အခန်း (၅၄၁-၅၄၃)

Chapter 541 ကောင်းကင်ကျွန်း

ရှန်မို မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်သည်။

ထာဝရမီးလျှံ ဟုတ်လား။

နတ်ဆိုးပင်လယ်အတွင်းမှာ ထာဝရမီးလျှံကို ရရှိနိုင်မည့် အခွင့်အရေးဆိုသည်မှာ အလွန်ပင် ရှားပါးလှသည်။ မိမိ၏ ကံတရားအပေါ်မှာပဲ ပုံအပ်ပြီး ထာဝရမီးလျှံတစ်ခုကို ရယူဖို့ ကြိုးစားခြင်းမှာ ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းရသကဲ့သို့ ခက်ခဲလှပေသည်။ ကောင်းကင်ဘုံကပင် မနာလိုဖြစ်ရလောက်သည့် ကံထူးရှင် ယဲ့ယန်ပင်လျှင် မကြာသေးမီကအထိ ထာဝရမီးလျှံတစ်ခုမျှ မရရှိခဲ့ပါချေ။

"ကိုးမိုးကောင်းကင် နတ်ဘုရားမိုးကြိုးမီးလျှံ... အဲဒါ ဘယ်မှာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်"

ကိုးဘုံငရဲရေခဲမီးတောက်မှ တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။ ရှန်မို၏ စိတ်ဝင်စားမှုမှာ ချက်ချင်းပင် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့၏။ ကိုးမိုးကောင်းကင် နတ်ဘုရားမိုးကြိုးမီးလျှံ!

"ဘယ်မှာလဲ"

ရှန်မိုမှ အလောတကြီး မေးလိုက်သည်။

ကိုးဘုံငရဲရေခဲမီးတောက်မှာ ချက်ချင်းပြန်မဖြေဘဲ မေးခွန်းတစ်ခု ပြန်မေးလိုက်၏။

"နတ်ဆိုးပင်လယ်ထဲက နတ်ဘုရားမိုးကြိုးတွေ ဘယ်ကလာသလဲဆိုတာ ခင်ဗျားသိလား"

ရှန်မို ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားသည်။

"မင်း ဆိုလိုတာက... အဲဒီနတ်ဘုရားမိုးကြိုးတွေဟာ ကိုးမိုးကောင်းကင် နတ်ဘုရားမိုးကြိုးမီးလျှံ ဖြစ်နေတာလား"

သူ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။ အကယ်၍ ထိုသို့သာဆိုလျှင် ကိုးမိုးကောင်းကင် နတ်ဘုရားမိုးကြိုးမီးလျှံသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်နေပေလိမ့်မည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ၎င်းကို ယဉ်ပါးအောင်လုပ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်သလောက် ရှိနေပေလိမ့်မည်။

ကိုးဘုံငရဲရေခဲမီးတောက်မှ ပြုံးလိုက်ပြီး

"ဟုတ်လည်း ဟုတ်တယ်… မဟုတ်လည်း မဟုတ်ဘူး"

"ငါတို့ ထာဝရမီးလျှံတွေမှာ အဆင့်တွေ ရှိကြတယ်… မီးလျှံပျို၊ ထွန်းတောက်မီးလျှံ နဲ့ ဆုတ်ယုတ်မီးလျှံ ဆိုပြီးတော့ပေါ့"

"မရေမတွက်နိုင်တဲ့ သံသရာအဝိုင်းတွေကို ဖြတ်သန်းပြီးရင် ထာဝရမီးလျှံဟာ တဖြည်းဖြည်း ပိုသန်မာလာပြီး နောက်ဆုံးမှာ ဝိညာဉ်ဉာဏ် ရရှိလာတယ်"

"ဆုတ်ယုတ်မီးလျှံ အဆင့်ကို ရောက်ပြီဆိုရင်တော့ အဲဒီမီးလျှံဟာ သေဆုံးခြင်းနဲ့ ပျက်စီးခြင်းဆီကို ချဉ်းကပ်နေပြီလို့ ဆိုလိုတာပဲ"

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာ ပြင်ပကနေ ကြီးမားတဲ့ အင်အားတစ်ခုကို အတင်းအဓမ္မ ထိုးသွင်းပေးလိုက်မယ်ဆိုရင် ပျက်စီးခြင်းဖြစ်စဉ်ကို အများကြီး ဆွဲဆန့်ထားလို့ ရတယ်"

"လက်ရှိ ကိုးမိုးကောင်းကင် နတ်ဘုရားမိုးကြိုးမီးလျှံက အဲဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ ရှိနေတာ… ကောင်းကင်တာအိုရဲ့ အလိုဆန္ဒက နေ့ရောညပါ အနားမနေဘဲ ပြင်ပစွမ်းအား အမြောက်အမြားကို အဲဒီထဲထဲ ထိုးသွင်းပေးနေတယ်… လုံးဝ ပျက်စီးမသွားအောင်ပေါ့"

"ရလဒ်အနေနဲ့ သူ့ရဲ့စွမ်းအားက ပုံမှန်ထက်ထူးကဲစွာ သန်မာလာပြီး သူထုတ်လွှတ်တဲ့ မီးလျှံတွေဟာ မဟာကောင်းကင်နတ်ဆိုးတွေကိုပါ သတ်နိုင်တဲ့ နတ်ဘုရားမိုးကြိုးတွေအဖြစ် တဖြည်းဖြည်း အသွင်ပြောင်းသွားတာပဲ… ဒါပေမဲ့ ဒါဟာ သူ့ကို ပြန်လည်မွေးဖွားခွင့် မရအောင် လုပ်ထားသလို ဖြစ်နေပြီး သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ဉာဏ်ဟာလည်း လုံးဝ ချိတ်ပိတ်ခံထားရတယ်"

ကိုးဘုံငရဲရေခဲမီးတောက်မှ သက်ပြင်းသဲ့သဲ့ချလိုက်ပြီး

"အဲဒီ အဖိုးကြီးဟာ အခုဆိုရင် အသိစိတ်တွေပါ ပျောက်ကုန်လောက်ပြီ ထင်ပါတယ်"

ရှန်မို၏ မျက်မှောင်များ ပို၍ ကြုတ်သွားသည်။ သို့သော် ဤအရာသည် ကောင်းကင်တာအို၏ အလိုဆန္ဒက လုပ်ဆောင်မည့် အရာမျိုးသာ ဖြစ်ကြောင်း သူ ခံစားလိုက်ရ၏။

"ဒါဆိုရင် ငါတို့ သူ့ဆီ ဘယ်လို ဆက်သွယ်ရမလဲ"

ကိုးဘုံငရဲရေခဲမီးတောက် လေးနက်စွာဖြင့်

"သူ့ကို လုံးဝ ချုပ်ငြိမ်းသွားအောင် လုပ်ရမယ်… ပြီးမှ တစ်ဖန် ပြန်လည် မွေးဖွားစေရမယ်"

"ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရရင်တော့… သူ့ကို အရင်သတ်ပြီးမှ ပြန်ရှင်အောင် လုပ်ရမှာပဲ"

ရှန်မိုမှာ လျှာသပ်လိုက်ပြီး

"မင်း အဲဒီအဖိုးကြီးကိုလည်း ဒီလိုပဲ ဆက်ဆံတာလား"

ကိုးဘုံငရဲရေခဲမီးတောက်မှာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင်

"ကျွန်တော်တို့ ထာဝရမီးလျှံတွေမှာ ခင်ဗျားတို့လို သေခြင်းရှင်ခြင်း အယူအဆ မရှိဘူး… သေဆုံးမှုတိုင်းဟာ တကယ်တော့ သံသရာအသစ်တစ်ခုရဲ့ အစပဲ… ကျွန်တော် ထင်တာတော့ သူလည်း ဒီအဆုံးမရှိတဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေထဲကနေ လွတ်မြောက်ချင်နေလောက်ပါပြီ"

ရှန်မိုက အသာအယာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး

"ဒါဆို ဘာလို့ ငါ့ကို အရင်က မပြောခဲ့တာလဲ"

သူ ထပ်မေး၏။

ကိုးဘုံငရဲရေခဲမီးတောက်မှ

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ အရင်က ခင်ဗျားက နိဗ္ဗာနအဆင့် မဟုတ်လို့လေ… အခုတော့ အဆင့်တက်သွားပြီ… သူ့ကို သတ်ဖို့က လွယ်ပေမဲ့ မြန်မြန် ပြန်ရှင်လာအောင် လုပ်ဖို့က ခက်တယ်… နိဗ္ဗာန်အဆင့် ဆိုတာ 'နိဗ္ဗာန ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း' ပဲ… ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ ဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော့်ကိုသာ အကုန်ပုံအပ်ထားလိုက်… ခင်ဗျား ကိုးမိုးကောင်းကင် နတ်ဘုရားမိုးကြိုးမီးလျှံကို ယဉ်ပါးအောင် လုပ်နိုင်မယ်လို့ ကျွန်တော် အာမခံတယ်"

ရှန်မို ခိုင်ခိုင်မာမာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ"

ကိုးဘုံငရဲရေခဲမီးတောက်သည် သူ၏စိတ်နှင့် ပေါင်းစပ်ထားပြီးသား ဖြစ်သလို ကတိကဝတ်လည်း ပြုထားပြီးဖြစ်ရာ သဘာဝကျကျပင် ယုံကြည်စိတ်ချရသည်။

ကိုးဘုံငရဲရေခဲမီးတောက်မှ ဆက်ပြော၏။

"နတ်ဆိုးပင်လယ်ရဲ့ မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ ကျွန်းငယ်လေးတွေ အများကြီး ရှိတယ်… အဲဒီကျွန်းတွေထဲက တစ်ခုရဲ့ မြေအောက်မှာ တယ်လီပို့ အစီအရင် တစ်ခု ရှိတယ်… အဲဒီအစီအရင်ကတစ်ဆင့် ခင်ဗျားက ကောင်းကင်ကျွန်း တစ်ခုပေါ်ကို ရောက်သွားလိမ့်မယ်… အဲဒီနေရာဟာ ဖုန်တောဖြစ်ပြီး မိုးကြိုးတွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်… အဲဒါ ကိုးမိုးကောင်းကင် နတ်ဘုရားမိုးကြိုးမီးလျှံရဲ့ အသိုက်အမြုံပဲ"

ရှန်မိုမှ ခေါင်းငြိမ့်ကာ

"ကောင်းပြီ… အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘူး… ငါ အခုပဲ သွားမယ်"

ခဏအကြာတွင် ရှန်မိုသည် သူ၏ ရုပ်သွင်ကို ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ဆဋ္ဌမအလွှာမှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ သူသည် ချောချောမောမောပင် အထက်သို့ တက်လာခဲ့ပြီး ကိုးဘုံငရဲရေခဲမီးတောက် ပြသသည့် လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း ကျွန်းဆီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။ ဤကျွန်းများသည် နတ်ဘုရားမိုးကြိုးများ၏ လောင်ကျွမ်းမှုကို ခံထားရသဖြင့် မြေမျက်နှာပြင်မှာ ကျောက်သားအတိ ဖြစ်နေပြီး ဘာမှ မရှိပါချေ။ မြေပြင်မှာပင် အလွန်တရာ မာကြောလှသည်။

သို့သော် ရှန်မိုသည် နိဗ္ဗာန်အဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်ရာ မြေပြင်ကို အလွယ်တကူပင် ဖြတ်တောက်ဖွင့်လိုက်နိုင်သည်။

မြေအောက်တွင် ကျယ်ပြောလှသော ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခု ရှိနေ၏။

သေချာပေါက်ပင်၊

ထိုနေရာတွင် ဖုန်မှုန့်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော တယ်လီပို့ အစီအရင်တစ်ခု ရှိနေပါတော့သည်။

Chapter 542 ငါ့ကို မှတ်မိသေးရဲ့လား မိတ်ဆွေဟောင်းကြီး

ရှန်မို မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်သည်။

"ဒီမှာ ဖုန်တွေ စုနေတာက လူကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ ခြေသလုံးထက်တောင် ပိုထူနေပြီပဲ"

သူ အစီအရင်ကို အနီးကပ် စစ်ဆေးရင်း မှတ်ချက်ပြုလိုက်ပြီး ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။

"အစီအရင် ပုံစံတွေက ငါအရင်က မြင်ဖူးသမျှ တယ်လီပို့ အစီအရင်တွေထက် အများကြီး ပိုပြီး ရှေးကျနေတာပဲ"

သေချာပေါက်ပင် ကိုးဘုံငရဲရေခဲမီးတောက် ပြောခဲ့သည်မှာ မှန်ကန်နေသည်။ ဤတယ်လီပို့ အစီအရင်သည် ကျင်းနိုင်ငံတော်၏ အစောပိုင်းကာလများတွင် တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်။ ရှန်မိုသည် အဆင့်မြင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အခုပေါင်းများစွာကို ထုတ်ယူကာ အစီအရင်၏ အချက်အချာနေရာများတွင် ထည့်သွင်းလိုက်ပြီး အစီအရင်ကို တဖြည်းဖြည်းချင်း အသက်သွင်းလိုက်သည်။ ဤအစီအရင်မှာ အလွန်အမင်း ရှေးကျလွန်းလှပြီး အသက်သွင်းသည့် ဖြစ်စဉ်မှာလည်း အတော်လေး ရှုပ်ထွေးသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ အောင်မြင်စွာ အသက်ဝင်သွားခဲ့သည်။

မကြာမီ တောက်ပသော အပြာရောင်အလင်းတန်းများ ပွင့်ထွက်လာတော့သည်။ ရှန်မိုသည် မိမိကိုယ်မိမိ ပြင်ဆင်ထားပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို တင်းခံလျက် တယ်လီပို့ အစီအရင်ပေါ်သို့ လှမ်းတက်လိုက်သည်။ ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်သွားပြီးနောက်တွင်မူ သူ၏မျက်စိရှေ့မှ မြင်ကွင်းမှာ တဖြည်းဖြည်း ရှင်းလင်းလာခဲ့သည်။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးမှာ ပိတ်မှောင်နေ၏။ ရံဖန်ရံခါတွင်မူ ထိုအမှောင်ထုကို ခွဲခြမ်း၍ မိုးကြိုးသံများ ထွက်ပေါ်လာတတ်သည်။ ရှန်မို၏ အနောက်ဘက်ရှိ တယ်လီပို့ အစီအရင်မှ ထွက်ပေါ်နေသော အပြာရောင်အလင်းတန်းမှာ ဤနေရာတွင် ရှိနေသည့် တည်ငြိမ်သော အလင်းရင်းမြစ် အနည်းငယ်ထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။

ထိုအလင်းကို အသုံးပြု၍ သူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း အကဲခတ်လိုက်သည်။ ကိုးဘုံငရဲရေခဲမီးတောက်မှ ပြောခဲ့သလိုပင် ဤနေရာသည် အလွန်မြင့်မားသော အမြင့်တွင် တည်ရှိနေသည့် 'ကောင်းကင်ကျွန်း' တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ကောင်းကင်တာအို အလိုဆန္ဒ၏ ကြီးမားသော စွမ်းအားဖြင့် နတ်ဆိုးပင်လယ်ထဲမှ အတင်းအဓမ္မ ဆွဲထုတ်ခံထားရပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် တွဲလွဲဆိုင်းနေခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။

ရှန်မိုသည် ကျောက်တုံးများထဲတွင် ကျောက်ဖြစ်ရုပ်ကြွင်း ဖြစ်နေသော ခရုခွံများနှင့် ကြယ်ငါးကဲ့သို့သော ပင်လယ်သတ္တဝါများ၏ အမှတ်အသားများကိုပင် မြင်တွေ့နေရ၏။

အောက်ဘက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏စူးရှသော အမြင်အာရုံကြောင့် အောက်ဘက်တွင် ကျယ်ပြောလှသော အနက်ရောင်ပင်လယ်ကြီး ရှိနေသည်ကို ခပ်ရေးရေး မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ နတ်ဆိုးပင်လယ်ပင်။

၎င်းကို ဝန်းရံထားသော ခန့်ညားထည်ဝါသည့် မြင့်မားသော တံတိုင်းကြီးများမှာမူ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး ခံတပ် ဆယ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။

"နတ်ဆိုးပင်လယ်ရဲ့ အထက်မှာ ဒီလိုနေရာမျိုး ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ငါတစ်ခါမှ မတွေးမိခဲ့ဘူး"

ရှန်မိုမှ အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။ အကယ်၍ ကိုးဘုံငရဲရေခဲမီးတောက်သာ ပြောမပြခဲ့လျှင် သူတို့၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ဤကဲ့သို့ ဧရာမ ကောင်းကင်ကျွန်းကြီး တစ်ခု ပျံဝဲနေလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်တော့မှ ခန့်မှန်းမိမည်မဟုတ်ပေ။ နတ်ဘုရားမိုးကြိုးများမှာ ဤနေရာမှ မြစ်ဖျားခံခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှန်မိုသည် အနောက်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် သတိထားလျက် ထိုအလင်းရှိရာသို့ ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် သွားလိုက်၏။ မကြာမီမှာပင် အလင်းမှာ ပြင်းထန်လာတော့သည်။ သူ၏ မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးမှာ တောက်ပသော မိုးကြိုးအလင်းတန်းများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ နဂါးများနှင့် မြွေများကဲ့သို့ ခုန်ပေါက်နေသော မရေမတွက်နိုင်သည့် ရွှေရောင်လျှပ်စီးတန်းများကို သူ မြင်လိုက်ရ၏။

ထိုနေရာတွင် ဝုန်းဒိုင်းကြဲကာ တဖြဖြ မြည်ဟီးနေပြီး ဤဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုလုံးကိုပင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ခွဲပစ်တော့မည့်အလားပင်။ ထိုရွှေရောင် လျှပ်စီးတန်းများ၏ အလယ်ဗဟိုတွင်မူ တိတ်ဆိတ်စွာ လောင်ကျွမ်းနေသော အနက်ရောင် ရွှေရောင်သန်းသည့် မီးလျှံတစ်ခု ရှိနေသည်။ အကြောင်းရင်းကို မသိရသော်လည်း ထိုအနက်ရောင် ရွှေရောင်မီးလျှံထံမှ ဆုတ်ယုတ်ပျက်စီးခြင်းနှင့် ရူးသွပ်ခြင်း အငွေ့အသက်အချို့ ထွက်ပေါ်နေသည်ကို ရှန်မို အာရုံခံမိလိုက်၏။ ၎င်းသည် သေဆုံးသွားချင်သော်လည်း သေခွင့်မရဘဲ ဖြစ်နေသည်။ မရေမတွက်နိုင်သော နှစ်ကာလများကို ဤနေရာတွင် အကျိုးမဲ့ ကုန်ဆုံးစေခဲ့ရသဖြင့် ထာဝရမီးလျှံကဲ့သို့သော နတ်ဘုရားရတနာမျိုးပင်လျှင် တဖြည်းဖြည်း ရူးသွပ်လာရခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

စိမ်းသက်သော အရှိန်အဝါကို အာရုံခံမိလိုက်သည်နှင့် ထိုအနက်ရောင် ရွှေရောင်မီးလျှံမှာ ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရွှေရောင်လျှပ်စီးတန်းများ ရှန်မိုထံသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာပြီး ခဏချင်းမှာပင် သူ့ကို ဝိုင်းရံထားလိုက်တော့၏။ ၎င်းမှာ မရေမတွက်နိုင်သော ဓားများ၊ လှံများနှင့် ပုဆိန်များက သူ၏လည်ပင်းကို တေ့ထားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

ရှန်မို၏ အရေပြားများမှာ စူးရှစွာ နာကျင်လာသည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အမွေးအမျှင်များမှာလည်း ထောင်ထလာတော့၏။

ရှန်မိုကဲ့သို့ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားလှသော နိဗ္ဗာန်အဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦးပင်လျှင် ဤနေရာတွင် ခြိမ်းခြောက်မှုကို ခံစားနေရသည်။ အကယ်၍ ၎င်းမှာ ဓမ္မရုပ်ပွားတော်အဆင့် ကျင့်ကြံသူသာ ဆိုလျှင် ရွှေရောင်လျှပ်စီးတန်းများ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို မဖုံးလွှမ်းခင်မှာပင် ကိုးမိုးကောင်းကင် နတ်ဘုရားမိုးကြိုးမီးလျှံ၏ ကျန်ရှိနေသော အရှိန်အဝါကြောင့် ခြေမွခံလိုက်ရပေလိမ့်မည်။

ရှန်မိုမှာ တည်ငြိမ်စွာဖြင့်

"မင်းအလှည့်ပဲ"

ကိုးဘုံငရဲရေခဲမီးတောက်မှ အသံပြုလိုက်ပြီး သူ၏လက်ဖဝါးမှ မီးလျှံများ တောက်လောင်ထွက်ပေါ်လာသည်။ အေးစက်စက် အဖြူရောင်မီးလျှံများ ပေါ်လာသည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရွှေရောင်လျှပ်စီးတန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။ ထိုအနက်ရောင် ရွှေရောင်မီးလျှံမှာလည်း အနည်းငယ် တုန်ခါသွားတော့၏။

နှစ်ပေါင်းထောင်ချီကြာ ချိတ်ပိတ်ခံထားရသော မှတ်ဉာဏ်များသည် ကြက်သွန်နီခွံများကို ခွာလိုက်သကဲ့သို့ တစ်လွှာချင်းစီ ပွင့်ထွက်လာပုံရသည်။ ရှန်မိုသည် သူပိုင်ဆိုင်ထားသော အသက်ကယ်နည်းစနစ် အားလုံးကို အဆင်သင့်ပြင်ထားကာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို တင်းခံထားလိုက်သည်။ ကိုးဘုံငရဲရေခဲမီးတောက်မှာ ယုံကြည်မှု ရှိနေသော်လည်း ကိုးမိုးကောင်းကင် နတ်ဘုရားမိုးကြိုးမီးလျှံ လုံးဝ အထိန်းအကွပ်မဲ့သွားနိုင်သည့် ဖြစ်နိုင်ခြေအတွက်လည်း သူ ပြင်ဆင်ထားရမည်။ မည်သည့်အရာကိုမဆို မလုပ်ဆောင်မီ အဆိုးဆုံး အခြေအနေအတွက် အမြဲပြင်ဆင်ထားခြင်းမှာ ရှန်မို၏ အမြဲတမ်း ကိုင်စွဲထားသော မူဝါဒပင် ဖြစ်သည်။

"ငါ့ကို မှတ်မိသေးရဲ့လား… သူငယ်ချင်းဟောင်း"

ကိုးဘုံငရဲရေခဲမီးတောက်မှ တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။ အနက်ရောင် ရွှေရောင်မီးလျှံမှာ ပို၍ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာတော့၏။ ၎င်းမှာ သူ၏ အဖော်ဟောင်းကို မှတ်မိရန် ကြိုးစားနေရင်း တုန်ယင်နေသော အဖိုးအိုတစ်ဦးနှင့်ပင် တူလှပေတော့သည်။

Chapter 543 အရင်ဆုံး သေလိုက်တော့

ကိုးမိုးကောင်းကင် နတ်ဘုရားမိုးကြိုးမီးလျှံသည် စကားပြောရန် အတော်လေး ကြိုးစားနေရသည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင်မူ ပုံမှန်စကားလုံးများကို မဖွဲ့စည်းနိုင်ခဲ့ပေ။ အက်ကွဲပြီး နားမခံသာသော အသံအချို့သာ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ထိုအသံများသည် လူစကားနှင့်မတူဘဲ ကျောချမ်းစရာ ကောင်းလှသည်။

ကိုးဘုံငရဲရေခဲမီးတောက်မှ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင်

"ကဲပါ... ထားလိုက်ပါတော့… မင်း ပုံမှန်စကားမပြောနိုင်ရင်လည်း မပြောနဲ့တော့… မင်းမှာ အသိစိတ် သိပ်မကျန်တော့ဘူးပဲ… ငါ့စကားကို နားထောင်စမ်းပါ သူငယ်ချင်းဟောင်းရာ… အရင်ဆုံး အသေခံလိုက်ရအောင်"

ရှန်မိုက ထိုစကားကိုကြားပြီး မယုံနိုင်သလို စုတ်သပ်လိုက်မိသည်။

အရင်ဆုံး အသေခံလိုက်ရအောင်တဲ့... ဒါက လူပြောရမယ့် စကားမျိုး ဟုတ်လို့လား။

ကိုးမိုးကောင်းကင် နတ်ဘုရားမိုးကြိုးမီးလျှံထံမှ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုရှရှအသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ ရှန်မိုတစ်ယောက် ကြီးမားသော ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခု ကျရောက်တော့မည်ကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။ သူသည် တွေဝေမနေဘဲ ချက်ချင်းပင် အနောက်သို့ လျှပ်ခနဲ ဆုတ်ခွာလိုက်ပြီး ဘေးအန္တရာယ်နှင့် အလှမ်းဝေးရာသို့ ရှောင်လိုက်၏။ ကိုးဘုံငရဲရေခဲမီးတောက်သည်လည်း ခြိမ်းခြောက်မှုကို ရိပ်မိသဖြင့် ရှန်မို၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ချက်ချင်း ပြန်ဝင်သွားတော့သည်။

ဝုန်း!

ဧရာမ အနက်ရောင် အရိပ်ကြီးတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံမှ ဝုန်းခနဲ ကျဆင်းလာပြီး ရှန်မို စောစောက ရပ်နေခဲ့သည့် နေရာကို နက်ရှိုင်းသော ကျင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားအောင် ရိုက်ချလိုက်သည်။ ဤနေရာရှိ ကျောက်တုံးများသည် နတ်ဘုရားမိုးကြိုး၏ လောင်ကျွမ်းမှုကို ခံထားရသဖြင့် အလွန်တရာ မာကြောလှသည်ကို သတိပြုရမည်။ ဓမ္မရုပ်ပွားတော်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး အင်အားအပြည့်ဖြင့် တိုက်ခိုက်လျှင်ပင် ဤကျောက်တုံးတစ်ခုကို ဖြတ်တောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဤအနက်ရောင်အရိပ်ကြီးမှာမူ မြေပြင်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ခြေမွပစ်နိုင်သဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခွန်အားကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြောင်း ထင်ရှားသည်။

ဝေါကနဲ!

ကိုးမိုးကောင်းကင် နတ်ဘုရားမိုးကြိုးမီးလျှံသည် ရုတ်တရက် လျှပ်စီးများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို ဝင်းထိန်သွားစေသည်။ လျှပ်စီးအလင်းရောင်ကို အသုံးပြု၍ ရှန်မိုမှာ ထိုရုပ်ပုံလွှာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရ၏။ ၎င်းမှာ ဧရာမ ဝံပုလွေဝံကြီး တစ်ကောင် ဖြစ်လေသည်။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင်ငယ်တစ်လုံးကဲ့သို့ ကြီးမားလှ၏။ ကြွက်သားများမှာလည်း ချွန်ထက်သော ကျောက်ဆောင်များကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းခိုင်မာနေသည်။ ၎င်း၏ အရေပြားမှာ ရွှေရောင်သံမဏိကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး မိုးကြိုးအလင်းအောက်တွင် အေးစက်သော အလင်းပြန်မှုများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ ၎င်းမှာ အနည်းဆုံး အမြင့်ပေ သုံးထောင် (ပေ ၃၀၀၀ ခန့်) မြင့်မားသည်။ ၎င်းနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် ရှန်မိုမှာ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့၏။

"ကြယ်ဆွတ်ဝံပုလွေဝံပဲ… ဒါပေမဲ့ သူက သေနေပြီ"

ရှန်မိုသည် ထိုဧရာမဝံကြီးကို ချက်ချင်း မှတ်မိသွားသည်။ ကြယ်ဆွတ်ဝံပုလွေဝံသည် ရှေးဟောင်း ရှားပါးသားရဲတစ်မျိုး ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်မှ ကြယ်များကို ဆွတ်ယူသည်ဆိုသော ဒဏ္ဍာရီမှာ ပုံပြင်သာဖြစ်သော်လည်း တောင်ငယ်တစ်လုံးကို လက်ဖြင့် ဆွဲနှုတ်ကာ ဥက္ကာခဲတစ်ခုကဲ့သို့ ရိုက်ချနိုင်သည့် စွမ်းအားမျိုးမှာမူ ၎င်းအတွက် အပန်းမကြီးလှပေ။ သို့သော် ဤကြယ်ဆွတ်ဝံပုလွေဝံမှာ သေဆုံးနေပြီဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။ ၎င်း၏ မျက်လုံးများမှာ ဟောက်ပက်ဖြစ်နေပြီး အသက်မဲ့နေကာ သေဆုံးခြင်း အမှတ်အသားများ ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ ကိုးမိုးကောင်းကင် နတ်ဘုရားမိုးကြိုးမီးလျှံကို ကာကွယ်ရန် ကောင်းကင်တာအို အလိုဆန္ဒက ထားရှိခဲ့သည့် နောက်ဆုံးအစောင့်အရှောက် ဖြစ်ပုံရသည်။

"နဝမအဆင့် နတ်ဆိုးသားရဲပဲ… နိဗ္ဗာန်အဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦးနဲ့ ညီမျှတယ်… သူ့ရဲ့ အသားနဲ့ အရေပြားက ကိုးမိုးကောင်းကင် နတ်ဘုရားမိုးကြိုးမီးလျှံအောက်မှာ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီကြာအောင် လောင်ကျွမ်းခံထားရတာဆိုတော့ မယုံနိုင်လောက်အောင် မာကြောနေပြီ… ရင်ဆိုင်ရတာ မလွယ်ဘူးဟ"

ကိုးဘုံငရဲရေခဲမီးတောက်မှ တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။

ရှန်မို ပြုံးလိုက်ပြီး

"ဒီလို သေနေတဲ့ သားရဲတစ်ကောင်ကိုတောင် ငါ မကိုင်တွယ်နိုင်ဘူးဆိုရင် ကိုးမိုးကောင်းကင် နတ်ဘုရားမိုးကြိုးမီးလျှံကို ယဉ်ပါးအောင်လုပ်ဖို့ မလိုတော့ဘူးပေါ့"

ထို့နောက် သူသည် သူ၏ ဓမ္မရုပ်ပွားတော်ကို ချက်ချင်း အသက်သွင်းလိုက်တော့၏။

"စစ်သည်တော်ခေါင်းဆောင်!"

ထိုအခါ ထိုဝံကြီးကဲ့သို့ပင် ကြီးမားထွားကျိုင်းလှသော ဧရာမဝံကြီးတစ်ကောင် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်း၏ သန်မာလှသော လက်မောင်းလေးခုမှာ ကောင်းကင်ယံကိုပင် ဆွဲဖြဲပစ်နိုင်မည့်အလား ထင်ရသည်။

ကြယ်ဆွတ်ဝံပုလွေဝံသည် မြေပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ နင်းခြေကာ ပြေးဝင်လာသည်။ ထို့နောက် ခွန်အားချင်း ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ကြ၏။ တိုက်ပွဲမှာ ချက်ချင်းပင် အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ခဏအကြာတွင် ကြယ်ဆွတ်ဝံပုလွေဝံ၏ တောင်ကဲ့သို့ ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လဲကျသွားပြီး လေးလံလှသော ဝုန်းခနဲ အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရှန်မိုမှာမူ ဘာဒဏ်ရာမှ မရရှိခဲ့ဘဲ သူ၏ အင်္ကျီစလေး တစ်ထောင့်ပင် မစုတ်ပြဲခဲ့ပေ။ ဤကြယ်ဆွတ်ဝံပုလွေဝံမှာ တကယ်ပင် အစွမ်းထက်လှသည်။ ၎င်း၏ အသားမှာ မာကြောပြီး ခွန်အားမှာလည်း ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်း၏။ ၎င်းမှာ သေနေပြီဖြစ်သဖြင့် နာကျင်မှုကိုလည်း လုံးဝ မခံစားရပေ။ သို့သော် ၎င်းမှာ သေဆုံးနေပြီး မည်သည့် အသိစိတ်မျှ မရှိခြင်းကြောင့်ပင် ရှန်မို၏ ပရိယာယ်အနည်းငယ်က ၎င်းကို သတ်ရန် လုံလောက်ခဲ့သည်။

ကြယ်ဆွတ်ဝံပုလွေဝံကို သတ်ပြီးနောက် ရှန်မိုသည် ၎င်း၏ သွေးအဆီအနှစ်များကို သိမ်းဆည်းလိုက်၏။ ဤကဲ့သို့ ရှေးဟောင်းရှားပါးသားရဲ၏ သွေးအဆီအနှစ်မှာ အလွန်တန်ဖိုးရှိသည်။ သူကိုယ်တိုင် အသုံးမပြုနိုင်လျှင်ပင် အခြားသူများနှင့် လဲလှယ်နိုင်သည်။

ကျင်းရှန်းခံတပ်၏ ခံတပ်အရှင်သခင် ယွမ်ထိုက်သည် ကြယ်ဆွတ်ဝံပုလွေဝံကို သူ၏ ဓမ္မရုပ်ပွားတော်အဖြစ် အသုံးပြုသည်ကို ရှန်မို သတိရလိုက်၏။ အခြားသူများအတွက်မူ ဤသွေးအဆီအနှစ်မှာ သွေးစွမ်းအင်အဆင့်ကို မြှင့်တင်ရန်သာ အထောက်အကူပြုနိုင်သော်လည်း ယွမ်ထိုက်အတွက်မူ ၎င်းမှာ အဖိုးဖြတ်မရနိုင်သော ရတနာပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။