အခန်း (၁၈၅-၁၈၆)

အခန်း (၁၈၅) - ရှောင်စဲ့

လီယန်ချူသည် လေးလံကြီးမားသော စပျစ်သီးပင်ကို ထမ်းကာ အပျက်အစီးများကြားတွင် ပျံသန်းသကဲ့သို့ ရွေ့လျားသွားသည်။

အမြန်နှုန်းမှာ မည်သို့မျှ ထိခိုက်ခြင်း မရှိပေ။

အလင်းစက်ကလေးတစ်ခုသာ ညဉ့်ယံတွင် ဝေးကွာစွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်နိုင်သည်။

ကျိုးကန်းမှာလည်း အလွန်အမင်း မလိုက်ရဲသဖြင့် လီယန်ချူ၏ အရိပ်အယောင်ကို ရှာမတွေ့တော့ပေ။

နောက်မှ လိုက်လာသည့် မေရွှမ်းဇီနှင့် အဝါရောင်ဝတ်တာအိုဆရာတို့အကြောင်းကို ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ပေ။

ညအချိန်တွင် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာများ ပုန်းအောင်းနေသဖြင့်၊ လီယန်ချူ၏ အရိပ်အယောင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့သည် အဖွဲ့နှင့် ပြန်လည် ပူးပေါင်းရန် လျင်မြန်စွာ နောက်ပြန်လှည့်သွားကြသည်။

မဟုတ်ပါက တာအိုနန်းတော်အတွင်းရှိ မှော်ပစ္စည်းများ၏ နတ်ဘုရားအငွေ့အသက်များ ကုန်ဆုံးသွားပါက၊ အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ အရိုးစုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ အသွေးအသားများ ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်သည်။

ကျင်းထင်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေ၏ အပျက်အစီးများမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားပြီး နေရာအနှံ့တွင် မြင့်မားသော နံရံအပျက်အစီးများ ရှိသည်။

လီယန်ချူသည် တစ်နာရီခန့် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးလွှားပြီးနောက်၊ အလင်းရောင် အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်နေသော တာအိုနန်းတော် ကျောင်းဆောင်ကြီး တစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

"ကံကောင်းတယ်လို့ ပြောရမှာပဲ"

လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ထိုတာအိုနန်းတော် ကျောင်းဆောင်ကြီးဆီသို့ ပျံသန်းသွားသည်။

သူသည် စပျစ်သီးပင်ကို ထမ်းကာ ကုန်းရှူးမျိုးနွယ်စု ရှိရာ ကျောင်းဆောင်ကြီးသို့ ပြန်သွားပြီး ရန်သူကို တစ်နေရာတည်း စုစည်းပေးလိုက်လျှင် ကောင်းမလားဟု တွေးဖူးသည်။

သူ၏ ကျောက်စိမ်းပြားမှာ ကုန်းရှူးပေယွီ လက်ထဲတွင် ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် နောက်တစ်ချက် စဉ်းစားမိသည်မှာ၊ ကုန်းရှူးပေယွီမှာ စိတ်သဘောထား အေးစက်သူဖြစ်၍ ဝူဟူရဟန်း၏ အသက်ကို ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်ပေ၊ ထိုအခါ စပျစ်သီးပင်ပါ ဆုံးရှုံးသွားနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် နှစ်ဖက်စလုံး၏ တိုက်ပွဲတွင် မပါဝင်တော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

မည်သို့ဆိုစေ ထိုအဖွဲ့မှာ ကုန်းရှူးမျိုးနွယ်စုကို အစကတည်းက ပစ်မှတ်ထားနေခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ အရှေ့ပင်လယ်မှ မေရွှမ်းဇီမှာလည်း ထိုကျောင်းဆောင်နေရာကို သိရှိထားသည်။

သူတို့ကို ခွေးနှင့်ခွေး ကိုက်ခိုင်းထားလိုက်လျှင် ကောင်းမည်။

လီယန်ချူသည် တာအိုနန်းတော် ကျောင်းဆောင်ကြီး ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားရာ၊ အတွင်းရှိ မီးခွက်များမှ အလင်းရောင် အားအနည်းငယ် ထွက်ပေါ်နေသည်။

ထိုအလင်းရောင်ကြောင့် ကျောင်းဆောင်ကြီးအတွင်း လင်းလက်နေပြီး၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အငွေ့အသက် လုံးဝ မရှိပေ။

ကျောင်းဆောင်အတွင်း၌ လူတစ်ယောက်မျှ မရှိသဖြင့် လီယန်ချူသည် စပျစ်သီးပင်ကို ထမ်းကာ ဝင်သွားပြီး သေချာစွာ စစ်ဆေးလိုက်သည်။

အတွင်း၌ နတ်ဘုရားအငွေ့အသက် ပါဝင်သော မှော်ပစ္စည်း တစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ထိုနတ်ဘုရား မှော်ပစ္စည်းမှာ ကျောင်းဆောင်အတွင်းတွင် ရှိနေပြီး၊ ရှေးဟောင်းပြီး သေးငယ်သော အမွှေးတိုင်ဖိုလေး ဖြစ်သည်။

အတွင်းတွင် ပါဝင်သော နတ်ဘုရားအငွေ့အသက်မှာ လီယန်ချူ၏ ရှစ်မြှောင့် ကြေးနီခေါင်းလောင်းထက်ပင် ပိုမို ထူထဲနေသည်။

"ဒီကျောင်းဆောင်ကို အရင်က ဘယ်သူမှ မရောက်ဖူးသေးဘူး ထင်တယ်"

လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှ ဆိုလိုက်သည်။

မဟုတ်ပါက အတွင်းရှိ မှော်ပစ္စည်းကို အခြားသူများ ယူသွားနှင့်ပြီး ဖြစ်လိမ့်မည်။

ထို့အပြင် ကျောင်းဆောင်ကြီးအတွင်းတွင်လည်း မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ဝင်ရောက်ခဲ့သည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မရှိပေ။

လီယန်ချူသည် စိတ်ကို ငြိမ်သက်စေပြီး၊ စပျစ်သီးပင်ကို သေချာစွာ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် ကျောင်းဆောင်ထဲ ဝင်ဝင်ချင်း မှော်ပစ္စည်းကို ရှာဖွေခဲ့ခြင်းမှာ မှော်ပစ္စည်းအတွက်သာ မဟုတ်ဘဲ၊ ဤနေရာတွင် လူရှိ၊ မရှိ စစ်ဆေးရန်အတွက် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ထိုအဖွဲ့၏ ယာယီ ခိုလှုံရာ ဖြစ်နေပါက။

နှစ်ဖက်စလုံး တွေ့ဆုံမိလျှင် အဆင်မပြေ ဖြစ်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

လီယန်ချူသည် ရှေးဦးစွာ အရှိန်ဝါကြည့်အတတ်ဖြင့် စပျစ်သီးပင်ကို အကဲခတ်ကြည့်သည်။

ထူးခြားမှု တစ်စုံတစ်ရာ မတွေ့ရှိခဲ့ပေ။

၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အဖိုးတန်အပင် ဖြစ်ပြီး၊ ပြင်းထန်သော အသက်စွမ်းအားနှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ရှိသော်လည်း၊ မိစ္ဆာဆန်သော အငွေ့အသက် လုံးဝ မရှိပေ။

စိတ်ဓာတ် တက်ကြွနေသည့် မိစ္ဆာအပင် မဟုတ်ပေ။

ထို့နောက် လီယန်ချူသည် ကပ်ကျော်အဆောင် ကို ထုတ်ယူကာ ကပ်လိုက်သည်။

ကပ်ကျော်အဆောင် မှာ အဆိပ်၊ အညစ်အကြေးနှင့် ပြင်းထန်သော အဆိပ်အတောက်များကို အထူး တားဆီးနိုင်သည်။

အကယ်၍ စပျစ်သီးပင်တွင် အဆိပ်ရှိပါက၊ အဆောင်မှာ တုံ့ပြန်မှု ရှိလာမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော်

အဆောင်ကို ကပ်ပြီးနောက် မည်သည့် ပြောင်းလဲမှုမျှ မရှိခဲ့ပေ။

လီယန်ချူ ယခုမှပင် စိတ်အေးသွားတော့သည်။

သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ စပျစ်သီး တစ်လုံးကို ခူးယူပြီး သန့်ရှင်းလိုက်ကာ ပါးစပ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

အရသာမှာ ချိုမြိန်ပြီး အလွန်ပင် စားကောင်းသည်။

စင်ကြယ်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားပြီး၊ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လန်းဆန်းတက်ကြွလာသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများမှာ အကုန်လုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးစွမ်းအားများမှာလည်း ပိုမိုအားကောင်းလာသည်။

"ဒီစပျစ်သီးက အံ့ဩစရာပဲ "

လီယန်ချူ အံ့အားသင့်စွာ ဆိုသည်။

စပျစ်သီးများစွာ ရှိနေသဖြင့် အစွမ်းမှာ ဤမျှထိ မထူးခြားနိုင်ဟု ထင်ထားခဲ့သည်။

ဤမျှလောက်ပင် ထူးဆန်းလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ

လီယန်ချူသည် စပျစ်သီး နှစ်လုံးမျှသာ စားရသေးသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေသည်ကို ခံစားရပြီး၊ ဆက်လက်စားသုံးရန် တရားထိုင်မှသာ ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြောင်းလဲစေမှုမှာလည်း သိသာထင်ရှားလှပြီး သွေးစွမ်းအားကို မြှင့်တင်ပေးကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ဖြည့်တင်းပေးသည်။

ကျင်းထင်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းနှင့် အညီပင် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ထိုင်လိုက်ပြီး ဟွမ်ထင် တာအိုကျမ်း ၏ လမ်းစဉ်အတိုင်း ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို လည်ပတ်စေသည်။

အသက်ရှူခြင်းကို လမ်းညွှန်ပေးသည်။

ထိုစင်ကြယ်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ဒျန်ထျန်းထဲသို့ စုပ်ယူလိုက်သည်။

အပြည့်အဝ စုပ်ယူပြီးနောက်တွင်မှ လီယန်ချူသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

မျက်လုံးထဲတွင် အလင်းရောင်များ တောက်ပနေသည်။

"ဒီအာနိသင်က စွမ်းအင်တိုးဆေးလုံး ထက်တောင် ပိုကောင်းသေးတယ် "

လီယန်ချူ ပြုံးပျော်နေသည်။

စွမ်းအင်တိုးဆေးလုံးမှာ ဒုတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူများအတွက် အသုံးမဝင်တော့ပေ။

သို့သော် ဤစပျစ်သီးမှာ နတ်ဘုရားနယ်မြေ၏ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူထားခြင်းဖြစ်၍ တိုက်ရိုက် စုပ်ယူနိုင်သည်။

လီယန်ချူသည် တစ်ပင်လုံး ပြည့်နေသော စပျစ်သီးများကို ကြည့်ကာ စိတ်နှလုံး အလွန် သာယာနေသည်။

သို့သော်

ဤမျှကြီးမားသော စပျစ်သီးပင်ကို တစ်ခဏအတွင်း စားမကုန်နိုင်သလို၊ ထိုမျှကြီးမားနေသဖြင့် အမြဲတမ်း ထမ်းပြီး လှည့်လည်သွားလာနေ၍ မဖြစ်ပေ။

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးတွင် စဉ်းစားတွေးတောသည့် အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။

"ဒီနေရာမှာပဲ ခဏတာ ကျင့်ကြံရတော့မှာပဲ "

လီယန်ချူသည် စပျစ်သီးပင်ကို ဘေးတွင် ချထားပြီး ကိုယ်တိုင် ဘေးတွင် တရားထိုင်ကာ ဟွမ်ထင် တာအိုကျမ်းကို ကျင့်ကြံသည်။

စပျစ်သီး၏ အထောက်အပံ့ဖြင့် လီယန်ချူ၏ ကျင့်ကြံမှု အရှိန်မှာ ယခင်ကထက် လုံးဝ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်တော့ပေ။

တစ်ညတာ ကျင့်ကြံရုံဖြင့် ယခင်က သုံးလမျှ ကြိုးစားခဲ့သည့် အကျိုးရလဒ်နှင့် တူညီသည်။

ယခု ကျွမ်းကျင်ထားသော တာအိုအတတ်များနှင့် စွမ်းအားများမှာလည်း ပိုမိုကြီးမားသော အစွမ်းကို ထုတ်ဖော်နိုင်သည်။

လီယန်ချူသည် ကျောင်းဆောင်အတွင်း တစ်ညလုံး ထိုင်နေခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင်လည်း လန်းဆန်းတက်ကြွနေဆဲဖြစ်သည်။

အမှောင်ဖုံးကွယ်ခြင်း အတတ်ဖြင့် မဖုံးကွယ်ထားပါက၊ သူ၏ သွေးစွမ်းအားမှာ နေမင်းကြီးကဲ့သို့ တောက်ပနေမည် ဖြစ်သည်။

ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ အသက်စွမ်းအားများနှင့် ပြည့်နေသည်။

ဤသည်မှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များစွာ ပါဝင်သော စပျစ်သီးများကို စားသုံးထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူသည် လက်ထဲရှိ ရှေးဟောင်းအမွှေးတိုင်ဖိုကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ရာ၊ အမွှေးတိုင်ဖိုအတွင်းတွင် ကျန်ရှိနေသော နတ်ဘုရားဆုတောင်းခြင်း အငွေ့အသက်များကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ဤသေးငယ်သော အမွှေးတိုင်ဖိုမှာ အထောက်အကူပြု မှော်ပစ္စည်း တစ်ခု ဖြစ်သည်။

နတ်ဘုရားဆုတောင်းခြင်း အတတ်ကို ကျင့်ကြံသော ကျင့်ကြံသူများအတွက်၊ အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိနိုင်သည်။

နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်နှင့် ဆက်သွယ်မှုကို မြှင့်တင်ပေးသည်။

လီယန်ချူ လက်ထဲတွင် လက်ရှိ တာအိုနန်းတော် မှော်ပစ္စည်း သုံးခု ရှိသည်။

ရှစ်မြှောင့် ကြေးနီခေါင်းလောင်း။

ဆွဲကြိုး။

ပြီးတော့ ဒီအမွှေးတိုင်ဖို။

သူ အနည်းငယ် စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက်၊ မှော်ပစ္စည်းများကို အဆင့်မမြင့်သေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

တစ်ခုမှာ တာအိုနန်းတော်မှ မှော်ပစ္စည်းများမှာ အလွန်ပျက်စီးနေပြီး၊ နတ်ဘုရားအငွေ့အသက် ပိုမိုအားကောင်းသည့် အရာကို ရှာဖွေချင်သည်။

နောက်တစ်ခုမှာ သူသည် လက်ရှိတွင် ကာကွယ်ရေးနှင့် အထောက်အကူပြု မှော်ပစ္စည်းများ မလိုအပ်ပေ။

အစီရင်ဝတ်စုံ နှင့် ကြည်လင်သော ကျောက်စိမ်းပြားမှာ ထိပ်တန်း မှော်ပစ္စည်းများ ဖြစ်သည်။

တိုက်ခိုက်ရေး မှော်ပစ္စည်းဆိုလျှင်တော့ ဖြစ်နိုင်သည်။

သူ ကျင့်ကြံနေစဉ်တွင် ရုတ်တရက် တံခါးပေါက်မှ လူတစ်ဦး ဝင်ရောက်လာသည်။

ခါးတွင် ဓားနှစ်ချောင်း ချိတ်ဆွဲထားသည့် လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး မျက်လုံးများမှာ စူးရှနေသည်။

လီယန်ချူသည် လူငယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် တာအိုနန်းတော် မှော်ပစ္စည်း အများအပြား ပါရှိသည်ကို တစ်ချက်တည်းနှင့် မြင်လိုက်သည်။

အနက်ရောင် ခါးပတ်၊ ပုတီးစေ့တစ်ကုံး၊ နှင့် ခါးတွင်ချိတ်ဆွဲထားသော ကျောက်ပြားတို့ ဖြစ်သည်။

နတ်ဘုရားအငွေ့အသက်များ ဝန်းရံနေသည်။

ဓားနှစ်ချောင်းကို ချိတ်ဆွဲထားသော လူငယ်က ကျောင်းဆောင်အတွင်းရှိ စပျစ်သီးပင်ကို မြင်သောအခါ၊ မျက်နှာပေးမှာ တင်းမာသွားသည်။

ချက်ချင်းပင် ရယ်မောသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မနေ့ညက ကုန်းရှူးမျိုးနွယ်စုနဲ့ မော်ရှန်း ဂိုဏ်းတို့ စပျစ်သီးပင်အတွက် တိုက်ခိုက်ကြပြီး၊ နောက်ဆုံးမှာ လူငယ် တာအိုဆရာ တစ်ဦးက အမြတ်ထုတ်သွားပြီး စပျစ်သီးပင်ကို တစ်ခုလုံး ခိုးယူသွားတယ်လို့ ကြားရတယ် "

"ဒီမှာ တွေ့လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး"

စကားသံတွင် ဖုံးကွယ်၍ မရနိုင်သော လှောင်ပြောင်သံများ ပါဝင်နေသည်။

လီယန်ချူ တည်ငြိမ်စွာ ထလိုက်ပြီး အေးဆေးစွာ ပြောသည်။

"မှန်တယ်၊ ငါ့လက်ချက်ပဲ "

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ရုတ်တရက် နားလည်သွားသည်။

ယမန်နေ့က ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်သူများမှာ မော်ရှန်းဂိုဏ်း မှ ဖြစ်နေသည်။

ခါးတွင် ဓားနှစ်ချောင်း ချိတ်ဆွဲထားသော လူငယ်က လီယန်ချူကို စိုက်ကြည့်နေပြီး မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေသည်။

"ကုန်းရှူးမျိုးနွယ်စုနဲ့ မော်ရှန်း ဂိုဏ်း လက်ထဲကနေ စပျစ်သီးပင်ကို လုယူပြီး ဘေးမသီ ရန်မစဘဲ ထွက်လာနိုင်တာ၊ ဒီတာအိုဆရာရဲ့ စွမ်းရည်က တကယ်ကို လေးစားဖို့ကောင်းတယ် "

"ငါ့နာမည် ရှောင်စဲ့ မင်းနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ကြည့်ချင်တယ်"

အခန်း (၁၈၆) - လျင်မြန်သော ဓားအတတ်

သိုင်းလောကမှ စွဲလမ်းသူ

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

တစ်ဖက်လူ၏ စကားအပြောအဆိုအရ ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ပိုမိုစိတ်ဝင်စားနေပုံရသည်။

"ခွင့်လွှတ်ပါ"

ရှောင်စဲ့၏ စကားသံ ဆုံးသည်နှင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ လီယန်ချူ၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ချွင်

ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ရှည်လျားသည့် ဓားတစ်ချောင်းမှာ အိမ်မှ ထွက်လာပြီး လေထုထဲတွင် လခြမ်းကွေးပုံစံ မျဉ်းကြောင်းတစ်ခုကို ရေးဆွဲလိုက်သည်။

တိုက်ရိုက်ပင် ခုတ်ချလိုက်သည်။

ဤလူမှာ ပြောပြီးသည်နှင့် တိုက်ခိုက်တော့သည်

လီယန်ချူသည် တည်ငြိမ်သောအမူအရာဖြင့် လက်ဝါးချက်တစ်ခု ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။

ထျန်းကန်း လက်ဝါးချက်

တောင်ကြီးပမာ လေးလံထူထဲသော လက်ဝါးစွမ်းအားမှာ တိုက်ရိုက်ပင် ရောက်ရှိလာသည်။

သို့သော် ရှောင်စဲ့၏ ဓားမှာ မိုးကြိုးပမာ ဒေါသထွက်နေပြီး၊ လီယန်ချူ၏ ထျန်းကန်း လက်ဝါးစွမ်းအားကို တိုက်ရိုက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

ဝုန်း

တာအိုနန်းတော် ကျောင်းဆောင်အတွင်းရှိ တိုင်မှာ ရှောင်စဲ့၏ ခုတ်ပိုင်းမှုကြောင့် ပြတ်တောက်သွားသည်။

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။

သူ၏ ထျန်းကန်း လက်ဝါးစွမ်းအားကို ဤသို့ ခုတ်ပိုင်းနိုင်သူမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို စောင်း၍ ရှောင်တိမ်းလိုက်ချိန်တွင် ရှောင်စဲ့၏ ရှည်လျားသော ဓားမှာ အလျားလိုက် ရွေ့လျားလာသည်။

တောက်ပသော ဓားစွမ်းအား အငွေ့အသက် မရှိပေ။

မြန်ဆန်လွန်းသည်

ဒင်

လီယန်ချူသည် အစီရင်ဝတ်စုံ ကို အသုံးမပြုဘဲ သူ၏ ကိုယ်ခံအား စွမ်းအင်ဖြင့် ရှောင်စဲ့၏ ဓားကို တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်ယံတွင် ကြေးခေါင်းလောင်း ကြီးမားစွာ မြည်ဟီးသံ ပေါ်လာသည်။

ရှောင်စဲ့၏ နောက်ထပ် ရှည်လျားသော ဓားတစ်ချောင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဓားနှစ်ချောင်းကို အသုံးပြုသူအများစုကဲ့သို့ ရှည်သောဓား တစ်ချောင်း၊ တိုသောဓား တစ်ချောင်း မဟုတ်ပေ။

ရှောင်စဲ့၏ ဓားပုံစံ၊ အလေးချိန်၊ အလျားတို့မှာ အားလုံး အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ ဓားနှစ်ချောင်းမှာ လျှပ်စီးပမာ မြန်ဆန်ပြီး မိုးကြိုးပမာ လေးလံသည်။

စတုတ္ထမြောက် ဓားချက်အထိ ခုတ်ပိုင်းလိုက်သောအခါ လီယန်ချူ၏ အကာကွယ် စွမ်းအင်ကို ဖောက်ထွက်သွားသည်။

"ဒီလူက ဘယ်လို အခြေအနေမျိုးလဲ "

လီယန်ချူ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။

သူ၏ လက်ရှိ သိုင်းလောက ကျင့်ကြံမှုမှာ အထွတ်ထိပ် သိုင်းပညာရှင် အဆင့်တွင် ရှိပြီး၊ ဟွန့်ယွမ်ကျင့်စဉ်နှင့် ထျန်းကန်း လက်ဝါးချက်တို့မှာ သိုင်းလောက၏ အမြင့်ဆုံး ကျင့်စဉ်များ ဖြစ်သည်။

လူငယ်တစ်ဦးက ဓားချက်အနည်းငယ်ဖြင့် မိမိ၏ အကာကွယ် စွမ်းအင်ကို ဖောက်ထွက်သွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

ရှောင်စဲ့၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး မျက်လုံးထဲတွင် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ဆူပွက်နေသည်။

"ဓားကို မထုတ်သေးဘူးလား "

သူ၏ ဓားနှစ်ချောင်းမှာ ရှေ့တစ်ချောင်း နောက်တစ်ချောင်းဖြင့် နက်နဲလှသော လမ်းကြောင်းအတိုင်း လီယန်ချူ၏ အကာကွယ် စွမ်းအင်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထိမှန်လိုက်သည်။

တိုက်ရိုက်ပင် ဖောက်ထွက်သွားသည်

အေးစက်သော အလင်းရောင်မှာ ဖိအားပေးနေသည်။

ချွင်

လီယန်ချူသည် ကျန်ကျောင်းဓား ကို ရုတ်တရက် ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အနီရောင် ဓားစွမ်းအားကို အလျားလိုက် ခုတ်ပိုင်းထုတ်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်မှု အကြိမ်ပေါင်း ဒါဇင်နှင့်ချီ ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။

မီးပွားများ လွင့်စင်လာသည်။

အနိုင်အရှုံး မကွဲပြားပေ

ရှောင်စဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသည်။

လီယန်ချူမှာ ရှောင်စဲ့၏ ဓားက မိမိ၏ အကာကွယ်စွမ်းအင်ကို ဖောက်ထွက်နိုင်သည်ဟု ခံစားရသည်။

သို့သော် ရှောင်စဲ့က ပို၍ပင် တုန်လှုပ်နေသည်ကို မသိရှိခဲ့ပေ။

"ဒီလူငယ် တာအိုဆရာက ဘယ်သူဖြစ်နေတာလဲ၊ ငါ့ရဲ့ လျင်မြန်သော ဓားအတတ်ကို တားဆီးနိုင်ရအောင် "

လျင်မြန်သော ဓားအတတ် မှာ သိုင်းလောက သိုင်းကွက် မဟုတ်ဘဲ၊ ထိပ်တန်း တာအိုအတတ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ရှောင်စဲ့မှာလည်း ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ဓားနှစ်ချောင်းမှာ အလွန် အစွမ်းထက်သည့် မှော်ပစ္စည်းများ ဖြစ်ကာ၊ လျင်မြန်သော ဓားအတတ်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက အမြဲတမ်း အောင်မြင်လေ့ရှိသည်။

ဤတစ်ခေါက် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာချိန်တွင် ရှောင်စဲ့သည် မိစ္ဆာခေါင်းဆောင် အများအပြားကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။

စိတ်ဓာတ် တက်ကြွနေသည်။

ကုန်းရှူးမျိုးနွယ်စုနှင့် မော်ရှန်းဂိုဏ်း လက်ထဲမှ ရတနာကို လုယူနိုင်သူ တစ်ဦးရှိသည်ဟု ကြားသိရသည်။

စိတ်ထဲတွင် ယှဉ်ပြိုင်လိုစိတ်များ ထိန်းမရ ဖြစ်နေသည်။

ဤလူငယ် တာအိုဆရာနှင့် မိမိကိုယ်တိုင် အနိုင်အရှုံးမရှိ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

အကာကွယ် စွမ်းအင်ကိုသာ အသုံးပြု၍ မိမိ၏ လျင်မြန်သော ဓားကို တားဆီးလိုက်သည်။

"ဒီလူရဲ့ သိုင်းပညာက ဘယ်အဆင့်ထိ ရောက်နေတာလဲ "

ရှောင်စဲ့ စိတ်ထဲမှ အံ့အားသင့်စွာ တွေးလိုက်သည်။

တာအိုနန်းတော်၏ ထောင့်တစ်ခုမှာ သူတို့နှစ်ဦး၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ပြိုကျသွားပြီး အပျက်အစီးများ ဖြစ်သွားသည်။

ရှောင်စဲ့၏ ဓားနှစ်ချောင်းမှာ အလွန် မြန်ဆန်ပြီး မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် လီယန်ချူကို တိုက်ခိုက်နေသည်။

လီယန်ချူ၏ ဓားပညာမှာ ထက်မြက်ပြီး ခမ်းနားကြီးကျယ်ကာ သိုင်းပညာရှင်ကြီးတစ်ဦး၏ ပုံစံမျိုး ဖြစ်သည်။

နှစ်ဦးသား အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်မှု အကြိမ်ပေါင်း ရာကျော်အထိ မနိုင်မရှုံး ဖြစ်နေသည်။

"မတိုက်တော့ဘူး၊ မတိုက်တော့ဘူး"

ရှောင်စဲ့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ခန္ဓာကိုယ်ကို နောက်သို့ ခုန်ပျံလိုက်ပြီး၊ မည်သည့် ဝန်ကိုမျှ မထမ်းထားသကဲ့သို့ ပေါ့ပါးစွာ ဆင်းသက်လိုက်သည်။

ပေါ့ပါးလှသည်။

လီယန်ချူလည်း ဆက်လက် တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုတော့ပေ။

ဓားကို ရှေ့တွင် ကာထားပြီး အခွင့်ကောင်းယူ၍ တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

အခုနက လူငယ်၏ လျင်မြန်သော ဓားမှာ ထက်မြက်သော်လည်း မျက်လုံးထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ် မရှိပေ။

အမှန်တကယ်ပင် ယှဉ်ပြိုင်ချင်နေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

စစ်စစ်ပေါက်ပေါက် သိုင်းပညာကို စွဲလမ်းသူ ဖြစ်သည်။

"မတိုက်တော့ဘူးဆိုပြီး ရပ်လိုက်လို့ရမလား"

လီယန်ချူက ပြောသည်။

ရှောင်စဲ့ ပြုံးလိုက်ပြီး ဓားနှစ်ချောင်းကို အိမ်ထဲသို့ ပြန်သိမ်းလိုက်ကာ ပွင့်လင်းစွာ ပြောသည်

"ယှဉ်ပြိုင်ရင် အနိုင်အရှုံး မကွဲဘူး၊ ဆက်တိုက်ရင်တော့ အားလုံးက လက်လွန်သွားကြလိမ့်မယ် "

သူကိုယ်တိုင်လည်း အနည်းငယ် ထိန်းထားခဲ့သည်။

လီယန်ချူလည်း သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုတွင် အနည်းငယ် ထိန်းထားကြောင်း သိရှိလိုက်သည်။

လီယန်ချူ အံ့ဩစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ။

စကားမပြောလိုက်ရသေးခင် တိုက်ခိုက်တော့သည်။

ရှောင်စဲ့သည် လီယန်ချူကို လက်ဆုံမိုးကာ ပြောသည်

"ဒီတာအိုဆရာကို ဘယ်လို ခေါ်ရမလဲ"

"လီယန်ချူ"

လီယန်ချူ တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

"လီယန်ချူ တာအိုဆရာ၊ မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ ကျုပ်က တောင်ပေါ်က ဆင်းလာပြီးကတည်းက ပြိုင်ဘက် မတွေ့သေးလို့၊ အခုလို ယှဉ်ပြိုင်မိတာပါ "

ရှောင်စဲ့သည် ရင်ခွင်ထဲမှ အိတ်တစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ လီယန်ချူကို ပစ်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါက ကျုပ် မတော်တဆ တွေ့လိုက်ရတဲ့ မှော်ပစ္စည်းပါ ဒီအိတ်က ပုံမှန်အတိုင်းဆိုရင် ဒဏ္ဍာရီထဲက သိုလှောင်အိတ် နဲ့ ဆင်တူတဲ့ ရတနာမျိုး ဖြစ်မှာပါ ပစ္စည်းတွေကို သိမ်းဆည်းထားနိုင်တယ် "

"ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ အခုတော့ ပျက်စီးနေပြီ ဒါပေမဲ့ နတ်ဘုရားအငွေ့အသက်တွေ ရှိနေတုန်းမို့ ဒီတာအိုနန်းတော်မှာ ကာကွယ်ရေးအနေနဲ့ အသုံးပြုနိုင်ပါတယ် "

"ကျုပ်ရဲ့ ရိုင်းစိုင်းမှုကို တောင်းပန်တဲ့အနေနဲ့ လက်ခံပေးပါဦး "

ရှောင်စဲ့၏ မျက်လုံးမှာ ကြည်လင်နေပြီး လီယန်ချူကို နှစ်သက်ကြောင်း မဖုံးကွယ်ဘဲ တာအိုနန်းတော်မှ မှော်ပစ္စည်းတစ်ခုကို အလွယ်တကူ ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူ အနည်းငယ် ကြောင်သွားသည်။

သိုလှောင်အိတ်

သူသည် ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် အိတ်ကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ ထိုထဲတွင် ပါဝင်သော ထူးခြားမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒါဆိုရင် လက်ခံလိုက်ပါ့မယ်"

လီယန်ချူလည်း မငြင်းတော့ပေ။

ပျက်စီးနေသည့် မှော်ပစ္စည်း ဖြစ်နေလည်း ကိစ္စမရှိပေ

အဓိကအချက်မှာ ရှားပါးလှသော သိုလှောင်အိတ်ပုံစံ မှော်ပစ္စည်း ဖြစ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ရှောင်စဲ့လည်း ချက်ချင်း မထွက်ခွာသေးပေ။

မိမိနှင့် အဆင့်တူ အဆင့်ရှိသည့် လူငယ်တစ်ဦးကို ရှာတွေ့ရန် ခက်ခဲလှသဖြင့် အနည်းငယ် ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"လီယန်ချူ တာအိုဆရာ၊ အခုဆိုရင် မော်ရှန်းဂိုဏ်းက မင်းကို မှတ်သားထားလိုက်ပြီ၊ ဟုန်ပိုင်ဝေ လည်း မင်းကို သတိပြုမိသွားပြီ "

ရှောင်စဲ့ ရယ်မောရင်း ပြောသည်။

"ဟုန်ပိုင်ဝေ"

လီယန်ချူက ပြောသည်။

"ဟုတ်တယ်"

ရှောင်စဲ့ ရယ်မော၍ ပြောသည်

"မော်ရှန်းဂိုဏ်းက လူငယ် တာအိုဆရာ သူ့ရဲ့ စရိုက်က အလွန်ကို ရက်စက်ကြမ်းတမ်းတယ်လို့ ပြောကြတယ် "

လီယန်ချူ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်သည်။

"ရှောင်အစ်ကို၊ မနေ့ညက ကုန်းရှူးမျိုးနွယ်စုနဲ့ မော်ရှန်းဂိုဏ်းတို့ရဲ့ တိုက်ပွဲ ရလဒ်ကို သိလား "

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

ရှောင်စဲ့ကို ကြည့်ရသည်မှာ တစ်ယောက်တည်း သွားလာနေသော်လည်း သတင်းအချက်အလက်များကို အလွန် သိရှိပုံရသည်။

"မင်း ထွက်သွားပြီးနောက်မှာ ဝူဟူရဟန်းကို မော်ရှန်းဂိုဏ်းက သတ်ဖြတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို ဖြတ်ယူသွားတယ်၊ ပြီးတော့ လူအုပ်စုကို ခေါ်ဆောင်ပြီး ကုန်းရှူးမျိုးနွယ်စုကို သွားတိုက်ခိုက်တယ် "

"ကုန်းရှူးမျိုးနွယ်စုမှ အစေခံအိုကြီးက သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ဟန်တူတယ် တစ်ယောက်တည်းနဲ့ လူသုံးယောက်ကို သတ်ဖြတ်လိုက်တယ်၊ နောက်ဆုံးမှာတော့ ဟုန်ပိုင်ဝေက လူစုနှင့်အတူ ရောက်လာတယ် "

"ဒါပေမဲ့ ကုန်းရှူးပေယွီ မှာ အဆင့်ဆင့် မှော်လက်နက်တွေ၊ သစ်သားနွားနဲ့ မြင်းရုပ်တွေ ပါရှိပြီး တိုက်ရိုက် ထွက်ပြေးသွားတယ် ဟုန်ပိုင်ဝေ လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခဲ့ပေမဲ့ လက်ရှိမှာတော့ ဘယ်ရောက်သွားမှန်း မသိရတော့ဘူး "

ရှောင်စဲ့မှာ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသကဲ့သို့ အသေးစိတ် ပြောပြနေသည်။

လီယန်ချူ သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်

"နတ်ဘုရားနယ်မြေကြီးတစ်ခုလုံးမှာ ရှောင်အစ်ကိုက ဒီအကြောင်းတွေကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် သိနေရတာလဲ "

ရှောင်စဲ့ လျှို့ဝှက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဘာမှ မပြောပေ။

ထိုအမူအရာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့်။

လီယန်ချူလည်း ထပ်မမေးတော့ပေ။

လူတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင် လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိကြပြီး၊ အမြစ်အထိ စုံစမ်းနေလျှင် ရန်သူ ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

ရှောင်စဲ့က ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောသည်

"လီယန်ချူ တာအိုဆရာ၊ မနေ့ညက ခရမ်းရောင်ဝတ် တာအိုဆရာ လေထဲမှာ ပျံသန်းနေတာကို တွေ့လိုက်ရလား "

လီယန်ချူ အံ့ဩစွာ ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"မတွေ့ခဲ့ရဘူး"

ရှောင်စဲ့ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်

"ဒါက နတ်ဘုရားနယ်မြေထဲက နတ်ဘုရားရဲ့ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ဝိညာဉ်အငွေ့အသက်တွေပဲ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ မပျောက်ကွယ်ဘဲ ကျင်းထင်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေထဲက မိစ္ဆာတွေကို တားဆီးထားတာပဲ "

"နတ်ဘုရားရဲ့ ဝိညာဉ်အငွေ့အသက်က နောက်ဆုံးမှာ ကျင်းထင်ရှန်းရဲ့ အရှေ့ဘက်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်၊ အဲ့ဒီနေရာမှာ နတ်ဘုရား ဆက်နွယ်မှု သဒါမှမဟုတ် မယုံနိုင်စရာ ရတနာတွေ ရှိမှာပဲ တာအိုဆရာက နတ်ဘုရားအခွင့်ရေး အတွက် လာတာဆိုရင် အမြန်သွားတာ ပိုကောင်းမယ် "

"တောင်တန်းတွေက မပြောင်းလဲဘူး၊ မြစ်ရေတွေက စီးဆင်းနေမှာပဲ၊ ကျုပ် အရင်သွားတော့မယ် "

ရှောင်စဲ့ ပြောပြီးနောက်နုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

ခမ်းနားပြီး ပေါ့ပါးသော အရည်အချင်းမျိုး ရှိသည်။