အနာဂတ်လမ်းကြောင်းကိုပင် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်စွမ်းရှိသည့် လင်းထျန်းလုံ

သစ်ပင်အိမ်လေးအတွင်းတွင် အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သဖြင့်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှု အငွေ့အသက်လေးများ လုံးဝ လွင့်ပြယ်မသွားသေးမီမှာပင်၊ ရှောင်လန်နှင့် ရှောင်ယင်းတို့သည် သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရပ်တန့်လိုက်ကြလေသည်။

ကလေးငယ်နှစ်ဦးလုံး၏ မျက်နှာငယ်လေးများပေါ်တွင် သံသယနှင့် မရေမရာဖြစ်နေသော အမူအရာများဖြင့် ပြည့်နှက်လာခဲ့သည်။

ယခုလေးတင် သူတို့စားသောက်ခဲ့သော အသားနှင့် သွေးများ၏ စွမ်းအင်များထဲမှနေ၍၊ အလွန်တရာ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ပြင်းထန်လှသော အငွေ့အသက် အကြွင်းအကျန်အချို့မှာ ပျံ့နှံ့လာခဲ့ရာ၊ သူတို့၏ အတိတ်ဘဝက မူလဝိညာဉ်များကိုပင် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားစေခဲ့သည်။

၎င်းမှာ သူတို့၏ မှတ်ဉာဏ်များထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ အမြစ်တွယ်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် တည်ရှိမှုတစ်ခုအပေါ် ထားရှိသည့် သဘာ၀အလျောက် ကြောက်ရွံ့မှုပင် ဖြစ်လေသည်။

“နေဦး...” ရှောင်လန်သည် သူမ၏ မျက်ခုံးသေးသေးလေးများကို တွန့်ကွေးလိုက်ပြီး သူမ၏ ရေခဲပြာရောင် မျက်ဝန်းများထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။ “ဒီအသားထဲမှာ ပါနေတဲ့ စွမ်းအင်က... အရမ်းကြမ်းတမ်းပြီး ပြင်းထန်လွန်းတယ်... ပြီးတော့ ဒီလိုမျိုး မိုးကြိုးစွမ်းအားတွေက...”

အံ့သြစရာကောင်းလှသော အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်နှင့် သူမ၏နှလုံးခုန်သံမှာ ခဏတာ ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး၊ သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာလည်း ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။

သူမ ဘေးနားရှိ ရှောင်ယင်း၏ မျက်လုံးများမှာလည်း ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားခဲ့ပြီး၊ သူမ၏ မျက်၀န်းများမှာ ကျုံ့ဝင်သွားကာ၊ လက်သေးသေးလေးများဖြင့် ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားမိရင်း ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်မိတော့မည့်အလား ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။

“မိုးကြိုးအကျဉ်းထောင်ဧကရာဇ်...” ထိုနာမည် တစ်ခုတည်းနှင့်တင် သူတို့၏ အတိတ်ဘဝက မရေမတွက်နိုင်သော စာအားရှင်များကို ကြောက်ရွံ့တုန်ယင်စေရန် လုံလောက်သော တည်ရှိမှုကြီးက၊ သူတို့နှစ်ဦးလုံး၏ နှလုံးသားထဲတွင် အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုအရာမှာ နယ်မြေတစ်ခုကို အကြွင်းမဲ့ အာဏာစက်၊ ပြင်းထန်လှသော မိုးကြိုးများဖြင့် အုပ်စိုးခဲ့သူဖြစ်ပြီး၊ အနာဂတ်တွင် နင်းမြို့တော်ကိုပင် တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်နိုင်မည့် ကြောက်မက်ဖွယ် တည်ရှိမှုကြီး ဖြစ်လေသည်။

သို့သော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ရှောင်ယင်းသည် သူမ၏ စိတ်ထဲမှနေ၍ ခေါင်းကိုရူးသွပ်စွာ ခါယမ်းလိုက်လေသည်။ “မဖြစ်နိုင်ဘူး... လုံးဝမဖြစ်နိုင်တာ... ဒီအတွေးက အရမ်းကို ရယ်စရာကောင်းလွန်းတယ်...”

“အဲဒီကောင်က... အဲဒီ မိုးကြိုးအကျဉ်းထောင်ဧကရာဇ်က... အခုအချိန်မှာ ဝံပုလွေဖေဖေက သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ်ယှဉ်နိုင်မှာလဲ...” “ငါသိပြီ... ဝံပုလွေဖေဖေ သတ်လိုက်တာက မိုးကြိုးအကျဉ်းထောင်ဧကရာဇ် အလေးအနက်ထားပြီး ပြုစုပျိုးထောင်ထားတဲ့၊ ပါရမီအရှိဆုံးသူလို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ သူ့ရဲ့ မျိုးဆက်တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်... ဟုတ်တယ်... ဒီလိုပဲ ဖြစ်ရမယ်...”

သစ်ပင်အိမ်လေးအတွင်းရှိ လေထုမှာ ရေခဲမြေအောက်ခန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည့်အလား တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အေးခဲသွားခဲ့လေသည်။

“သွားပြီ...” ရှောင်လန်၏ မျက်နှာလေးမှာ ညှိုးကျသွားခဲ့ပြီး သူမသည် စိတ်ထဲမှနေ၍ ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ “ဒါက တကယ့်ကို ကြီးမားလွန်းတဲ့ ဘေးအန္တရာယ်ကြီးပဲ...”

“သူ့ရဲ့ တိုက်ရိုက်မျိုးဆက်ကို သတ်လိုက်တာဆိုတော့... မိုးကြိုးအကျဉ်းထောင်ဧကရာဇ်ရဲ့ ကလဲ့စားချေတတ်တဲ့ အကျင့်အရ၊ သူက အရူးတစ်ယောက်လို ပြန်လည်တိုက်ခိုက်လာမှာ သေချာတယ်...”

ရှောင်ယင်းသည်လည်း အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်သီးသေးသေးလေးများကို အလိုအလျောက် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်မိသည်။ “လက်ရှိ ဝံပုလွေဖေဖေက သန်မာတယ်ဆိုပေမဲ့၊ အဲဒီ မိစ္ဆာသားရဲကြီးရဲ့ မျက်ရူးရဲဆန်တဲ့ ကလဲ့စားချေမှုတွေကိုတော့ လုံးဝ ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်အုံးမှာမဟုတ်ဘူး...”

“တကယ်လို့... တကယ်လို့ ငါတို့နှစ်ယောက်သာ ပါရမီရှင်အဆင့်ကို အမြန်ဆုံး မတက်လှမ်းနိုင်ဘူးဆိုရင်တော့... ငါတို့ရဲ့ နောက်ဆုံး၀ှက်ဖဲ၊ တားမြစ်စွမ်းရည်လေးတွေကို အသုံးပြုပြီး အဲဒီကောင်ကို ရင်ဆိုင်ရုံပဲ ရှိတော့မှာပေါ့...”

သို့သော် သူတို့၏ လက်ရှိအသက်နှင့် တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်အရွယ် လမ်းလျှောက်တတ်ခါစ ကလေးငယ် ခန္ဓာကိုယ်များကို တွေးမိလိုက်သောအခါ.....

ဝံပုလွေဖေဖေက လုံလောက်သော အရင်းအမြစ်များကို ပေးထားသည့်တိုင်အောင် သူတို့၏ စုပ်ယူနိုင်စွမ်းမှာ ကန့်သတ်ချက် ရှိနေသေးလေသည်။

ပါရမီရှင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် အမြန်ဆုံးအရှိန်နှင့်ဆိုလျှင်ပင် အနည်းဆုံး တစ်လခန့် အချိန်လိုအပ်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ တွက်ချက်မိလိုက်ကြသဖြင့်၊ နှစ်ဦးစလုံးမှာ အကူအညီမဲ့မှု ခံစားချက်ကြီးကို နက်ရှိုင်းစွာ ခံစားလိုက်ကြရလေသည်။

“ဟူးးးး... အခုတော့ ဝက်ဝံဘုရင်ကြီးရဲ့ အာရုံခံနိုင်စွမ်း သိပ်မထက်မြက်ပါစေနဲ့လို့ပဲ ဆုတောင်းရမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူ အခုထိ သတိမထားမိလောက်သေးဘူးလို့ပဲ မျှော်လင့်ရမှာလား မသိတော့ဘူး...” ကြီးမားလှသော အကျပ်အတည်းနှင့် အကူအညီမဲ့နေသည့် ခံစားချက်များက သူတို့ကို လွှမ်းခြုံထားလေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် တံခါးအပြင်ဘက်တွင် လင်းထျန်းလုံသည် မီးပုံလေး၏ မီးခဲများမှာ လုံလောက်အောင် အနွေးဓာတ်မပေးနိုင်တော့ ဟု ခံစားလိုက်ရပုံ ရလေသည်။

သူသည် သူ၏ လက်သည်းများကို အသုံးပြုကာ ခြောက်သွေ့ပြီးထူထဲသော သစ်ကိုင်းအချို့ကို ဆွဲယူလိုက်ပြီးနောက်၊ သူ အသစ်ရရှိထားသော အလယ်အလတ် စိတ်ထိန်းချုပ်ခြင်း (ခရမ်းရောင် ပါရမီရှင်အဆင့်) ကို အသုံးပြု၍ တိကျစွာ ထိန်းချုပ် လမ်းညွှန်ပေးလိုက်လေသည်။

ဝှစ်...

လိမ္မော်နီရောင် အလင်းတန်းများ ကခုန်နေသည့်အလား မီးတောက်ငယ်လေးတစ်ခုမှာ လင်းလက်တောက်ပ‌လာခဲ့ပြီး၊ သက်တောင့်သက်သာရှိသည့် ခံစားချက်နှင့် နွေးထွေးမှုများကို ယူဆောင်လာရင်း အေးစက်လှသော ညအအေးဒဏ်ကို အနည်းငယ် ဖယ်ရှားပေးလိုက်လေသည်။

သို့သော် ဤကခုန်နေသော မီးတောက်များမှာ ကလေးငယ်နှစ်ဦး၏ နှလုံးသားထဲရှိ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေသော အအေးဓာတ်များကိုတော့ လုံးဝ ဖယ်ရှားပေးနိုင်ခဲ့ခြင်းမရှိပေ။

“အဲဒါက မိုးကြိုးအကျဉ်းထောင်ဧကရာဇ်လေ...” ရှောင်လန်နှင့် ရှောင်ယင်းတို့ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြရာ၊ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်ဝန်း များထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် လေးလံမှုများကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရလေသည်။

ထိုဘွဲ့နာမည်က အကြွင်းမဲ့စွမ်းအားနှင့် ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းတို့ကို ကိုယ်စားပြုထားကြောင်း သူတို့ ကောင်းစွာ သိရှိထားကြလေသည်။

သို့သော်လည်း သူတို့၏အကြည့်များမှာ အပြင်ဘက် ကွင်းပြင်ရှိ ဧရာမအလောင်းကြီးပေါ်သို့ အလိုအလျောက် ထပ်မံကျရောက်သွားချိန်တွင်၊ အထူးသဖြင့် ကခုန်နေသော မီးတောက်များထံမှ အလင်းရောင်ကြောင့်၊ ဧရာမဝက်ဝံကြီး၏ ကျောကုန်းပေါ်တွင် သေဆုံးသွားသည့်တိုင်အောင် ဖျော့တော့တော့ မိုးကြိုးများကို ထုတ်လွှတ်နေဆဲဖြစ်သည့် ထူးခြားသော အပြာရင့်ရင့် သလင်းကျောက်များကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။

ရှောင်လန်သည် ရုတ်တရက် အသက်ရှူမှားမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး နောက်သို့ ခြေလှမ်းအတော်များများ ဆက်တိုက်ဆုတ်လိုက်မိကာ၊ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာလည်း အနည်းငယ် ယိုင်နဲ့သွားခဲ့သည်...

“နေဦး... အဲဒီ ကျောပေါ်က သလင်းကျောက်တွေ... အဲဒီ အရောင်နဲ့ အဲဒီ ပုံစံက...” ရှောင်ယင်းသည်လည်း လုံးဝကို ကြက်သေသေသွားခဲ့ပြီး၊ ထိုထူးခြားသော လက္ခဏာရပ်များကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်နေမိလေသည်... “ဒါ... ဒီလက္ခဏာရပ်တွေက... ဖြစ်နိုင်တာက...”

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ သူတို့၏ ခေါင်းများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်းနီးပါး မော့လိုက်ကြပြီး၊ အချင်းချင်း နောက်တစ်ကြိမ် အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြပြီး၊ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အတွက် တုန်လှုပ်မှု၊ တွေဝေမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့လေတော့သည်။

“ဒါ... ဒါက... မိုးကြိုးအကျဉ်းထောင်ဧကရာဇ်ကြီးလား... သူ့မျိုးဆက်မဟုတ်ဘူး‌ပေါ့...”

ဤအခိုက်အတန့်တွင် အတိတ်ဘဝက အတွေ့အကြုံများစွာ ရှိခဲ့ကြသော ဧကရီနှစ်ပါးမှာ၊ သူတို့၏ ကမ္ဘာကြီးအပေါ်အမြင်မှာ နျူကလီးယားလက်နက်၏ ရိုက်ခတ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည့်အလား ခံစားလိုက်ကြရလေသည်။ သူတို့၏ ဦးနှောက်များမှာ လုံးဝ ဗလာကျင်းသွားခဲ့လေပြီ။

အတိတ်ဘဝတုန်းက နယ်မြေတစ်ခုကို စိုးမိုးခဲ့ပြီး နာမည်ကျော်ကြားလှသော၊ လူသားကျင့်ကြံသူ အမြောက်အမြားကို ညဘက် စိတ်ဖြောင့်ဖြောင့်မအိပ်နိုင်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သော ထိုမိုးကြိုးအကျဉ်းထောင်ဧကရာဇ်ကြီးမှာ... အနာဂတ်တွင် လွှမ်းမိုးနိုင်သောစွမ်းအားနှင့် ခွန်အားများကို ပိုင်ဆိုင်မည့် ထိုကြောက်မက်ဖွယ် တည်ရှိမှုကြီးမှာ... ယခုတော့... နှင်းဝံပုလွေအသိုက်ရဲ့ ကွင်းပြင်တွင်... ကင်စားဖို့အတွက်... အသားပုံကြီးတစ်ပုံ ဖြစ်နေခဲ့ပြီလော။

ရှောင်ယင်းမှာ သူမ၏ ဦးရေပြားများပင် ထုံကျင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ သူမ၏ ဦးနှောက်မှာ လုံးဝ အလုပ်မလုပ်တော့ဘဲ၊ သာမန်အသိဉာဏ်ကို ဆန့်ကျင်နေသည့် ဤမြင်ကွင်းကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်တော့ချေ။

“ဝံပုလွေဖေဖေ... သူ ဘယ်လိုများ လုပ်လိုက်တာလဲ...”

“သူ လက်တွေ့မှာ ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်နေပြီလဲ...”

သူမသည် ပုံမှန် အမဲလိုက်မှုလုပ်ငန်းစဥ်တစ်ခုကို ပြီးစီးခဲ့သကဲ့သို့ မီးပုံကို သူ၏လက်သည်းများဖြင့် အေးအေးဆေးဆေး ထိုးဆွနေသည့် တံခါးအပြင်ဘက်မှ ငွေဖြူရောင် ပုံရိပ်ကြီးကိုကြည့်ရင်း၊ ဤ “ဝံပုလွေဖေဖေ” ၏ နက်ရှိုင်းပြီး မှန်းဆရခက်သော ခွန်အားအပေါ်တွင် ရိုသေလေးစားမှုနှင့် ကြီးမားသော သိချင်စိတ်များ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ကလေးငယ်နှစ်ဦး၏ ကမ္ဘာကြီ အပေါ်အမြင်များမှာ လင်းထျန်းလုံကြောင့် အကြိမ်ကြိမ် ပြိုလဲနေပြီး သူတို့၏ဦးနှောက်များမှာ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် မီးခိုးများပင် ထွက်တော့မည့် အခြေအနေတွင်၊ အပြင်ဘက်ရှိ တရားခံ... မဟုတ်သေး၊ သူရဲကောင်း ငွေရောင်ဝံပုလွေကြီးမှာမူ သူ၏ အနောက်ရှိ သစ်ပင်အိမ်လေးအတွင်းမှ ပြင်းထန်လှသော စိတ်လှုပ်ရှားမှု လှိုင်းဂယက်များကို လုံးဝ သတိထားမိပုံ မရခဲ့ပေ။

လင်းထျန်းလုံမှာ ယနေ့ညသည် အနည်းငယ် အေးစက်နေသည်ဟု ခံစားနေရပြီး၊ သူ၏ သမီးလေးများမှာလည်း အဆင့်တက်လှမ်းမှု ပြီးစီးထားခါစ ဖြစ်သဖြင့် သူတို့နွေးထွေးနေစေရန် လိုအပ်သည်ဟုသာ တွေးနေလေသည်။

သူသည် မီးပုံကို အချိန်ကြာကြာ လောင်ကျွမ်းနေစေရန် သူ၏ လက်သည်းများဖြင့် ထပ်မံထိုးဆွလိုက်ရင်း စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

“မီးကိုထိန်းချုပ်ဖို့ အလယ်အလတ် စိတ်ထိန်းချုပ်ခြင်းကို သုံးရတာက လက်သည်းတွေ သုံးတာထက် ပိုပြီးအဆင်ပြေတာပဲ၊ တိကျမှုလည်း ပိုရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက နည်းနည်းတော့ အလေအလွင့် ဖြစ်သလိုပဲ...”

“နောက်ပိုင်းကျရင် တခြား ဘယ်လိုနေရာတွေမှာ သုံးလို့ရသေးလဲဆိုတာ စမ်းကြည့်ရမယ်... ဥပမာ... ဝံပုလွေပေါက်လေးဆယ်ကောင်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း သန့်ရှင်းပေးတာမျိုးပေါ့...”

သူ၏ အပန်းဖြေနေသော ဟန်ပန်နှင့် အိမ်ထောင်ရှင် “ဖေဖေကောင်း” တစ်ဦးကဲ့သို့ အငွေ့အသက်များမှာ၊ နှလုံးသားထဲတွင် ပြင်းအား ၁၀ ရှိသော ငလျင်တစ်ခု လှုပ်သွားသည့်အလား ခံစားနေကြရသည့် သစ်ပင်အိမ်လေးအတွင်းမှ ကလေးငယ်နှစ်ဦးနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေလေတော့သည်။

“ဒါ... ဒါက သိပ္ပနည်းလမ်းအရ မဖြစ်သင့်ဘူးလေ...” ရှောင်လန်၏ အတွေးများမှာ တုန်ရီနေလေသည်။

“အဲဒါက မိုးကြိုးအကျဉ်းထောင်ဧကရာဇ်လေ... အဲဒါက တကယ့် မိုးကြိုးအကျဉ်းထောင်ဧကရာဇ်ကြီး... အခုက အစောပိုင်းကာလမို့ သူ့ရဲ့ အထွတ်အထိပ်အခြေအနေမှာ မဟုတ်သေးဘူးဆိုရင်တောင်မှ၊ သူက ဒီတောင်တန်းကြီးရဲ့ ထိပ်တန်းအုပ်စိုးသူတွေထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်နေသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား...”

“ဝံပုလွေဖေဖေ... သူ ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ...” “တစ်ယောက်ချင်းတိုက်တာလား... အဖွဲ့လိုက် တိုက်တာလား... ဒါမှမဟုတ် အလကား ကောက်ရလာတာလား...”

“အလကား ရတယ်ဆိုတာကြီးကတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး...” ရှောင်ယင်းသည် သူမ၏ စိတ်ထဲမှနေ၍ ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် ချေပလိုက်သော်လည်း၊ သူမ၏ လေသံထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

“အဲဒီ အလောင်းကြီးကိုကြည့်ဦးလေ... သူ သေသွားပြီဆိုပေမဲ့ ကျန်နေတဲ့ဖိအားတွေနဲ့ ချီစွမ်းအင်အဆင့်ကတော့... သေချာပေါက် အစစ်အမှန် ပါရမီရှင်အဆင့်မှာပဲ... ပြီးတော့ အဲဒါက ပါရမီရှင်အဆင့်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်‌ကိုတောင် ရောက်နေပြီ၊ ဘုရင်အဆင့် နယ်ပယ်ထဲကို ခြေတစ်ဖက်လှမ်းထားနိုင်တဲ့ အနေအထားလေ... အဲ့လို တည်ရှိမှုမျိုးကို အလကားရနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးဆိုတာ ရှိပါ့မလား...”

“ဒါဆို... ဒါဆို ဝံပုလွေဖေဖေက တစ်ယောက်တည်းနဲ့ သတ်လိုက်တာလား... တကယ်ကြီးလား...” ရှောင်လန်သည် သူမ၏ ခေါင်းသေးသေးလေးမှာ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။ “ဝံပုလွေဖေဖေက... အခု ဘယ်အဆင့်ကို ရောက်နေပြီလဲ...”

“အရင်ကထက် အများကြီး ပိုသန်မာလာတယ်လို့ ငါခံစားနေရတယ်... ဒီလို မိစ္ဆာဆန်ဆန် အဆင့်တက်နှုန်းကြီးက.... ဒုံးပျံစီးထားရင်တောင် အဲ့လောက်မမြန်နိုင်ဘူး...”

ကလေးငယ်နှစ်ဦးမှာ အပြင်ဘက်ရှိ ဝံပုလွေဖေဖေ၏ နက်ရှိုင်းလှသော အရှိန်အဝါကို နောက်တစ်ကြိမ် အလိုအလျောက် အာရုံခံလိုက်မိကြပြီးနောက်၊ ဧရာမ ဝက်ဝံအလောင်းကြီးကို ပြန်ကြည့်ကာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း တုန်လှုပ်သွားကြလေသည်။

“နေဦး...” ရှောင်လန်သည် ပိုမိုလေးနက်သော ပြဿနာတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။ “တကယ်လို့ ဒါက မိုးကြိုးအကျဉ်းထောင်ဧကရာဇ်ကြီးသာဆိုရင်... ဒါဆိုရင်... အခုလေးတင် ငါတို့ စားလိုက်တာက...”

“တော်တော့... အဲဒီအကြောင်းကို ငါ့လာမပြောနဲ့...” ရှောင်ယင်းသည် သူမ၏ စကားကို ချက်ချင်း ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး၊ သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာလည်း အနည်းငယ် စိမ်းဖန့်ဖန့် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ “ငါ အခုလေးတင် အနာဂတ် အုပ်စိုးသူကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ နံရိုးတွေကို ကိုက်စားခဲ့တယ်ဆိုပြီး လာမပြောနဲ့... သူ့ရဲ့ စွမ်းအင်တွေက ဘယ်လောက်ပဲ ပေါကြွယ်ဝနေပါစေဦးတော့... ဝေါ့...”

သူမ အနည်းငယ် စက်ဆုပ်ရွံရှာမိသော်လည်း၊ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းတွင် ပြည့်လျှံလုနီးပါးဖြစ်နေသော သန့်စင်သည့် စွမ်းအင်များကတော့ အမှန်တရားတစ်ခုကို တိတ်တဆိတ် ပြောပြနေလေသည်... ၎င်းမှာ ဤ “အသား” ၏ အဆင့်အတန်းမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် မြင့်မားနေခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

အကျိုးသက်ရောက်မှုကလည်း တကယ်ကို ထူးကဲလှပေသည်။

“မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါက အဓိက မဟုတ်ဘူး...” ရှောင်ယင်းသည် သူမ၏ ခေါင်းကို ရူးသွပ်စွာခါယမ်းလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်အောင် အတင်းအဓမ္မ ကြိုးစားလိုက်သည်။ “အဓိကအချက်က... ဝံပုလွေဖေဖေက မိုးကြိုးအကျဉ်းထောင်ဧကရာဇ်ကို သတ်လိုက်တာပဲ... ဒါက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ...”

အတိတ်ဘဝတုန်းက နင်းမြို့တော်ပတ်ဝန်းကျင်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ လွှမ်းမိုးခဲ့ပြီး၊ လူသား ကျွမ်းကျင်သူများနှင့် မိစ္ဆာသားရဲ မြောက်မြားစွာကို ထိတ်လန့်တုန်ရင်စေခဲ့သည့် ထိုကြောက်မက်ဖွယ် အရိပ်မည်းကြီးမှာ... မကျော်ကြားလာခင်မှာပင် သေဆုံးသွားခဲ့ရပြီဟု ဆိုလိုခြင်းပင်။

ပြီးတော့ ၎င်းမှာ ညစာစားသောက်ပွဲကြီး၏ အဓိကဟင်းလျာ အသားကင်အဖြစ် ပြောင်းလဲခံလိုက်ရသည့် အလွန်ပင် ဂုဏ်သိက္ခာမဲ့လှသော နည်းလမ်းဖြင့် ဖြစ်လေသည်။

ထိုဖြစ်ရပ်မှာ ဝံပုလွေဖေဖေသည် သူတို့၏ အတိတ်ဘဝက နားလည်ထားမှုများကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်နိုင်လောက်သော မှန်းဆ၍မရနိုင်သည့် အလားအလာနှင့် ခွန်အားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်ဟု ဆိုလိုနေခြင်းပင်။

ဤသည်မှာ သူတို့၏ ယခင်က စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် အစီအစဉ်များ အားလုံးကို ဖျက်သိမ်းပြီး အစကနေ ပြန်စရမည်ဟု ဆိုလိုနေခြင်းလဲ ဖြစ်လေသည်။

ဘယ်လို ဂရုတစိုက် ပုန်းအောင်းရန်၊ ဘယ်လို အေးဆေးစွာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရန်နှင့် ကလဲ့စားချေခံရမှာကို ကြောက်ရွံ့မှုတွေ... ထိုအရာအားလုံး အလကားဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။

ဝံပုလွေဖေဖေက အနာဂတ်ရဲ့ အကြီးစား ရန်သူကြီးကို အတွေ့အကြုံရမှတ်တွေအဖြစ် တိုက်ရိုက် ရိတ်သိမ်းလိုက်ပြီ မဟုတ်လော။

“ဒါဆို... ငါတို့အရင်က ဘာတွေကို စိုးရိမ်နေခဲ့မိကြတာလဲ...” ရှောင်လန်သည် ဗလာကျင်းနေသော အမူအရာဖြင့် တစ်ဦးတည်း တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

“တကယ်တန်း ဘာကိုမှ စိုးရိမ်စရာမလိုခဲ့တာပဲ...” ရှောင်ယင်းသည်လည်း တူညီစွာပင် မှင်တက်နေသည်။

ကြီးမားသော တုန်လှုပ်မှုများအပြီးတွင်၊ ပြင်းထန်လှသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ရောယှက်နေသည့် လုံခြုံမှု ခံစားချက်ကြီးမှာ နွေးထွေးသော စမ်းရေစီးကြောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ သူတို့စိတ်အတွင်းတွင် စီးဆင်းလာခဲ့ပြီး၊ ယခင်က အေးစက်မှုများနှင့် ထိတ်လန့်မှုများနေရာတွင် တဖြည်းဖြည်း အစားထိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့လေတော့သည်။