အကျိုးရှိစေနိုင်သော အတွင်းပိုင်းမှ အေးစက်စက် အရှိန်အဝါများမှာ မည်သည့်အဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူများအတွက်မဆို များစွာ အကျိုးရှိလှပေသည်... ၎င်းက 'အသုံးမဝင်ဘူး' ဆိုသည်မှာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပေ။

“အမှန်တရားကတော့... တစ်ခုတည်းပဲ ရှိတယ်...” ရှောင်လန်သည် ပြောလက်စစကားကို ခဏရပ်လိုက်ပြီး သူမ ခန့်မှန်းမိသော အမှန်တရားကို တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ အတွေးများတွင်လည်း ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

“ဝံပုလွေဖေဖေကလည်း ဒါကို တခြားနေရာမှာ သုံးချင်ခဲ့ပုံပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ အကြည့်ကြောင့် သူ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ငါတို့ကို ပေးလိုက်တာထင်တယ်...”

ရှောင်ယင်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ အကြည့်များမှာ မြစိမ်းရောင် ကြာပန်းလေးပေါ်တွင် အချိန်အတော်ကြာအောင် စွဲထင်နေခဲ့ပြီး၊ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ငြင်းခုံရန် သို့မဟုတ် ဆန့်ကျင်ရန် စကားမစခဲ့ချေ။

“ဖြစ်နိုင်တာက... ငါတို့ ဝံပုလွေဖေဖေ့ကို ဒီဝိညာဉ်ကြာပန်းကို တခြားနေရာတွေမှာ သုံးဖို့အတွက် သိမ်းထားဖို့ ပြန်ပြောလိုက်သင့်လား...” ရှောင်ယင်း၏ အတွေးများထဲတွင် ရှားရှားပါးပါး တွန့်ဆုတ်မှုများ ပါဝင်နေလေသည်။

သို့သော် ဝံပုလွေဖေဖေ၏ ဗီဇနှင့် အကျင့်အရ သူတို့ရှေ့တွင် ကတိပေးပြီးသွားပြီဖြစ်ရာ ၎င်းကို ပြန်ရုပ်သိမ်းရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်းကိုလည်း သူမ သိထားလေသည်။

နှစ်ဦးလုံး သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။ ဤမျှ ကြီးမားလှသော အလေးပေးမှုနှင့် ကတိစကားကို ရရှိလိုက်သော်လည်း ကလေးငယ်နှစ်ဦး၏ စိတ်အခြေအနေမှာ ပေါ့ပါးမနေဘဲ၊ ‘ချိုမြိန်သော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး' ဆိုသည့် ခံစားချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သကဲ့သို့ ရှောင်ယင်း၏ အတွေးများမှာ ပြတ်သားသွားခဲ့သည်။

“ကောင်းပြီလေ...”

“ဝံပုလွေဖေဖေက ပေးလာမှတော့ ငါတို့ လက်ခံရတော့မှာပေါ့။ ဒီနက်ရှိုင်းတဲ့မေတ္တာကို ငါတို့ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာပဲ သိမ်းထားလိုက်ကြစို့။ ရှောင်လန်၊ ဒီမျှော်လင့်ချက်ကို နင်နဲ့ငါ အတူတူထမ်းပိုးကြရအောင်...”

“ဟင်...”

ရှောင်လန်သည် တစ်ခုခု မှားနေသည်ကို ခပ်သဲ့သဲ့ သတိပြုမိသွားပြီး ရှောင်ယင်း၏ တက်ကြွလွန်းနေသောအတွေးများကို သူမ၏ အတွေးများဖြင့် အလိုအလျောက် ဟန့်တားလိုက်လေသည်။ “ရှောင်ယင်း... နင် ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ... အဲဒါ ဖူးပွင့်လာရင် နင်တစ်ယောက်တည်း အကုန်သိမ်းဖို့စီစဉ်နေတာလား...”

ရှောင်ယင်း၏ လက်ရှိပုံစံမှာ... အပြင်ပန်းတွင် သူတော်ကောင်းသယောင် ရှိသော်လည်း၊ သူမ၏ အတွေးအနက်ထဲတွင်မူ ‘ကြာစေ့ ဘယ်နှစ်စေ့ ရှိလဲ’ နှင့် ‘ကြာဖတ်တွေကို ဆေးဖော်တဲ့နေရာမှာ သုံးလို့ရလား’ စသည်တို့ကိုပါ စတင် တွက်ချက်နေပြီဖြစ်ကြောင်းကို သတိထားလိုက်မိသောအခါ ရှောင်လန်မှာ အရာအားလုံးကို ချက်ချင်း နားလည်သွားလေသည်။

ရှောင်ယင်းသည် သူမ၏ အကြံအစည် ပေါ်သွားသဖြင့် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏အတွေးများမှာလည်း ခဏတာ ရပ်တန့်ခဲ့သည်။ “ဘာ... ဘာတွေပြောနေတာလဲ... ဒီသခင်မက အဲ့လိုလူမျိုးမဟုတ်ပါဘူးနော်...”

ရှောင်လန်မှာမူ လုံးဝ ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သေးသေးလေးမှ လေးနက်တည်ကြည်မှု အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ “ငါတို့ အတူတူ ထမ်းပိုးကြမယ်...”

“ဒါက ဝံပုလွေဖေဖေ့ရဲ့ အကြွင်းမဲ့ယုံကြည်ချက်နဲ့ မျှော်လင့်ချက်ဖြစ်နေမှတော့ ငါတို့ အတူတူ ထမ်းပိုးကြမယ်၊ အပြင်းအထန်ကျင့်ကြံရမယ်၊ ဒီရတနာကို အလဟဿ မဖြစ်စေရဘူး...”

“ဒီနေ့ ဝံပုလွေဖေဖေ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးကို အနာဂတ်မှာ ဆယ်ဆ၊ အဆတစ်ရာ ပြန်ဆပ်မယ်လို့ ဒီဧကရီ ကတိပြုတယ်...”

၎င်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှောင်ယင်းမှာ မမျှော်လင့်ဘဲ ပိုမိုပြင်းထန်သော တွန်းအားတစ်ခုဖြင့် လှုံ့ဆော်ခံလိုက်ရလေသည်။

“ဆယ်ဆ၊ အဆတစ်ရာလောက်ပဲလား... ဒီသခင်မက အဆတစ်ထောင်၊ အဆတစ်သောင်း ပြန်ဆပ်မယ်... ဝံပုလွေဖေဖေကို အမြင့်မြတ်ဆုံး မိစ္ဆာအင်ပါယာနေရာအထိ ရောက်အောင် သေချာပေါက် ကူညီပေးရမယ်...”

ကလေးငယ်နှစ်ဦးလုံး သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် လေးနက်သော ကတိသစ္စာများ ပြုလိုက်ကြပြီး သွေးများပင် ဆူပွက်လာခဲ့ကြလေသည်။

အစောပိုင်းက သူတို့စားသုံးထားပြီး လုံး၀ မချေဖျက်ရသေးသော ခြေလှမ်း၀က်ဘုရင်အဆင့် ဝက်ဝံဘုရင်၏ အသားများအတွင်းရှိ ပါဝင်နေသော သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များအတွင်းရှိ ကြီးမားလွန်းသော စွမ်းအင်များသည် သူတို့၏ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ရှားနေသော ခံစားချက်များနှင့် ခိုင်မာသော စိတ်ဆန္ဒများကြောင့် လှုံ့ဆော်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် လုံးဝ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာလေတော့သည်။

ဝုန်း...

ယခင်ကထက် များစွာ ပိုမိုပြင်းထန်လှသော အပူလှိုင်းတစ်ခုမှာ သူတို့၏ ဒန်တျန်အတွင်းရှိ ချီပင်လယ်မှနေ၍၊ ကမ်းပါးပြိုကျလာသော မြစ်တစ်စင်းကဲ့သို့ ဆူပွက်လာကာ၊ သူတို့၏ ခြေလက်များ၊ အရိုးများ၊ သွေးကြောများနှင့် စွမ်းအင်လမ်းကြောင်းများ တစ်လျှောက် ဖြတ်သန်းစီးဆင်းသွားလေတော့သည်။

“အု...” ရှောင်လန်သည် တိုးညှင်းစွာ ညည်းတွားလိုက်ပြီး၊ ရေခဲနှလုံးသား သိုင်းကျမ်း၏ လည်ပတ်မှု အမြန်နှုန်းမှာလည်း တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အဆပေါင်းများစွာ ထိုးတက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရကာ၊ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အဆင့် ၁၇ (ထူးချွန်အဆင့်) အတားအဆီးမှာ ပါးလွှာသော စက္ကူတစ်ရွက်ကဲ့သို့ ချေမွခံလိုက်ရလေသည်။

“....”

ရှောင်ယင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပို၍ပင်တုန်ခါလာခဲ့ပြီး၊ ခရမ်းအကျဉ်းထောင် မိစ္ဆာသိုင်းကျမ်းမှာ အလိုလျောက် ရူးသွပ်စွာ လည်ပတ်နေကာ၊ သန့်စင်သော မိစ္ဆာအနှစ်သာရများမှာ ပေါက်ကွဲထွက်လာသော စွမ်းအင်များ၏ တွန်းအားအောက်တွင် လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာပြီး၊ အဆင့် ၁၇ ၏ တံခါးဝကို အလွယ်တကူပင် ကျော်ဖြတ်သွားလေတော့သည်။

သို့သော်လည်း စွမ်းအင်များမှာ ကုန်ခမ်းသွားရန် အလှမ်းဝေးနေသေးသည်။ ခြေလှမ်း၀က်ဘုရင်အဆင့် အသား၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အာနိသင်မှာ သူတို့ခန့်မှန်းထားသည်ထက် များစွာ သာလွန်နေလေသည်။

ကြီးမားလှသော စွမ်းအင်များမှာ သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းကို ဆက်လက်၍ တွန်းတင်ပေးနေလေသည်။

ကလေးငယ်နှစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါများမှာအဆင့် ၁၈ ရောက်ခါနီးအထိ ဆက်တိုက် မြင့်တက်သွားခဲ့ပြီး၊ ခဏအကြာတွင် သူတို့နှစ်ဦးလုံး အဆင့် ၁၈ (ထူးချွန်အဆင့်) သို့ ခြေချနိုင်သွားခဲ့ကြလေပြီ။

ဤအရာအားလုံးကို ဖော်ပြရန် အချိန်ကြာမြင့်သော်လည်း၊ တကယ့်တမ်းတွင်မူ အသက်ရှူဆယ်ကြိမ်စာခန့် အချိန်အတွင်းမှာတင် ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ကြီးမားလှသော စွမ်းအင်ဒီရေလှိုင်းမှာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လည်ငြိမ်သက်သွားသောအခါ ရှောင်လန်နှင့် ရှောင်ယင်းတို့သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များအတွင်း နှစ်ဆနီးပါး တိုးလာသော ခွန်အားများနှင့်အတူ၊ ပိုမိုခိုင်မာပြီး သန့်စင်လာသော ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး ကြက်သေသေသွားကြလေသည်။

​“ဘုရားရေ...” ရှောင်လန်သည် ပိုမိုတောက်ပလာသော သူမ၏ လက်သေးသေးလေးများကို ကြည့်ရင်း သူမကိုယ်တွင်းတွင် ပြေးလွှားနေသော ရေခဲနှလုံးသား သိုင်းကျမ်း၏ စွမ်းအင်များကို ခံစားမိကာ မှင်တက်သွားလေသည်။ “သေစမ်း...” ရှောင်ယင်းမှာ မကျိန်ဆဲဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး၊ သိသိသာသာ အားကောင်းလာသော ခရမ်းအကျဉ်းထောင် မိစ္ဆာအနှစ်သာရများကို ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးရင်း၊ သူမ၏ မျက်နှာလေးပေါ်တွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

​“တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ၊ တကယ့်ကို တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ ဒီဝက်ဝံသားရဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုက... ကြောက်စရာကောင်းလွန်းတယ်။ ဒါက ဘယ်မိစ္ဆာသားရဲရဲ့ အသားလဲ။ အတုံးကြီးတစ်တုံးစားလိုက်ရုံနဲ့တင် အဆင့်သုံးဆင့်ကို ဆက်တိုက် ကျော်ဖြတ်နိုင်စေတယ်ဆိုတော့...”

​ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် အသားများကို ဝါးမြိုပြီး စွမ်းအင်များကို ချေဖျက်နေစဉ်အတွင်း ထိုဆူပွက်နေသော သွေးများနှင့် ချီစွမ်းအင်များထဲတွင် သူတို့ ဖမ်းဆုပ်မိခဲ့သည့် မှိန်ဖျော့ဖျော့၊ ကစဉ့်ကလျား မှတ်တမ်းများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်းနီးပါး ပြန်လည်အမှတ်ရသွားကြသည်။

ဝိညာဉ်အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွက် တောင်တစ်လုံးအရွယ်ရှိသော ဝက်ဝံသားရဲတစ်ကောင်၏ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ဖိအားများ၊ ထို့အပြင် ကောင်းကင်ကြီးကိုပင် ဆုတ်ဖြဲပစ်နိုင်စွမ်းရှိပုံရသော ကြမ်းတမ်းလွန်းသည့် မိုးကြိုးပုံရိပ်လေးတစ်ခုကို လျှပ်တစ်ပြက် မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းပင်။

“ရူးသွပ်နေတဲ့ ဝက်ဝံ၊ ကြမ်းတမ်းတဲ့ မိုးကြိုးလား...”

“ဒါက အတိအကျဆို ဘယ်မိစ္ဆာသားရဲလဲ...” ကလေးငယ်နှစ်ဦးလုံး၏ မျက်ခုံးများမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း တွန့်ကွေးသွားခဲ့ပြီး နက်ရှိုင်းသော အတွေးများထဲသို့ ကျရောက်သွားကြလေသည်။

“ခန့်မှန်းရခက်လွန်းတယ်...”

ဝံပုလွေအသိုက်၏ လရောင်အောက်တွင် နေရာရွှေ့ပြောင်းပေးထားသော ရေခဲနှလုံးသားကြာပန်းလေးမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ တည်ရှိနေပြီး၊ အနာဂတ် ဧကရီနှစ်ပါး၏ တွေဝေမှုများနှင့် ကတိသစ္စာများကို တုံ့ပြန်နေသည့်အလား အရွက်များနှင့် ပွင့်ဖတ်များမှာ အနည်းငယ် ယိမ်းနွဲ့နေလေတော့သည်။