အခန်း (၁၈၁-၁၈၂)

အခန်း (၁၈၁) - ကုန်းရှူးမျိုးနွယ်စု

ကျောင်းဆောင်ကြီးအတွင်းမှ နောက်ထပ်လူတစ်ယောက် ထွက်လာပြီး လီယန်ချူကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

၎င်းမှာ မျက်နှာဖြူဖျော့ဖျော့ရှိသော လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ ကျရှုံးနေသော စာသင်သားတစ်ဦးနှင့် ဆင်တူကာ လက်နှစ်ဖက်ကို အက်ျီအတွင်း စုထားသည်။

သူ၏ အကြည့်များတွင် ရန်ငြိုးဖွဲ့သည့် အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေပြီး အလောင်းတစ်လောင်းကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ပင်။

လီယန်ချူသည် ဘာမျှမဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်ကာ သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုလူ၏ ကိုယ်ထဲမှ သေဆုံးခြင်းနှင့် အလောင်း၏ အငွေ့အသက်များ ပြင်းထန်စွာ ထွက်ပေါ်နေသည်။

အကယ်၍ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်က အလောင်းကို ငှားပြီး အသက်ပြန်ရှင်လာခြင်းမျိုး မဟုတ်ပါက၊ တစ်သက်လုံး အလောင်းများ၊ လူသေများနှင့် ထိတွေ့နေရသော အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းတစ်ခုခု ဖြစ်ရမည်။

"ဆရာတော်၊ ကျွန်တော် မေးချင်တာကတော့ ဆရာတော့်ရဲ့ သခင်လေးက ဘယ်သူလဲ "

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

"ကုန်းရှူး မျိုးနွယ်စုမှ သခင်လေး ပေယွီ "

ကြမ်းတမ်းသော ရဟန်းက အသံခပ်လေးလေးဖြင့် ပြောသည်။

အခြားရှင်းပြချက်မျိုး မပေးတော့ဘဲ ကုန်းရှူး ဟု ပြောလိုက်ရုံဖြင့် လုံလောက်နေသည့်ဟန် ရှိသည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး

"ဒီလိုကိုး"

နောက်ဆုံးအကြိမ် 'မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး အစည်းအဝေး' ကို တက်ရောက်စဉ်က သိုင်းလောကရှိ ထူးဆန်းသူများ၊ ပါရမီရှင်များ စုဝေးခဲ့ကြသလို၊ ဗုဒ္ဓဘာသာနှင့် တာအိုဘာသာမှ ကျွမ်းကျင်သူများလည်း ပါဝင်ခဲ့ကြသည်။

အစည်းအဝေးအတွင်း လီယန်ချူသည် ကုန်းရှူးမျိုးနွယ်စု၏ နာမည်ကို ကြားဖူးခဲ့သည်။

ထိုမျိုးနွယ်စုသည် ယန္တရားအတတ်ပညာဖြင့် နာမည်ကြီးပြီး၊ ထူးဆန်းသော စက်မှုလက်မှု ပညာများဖြင့် ကြေးရုပ်များကို စကားပြောစေခြင်း၊ သစ်သားနှင့် ကျောက်တုံးများကို လမ်းလျှောက်စေခြင်းများ ပြုလုပ်နိုင်ကြသည်။

ချန်နိုင်ငံ၏ ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် နာမည်ကြီးလှသည်။

ကြမ်းတမ်းသော ရဟန်းသည် အရိုးအကြောများ သန်မာပြီး သွေးသားစွမ်းအားများ ထူထပ်သော်လည်း၊ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တို့၏ မေတ္တာတရားနှင့် ငြိမ်းချမ်းသည့် ပုံစံမျိုး လုံးဝမရှိပေ။

ယင်းအစား လူသတ်ပြီး လုယက်တတ်သည့် သိုင်းလောကသား လူမိုက်များနှင့် ပိုတူနေသေးသည်

ယခုအခါတွင် သူ၏ စိတ်စွမ်းအင် သည် လီယန်ချူကို ထိန်းချုပ်ထားပြီး၊ စကားမတည့်ပါက ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်တော့မည့်ဟန် ရှိသည်။

လီယန်ချူက ပြုံးလိုက်ပြီး

"ကျွန်တော် ဝင်ရောက်ဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်"

"မင်းကိုယ်ပေါ်က ကျောက်စိမ်းပြားအကျိုးအပဲ့ကို ထုတ်ပေးပါ၊ စိတ်ရင်းစေတနာကို ပြသဖို့ပေါ့ "

ကြမ်းတမ်းသော ရဟန်းက ပြောသည်။

ထိုကျောက်စိမ်းပြားသည် နတ်ဘုရားနယ်မြေ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များနှင့် ပတ်သက်နေပြီး၊ နတ်ဘုရားနယ်မြေအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခွင့် လက်မှတ်လည်း ဖြစ်သည်။

လောလောဆယ်တွင် အခြားအသုံးဝင်ပုံကို မသိရသေးသော်လည်း၊ ဤအရာသည် အလွန်အရေးကြီးသော ရတနာဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း သိထားကြသည်။

ကုန်းရှူးမျိုးနွယ်စုက လူတွေက တကယ်ကို ဗိုလ်ကျလွန်းတာပဲ။

သို့သော် လီယန်ချူ့ဆီတွင် ကျောက်စိမ်းပြားအကျိုးအပဲ့က ရှားပါးမနေပေ။

ကျန်းထင်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေထဲ ဝင်လာပြီးကတည်းက သူ တစ်ယောက်တည်း ကျောက်စိမ်းပြား ၃ ခုတောင် ရထားပြီးသား။

သူသည် မျက်နှာတွင် အခက်တွေ့နေဟန် ပြသကာ အနည်းငယ် တွေဝေနေဟန် ဆောင်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ ရင်ခွင်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းပြားကို ထုတ်ယူကာ ကြမ်းတမ်းသော ရဟန်းထံ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

ရဟန်းက ဖမ်းယူလိုက်ပြီး လှောင်ပြုံးဖြင့်

"သခင်လေး ပေယွီအတွက် အစေခံခွင့်ရတာဟာ မင်းဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး ကံကြမ္မာပဲ ဒီအခွင့်အရေးကို သေချာဖမ်းဆုပ်ထား "

ဟု ပြောသည်။

လီယန်ချူသည် သူတို့နှစ်ယောက်နောက်မှ လိုက်ပါသွားသည်။

ထိုကျောင်းဆောင်ကြီးအတွင်းတွင် နောက်ထပ် လူငါးဦး ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာ လူငယ်သခင်လေးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ နှုတ်ခမ်းနီ၊ သွားဖြူ၊ မျက်ဝန်း အလွန်ချောမောလှသည်။

သူသည် ကောင်းကင်ပြာရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးတွင် ကျောက်စိမ်းခါးပတ်ကို စည်းနှောင်ထားသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော မှူးမတ်မျိုးနွယ်စု သခင်လေးနှင့် တူလှသည်။

စိတ်မကောင်းစရာမှာ ထိုမျက်ဝန်းများမှာ အလွန်ရှည်လျားနေပြီး၊ ထိုလူ၏ စိတ်နေစိတ်ထားမှာ အနည်းငယ် အေးစက်ပြီး ရက်စက်တတ်ကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။

ကြမ်းတမ်းသော ရဟန်းသည် လီယန်ချူကို ကျောင်းဆောင်အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီးနောက် ကျောက်စိမ်းပြားကို ထိုလူငယ်ထံ ပေးအပ်လိုက်သည်။

ဤယဉ်ကျေးသော သခင်လေးသည် ကြမ်းတမ်းသော ရဟန်းပြောသည့် ကုန်းရှူးမျိုးနွယ်စုမှ ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် ကုန်းရှူးပေယွီ

သခင်လေး ပေယွီသည် လီယန်ချူကို အရေးတယူ မရှိလှပါ၊ အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် အာရုံမထားတော့ပေ။

ကြမ်းတမ်းသော ရဟန်းသည် လီယန်ချူကို ကျောင်းဆောင်ထဲရှိ ကျန်လူများအား မိတ်ဆက်ပေးသည်။

သူတို့မှာ ပိန်လှီသော သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦး၊ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် တာအိုဆရာတစ်ဦးနှင့် အမွှာညီအစ်မ နှစ်ဦးတို့ ဖြစ်ကြသည်။

ပိန်လှီသော သက်ကြီးရွယ်အိုမှာ ချန်ရှု ဟု ခေါ်ပြီး၊ ကြမ်းတမ်းသော ရဟန်းကဲ့သို့ပင် ကုန်းရှူးမျိုးနွယ်စုဝင်များ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုရဟန်းနှင့် ယှဉ်လျှင် ချန်ရှု၏ အဆင့်အတန်းက ပိုမြင့်မားသည်။

သူသည် ကျင့်ကြံသူ မဟုတ်ဘဲ၊ သိုင်းလောကမှ သိုင်းသမားတစ်ဦးဖြစ်သည်။

သူ့၏ အမည်ရင်းကိုတော့ မသိရပေ။

သို့သော် ချန်ရှုသည် အသက်ကြီးပုံရပြီး ငါးဆယ်၊ ခြောက်ဆယ်ခန့် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ၏ သွေးချီစွမ်းအားသည် မီးဖိုတစ်ခုကဲ့သို့ ပူပြင်းပြီး၊ မျက်လုံးများတွင်လည်း စူးရှသော အရောင်အဝါများ ရှိနေသည်။

သူ့အသက်အရွယ်တွင် သွေးသားစွမ်းအားများ ယုတ်လျော့သွားသင့်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အရှိန်အဝါမျိုး ရှိနေခြင်းမှာ သူ၏ အစွမ်းသတ္တိမှာ ခန့်မှန်းရခက်ကြောင်း သိသာစေသည်။

ချန်ရှုသည် အတော်လေး ဖော်ရွေဟန်ရှိပြီး လီယန်ချူကို ခေါင်းညိတ် အသိအမှတ်ပြုသည်။

ပြိုင်ဘက်ကင်းသော အရှိန်အဝါမျိုး လုံးဝမပြပေ။

ပိုပြီး ယဉ်ကျေးလေလေ၊ လီယန်ချူက ပိုပြီး သတိထားရလေလေဖြစ်သည်။

ဤအဘိုးအို၏ အပြုံးနှင့် အကြည့်များသည် သူ့ကို ဆူးနှင့် ထိုးဆိတ်ခံရသလို ခံစားချက်မျိုး ပေးနေသည်။

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် တာအိုဆရာမှာ မေရွှမ်းဇီ ဖြစ်ပြီး၊ အရှေ့ပင်လယ်နယ်မြေ မှ ဖြစ်ကာ သရဲမွေးမြူခြင်း အတတ် ကို ကျွမ်းကျင်သည်ဟု ကြားသိရသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ တာအိုဆန်ပြီး ဖြောင့်မတ်သော အရှိန်အဝါ ရှိသည်။

အမွှာညီအစ်မမှာ ချင်းဟဲ့နယ်မြေ မှ ရှဲ့ မိသားစုဝင်များဖြစ်ပြီး၊ အစ်မကို ရှဲ့ရု ဟု ခေါ်ကာ၊ ညီမကို ရှဲ့ရုဟု ခေါ်သည်။

ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသဖြင့် လီယန်ချူ တစ်ယောက် နားကြားမှားသလားဟုပင် ထင်လိုက်မိသည်။

လူတစ်ယောက်ကို ဘာလို့ နာမည်အတူတူ ပေးထားရတာလဲ

အစ်မဖြစ်သူက ရှင်းပြမှ ဘယ်စာလုံးက ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိရသည်။

မြက် ( ရှဲ့ရု) ပါတာက အစ်မ၊ မပါတာက ညီမ ဖြစ်သည်။

ရှဲ့မိသားစု ညီအစ်မနှစ်ဦးစလုံးသည် ၁၇၊ ၁၈ နှစ်အရွယ်များဖြစ်ပြီး၊ တစ်ပုံစံတည်း တူညီကာ လှပကြသည်။

သို့သော် အစ်မဖြစ်သူ၏ မျက်ခုံးကြားတွင် အနီစက် ရှိပြီး၊ ညီမတွင် မရှိပေ။

ရှဲ့မိသားစု၏ ကျင့်ကြံပုံမှာ ထူးခြားပြီး ဗုဒ္ဓဘာသာ၊ တာအိုဘာသာ သို့မဟုတ် သိုင်းပညာများ မဟုတ်ပေ။

သူတို့သည် ဓားကခုန်ခြင်း ဟုခေါ်သော အရာကို ကျင့်ကြံကြသည်။

ဓားကခုန်ခြင်းသည် တိုသော ဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ ကခုန်ခြင်းမျိုး ဖြစ်သည်။

ရှဲ့မိသားစုသည် ဂုန်စွန် အမကြီးကို ဆရာသခင်အဖြစ် တင်စားကာ ဓားကခုန်ခြင်း အတတ်ကို မြှုပ်နှံ ကျင့်ကြံကြသည်။

ဤအတတ်ပညာမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းနက်နဲလှသည်။

သေဆုံးခြင်း အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသော လူငယ်မှာမူ ပြည်သူလူထုကြားတွင် အလွန်ရှားပါးသော အလုပ်အကိုင်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

'အလောင်းချုပ်သမား'

ထိုအလုပ်မှာ ခေတ်သစ်က 'အလောင်းပြင်ဆင်သူ' နှင့် ဆင်တူပြီး၊ လူသေကို လှပသပ်ရပ်စွာ ထွက်ခွာသွားစေရန် ပြုလုပ်ပေးခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ကွာခြားချက်လည်း ရှိသည်။

ရှေးခေတ်တွင် ခေါင်းပြတ်ခြင်း၊ ကိုယ်ခန္ဓာပြတ်တောက်ခြင်းကို အလွန်ရှောင်ကြဉ်ကြသည်။

ထို့အပြင် ထိုကဲ့သို့သော အလောင်းများသည် ရန်ငြိုးစွဲကာ လူကို ဒုက္ခပေးတတ်သည်။

အလောင်းချုပ်သမားသည် အလောင်းများကို ချုပ်လုပ်ပေးရသူဖြစ်ပြီး၊ အစွမ်းထက်သော အလောင်းချုပ်သမားများသည် ပျက်စီးနေသော ဝိညာဉ်များကိုပင် ပြန်လည် ချုပ်နှောင်ပေးနိုင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

ပြည်သူလူထုကြားတွင် အလွန်ထူးဆန်းသော အလုပ်ဖြစ်သော်လည်း၊ အတော်များများမှာ ဤသူကို မရှိမဖြစ် လိုအပ်ကြသည်။

ရွာများတွင် မိစ္ဆာအလောင်းများ ဒုက္ခပေးသည့်အခါ အလောင်းချုပ်သမားကို ခေါ်ကာ ချုပ်လုပ်စေခြင်းဖြင့် ငြိမ်သက်သွားစေနိုင်သည်။

ထိုလူငယ်၏ ကိုယ်ထဲတွင် သေဆုံးခြင်း အငွေ့အသက်များ ပြင်းထန်နေခြင်းမှာလည်း ဤအလုပ်ကြောင့်ပင်။

သူသည်လည်း ထိုနေရာတွင် အမည်ကို မပြောလိုဆုံးသော တစ်ဦးတည်းသောသူ ဖြစ်သည်။

ကြမ်းတမ်းသော ရဟန်းမှာ ဝူဟူ ဟု ခေါ်ပြီး၊ ဝူထိုင်တောင် မှ ရဟန်းတစ်ပါးဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုသော်လည်း၊ စည်းကမ်းဖောက်ဖျက်သဖြင့် ကျောင်းတော်မှ ထုတ်ပယ်ခံထားရကာ ကုန်းရှူးမျိုးနွယ်စုထံတွင် ခိုလှုံနေသူဖြစ်သည်။

ချန်ရှုသည် လမ်းလျှောက်လာပြီး နူးညံ့စွာဖြင့်

"တာအိုဆရာ ဒီရဟန်းက စိတ်ဆိုးလွယ်တယ် စကားလည်း ရိုင်းတတ်တယ် စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့"

ဟု ပြောသည်။

"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သခင်လေး ပေယွီဟာ မာန်မာနကြီးတဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒီနေရာမှာ ကျွမ်းကျင်သူတွေကို စုဆောင်းနေတာကတော့ ဒီနတ်ဘုရားနယ်မြေထဲက နတ်ဘုရားအခွင့်အရေးတွေကို အတူတူ ရယူနိုင်ဖို့ပါပဲ "

"လူများရင် စွမ်းအားကြီးတယ် ဆိုတဲ့အတိုင်း အတူတူ ပူးပေါင်းရင် အကူအညီ ပိုရတာပေါ့ "

"တာအိုဆရာ အနေနဲ့ မဝင်ချင်ဘူးဆိုရင်လည်း အချိန်မရွေး ထွက်ခွာနိုင်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ ကုန်းရှူးမျိုးနွယ်စုက လုံးဝ တားဆီးမှာ မဟုတ်ပါဘူး "

စကားလုံးများမှာ တကယ်ကို ရိုးသားဟန်ရှိပြီး၊ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ဒုက္ခရောက်နေသူများကို ကူညီလိုသည့်ဟန် ရှိသည်။

လီယန်ချူသည် ပြုံးလိုက်ပြီး

"ဒါဆိုရင် ခင်ဗျားတို့က ကျုပ်ရဲ့ ကျောက်စိမ်းပြားကို ပြန်ပေးမလား "

ချန်ရှု၏ အကြည့်များမှာ မပြောင်းလဲသွားဘဲ

"ဘာ ကျောက်စိမ်းပြားလဲ "

လီယန်ချူသည် ရယ်မောလိုက်ပြီး

"စတာပါ ခင်ဗျားတို့ တခြားသူတွေကို တွေ့ခဲ့သေးလား နောက်ဆက်တွဲ ဘာတွေ စီစဉ်ထားလဲ "

ချန်ရှုက

"ဒီ နတ်ဘုရားနယ်မြေ အပျက်အစီးက အရမ်းကျယ်တယ်၊ လမ်းတစ်လျှောက်မှာ အနည်းငယ်သာ တွေ့ဆုံခဲ့ကြတာပါ "

"ဟိုတောင်ကြီးက ကျုပ်တို့ရဲ့ ခရီးစဉ်ပေါ့၊ နတ်ဘုရားအခွင့်အရေးက အဲ့ဒီမှာပဲ ရှိမှာပါ "

"တစ်နေရာမှာတော့ စပျစ်သီးပင် တစ်ပင်ရှိတယ်၊ အဲ့ဒါက အဖိုးတန်အပင်ဖြစ်ပြီး ကျုပ်တို့ရဲ့ အစားအသောက် ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်မယ်"

"ဒီညတော့ ဝူဟူရဟန်း ဦးဆောင်ပြီး လူတွေသွားယူခိုင်းလိုက်မယ် "

အခန်း (၁၈၂) - အပြန်အလှန် ထိပ်တိုက်တွေ့ခြင်း

ချန်ရှု၏ လေသံမှာ အလွန်ပင် နူးညံ့သိမ်မွေ့လှပြီး၊ အလွန်နှစ်သက်သော လူငယ်မျိုးဆက်သစ်တစ်ဦးနှင့် စကားပြောနေသည့်အတိုင်းပင်။

သို့သော် သူ၏ စကားလုံးများသည် လီယန်ချူ၏ နားထဲတွင်မူ အနည်းငယ် မရိုးသားသလို ဖြစ်နေသည်။

သူတို့အဖွဲ့ထဲ မဝင်ခဲ့တဲ့သူတွေ အကုန်လုံး သေကုန်ကြပြီပဲ ဖြစ်လိမ့်မည်။

"ဒီညလား"

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

အမှောင်ထဲတွင် လူကို အရိုးစုဖြစ်သွားအောင် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲပစ်နိုင်သည့် အရာများ ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။

တာအိုနန်းတော် ကျောင်းဆောင်ကြီးအတွင်း၌ ခိုလှုံခြင်းမပြုဘဲ။

ညအချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ အပြင်သို့ သွားရောက်ကြမည်။

ဤလှုပ်ရှားမှုမှာ လီယန်ချူအတွက် အနည်းငယ် နားမလည်နိုင်စရာ ဖြစ်နေသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ အဲ့ဒီ စပျစ်သီးပင် က အားလုံးအတွက် ရက်အနည်းငယ်လောက် စားသောက်ဖို့ လုံလောက်တယ် အကယ်၍ ညအချိန်မှာ မသွားဘူးဆိုရင်၊ ကြာလေ ရှည်လေ အနှောင့်အယှက်များလေပဲ "

ချန်ရှုက အေးဆေးစွာ ပြောသည်။

"အမှောင်ထဲက မိစ္ဆာတွေ၊ မကောင်းဆိုးဝါးတွေအတွက်တော့ လီယန်ချူတာအိုဆရာ စိုးရိမ်စရာမလိုပါဘူး၊ တာအိုနန်းတော်ကနေ ရရှိတဲ့ နတ်ဘုရားလက်နက်တွေမှာ နတ်ဘုရားအငွေ့အသက် တွေ ပါဝင်နေလို့ ကျုပ်တို့ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ပါတယ် "

စကားပြောပြီးနောက်။

ချန်ရှု၏ အကြည့်များသည် လီယန်ချူ ခါးတွင်ချိတ်ထားသည့် ကြေးနီခေါင်းလောင်းလေး ပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

ကျန်းထင်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေ၏ နတ်ဘုရားလက်နက်များသည် ကျင့်ကြံသူများကို မိစ္ဆာများ၏ အနှောင့်အယှက်မှ ကာကွယ်ပေးနိုင်သလား

ဤအချက်ကိုတော့ လီယန်ချူ မသိခဲ့ပေ။

သူသည် ကျောင်းဆောင်အတွင်းရှိ လူများကို အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

လူတိုင်းလက်ထဲတွင် နတ်ဘုရားလက်နက် တစ်ခုစီ ရှိနေပုံရသည်။

ချန်ရှုက ပြုံးကာ ပြောသည်

"ဒီနေရာကို ကျန်းထင်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေ လို့ ခေါ်တယ်၊ ဒါဟာ တာအိုဘာသာရဲ့ နတ်ဘုရားနယ်မြေ ၇၂ ခုထဲက တစ်ခုပဲ ကျုပ်တို့အားလုံးက တာအိုနန်းတော် ကျောင်းဆောင်ကြီးတွေဆီကို ပို့ဆောင်ခံခဲ့ရတာပါ "

"အစဦးဆုံး ရောက်ရှိတဲ့ နတ်ဘုရားကျောင်းဆောင်တိုင်းမှာ နတ်ဘုရားအငွေ့အသက် ပါဝင်တဲ့ လက်နက်တစ်ခုစီ ရှိမြဲပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကျန်တဲ့ နတ်ဘုရားကျောင်းဆောင်တွေမှာတော့ ရှိချင်မှ ရှိလိမ့်မယ် "

"ခန့်မှန်းချက်အရတော့ ဒီတစ်ကြိမ် ကျန်းထင်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေထဲ ဝင်လာတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေ အနည်းဆုံး ၅၀၊ ၆၀ လောက် ရှိမယ် "

"အဲ့ဒီ စပျစ်သီးပင်ကို ကျုပ်တို့ မသွားယူဘူးဆိုရင်တခြားလူတွေ လက်ထဲကို ရောက်သွားလိမ့်မယ် "

"လီယန်ချူတာအိုဆရာ က ငယ်ရွယ်နုပျိုပေမဲ့ ဒီနတ်ဘုရားနယ်မြေထဲကို ဝင်လာနိုင်တာဆိုတော့ တစ်စုံတစ်ရာသော နည်းလမ်းတွေ ရှိမှာပါ၊ ဒီညတော့ တာအိုဆရာရဲ့ စွမ်းအားကို အားကိုးရတော့မယ် "

လီယန်ချူက အေးဆေးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး

"ကျုပ်ရဲ့ အစွမ်းအစ အနည်းငယ်ကတော့ ပြောပလောက်အောင် မရှိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အဖွဲ့ထဲ ဝင်ထားပြီးပြီဆိုတော့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေးပါမယ်"

ခဏကြာပြီးနောက်။

ဝူဟူရဟန်းသည် ထကာ ထိုယဉ်ကျေးသော သခင်လေး ပေယွီကို လက်နှစ်ဖက် ယှက်ကာ အလေးပြုလိုက်သည်။

ထို့နောက် ကျောင်းဆောင်အတွင်းရှိ လူအချို့နှင့်အတူ အပြင်သို့ ထွက်ရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။

သခင်လေး ပေယွီသည် လက်ထဲတွင် ပုတီးစေ့တစ်ကုံးကို ကိုင်တွယ်ကြည့်ရှုနေသည်၊ အလွန်ရှေးကျပြီး ဝိညာဉ်အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသည်မှာ ထိုကျန်းထင်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေထဲက နတ်ဘုရားလက်နက်ပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် လက်ကို အနည်းငယ် ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီးနောက် အာရုံမစိုက်တော့ပေ။

ဒီတစ်ကြိမ် စပျစ်သီးပင်ကို သွားရောက်ယူဆောင်မည့်သူများတွင် ဝူဟူရဟန်းအပြင်၊ အလောင်းချုပ်သမား၊ အရှေ့ပင်လယ်နယ်မြေမှ တာအိုဆရာ မေရွှမ်းဇီ၊ ရှဲ့မိသားစု ညီအစ်မနှစ်ဦးနှင့် အသစ်ဝင်လာသော လီယန်ချူတို့ ပါဝင်သည်။

စုစုပေါင်း ခြောက်ဦး ဖြစ်သည်။

သခင်လေး ပေယွီနှင့် ချန်ရှုတို့ကတော့ လိုက်မသွားပေ။

လီယန်ချူမှလွဲပြီး ကျန်လူများမှာ ထိုကိစ္စကို ကြိုတင်သိရှိထားပြီးသားဖြစ်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာပင် လိုက်ပါသွားကြသည်။

ကုန်းရှူးမျိုးနွယ်စုက ကျန်တဲ့ ကျွမ်းကျင်သူတွေကို ဘာတွေ ကတိပေးထားလို့ ဒီလူတွေက သူတို့အတွက် အသက်ပေးပြီး အလုပ်လုပ်ပေးနေကြတာလဲ ဆိုတာ လီယန်ချူ နားမလည်နိုင်ပေ။

"ငါ့ကိုတော့ ဘာအပေးအယူမှ မလုပ်ပါလား ငါ့ကို အထင်သေးလို့ပဲလား ဒါမှမဟုတ် ဖိအားပေးရင် ရမယ်လို့ ထင်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တခြားအကြောင်းအရင်းများ ရှိနေတာလား "

လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှ တွေးတောနေမိသည်။

ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း စောင့်ကြည့်ချက်အရ၊ အခုအချိန်ဟာ ကောင်းကင်ယံ လုံးဝမှောင်မည်းသွားဖို့အတွက် အချိန်အနည်းငယ် လိုသေးပုံရသည်။

လူခြောက်ယောက်သည် ဝူဟူရဟန်း၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် အပျက်အစီးများကြားရှိ နေရာတစ်ခုဆီသို့ အမြန်သွားရောက်ကြသည်။

မရောက်ခင်မှာပင် ကောင်းကင်ယံမှာ လုံးဝ မှောင်မည်းသွားတော့သည်။

လီယန်ချူ သတိထားမိလိုက်သည်မှာ၊ တစ်ခဏလေးအတွင်းမှာပင် လူတိုင်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသော နတ်ဘုရားအလင်းရောင်များ တောက်ပလာသည်။

၎င်းမှာ ကျန်းထင်ရှန်း တာအိုနန်းတော်မှ ရရှိထားသော နတ်ဘုရားလက်နက်များမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် အလင်းရောင်များ ဖြစ်သည်။

လူတိုင်းပတ်လည်ရှိ အေးစက်စက် အငွေ့အသက်များမှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ ခြောက်ဦးသားမှာ အလင်းရောင် အဝိုင်းလေးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။

လီယန်ချူ၏ အရှိန်အဝါကို ကြည့်အတတ် ဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ၊ အရိပ်အယောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ပုံရိပ်များသည်လည်း လှိုင်းလုံးကြီးများကဲ့သို့ နောက်ဆုတ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ကုန်းရှူးမျိုးနွယ်စုက ဒီပြဿနာကို တွေ့ရှိသွားတာနတ်ဘုရားလက်နက်တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အထူးသုတေသန လုပ်ထားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် လူ့အသက်တွေနဲ့ စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးမှ သိလာတာလား"

လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

မကြာမီ

လူတိုင်းသည် ကြီးမားသော အပျက်အစီးများ ရှိရာနေရာသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ယခင်က သူတို့နေခဲ့သည့် နတ်ဘုရားကျောင်းဆောင်ထက်ပင် တစ်ဆပိုမိုကြီးမားသည်။

ကျိုးကျနေသော နံရံများနှင့် အပျက်အစီးများသည်ပင်လျှင် တစ်ချိန်က တောက်ပ ခမ်းနားခဲ့ကြောင်းကို ခံစားမိစေသည်။

ထိုနေရာသည် ပြိုကျနေသော်လည်း၊ တစ်နေရာတွင်မူ နူးညံ့သောအလင်းရောင်များ စတင် ထွက်ပေါ်နေသည်။

ကြီးမားသော နံရံပြိုကျမှုကြီး၏ အောက်တွင် စပျစ်သီးပင် တစ်ပင် ထူထပ်စွာ ပေါက်ရောက်နေသည်။

ထိုအလင်းရောင်များမှာ ဤစပျစ်သီးပင်မှ ထွက်ပေါ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုစပျစ်သီးပင်သည် သာမန်စပျစ်သီးပင်ထက် အနည်းငယ် ပိုကြီးမားပြီး၊ အသီးများသည် ချိုမြိန် အရသာရှိမည့်ပုံ ပေါ်သည်။

စပျစ်သီးပင်တစ်ခုလုံးသည် တက်ကြွလှသော အသက်စွမ်းအားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး၊ အနားသို့ ကပ်လိုက်ရုံဖြင့် ကြီးမားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ခံစားရနိုင်သည်။

ဤသည်မှာ လီယန်ချူ နတ်ဘုရားနယ်မြေထဲတွင် တွေ့မြင်ရသည့် ပထမဆုံးသော အသက်ရှိသည့် အရာပင်။

အသက်ရှူလိုက်ရုံဖြင့် စိတ်ဓာတ်များ တက်ကြွလာပြီး၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ကောင်းလိုက်တဲ့ အရာပဲ "

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။

လမ်းတွင် သူသိခဲ့ရသည်မှာ၊ ထိုစပျစ်သီးပင်ကို အစဦးဆုံး ရှာတွေ့ခဲ့သူမှာ အရှေ့ပင်လယ်နယ်မြေမှ မေရွှမ်းဇီ တာအိုဆရာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုတာအိုဆရာမှာ အလွန် သတိကြီးသူဖြစ်ပြီး၊ အဆိပ်များ ပါဝင်နေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အသီးများကို ချက်ချင်း မခူးဆွတ်ခဲ့ပေ။

နောက်ပိုင်းတွင် မေရွှမ်းဇီကို ကုန်းရှူးမျိုးနွယ်စုက စုဆောင်းလိုက်ပြီးနောက်၊ ဤစပျစ်သီးပင် ရှိသည့်နေရာကို ထုတ်ဖော် ပြောပြလိုက်သည်။

အရင်ဦးဆုံး ခူးဆွတ်ပြီးမှပဲ စားမလား ဘာလုပ်မလဲ ဆိုတာကို စဉ်းစားတော့မည်။

"မေရွှမ်းဇီ၊ မင်းက တကယ်ကို သတိကြီးလွန်းတာပဲ၊ ဒီစပျစ်သီးပင်က ကောင်းတဲ့အရာမှန်း သိသာနေတာကို မင်းလို တာအိုဆရာကတောင် မစားရဲဘူးလား "

ဝူဟူရဟန်းက လှောင်ပြုံးဖြင့် ပြောသည်။

မေရွှမ်းဇီက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။

ဝူဟူရဟန်းသည် ကြမ်းတမ်းပြီး စကားမဆင်မခြင် ပြောတတ်သဖြင့်၊ သူနှင့် အငြင်းပွားရန် စိတ်မဝင်စားပေ။

ဝူဟူရဟန်းသည် စပျစ်သီးကို ခူးဆွတ်ရန် လက်ကို ဆန့်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် အရိပ်ထဲမှ ပစ်လွှတ်လိုက်သည့် ဓားမြှောင်တစ်ချောင်း ပျံသန်းလာသည်။

ရှူး

ပြင်းထန်လှသော လေထုကို ထိုးခွဲသည့် အသံမှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

ဝူဟူရဟန်းသည် ကြမ်းတမ်းသော ရုပ်ရည်ရှိပြီး ရိုင်းစိုင်းသူဟု ထင်ရသော်လည်း။

အဖွဲ့ထဲတွင် အသေအပျောက် အဖြစ်ဆုံးဖြစ်မည့်သူဟု ထင်ရသည်။

သို့သော် သူ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းမှာ အလွန်မြင့်မားပြီး၊ တုံ့ပြန်မှုမှာလည်း အလွန် လျင်မြန်လှသည်။

ခါးကို အနည်းငယ် ကိုင်းလိုက်ပြီး၊ လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထိုးထုတ်လိုက်သည်။

ဒါဟာ အခြေခံ သိုင်းကွက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

သိုင်းပညာ သင်ကြားသူတိုင်း တတ်မြောက်ထားသည်။

သို့သော် ဝူဟူရဟန်း၏ လက်ထဲတွင်မူ ကျောက်တုံးများကိုပင် ကွဲအက်စေနိုင်သည့် အရှိန်အဝါမျိုး ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဒင်

ဓားမြှောင်ကို ဝူဟူရဟန်း၏ လက်သီးဖြင့် တိုက်ရိုက် ထိမှန်ကာ ပြုတ်ကျသွားသည်။

ဓားမြှောင်သည် ကျောက်နံရံအတွင်းသို့ စိုက်ဝင်သွားပြီး၊ အလွန်ပင် ထက်မြက်သော လက်နက်ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

ဤနေရာတွင် ဝူဟူရဟန်း၏ ခန္ဓာကိုယ် သန်မာမှုမှာ မည်သည့်အဆင့်အထိ ရောက်ရှိနေပြီဆိုသည်ကို သိသာစေသည်။

"ဘယ်သူလဲ၊ ငါ့ကို လာတိုက်ခိုက်ရဲတဲ့သူက ဘယ်သူလဲ "

ဝူဟူရဟန်းက အော်ဟစ်ဆဲဆိုလိုက်သည်။

အနက်ရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူလတ်ပိုင်း တစ်ဦးသည် အရိပ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ အကြည့်များမှာ ရက်စက်လှသည်။

သူ၏ လက်ချောင်းကို အနည်းငယ် ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဓားမြှောင်မှာ လေထဲသို့ ပျံတက်လာပြီး သူ၏ လက်ထဲသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။

ဒါဟာ သိုင်းလောကရှိ လျှို့ဝှက်လက်နက် ပစ်ခတ်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ပစ္စည်းကို ထိန်းချုပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပိုင်ဟုန်းထူ၏ ဓားပျံအတတ် နှင့် ဆင်တူလှသည်။

သို့သော် ဓားပျံအတတ်မှာ ကိုယ်ပိုင်ဓားကို တည်ဆောက်ပြီး စိတ်ဖြင့် ထိန်းချုပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပစ္စည်းထိန်းချုပ်ခြင်းမှာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကို အသုံးပြု၍ ထိန်းချုပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရက်စက်သော လူလတ်ပိုင်းက လှောင်ပြုံးဖြင့် ပြောသည်

"ဒီစပျစ်သီးပင်က ငါတို့ရဲ့ အပိုင်ပဲ၊ မင်းလို ရဟန်းက သေချာပေါက် သေချင်တယ်ဆိုရင်တော့ စမ်းကြည့်နိုင်ပါတယ် "

ရက်စက်သော လူလတ်ပိုင်း၏ စကားသံ အဆုံးတွင်။

သူ့ဘေးတွင် ပုံရိပ်လေးခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

တာအိုဆရာတစ်ဦး၊ သစ်သားဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

ကောက်ညှင်းဓားကို ပိုက်ထားသည့် တိုင်းရင်းသား သန်မာသူတစ်ဦး။

အယ်ဟူ တူရိယာကို ကိုင်ထားသော ပိန်သေးသေး လူတစ်ဦး။

အရပ်ရှည်ပြီး ကြမ်းတမ်းသော အမျိုးသမီး တစ်ဦး။

လူငါးဦးသည် ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါဖြင့် လီယန်ချူတို့ အဖွဲ့ကို ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။