အခန်း (၁၈၃-၁၈၄)

အခန်း (၁၈၃) - မမျှော်လင့်သော အပြောင်းအလဲ

လေထုထဲတွင် ထူးဆန်းသော အငွေ့အသက်များ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

ဝူဟူရဟန်းတို့အဖွဲ့သည် ထိုနတ်ဘုရားဆန်သော စပျစ်သီးပင်ကို မုချရရှိလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြသည်။

မျှော်လင့်မထားဘဲ အခြားအဖွဲ့တစ်ခုက ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ

ဝူဟူရဟန်းသည် စိတ်ဓာတ်ကြမ်းတမ်းသူဖြစ်ပြီး၊ မျက်လုံးနှစ်ဖက်မှ အလင်းရောင်များ ပြင်းထန်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အရိုးအဆစ်များမှ အသံများ မြည်ဟီးလာသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ်ဆပိုပြီး ကြီးမားလာသည်

၎င်းမှာ ခန္ဓာကိုယ်ကို အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်အောင် ကျင့်ကြံထားကြောင်း အမှတ်အသားပင် ဖြစ်သည်။

အရိုးအကြောများမှာ မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ပင်

သူသည် ခြေနှစ်လှမ်းမျှ လှမ်းလိုက်ရုံဖြင့် အကွာအဝေး အတော်များများကို ကျော်ဖြတ်ကာ၊ ပစ္စည်းထိန်းချုပ်သည့် အတတ်ကို ကျွမ်းကျင်သော ရက်စက်သည့် လူလတ်ပိုင်း၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ဝုန်းး

လက်သီးတစ်ချက် ထိုးထုတ်လိုက်ရာ အရှိန်အဟုန်မှာ အလွန် ပြင်းထန်လှသည်။

ရက်စက်သော လူလတ်ပိုင်းသည် နောက်သို့ ချက်ချင်း ရှောင်တိမ်းသွားပြီး၊ လက်ထဲရှိ ဓားမြှောင်ကို ထိန်းချုပ်ကာ ဝူဟူရဟန်း၏ မျက်လုံးနှစ်ဖက်ကို ထိုးစိုက်ရန် ကြိုးပမ်းသည်။

မည်မျှပင် ခန္ဓာကိုယ်ကို အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်အောင် ကျင့်ကြံထားပါစေ၊ မျက်လုံးကိုတော့ မကျင့်ကြံနိုင်ပေ။

တိုက်ပွဲမှာ အလွန် လျင်မြန်လှပြီး နှစ်ဦးသား ဆယ်ကြိမ်ကျော်ခန့် တိုက်ခိုက်ပြီးသွားပြီဖြစ်သည်။

အလှအပ မပါဝင်ဘဲ၊ တစ်ကွက်ချင်းစီတိုင်းမှာ အသက်ကို ဆုံးရှုံးစေနိုင်သည်။

"တိုက်ခိုက်ကြစမ်း၊ ဒီလူမိုက်တွေကို ဖမ်းဆီးလိုက်၊ ပြီးရင် ဒီစပျစ်သီးပင်ကို အကုန်လုံး ခွဲဝေယူကြမယ်"

ဝူဟူရဟန်းက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

နှစ်ဖက်စလုံး၏ တပ်ဖွဲ့များမှာ ချက်ချင်းပင် ရောထွေးတိုက်ခိုက်ကုန်ကြသည်။

နတ်ဘုရားနယ်မြေအတွင်းတွင် အခြေခံကျသော အစားအသောက်နှင့် ရေတို့မှာ အလိုအပ်ဆုံး အရင်းအမြစ်များ ဖြစ်သည်။

မည်သည့် အသေးအဖွဲ ကိစ္စမဆို အသက်သေဆုံးစေနိုင်သော တိုက်ပွဲများအထိ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။

နောက်ထပ် အဖိုးတန်အပင်များ ဘယ်နေရာမှာ ရှိမည်ကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။

ထိုအချိန်တွင် မည်သည့် အဖွဲ့အစည်းက လာရောက်လုယက်မည်ကိုလည်း မသိနိုင်

ထို့ကြောင့် နှစ်ဖက်စလုံးသည် ထိုစပျစ်သီးပင်ကို မရရအောင် ယူမည်ဟူသော စိတ်ပိုင်းဖြတ်ချက် ရှိကြသည်။

ဤသည်မှာ အဖွဲ့အစည်းဖြင့် လှုပ်ရှားခြင်း၏ အားသာချက်ပင် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ တစ်ဦးတည်း ဖြစ်နေပါက ထိုကဲ့သို့သော အဖွဲ့ငယ်များနှင့် တွေ့ဆုံလျှင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

ဝုန်း ဝုန်း

လူအများ တိုက်ခိုက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အသံကြီးမှာ တိတ်ဆိတ်နေသည့် အပျက်အစီးများကြားတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

လီယန်ချူသည် လေကဲ့သို့ ပေါ့ပါးသော ကိုယ်ဟန်ဖြင့် တိုင်းရင်းသား သန်မာသူ၏ ကောက်ညှင်းဓားအောက်မှ ရှောင်တိမ်းနေသည်။

ထိုလူ၏ ဆံပင်ပုံစံနှင့် ဝတ်စားဆင်ယင်မှုမှာ အလယ်ပိုင်းဒေသနှင့် မတူညီပေ၊ လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ကောက်ညှင်းဓားမှာလည်း အလွန်ပင် ကြီးမားရှည်လျားလှသည်။

အပေါ်တွင် သွေးကြောင်းများလည်း ပါရှိသည်။

လှုပ်ရှားလိုက်သည့်အခါတိုင်း သွေးရောင်အလင်းများ ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ပင်။

သူ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

မည်သည့် အဖွဲ့အစည်းကိုမဆို မရည်ရွယ်ဘဲ ဝင်ရောက်လိုက်မိရာ၊ ပထမဆုံး တာဝန်မှာပင် ထိုကဲ့သို့သော အဖွဲ့လိုက်တိုက်ပွဲနှင့် ကြုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

လီယန်ချူသည် အစွမ်းကုန် မတိုက်ခိုက်ဘဲ၊ အခြေအနေကိုသာ စောင့်ကြည့်နေသည်။

ကုန်းရှူးမျိုးနွယ်စု၏ လုပ်ရပ်များကို သူ အစကတည်းက မနှစ်မြို့ပေ။

နတ်ဘုရားကျောင်းဆောင်ကြီးကို ပိတ်ဆို့ခြင်း၊ လူများကို အတင်းအကျပ် အဖွဲ့ထဲ ဝင်ခိုင်းခြင်း၊ ကျောက်စိမ်းပြားများ တောင်းဆိုခြင်းတို့ကို သူ မကြိုက်ပေ။

သူသည် အဖွဲ့ထဲ ဝင်ထားသည်ဟူသော ဟန်ဆောင်မှုဖြင့်သာ မိမိ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော အခြားအဖွဲ့နှင့် ထိုမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် တွေ့ဆုံရလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ

ကျန်းထင်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေထဲ ဝင်လာပြီးနောက်၊ လူတိုင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ တစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ နတ်ဘုရားကံကြမ္မာ ပင် ဖြစ်သည်။

တိုက်ခိုက်လုယက်ခြင်းမှာ ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်ပေ။

ထို့အပြင် ဖြောင့်မတ်ခြင်း သို့မဟုတ် မိစ္ဆာဟူသော သဘောထားမျိုးလည်း မဟုတ်ပေ၊ ရတနာကို လုယက်ရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ကုန်းရှူးမျိုးနွယ်စုအတွက် အသက်ပေးရန် စိတ်ကူးမရှိသဖြင့်၊ တိုင်းရင်းသား သန်မာသူနှင့် တိုက်ခိုက်ရာတွင် အစွမ်းကုန် မသုံးစွဲပေ။

အရပ်ရှည်သော တိုင်းရင်းသား၏ ကောက်ညှင်းဓားမှာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်ပြီး အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်။

သို့သော် လီယန်ချူ၏ အင်္ကျီစကိုပင် ထိတွေ့နိုင်ခြင်း မရှိပေ။

ထိုကြောင့် သူသည် ဒေါသထွက်ကာ အော်ဟစ်ဆဲဆိုနေသည်။

"ယားးးကီမုချီ.... "

လီယန်ချူ နားမလည်နိုင်သော တိုင်းရင်းသားဘာသာစကားဖြင့် အော်ဟစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

အခြားလူများမှာမူ သတ်ဖြတ်ခြင်း အငွေ့အသက်များ ပြင်းထန်လှသည်။

သူတို့အထဲတွင် မိမိတို့၏ အဖွဲ့အစည်းအတွက် အသက်ပေးတိုက်ခိုက်လိုသူများ အကုန်လုံး မဟုတ်ပေ။

မည်သို့ဆိုစေ အကျိုးအမြတ်အတွက် ခေတ္တမျှ စုစည်းနေကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤအချိန်တွင် အခွင့်ကောင်းယူကာ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ခြင်းမှာ နောက်ပိုင်းတွင် နတ်ဘုရားကံကြမ္မာကို လုယက်ရာတွင် ပြိုင်ဘက်တစ်ဦး လျော့နည်းသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဘယ်လိုတွက်တွက် အရှုံးမရှိပေ

လီယန်ချူကို အံ့အားအကြီးဆုံးဖြစ်စေသည်မှာ ရှဲ့မိသားစု ညီအစ်မဖြစ်သည်။

သူတို့လက်ထဲရှိ ဓားတိုများတွင် အရောင်စုံ ဖဲကြိုးများ ချည်နှောင်ထားသည်။

ညီအစ်မနှစ်ဦးမှာ အမွှာဖြစ်ပြီး စိတ်ချင်းဆက်စပ်နေသကဲ့သို့ပင်၊ အဖွဲ့လိုက် တိုက်ခိုက်ခြင်းမှာ အလွန် ကျွမ်းကျင်လှသည်။

ဓားစွမ်းအင်များ ပျံ့နှံ့နေပြီး အလွန် လှပတောက်ပလှသဖြင့် လူများ၏ မျက်လုံးကိုပင် မဖွင့်နိုင်အောင် ဖြစ်စေသည်။

ရှဲ့ညီအစ်မတို့၏ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံနေရသည့် အရပ်ရှည်ပြီး ရုပ်ဆိုးသော အမျိုးသမီးမှာ ဒဏ်ရာခုနစ်၊ ရှစ်ခုခန့် ရရှိနေပြီဖြစ်သည်။

သွေးများမှာ အဆက်မပြတ် စီးကျနေသည်။

အလွန်ပင် သနားစရာ ကောင်းလှသည်။

ဤအမျိုးသမီးမှာ အရပ်ရှည်သန်မာသူ ဖြစ်၍သာ တော်တော့သည်၊ မဟုတ်ပါက သွေးလွန်ပြီး သေဆုံးသွားနိုင်သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

"ဘာတွေ စောင့်နေတာလဲ"

အရပ်ရှည်သော အမျိုးသမီးက အော်ဟစ်ဆဲဆိုလိုက်သည်။

ဖူး ဖူး

ရှဲ့ညီအစ်မတို့၏ နောက်ကျောဘက်မှ အရိပ်နှစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာပြီး၊ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ရှဲ့ညီအစ်မတို့၏ ရင်ဘတ်ကို ဓားဖြင့် ထိုးဖောက်လိုက်သည်။

၎င်းတို့မှာ အရှေ့ပင်လယ်နယ်မြေမှ မေရွှမ်းဇီနှင့် မက်မွန်သစ်သားဓားကို ကိုင်ထားသော တာအိုဆရာတို့ပင် ဖြစ်သည်။

အစောပိုင်းက တိုက်ခိုက်နေကြရာမှ ယခုတစ်ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ပူးပေါင်းပြီး ရှဲ့ညီအစ်မတို့ကို နောက်ကျောမှ ထိုးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လှပသော ရေဆေးငါး ညီအစ်မနှစ်ဦးမှာ ချက်ချင်းပင် အသက်ပျောက်သွားတော့သည်။

ဒင် ဒင်

လက်ထဲရှိ ဓားများမှာလည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျကာ အသံမြည်ဟီးသွားသည်။

လှုပ်ရှားနေသော မျက်ဝန်းများတွင် မယုံကြည်နိုင်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေသည်။

ရင်ဘတ်ရှိ အဝတ်အစားများမှာ သွေးများဖြင့် စိုရွှဲသွားသည်။

အခြေအနေမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ အစောပိုင်းက ကုန်းရှူးမျိုးနွယ်စုဘက်က အသာစီးရနေပြီး၊ ရှဲ့ညီအစ်မတို့၏ ဓားကခုန်ခြင်း အတတ်ဖြင့် နောက်ထပ် ခဏဆိုလျှင် အရပ်ရှည်သော အမျိုးသမီးကို သတ်ဖြတ်နိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် မေရွှမ်းဇီတို့အဖွဲ့ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လိုက်ခြင်းကြောင့်၊ အင်အားမှာ ကုန်းရှူးမျိုးနွယ်စုထက် ပိုမိုများပြားသွားသည်။

"မေရွှမ်းဇီ၊ မင်း ဘာလုပ်တာလဲ "

ဝူဟူရဟန်းက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူသည် မြေပြင်ပေါ်မှ လူတစ်ဝက်ခန့်ရှိသော ကျောက်တုံးကြီးကို ကောက်ယူကာ မေရွှမ်းဇီကို ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

ဒုန်း

ကျောက်တုံးကြီးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျကာ အသံမြည်ဟီးသွားသည်။

သို့သော် မေရွှမ်းဇီကို မထိမှန်ခဲ့ပေ။

အရှေ့ပင်လယ်နယ်မြေမှ လာသော ထိုလူလတ်ပိုင်း တာအိုဆရာမှာ လှုပ်ရှားမှု လွန်စွာ လျင်မြန်လှသည်။

"အရင်ဆုံး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါဦး သောက်ကတုံးလေးရယ် "

ရက်စက်သော လူလတ်ပိုင်းသည် လက်ချောင်းကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဓားမြှောင်မှာ ဝူဟူရဟန်း၏ မျက်လုံးကို တစ်ဖန် ထိုးစိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

သူ၏ လက်အတွင်းမှ နောက်ထပ် ဓားမြှောင်တစ်ချောင်းကို ပစ်ထုတ်လိုက်ရာ ဝူဟူရဟန်း၏ လည်ချောင်းကို ဦးတည်သွားသည်။

ဤလူလတ်ပိုင်းသည် ဓားမြှောင် နှစ်ချောင်းကို တစ်ပြိုင်နက် ထိန်းချုပ်နိုင်သည်။

လည်ချောင်းမှာ လူ့ခန္ဓာကိုယ်၏ အရေးကြီးဆုံးနေရာ ဖြစ်သည်။

ပြင်ပသိုင်းကွက်ကို ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ပါစေ၊ ဤနေရာမှာတော့ အခြားနေရာများထက် ပိုမို အားနည်းလှသည်။

ဝူဟူရဟန်းသည် ဦးခေါင်းကို စောင်းလိုက်ကာ ပထမဓားမြှောင်ကို ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

ဒုတိယဓားမြှောင်မှာမူ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှသည်။

ဝူဟူရဟန်း၏ ကိုယ်မှ သွေးစွမ်းအားများ နီရဲစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပိုမိုကြီးမားလာသည်။

တကယ်ပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နှစ်လက်မခန့် ပိုရှည်ထွက်လာသည်။

ဒင်

ဓားမြှောင်မှာ သူ၏ လည်ချောင်းအောက်ကို ထိမှန်သွားပြီး မီးပွားများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဝူဟူရဟန်း၏ အရေပြားမှာ ရွှေကဲ့သို့ မာကျောနေသည်။

အလွန်ပင် တိုက်ခိုက်ရ ခက်ခဲသော ပြိုင်ဘက်ဖြစ်သည်။

အလောင်းချုပ်သမားမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်သွားသည်။ ကုန်းရှူးမျိုးနွယ်စု၏ အဖွဲ့ထဲ ဝင်လိုက်မိခြင်းမှာ လုံခြုံမည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

မျှော်လင့်မထားဘဲ ခဏလေးအတွင်းမှာပင် ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်ခံရမည်ဟု မထင်ခဲ့မိပေ။

မှန်သည်။

ဤသည်မှာ မတော်တဆ တွေ့ဆုံခြင်း မဟုတ်ပေ၊ နှစ်ဖွဲ့စလုံးမှာ ထိုနတ်ဘုရား စပျစ်သီးပင်ကို ကြိုတင် စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။

လီယန်ချူလည်း ထိုအတိုင်းပင် တွေးလိုက်သည်။

"ဒီလူတွေက အတော်လေး ရက်စက်တာပဲ"

လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

ထိုအသက်စွမ်းအင်များ ပါဝင်သည့် စပျစ်သီးပင်မှာ မေရွှမ်းဇီ ရှာတွေ့ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ သူကပင် လူများကို လမ်းပြ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် သူနှင့် ဤလူများမှာ အသိအကျွမ်းများ ဖြစ်နေကြသည်၊ ထို့ကြောင့် ဒီညက ကြိုတင်စီစဉ်ထားသော ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်မှုသာ ဖြစ်သည်။

ဖူး

ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေသော အလောင်းချုပ်သမားမှာ ပြတ်တောက်သော ဓားတစ်ချောင်းဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ထက်ပိုင်း ပိုင်းဖြတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

အူများနှင့် သွေးများ မြေပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာသည်။

ကိုယ်ခန္ဓာ တစ်ပိုင်းမှာမူ အရှိန်အတိုင်း ရှေ့သို့ ဆက်လက် ရွေ့လျားနေဆဲဖြစ်သည်။

ပိန်သေးသေး လူ၏ လက်ထဲရှိ အယ်ဟူ ကြိုးများမှ သွေးစက်များမှာ အဆက်မပြတ် ကျဆင်းနေသည်။

အပြုံးမှာ အလွန်ပင် ရက်စက်လှသည်။

ကုန်းရှူးမျိုးနွယ်စုမှ ဝူဟူရဟန်းနှင့် နောက်ဆုံးမှ ဝင်လာသော လီယန်ချူသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ဝူဟူရဟန်းသည် လက်သီးနှစ်ဖက်ကို ဝေ့ယမ်းကာ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေသည်။

တစ်ကိုယ်တော် စွမ်းအားဖြင့် ပစ္စည်းထိန်းချုပ်သည့် လူလတ်ပိုင်း၊ တာအိုဆရာ၊ မေရွှမ်းဇီ၊ အရပ်ရှည်သော အမျိုးသမီး လေးဦးကို တိုက်ခိုက်နေသည်။

ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရဲရင့်လှသည်။

သို့သော် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်မှုမှာ ကြာရှည် မခံနိုင်ပေ၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မည်မျှပင် အစွမ်းထက်စေကာမူ၊ လူ့စွမ်းအားမှာ အကန့်အသတ်ရှိသည်။

သွေးစွမ်းအားများ လျော့ကျသွားသည်နှင့် သူ၏ သိုင်းကွက်များမှာ ပြိုင်ဘက် အများအပြားကို မခုခံနိုင်တော့ပေ။

အခန်း (၁၈၄) - ကျိုးကန်း

လီယန်ချူသည် ဝူဟူရဟန်းကို ကူညီရန် စိတ်မကူးခဲ့ပေ၊ ဤရဟန်းမှာ သွေးဆာနေသည့် အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေပြီး အစောပိုင်းကလည်း တာအိုနန်းတော် ကျောင်းဆောင်ကြီး၏ တံခါးဝတွင် လမ်းပိတ်ဆို့ခဲ့သူဖြစ်သည်။

သူသည် မည်သို့မျှ ကောင်းမွန်သည့် လူစားမျိုး မဟုတ်ပေ။

အယ်ဟူကို တီးခတ်နေသော ပိန်သေးသေး လူတစ်ဦးသည် ရုတ်တရက် နောက်ကျောမှ တိတ်ဆိတ်စွာပင် တိုက်ခိုက်လာသည်။

သို့သော် အစောပိုင်းက ထိုတူရိယာကြိုးမှာပင် အလောင်းချုပ်သမားကို ခန္ဓာကိုယ်ထက်ပိုင်း ပြတ်တောက်သွားအောင် ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

၎င်းမှာ အလွန်ပင် အစွမ်းထက်သော လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

လီယန်ချူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး အရပ်ရှည်သော တိုင်းရင်းသား သန်မာသူ၏ ဘေးမှနေ၍ ရှောင်ထွက်လိုက်သည်။

ဒင်

အယ်ဟူ တူရိယာကြိုးနှင့် သွေးရောင် ကောက်ညှင်းဓားတို့ ထိခိုက်မိကြသည်။

ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကျိုးကန်း မင်း ငါ့ကို သတ်ချင်တာလား"

အရပ်ရှည်သော တိုင်းရင်းသား သန်မာသူက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

အယ်ဟူကို တီးခတ်နေသော ထိုကျွမ်းကျင်သူက အားမလိုအားမရ မျက်နှာပေးဖြင့်

"မှားသွားတယ်၊ မှားသွားတယ်"

ဟု ပြောသည်။

တိုင်းရင်းသား သန်မာသူ၏ အမည်မှာ မန်ချား ဖြစ်ပြီး၊ လီယန်ချူ၏ လျင်မြန်လှသော ကိုယ်ဟန်ကို အမှီမလိုက်နိုင်သဖြင့် စိတ်တိုနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

ထက်မြက်သော သူ၏ ကောက်ညှင်းဓားမှာ လီယန်ချူ၏ အင်္ကျီစကိုပင် မထိနိုင်ပေ။

ယခုလည်း အယ်ဟူဖြင့် လူသတ်တတ်သော ကျိုးကန်း၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ခါးပြတ်မလို ဖြစ်သွားသဖြင့်၊ သူသည် ဒေါသကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

အယ်ဟူကို တီးခတ်သည့် ကျွမ်းကျင်သူ၏ ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန် လျင်မြန်လှသည်၊ သို့သော် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ စူးရှနေပြီး အဘယ်ကြောင့် ကျိုးကန်း (မျက်စိကန်းသော ကျိုး) ဟု ခေါ်သည်ကို မသိနိုင်ပေ။

လီယန်ချူသည် တိုင်းရင်းသား သန်မာသူကို ဒိုင်းတစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြု၍ လူနှစ်ဦးကို တစ်ပြိုင်နက် ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း အစောပိုင်းကထက်ပင် ပိုမို လွတ်လပ်ပေါ့ပါးနေသည်။

မန်ချားမှာမူ ကျိုးကန်း၏ တူရိယာကြိုးဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ဒဏ်ရာရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

မရပ်မနား အသက်ရှူရင်း မျက်လုံးများ နီရဲလာသည်။

အလွန်ပင် ဒေါသထွက်နေကြောင်း သိသာလှသည်။

ကျိုးကန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြောသည်

"မန်ချား၊ ဒီတာအိုဆရာက ကိုယ်ဟန် အရမ်းမြန်တယ်၊ မင်း နောက်ဆုတ်လိုက်တော့ "

မန်ချားမှာ ဒေါသထွက်နေသော်လည်း ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရူးမိုက်စွာ ဆက်မလုပ်တော့ပေ။

ဒီအစား ထိုနေရာမှ ဝေးရာသို့ ဆုတ်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

ကျိုးကန်းမှာ ရုပ်ရည်အားဖြင့် အလွန် အရုပ်ဆိုးသော်လည်း လက်ထဲရှိ အယ်ဟူမှာ လူသတ်လက်နက် ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့ ကိုယ်ဟန်အမြန်နှုန်းကို ကျွမ်းကျင်သည့် ပြိုင်ဘက်မျိုးကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် သူသည် ကိုယ်တိုင် ပိုမို အားသာလိမ့်မည်ဟု ထင်နေသည်။

သို့သော်လည်း

လီယန်ချူမှာမူ အရိပ်ပမာ မန်ချားနောက်သို့ ကပ်လိုက်နေပြီး ခြေတစ်လှမ်းချင်းစီတိုင်းမှာ ဖိအားပေးနေသည်။

မန်ချားမှာ သူ့ကို လုံးဝ မဖြတ်တောက်ပစ်နိုင်ပေ။

"ဒီကောင်လေးမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အရာတစ်ခုခု ရှိတယ်"

ကျိုးကန်းက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

အလွန် လျင်မြန်လွန်းသည်။

ထို့အပြင် ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ရှည်လျားသည့် ဓားမှာ ယခုထိ ဆွဲထုတ်ခြင်း မရှိသေးပေ။

ထင်ရှားသည်မှာ အစွမ်းကုန် မတိုက်ခိုက်သေးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

မန်ချားသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးနှစ်ဖက်မှာ အနက်ရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ခေါင်းမှာ ရုတ်တရက် ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြုတ်ထွက်ပြီး ပျံသန်းလာသည်။

တိုက်ရိုက်ပင် လီယန်ချူ၏ လည်ပင်းကို ကိုက်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားသည်။

ကောင်းကင်ယံအထိ ပျံ့နှံ့သွားသည့် သတ်ဖြတ်ခြင်း အငွေ့အသက်များမှာ ချက်ချင်းပင် လွှမ်းခြုံသွားသည်။

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ခြေဖျားဖြင့် ပေါ့ပါးစွာ ထောက်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို နောက်သို့ ရှောင်တိမ်းသွားသည်။

ဖေးထိုမန်

၎င်းမှာ အလွန် အစွမ်းထက်သော မိစ္ဆာအတတ်မျိုးဖြစ်ပြီး၊ လူတို့၏ လတ်ဆတ်သော သွေးကို သောက်သုံးမှသာ ကျင့်ကြံနိုင်သည့် အတတ်ဖြစ်သည်။

ခေါင်းနှင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကွဲကွာနေသည်။

အလွန်ပင် ထူးဆန်းလှသည်

မန်ချား၏ ခေါင်းမှာ ဆံပင်များ လွင့်ပျံလျက်၊ မျက်လုံးနှစ်ဖက်မှာလည်း အနက်ရောင်များ ဖြစ်နေပြီး၊ လှုပ်ရှားမှုမှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်နှင့် တူလှသည်။

ကျိုးကန်းမှာ ထက်မြက်သော တူရိယာကြိုးကို ကိုင်ဆောင်လျက် ဘေးမှ စောင့်ကြည့်နေသည်။

မန်ချား ကျင့်ကြံထားသော ထိုခေါင်းပျံအတတ်မှာ အလွန်ပင် ရက်စက်လှသည်။

ဤလူငယ် တာအိုဆရာကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်လောက်သည်။

သူသည် အခွင့်ကောင်းကို စောင့်ကြည့်ရင်း လီယန်ချူကို ခါးပိုင်း ဖြတ်တောက်ပစ်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်။

ခေါင်းပျံအတတ်၏ အမြန်နှုန်းမှာ အလွန် လျင်မြန်ပြီး၊ အနက်ရောင် မျက်လုံးများတွင် ဝိညာဉ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်သည့် စွမ်းအားများ ရှိသည်။

ယင်းနှင့် ထိပ်တိုက် ကြည့်မိပါက ဝိညာဉ် ဆွဲထုတ်ခြင်း ခံရနိုင်သည်။

ရုတ်တရက်

ကျိုးကန်းသည် မျက်ဖြူဆိုက်လျက် မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်ကာ ထိတ်လန့်သွားသည်။

မန်ချား ကျင့်ကြံထားသော ခေါင်းပျံအတတ်မှာ ဤလူငယ် တာအိုဆရာ၏ လက်ဝါးချက်တစ်ခုဖြင့် ပေါက်ကွဲသွားခဲ့သည်။

ဝုန်း

နားစည်ကွဲမတတ် ပြင်းထန်သော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဝူဟူရဟန်းကို ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်နေသည့် ကျွမ်းကျင်သူများပင်လျှင် အာရုံစိုက်သွားကြသည်။

ကုသိုလ်မှတ် နှစ်ထောင်

နတ်ဘုရားနယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်သည့် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သည့်အတွက် ပေးအပ်သည့် ကုသိုလ်မှတ်မှာလည်း အလွန် များပြားလှသည်။

လီယန်ချူ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

ခန္ဓာကိုယ်ကို စပျစ်သီးပင် ရှိရာသို့ ချက်ချင်း ရွေ့လျားသွားသည်။

ကျိုးကန်းမှာ လီယန်ချူ၏ လက်ဝါးချက်ကြောင့် တုန်လှုပ်သွားသည်။

"အခုနက အဲ့ဒါ သိုင်းလောက သိုင်းကွက်တစ်ခုလား "

ကျိုးကန်း စိတ်ထဲမှ အံ့အားသင့်စွာ တွေးလိုက်သည်။

သူသည် အန္တရာယ်ကို အလွန်ပင် အာရုံခံနိုင်သူဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းမှာ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတို့၏ မွေးရာပါ စွမ်းရည်ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုလူငယ် တာအိုဆရာမှာ သူ၏ အမြင်တွင် ဘာမျှ ထူးခြားသည့် အရိပ်အယောင် မပြခဲ့သော်လည်း။

အခုနက တစ်ခဏလေး ထုတ်ဖော်လိုက်သည့် အရှိန်အဝါမှာ ကြည့်ရှုရန်ပင် မဝံ့ရဲလောက်အောင်ပင်။

ကျိုးကန်း အနည်းငယ် တွေဝေသွားသည်။

ထိုသို့ တွေဝေနေသည့် အချိန်တွင် လီယန်ချူသည် စပျစ်သီးပင်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

သူသည် အစာငတ်မွတ်မှုမှ ကာကွယ်သော တာအိုအတတ်ကို ကျင့်ကြံထားသော်လည်း၊ နတ်ဘုရားနယ်မြေထဲမှ စပျစ်သီးပင်မှာ အစာဖြည့်တင်းရန်အတွက်သာ ရှိသည်မဟုတ်ပေ။

ကျိုးကန်းမှာ အလောတကြီး မလုပ်ပေ၊ ဤမျှ ကြီးမားသည့် စပျစ်သီးပင်တွင် အသီးအနှံများစွာ ရှိနေသည်။

ထို့အပြင် ဤအပင်မှာ အလွန်ပင် မာကျောပြီး၊ မန်ချားကဲ့သို့ သန်မာသူပင်လျှင် အသီးတစ်လုံး ခူးရန် အားစိုက်ရသည်။

လီယန်ချူ တစ်ယောက်တည်း ဘယ်လောက်များ ခူးနိုင်မှာလဲ။

ဝူဟူရဟန်းကို ရှင်းထုတ်ပြီးနောက်၊ လီယန်ချူကို ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် သူ ထွက်ပြေးသွားသည်ကို လက်ခံလိုက်ခြင်းမှာ အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းပင် ဖြစ်သည်။

ကျိုးကန်းမှာ သိုင်းလောကတွင် ကျင်လည်ခဲ့သူဖြစ်ပြီး၊ တူရိယာကြိုးမှာ လူ၊ တစ္ဆေ၊ အလောင်း၊ မိစ္ဆာ အားလုံးကို သတ်ဖြတ်နိုင်ပြီး သူ၏ အဓိက စည်းမျဉ်းမှာ တစ်ခုတည်း ဖြစ်သည်။

'တည်ငြိမ်မှု'

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် ကျိုးကန်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

ချွင်

လီယန်ချူသည် ဓားဖြင့် အလျားလိုက် တစ်ချက် ခုတ်လိုက်ရာ ထိုနတ်ဘုရား စပျစ်သီးပင်ကို တစ်ပိုင်းတစ်စ ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်သည်။

ကျိုးကန်းမှာ မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

ဤစပျစ်သီးပင်၏ သစ်သားမှာ အလွန်ပင် မာကျောပြီး၊ မှော်အတတ်အများစုကို တားဆီးနိုင်သည်။

ထိုအရာက ဤမျှ လွယ်ကူစွာနှင့် ဓားတစ်ချက်ဖြင့် ပြတ်တောက်သွားသလား။

လီယန်ချူသည် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ကြီးမားလှသော စပျစ်သီးပင်ကို ပွေ့ဖက်ကာ ရှေ့သို့ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားသွားသည်။

တစ်လှမ်းချင်းစီတိုင်းမှာ အကွာအဝေးများစွာကို ကျော်ဖြတ်နေသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် မှောင်မည်းနေသော ညဉ့်ယံတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"..." ကျိုးကန်း

ဤအရာအားလုံးမှာ နှေးကွေးသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း၊ အမှန်တကယ်တွင် လီယန်ချူ၏ လက်ဝါးချက်ဖြင့် ခေါင်းပျံအတတ်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်ခြင်းမှသည် အပင်ကို ခုတ်ယူထွက်ခွာသည်အထိ။

တစ်ခဏတာအတွင်းမှာပင် ဖြစ်ပျက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

'သုံးကြိမ် အဆင့်မြင့်ထားသော ဓား' မှာ အလွန်ပင် ထက်မြက်ပြီး စပျစ်သီးပင်ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ပြတ်တောက်စေသည်။

မည်သည့် အသံမျှ ထွက်မလာပေ။

တိုက်ရိုက်ပင် ဝေးရာသို့ ထွက်ပြေးသွားသည်။

ကြီးမားပြီး လေးလံသော စပျစ်သီးပင်မှာ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲတွင် လုံးဝ အလေးချိန်မရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ထိုတစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် သူ့တွင်ရှိသော နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို ကြောက်ရွံ့လေးစားမိစေသည်။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ ရက်စက်သော လူလတ်ပိုင်းသည် ဓားမြှောင်ကို ထိန်းချုပ်ကာ ဝူဟူရဟန်း၏ မျက်လုံးတစ်ဖက်ကို ဖောက်ခွဲလိုက်သည်။

စိတ်ထဲတွင် အလွန် ဝမ်းသာသွားသည်။

ဤရဟန်းကို ဖျက်ဆီးလိုက်ခြင်းမှာ ကုန်းရှူးပေယွီ၏ လက်တစ်ဖက်ကို ဖြတ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး၊ ကုန်းရှူးမျိုးနွယ်စု၏ အင်အားကို လျော့ကျသွားစေသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် မေရွှမ်းဇီကို ပြန်လည် စေလွှတ်၍ သတင်းပို့ခိုင်းပြီးနောက်၊ ထိုနေရာတွင် စောင့်ဆိုင်းနေပါက။

ကုန်းရှူးပေယွီကို ဝိုင်းဝန်းသတ်ဖြတ်ရန် စီစဉ်နိုင်ပြီဖြစ်သည်။

သူသည် အမှတ်တမဲ့ စပျစ်သီးပင် ရှိရာသို့ ကြည့်လိုက်ရာ ကြောင်အသွားသည်။

"ဟေး "

"ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ စပျစ်သီးပင်က ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ "

ရက်စက်သော လူလတ်ပိုင်း၏ အမည်မှာ ဝေထျန်းယိန်း ဖြစ်ပြီး ထိုအဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် စိတ်သဘောထား အလွန် နက်နဲပြီး စိတ်ခံစားချက်ကို မဖော်ပြတတ်သူ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ အံ့အားသင့်သွားသည်။

စပျစ်သီးပင် ဖြတ်ထားသည့် နေရာမှာ ပြောင်စင်နေပြီး၊ အလွန်ကြီးမားသည့် စပျစ်သီးပင်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ကျိုးကန်း၊ စပျစ်သီးပင် ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ"

ဝေထျန်းယိန်းက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူ၏ အသံမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိသူများ၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်သွားသည်။

လူတိုင်းမှာ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

ကျိုးကန်းမှာ စိတ်ကို စုစည်းလိုက်ပြီးနောက် ပါးစပ်မှ သွေးများ အန်ထုတ်ကာ အားအင်နည်းပါးစွာဖြင့် ပြောသည်။

"လူငယ် တာအိုဆရာက သယ်သွားပြီ "

သူသည် ဒဏ်ရာရထားသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

တိုက်ခိုက်၍ မနိုင်သဖြင့် ရတနာကို အလုခံရခြင်းမှာ စွမ်းရည်မရှိခြင်းဖြစ်သည်။

တိုက်ခိုက်နိုင်သော်လည်း အင်အားကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် မတားဆီးခြင်းမှာ စိတ်သဘောထား ပြဿနာဖြစ်သည်။

ကျိုးကန်းမှာ ဤအချက်ကို ကောင်းစွာ နားလည်သည်။

"သေစမ်း"

"လိုက်ကြစမ်း"

ဝေထျန်းယိန်းက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ထိုစပျစ်သီးပင်မှာ နတ်ဘုရားနယ်မြေအတွင်းမှ ရတနာ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ကုန်းရှူးမျိုးနွယ်စုကို ချောင်းမြောင်း သတ်ဖြတ်ရန် မဟုတ်ပါက သူတို့ သိမ်းဆည်းပြီးသား ဖြစ်လိမ့်မည်။

စပျစ်သီးများတွင် အသက်စွမ်းအားများ ပြည့်ဝနေပြီး၊ ကိုယ်ခန္ဓာကို အားကောင်းစေကာ၊ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကိုလည်း တိုးမြှင့်ပေးနိုင်သည်။

အလွန်ပင် ရှားပါးလှသော ရတနာ ဖြစ်သည်။

ကျိုးကန်းသည် စကားကို ကြားသော်လည်း တွေဝေနေသော်လည်း ချက်ချင်းပင် လိုက်ပါသွားသည်။

ထိုလူငယ် တာအိုဆရာမှာ မွေးရာပါ စွမ်းအားရှင် ဖြစ်ပြီး ကိုယ်ဟန်မှာလည်း လျင်မြန်လှသည်။

ငါ တစ်ယောက်တည်း လိုက်သွားရင် သေဖို့လမ်းရှာသလို ဖြစ်မှာပေါ့

ကျိုးကန်းသည် ခြေလှမ်းမြန်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ ရှင်းလင်းစွာ တွေးတောနေသည်။

ဝူဟူရဟန်းသည် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကောင်းတယ် ကောင်းတယ် ကောင်းတယ်"

"မင်းတို့လို မေဘေး များက အကြံအစည်တွေနဲ့ ပြင်ဆင်လာပေမဲ့၊ ဒီရတနာကို တခြားတစ်ယောက်က လုယူသွားပြီ "

"တကယ်ကို ကျေနပ်ဖို့ ကောင်းလိုက်တာ"