အခန်း (၁၈၇-၁၈၈)

အခန်း (၁၈၇) - သိုလှောင်အိတ်

ရှောင်စဲ့၏ ပုံရိပ်မှာ အပျက်အစီးများကြားတွင် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ခါးတွင် ဓားနှစ်ချောင်း ချိတ်ဆွဲထားသော ဤထောင်လွှားသည့် လူငယ်မှာ အလျင်အမြန် လာခဲ့သလို၊ အလျင်အမြန်ပင် ပြန်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် လီယန်ချူအပေါ် ပေးခဲ့သော အထင်အမြင်မှာ အလွန်ပင် နက်ရှိုင်းလှသည်။

အကယ်၍ အစီရင်ဝတ်စုံနှင့် ကျန်ကျောင်းဓားကို အသုံးမပြုပါက၊ မိမိသည် ရှောင်စဲ့၏ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်နိုင်ပါ့မလားဟု သံသယရှိမိသည်၊ သူ၏ ဓားမှာ မြန်လွန်းလှသည်။

လူသားတို့၏ စိတ်ကူးစိတ်သန်းကိုပင် ကျော်လွန်နေသည်။

ထို့အပြင် အကာအကွယ်ကို ဖောက်ထွက်နိုင်သော ထက်မြက်သည့် စွမ်းအားလည်း ရှိရာ၊ မိမိ၏ ကိုယ်ခံအားစွမ်းအင်မှာ အကြိမ်အနည်းငယ် တားဆီးပြီးနောက် ဖောက်ထွက်ခံလိုက်ရသည်။

သို့သော်လည်း။

ရှောင်စဲ့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်၊ လီယန်ချူသည် လက်ထဲရှိ သိုလှောင်အိတ်အတု ဖြစ်သော အိတ်ကလေးကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားနေမိသည်။

ဤအိတ်အတွင်းရှိ နတ်ဘုရားအငွေ့အသက်မှာ အလွန်အားကောင်းပြီး ထူထဲလှရာ၊ မိမိလက်ထဲရှိ မှော်ပစ္စည်း အတော်များများထက် သာလွန်နေသည်။

သို့သော် ထိုမျှ ဖြစ်နေပါသော်လည်း ၎င်းမှာ ပျက်စီးနေသော မှော်ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး အသုံးပင် မပြုနိုင်သေးပေ။

ဤသည်ကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် ထိုအိတ်၏ မူလတန်ဖိုးမှာ မည်မျှ ကြီးမားကြောင်း သိသာလှသည်။

"ဒဏ္ဍာရီထဲက ရတနာ သိုလှောင်အိတ်ကို အတုယူထားတာလား "

လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှ မျှော်လင့်ချက်များ ရှိနေသည်။

ရှောင်စဲ့အတွက်မူ ဤအရာမှာ ပျက်စီးနေသော မှော်ပစ္စည်းတစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး၊ နတ်ဘုရားနယ်မြေအတွင်း ကာကွယ်မှု ရရှိရန်မှလွဲ၍ လက်တွေ့ကျသော အသုံးဝင်မှု မရှိပေ။

သို့သော်။

လီယန်ချူ၏ လက်ထဲတွင်မူကား အခြေအနေမှာ ကွဲပြားသွားပြီ

သူသည် မိမိကျွမ်းကျင်သော မဟာတာအိုလမ်းစဉ်၏ အသံကို ပုံဖော်လိုက်သည်။

"အဆင့်မြင့်တင်စမ်း"

ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သော မဟာတာအိုလမ်းစဉ်၏ ရေလှိုင်းများ ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့်အမျှ၊ သာမန်ဟု ထင်ရသော ဤအိတ်ကလေးမှာ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

မူလက ရှိနေသော ပျက်စီးနေသည့် အငွေ့အသက်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်အငွေ့အသက်နှင့် နတ်ဘုရားစွမ်းအားများမှာလည်း များစွာ တိုးတက်လာသည်။

လီယန်ချူ ကြည့်လိုက်သည်။

ကုသိုလ်အမှတ် ၁၀၀၀ ကုန်ဆုံးသွားသည်

ပျက်စီးနေသော မှော်ပစ္စည်းတစ်ခုကို အဆင့်မြင့်ရန် ကုသိုလ်အမှတ် ၁၀၀၀ တောင် ကုန်ဆုံးသွားသည်။

သူသည် ထိုအိတ်ကို သေချာစွာ အာရုံခံကြည့်သော်လည်း ထူးခြားသော ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖွင့်၍ မရသေးကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။

"မရသေးဘူးလား "

လီယန်ချူတွင် လက်ရှိ၌ ကုသိုလ်အမှတ် သောင်းနှင့်ချီ ရှိနေသဖြင့် ကြွယ်ဝချမ်းသာနေသူ ဖြစ်သည်။

ဒုတိယအကြိမ် အဆင့်မြင့်ရန် တိုက်ရိုက် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

"အဆင့်မြင့်စမ်း"

သိုလှောင်အိတ်မှာ ထပ်မံ ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်၊ ရှေးဟောင်းပြီး အိုဟောင်းနေသော အငွေ့အသက်များ ပျောက်ကွယ်သွားကာ၊ သာမန်အိတ်ကလေး တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ကုသိုလ်အမှတ် ၂၀၀၀ ကုန်ဆုံးသွားသည်

အသုံးမပြုနိုင်သေးပါ

""အဆင့်ထပ်မြင့်စမ်းကွာ "

လီယန်ချူသည် မဆိုင်းမတွဘဲ တတိယအကြိမ် အဆင့်မြင့်တင်ခြင်းကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ကုသိုလ်အမှတ် ၃၀၀၀ ကုန်ဆုံးသွားသည်

အိတ်ကလေးမှ ရုတ်တရက် နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ တောက်ပလာပြီး၊ အိတ်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရေလှိုင်းများကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော စွမ်းအားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်

အိတ်မှာ တိုက်ရိုက် ပျံတက်သွားပြီး၊ အတွင်းရှိ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများက ကျောင်းဆောင်တစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်သွားစေသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ တစ်ခဏသာ ဖြစ်သည်။

မဟုတ်ပါက မည်မျှလောက်သော ကျွမ်းကျင်သူများကို ဆွဲဆောင်မိမည်ကို မသိနိုင်ပေ

သို့သော် ထိုအလင်းရောင်ကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် နတ်ဘုရားနယ်မြေအတွင်း အလွန်အဖိုးတန်သော ရတနာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာကြောင်း သိနိုင်သည်။

အိတ်ပေါ်မှ အလင်းရောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အရာအားလုံး ငြိမ်သက်သွားသည်။

ထို့နောက် လီယန်ချူ၏ လက်ထဲသို့ ညင်သာစွာ ကျဆင်းလာသည်။

အိတ်ဝရှိ ကြိုးမှာ အသက်ဝင်နေသကဲ့သို့ လီယန်ချူ၏ ခါးတွင် ချည်နှောင်လိုက်သည်။

လက်သီးဆုပ်ခန့်သာ ရှိပြီး အလွန်ပင် သာမန်ဆန်လှသည်။

ဤတာအိုနန်းတော်အတွင်းရှိ မှော်ပစ္စည်းများကဲ့သို့ ရှေးဟောင်းသော အငွေ့အသက် လုံးဝ မရှိတော့ပေ။

သို့သော် လီယန်ချူသည် ထိုအရာနှင့် စိတ်ချင်းဆက်သွယ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး၊ မမြင်နိုင်သော ဆက်နွယ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

လက်ချောင်းများဖြင့် အိတ်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ကြည့်ရာ ၎င်း၏ ခိုင်ခံ့မှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။

ထိုကဲ့သို့သော ထိတွေ့မှုမျိုး။

မိမိ၏ အားအကုန်သုံး၍ ဆွဲဖြဲလျှင်ပင် မည်သို့မျှ ထိခိုက်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ပျက်စီးနေသော တာအိုနန်းတော် မှော်ပစ္စည်းဖြစ်သည့် သိုလှောင်အိတ်အတုမှာ၊ တတိယအကြိမ် အဆင့်မြင့်တင်ပြီးနောက်တွင် ဓားလှံ မဖောက်နိုင်၊ မီး ရေ မဖျက်ဆီးနိုင်သော ရတနာအစစ် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။

သူသည် မြင့်မားလေးလံသော စပျစ်သီးပင်ကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။

စိတ်အာရုံတစ်ခု လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

"သိမ်း"

စပျစ်သီးပင် တစ်ခုလုံးမှာ တာအိုနန်းတော် ကျောင်းဆောင်အတွင်းမှ တိုက်ရိုက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

လီယန်ချူမှာ ထိုစပျစ်သီးပင်သည် အိတ်အတွင်းရှိ ထူးဆန်းသော ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ရှိနေကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ခံစားသိရှိနိုင်သည်။

ရှုပ်ထွေးသော ဂါထာမန္တန်များ မလိုအပ်ပေ။

စိတ်ကူးလိုက်ရုံမျှဖြင့်။

ဤစပျစ်သီးပင်ကို ပြန်ထုတ်ယူနိုင်သည်။

လေထဲတွင် ဟာလာဟင်းလင်း ပေါ်လာခြင်းပင်

"ဟားဟားဟားဟား"

လီယန်ချူ မထိန်းနိုင်ဘဲ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေသည်။

"ဒါက အဆင့်မြင့် သိုလှောင်မှော်ပစ္စည်း တစ်ခုပဲ"

လီယန်ချူ ခေါင်းငုံ့ကာ လက်ထဲရှိ အိတ်ကလေးကို သေချာစွာ ကြည့်ရင်း၊ ကြည့်လေလေ နှစ်သက်လေလေ ဖြစ်နေသည်။

သူသည် ကျောင်းဆောင်အတွင်းရှိ ပစ္စည်းများကို ထိုတတိယအကြိမ် အဆင့်မြင့်ထားသော အိတ်အတွင်းသို့ ထပ်ခါထပ်ခါ ထည့်လိုက်၊ ပြန်ထုတ်လိုက်ဖြင့်။

အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်စွာ ဆော့ကစားနေသည်။

ဤအရာမှာ ခရီးသွားလာရန်နှင့် ရန်သူကို ရှင်းလင်းရန်အတွက် မရှိမဖြစ် လိုအပ်သော ရတနာပင် ဖြစ်သည်။

"နောက်ဆို မင်းကို သိုလှောင်အိတ် လို့ပဲ ခေါ်တော့မယ် "

လီယန်ချူ ဝမ်းသာအားရ ဆိုသည်။

အတုလား၊ အစစ်လား ဂရုမစိုက်တော့ပေ၊ ငါ့လက်ထဲမှာ ရှိနေရင် ဒါဟာ အစစ်ပဲ

လီယန်ချူသည် နတ်ဘုရားကျောက်ပြား၊ သေးငယ်လှပသော အမွှေးတိုင်ဖိုနှင့် ရှေးဟောင်းဆွဲကြိုးတို့ကိုလည်း အိတ်အတွင်းသို့ ထည့်လိုက်သည်။

ရှစ်မြှောင့် ကြေးနီခေါင်းလောင်းကိုမူ ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားကာ၊ ထိုအရာဖြင့် လူမြင်ကွင်းတွင် လှည့်လည်သွားလာရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။

စပျစ်သီးပင်၏ အရိပ်အယောင်ကို ဖုံးကွယ်ရန် မလိုတော့သဖြင့်၊ လီယန်ချူသည် ကျန်းထင်ရှန်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာခဲ့သည်။

ရှောင်စဲ့ ပြောကြားချက်အရ၊ ထိုနတ်ဘုရားနယ်မြေကို စောင့်ကြပ်နေသော နတ်ဘုရား၏ ဝိညာဉ်အငွေ့အသက်မှာ နောက်ဆုံး၌ ထိုနေရာတွင် ပေါ်ပေါက်ခဲ့သဖြင့်၊ ထိုနေရာတွင် ရတနာများ ရှိနေမည်မှာ သေချာသည်။

သူသည်လည်း အချိန်မီ ရောက်ရှိရန် အမြန်သွားခဲ့သည်။

သိုလှောင်အိတ်ဟူသော ထိုရတနာ ရှိနေသဖြင့်၊ အကယ်၍ ရတနာလုရန် တိုက်ခိုက်ကြပါက၊ မည်သူမျှ မိမိကို ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ

ကောင်းကင်ယံမှာ မွဲပြာနေဆဲဖြစ်ပြီး စိတ်နှလုံးကို လေးလံစေသည်။

သို့သော် လီယန်ချူ၏ စိတ်မှာမူ အလွန် ပေါ့ပါးနေသည်။

ဤတစ်ခေါက် နတ်ဘုရားနယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခြင်းမှာ ရရှိမှုများ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။

ထိုသည်မှာ အပြင်ဘက်ပိုင်းသာ ရှိသေးပြီး၊ ကျန်းထင်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေ၏ အဓိကနေရာသို့ပင် မရောက်ရှိသေးပေ။

ကျန်းထင်ရှန်းနဲ့ နီးကပ်လာလေလေ၊ ဤနတ်ဘုရားကျောင်းတော်၏ ခန့်ညားထည်ဝါမှုကို ပို၍ ခံစားရလေလေ ဖြစ်သည်။

ကြီးမားသော အပျက်အစီးများကို ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် လူသားတို့မှာ မည်မျှ သေးငယ်ကြောင်း ခံစားရစေသည်။

လီယန်ချူသည် ကျန်းထင်ရှန်းဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း ပြေးလွှားသွားရာ၊ ယခင်ကထက် များစွာ ကြီးမားသော တာအိုနန်းတော် အပျက်အစီး အများအပြားကို ဖြတ်သန်းခဲ့သည်။

သို့သော် ၎င်းတို့မှာ အချိန်ကာလ မြစ်ကြီးအတွင်း လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နတ်ဘုရားအငွေ့အသက်များ ပျောက်ကွယ်သွားကာ၊ ကျောက်ခဲပုံများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။

ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း

ရှေ့ရှိ တောင်ပတ်လမ်းတစ်ခုပေါ်မှ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ရံဖန်ရံခါတွင် လေးလံသော အရာများ မြေပြင်ပေါ် ကျဆင်းသံများလည်း ကြားရသည်။

လီယန်ချူသည် အရှိန်ဝါကြည့် အတတ်ကို အသုံးပြုကာ ထိုနေရာမှ အငွေ့အသက်များကို အကဲခတ်လိုက်သည်။

ထိုနေရာတွင် တာအိုဂိုဏ်းသားများ၏ စင်ကြယ်သော အငွေ့အသက်များသာမက၊ ပြင်းထန်သော ယင်အငွေ့အသက်များနှင့် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များလည်း ပါဝင်နေသည်ကို တွေ့ရှိရသည်။

"ဒီလောက်တောင် တိုက်ဆိုင်တာ၊ မော်ရှန်းဂိုဏ်းက ကုန်းရှူးပေယွီကို ဝိုင်းတိုက်နေတာ မဟုတ်ဘူးမလား "

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးတွင် စဉ်းစားတွေးတောသည့် အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။

အကယ်၍ ထိုသို့သာ ဖြစ်ပါက၊ မိမိ ရုတ်တရက် ရောက်သွားလျှင်။

အသေအလဲ တိုက်ခိုက်နေကြသော နှစ်ဖက်စလုံးမှာ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားပြီး။

မိမိကို ပူးပေါင်း တိုက်ခိုက်ကြမလား

လီယန်ချူက ထင်မြင်သည်။

ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်များလှသည်

သို့သော်လည်း၊ ဤကျယ်ပြောခြောက်ကပ်လှသော အပျက်အစီးများကြားတွင် လူသံကြားရခြင်းမှာ ရှားပါးလှသဖြင့်၊ လီယန်ချူသည် မအောင့်နိုင်ဘဲ သွားကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် မိမိ၏ အငွေ့အသက်များကို ဖုံးကွယ်ကာ၊ မြင့်မားသော တောင်လမ်းပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

သူ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အသံမမြည်ဘဲ ဆင်းသက်နိုင်ကာ၊ နှင်းပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်လျှင်ပင် အရိပ်အယောင် မကျန်ရစ်သည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

အရှိန်မြန်သော်လည်း မည်သည့် အသံမျှ မထွက်ပေါ်ပေ။

သို့သော်၊ လီယန်ချူ တောင်လမ်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ အနည်းငယ် ကြောင်သွားသည်။

တာအိုဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ငယ်ရွယ်ပြီး အလွန်ပင် ချောမောလှပသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးမှာ လူသုံးယောက်၏ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံနေရသည်။

"ကုန်းရှူးပေယွီ မဟုတ်ဘူး"

လီယန်ချူ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုမိန်းကလေးမှာ အရပ်ရှည်ပြီး၊ ဆွဲဆောင်မှုရှိကာ အရှိန်အဝါရှိသော ဖီးနစ်မျက်လုံး တစ်စုံ ရှိကာ၊ အေးစက်သော ပုံစံရှိသည်။

သူမ၏ လက်နက်မှာ မြင်းမြီးယပ် တစ်ခု ဖြစ်သည်။

သူမကို ဝိုင်းတိုက်နေသော သုံးယောက်ထဲမှ တစ်ယောက်ကို လီယန်ချူ သိကျွမ်းသည်။

ထိုသူမှာ မော်ရှန်းဂိုဏ်းမှ ဖြစ်ပြီး၊ ထိုနေ့က ဓားကောက်ကိုင်ဆောင်ထားသော လူမျိုးခြား အမျိုးသားနှင့်အတူ မိမိကို ဝိုင်းတိုက်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

ခန္ဓာကိုယ်မှာ သေးငယ်ပိန်လှီပြီး ပုံစံမှာ စုတ်ပြတ်နေသည်။

လက်ထဲတွင် အယ်ဟူ တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

"ကျိုးကန်း "

လီယန်ချူ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားသည်။

ထိုနေ့က အယ်ဟူကြိုးများဖြင့် လူကို ခါးမှ ဖြတ်တောက်နိုင်သော ထိုလူကို အမှတ်ရနေဆဲ ဖြစ်သည်။

မျက်စိက မြင်နိုင်ပါလျက်နှင့် ကျိုးကန်း (မျက်စိကန်း) ဟု ခေါ်ဝေါ်ခြင်း ခံရသူ ဖြစ်သည်။

အခြားတစ်ယောက်ကမူ လီယန်ချူကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စေသည်။

ထိုသူမှာ ခန္ဓာကိုယ် ကြွက်သားများ ထုံးထိုင်းနေပြီး၊ အလွန်ပင် သန်မာကာ ကြီးမားလေးလံသော ကျောက်တုံးကြီးများကို ကိုင်ဆောင်၍ တိုက်ခိုက်နေသည်။

သို့သော် သိုင်းလောက သိုင်းပညာရှင် မဟုတ်ပေ။

ဒဏ္ဍာရီထဲမှ ခွန်အားကြီးသော လီရှစ် နှင့် ပိုတူနေသည်။

အခန်း (၁၈၈) - ချောက်ထဲခုန်ချခြင်း

"ဒါက ရှန်တာ လား "

လီယန်ချူ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး အံ့ဩမိသည်။

ရှန်တာ

၎င်းမှာ နတ်ဘုရားကို မိမိခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပင့်ဖိတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် တာအိုဘာသာ၏ စစ်မှန်သော နတ်ဘုရားပင့်ဖိတ်ခြင်းအတတ်နှင့် မတူဘဲ၊ ရှန်တာသည် တောစောင့်နတ် သို့မဟုတ် အောက်လမ်းနတ်များကိုသာ ပင့်ဖိတ်ခြင်းဖြစ်သည်။

၎င်းသည် သရဲတစ္ဆေ သို့မဟုတ် ယင်အငွေ့အသက်ရှိသော အရာများပင် ဖြစ်နိုင်သည်။

တာအိုပင့်ဖိတ်ခြင်းအတတ် မှာ တာအိုဂါထာမန္တန်များကို အသုံးပြု၍ နတ်ပြည်ရှိ စစ်မှန်သော နတ်ဘုရားများ၏ စွမ်းအားကို ငှားရမ်းခြင်းဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ လူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ပူးကပ်ဝင်ရောက်ခြင်း မရှိပေ။

သို့သော် ရှန်တာမှာမူ တောစောင့်နတ်ကဲ့သို့သော ဝိညာဉ်များကို ပင့်ဖိတ်ကာ မိမိ၏ခန္ဓာကိုယ် ထိန်းချုပ်ခွင့်ကို ခေတ္တလွှဲပြောင်းပေးရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအချက်မှာ လောင်တုန်းဒေသမှ မဟာနတ်ရုပ် ပင့်ဖိတ်ခြင်းနှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူသည်။ သို့သော် ရှန်တာက ပို၍ နယ်ပယ်ကျယ်ပြန့်သည်။

ယခု ထိုအမျိုးသားမှာ ဒဏ္ဍာရီထဲမှ တောင်ရွှေ့ လီရှစ် ကဲ့သို့ ခွန်အားကြီးမားနေသော်လည်း၊ သူပင့်ဖိတ်ထားသောအရာမှာ စစ်မှန်သော နတ်ဘုရား မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော ယင်အငွေ့အသက်များက ထိုအချက်ကို သက်သေပြနေသည်။

၎င်းမှာ ယင်နတ် သို့မဟုတ် သရဲတစ်မျိုးမျိုးသာ ဖြစ်သင့်သည်။

အခြားတစ်ယောက်မှာမူ မျက်နှာမှာ သံချေးရောင်သန်းနေသော တာအိုဆရာတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် အလောင်းပုပ်နံ့ များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

၎င်းက လီယန်ချူကို မျက်မှောင်ကြုတ်သွားစေသည်။

ဂူသင်္ချိုင်းအတွင်း သေဆုံးသွားခဲ့သော ဝူသရဲအဘိုးကြီး ကို သတိရသွားစေသည်၊ သူတို့နှစ်ဦး၏ အငွေ့အသက်မှာ အလွန်ဆင်တူလှသည်။

"တင်းရုံ... မင်းရဲ့လက်ထဲက ကျောက်စိမ်းအက်ကြောင်းကို မြန်မြန်အပ်ပြီး ငါတို့ တာအိုသခင်လေးကို ကောင်းကောင်း ပြုစုတာ ပိုကောင်းမယ်၊ မဟုတ်ရင် ငါ့ရဲ့ နည်းလမ်းတွေကို မြည်းစမ်းကြည့်ရလိမ့်မယ် "

"မင်းကို အလောင်းစိမ်း အဖြစ် ပြုလုပ်ပြီးတော့လည်း ငါတို့ သခင်လေးနားမှာ နေခိုင်းလို့ ရသေးတယ်"

ခန္ဓာကိုယ်မှ အလောင်းပုပ်နံ့ထွက်နေသော တာအိုဆရာက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ခန္ဓာကိုယ်တွင် အဆောင်ကပ်ထားပြီး ရှန်တာအတတ်ဖြင့် ဝိညာဉ်ဘုရင် ကို ပင့်ဖိတ်ထားသော အမျိုးသားမှာလည်း ရက်စက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

သူသည် လူငယ်တာအိုမယ်လေး၏ လှပသော ခန္ဓာကိုယ်ကို မကောင်းသော အကြံဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ထယံ တာအိုဆရာ... ရှင့်လို တာအိုလောကရဲ့ အမှိုက်ကောင်၊ ကလေးငယ်တွေကို သုံးပြီး ဆေးလုံးဖော်စပ်တာကို လောကက ခွင့်မလွှတ်နိုင်ဘူး၊ အခုတော့ မော်ရှန်းဂိုဏ်းအောက်ကို ခိုဝင်နေတာကိုး "

"မော်ရှန်းဂိုဏ်းက အခုတော့ အညစ်အကြေးတွေ စုဝေးရာ ဖြစ်နေပြီပဲ အကယ်၍ တာအိုလောက က အကြီးကဲ တွေသာ သိသွားရင် ရှင်အရင်ဆုံး သေရလိမ့်မယ် "

တင်းရုံ က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သူမလက်ထဲရှိ မြင်းမြီးယပ်မှာ အစွမ်းထက်လှသည်။

စကားပြောနေရင်းပင် ဘုန်း ကနဲ မြည်ကာ အလေးချိန် ပိဿာတစ်ရာကျော်ရှိသော ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုကို ရိုက်ခွဲလိုက်သည်။

အလောင်းပုပ်နံ့ထွက်နေသော ထယံ တာအိုဆရာ၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားသည်

"နှုတ်သီးကောင်းလှချည်လား မသာမ ငါတို့ သခင်လေးက မင်းကို သဘောကျနေလို့သာပေါ့ မဟုတ်ရင် မင်းကို အလောင်းစိမ်းလုပ်ပြီး ငါကိုယ်တိုင် သေချာ သင်ကြားပေးလိုက်မှာ "

ထိုတာအိုဆရာတွင် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ အေးချမ်းမှု အစအနမျှ မရှိဘဲ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုနှင့် မကောင်းသော အငွေ့အသက်များဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေသည်။

"မိစ္ဆာအောက်လမ်းကောင်"

တင်းရုံက အထင်သေးစွာ ဆိုသည်။

သူမလက်ထဲရှိ မြင်းမြီးယပ်မှ အဝါရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထယံတာအိုဆရာဆီသို့ ဝှေ့ယမ်း တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

ဝုန်း

ထယံတာအိုဆရာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ မှောင်မိုက်သော အရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဟိန်းဟောက်ကာ တိုက်ခိုက်လိုက်သည် မြင်းမြီးယပ်မှာ ထိုအရိပ်နှင့် ငြိတွဲသွားသည်။

နတ်ပင့်ဖိတ်ထားသော အမျိုးသားက အခွင့်ကောင်းယူကာ တင်းရုံ၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ လက်သီးဖြင့် တိုက်ရိုက် ထိုးနှက်လိုက်သည်။

ဘုန်း

တင်းရုံ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ကျောက်စိမ်းပြားက စိမ်းဖန့်ဖန့် အလင်းရောင် ထွက်ပေါ်လာပြီး နူးညံ့သော အလင်းကာကွယ်မှုက ထိုလူ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို တားဆီးပေးလိုက်သည်။

ကျိုးကန်းမှာမူ တစ်ခွန်းမျှ မပြောသော်လည်း သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ အလွန်ပင် ထက်မြက်လှသည်။

သူသည်လည်း မော်ရှန်းဂိုဏ်းမှ ဖြစ်သည်။

မိန်းမကိစ္စတွင် သူ၌ ကိုယ်ပိုင်မူဝါဒ ရှိသဖြင့် ထယံတာအိုဆရာ၏ လုပ်ရပ်ကို စက်ဆုပ်သော်လည်း၊ သခင်လေး၏ လက်အောက်တွင် အလုပ်လုပ်နေရသဖြင့် အားစိုက်ကာ တိုက်ခိုက်နေရသည်။

သူသည်လည်း ထိုနူးညံ့သော အလင်းကာကွယ်မှုကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

"ဟက်... မင်းရဲ့ အကာအကွယ် မှော်ပစ္စည်းက ဘယ်နှစ်ချက်အထိ ခံနိုင်မလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့ "

ထယံတာအိုဆရာက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ယုတ်မာတဲ့နည်းလမ်းတွေနဲ့ အလောင်းတွေကို မွေးမြူနေတဲ့ ကောင်... နင်က တကယ်ကို အမှိုက်ပဲ "

တင်းရုံ၏ မျက်လုံးတွင် ပြတ်သားသော အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။

သူမသည် လွယ်လွယ်နှင့် အရှုံးပေးမည် မဟုတ်ပေ။

ဟုန်ပိုင်ဝေကဲ့သို့ ထောင်လွှားရိုင်းစိုင်းသော လူ၏လက်ထဲသို့ အပ်နှင်းရမည့်အစား သူမ သေရဲသည်။

သို့သော် တင်းရုံ၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေသည်

"သေပြီးရင်တောင် ငါ့ရဲ့ အလောင်းက အစော်ကားခံရဦးမှာပဲ "

လူအချို့၏ ထူးဆန်းသော ဝါသနာများအကြောင်းကို တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာပြီးနောက် သူမ ကြားဖူးခဲ့သည်။

အချို့သော သင်္ချိုင်းခိုးသူများ၊ အလောင်းထိန်း အောက်လမ်းဆရာများနှင့် အချို့သော မင်းစိုးရာဇာ သားသမီးများသည် သေခါစ အနွေးဓာတ်ရှိနေဆဲဖြစ်သော အမျိုးသမီးအလောင်းများကို ရှာဖွေတတ်ကြသည်။

တင်းရုံသည် ဂါထာမန္တန်ကို ရွတ်ဖတ်လိုက်ပြီး လက်ထဲရှိ မြင်းမြီးယပ်မှ တောက်ပသော အဝါရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာစေသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ထယံတာအိုဆရာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ မကောင်းသော အရိပ်များကို နောက်သို့ ဆုတ်သွားစေသည်။

သူမသည် ယနေ့တွင် ရန်သူကို မနိုင်နိုင်မှန်း သိရှိသဖြင့်၊ မိမိ၏ သန့်ရှင်းမှုကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် တောင်လမ်းဘေးရှိ ချောက်ကမ်းပါးဆီသို့ ဦးတည် ပြေးသွားလိုက်သည်။

ထိုနေရာမှာ အလွန်ပင် မတ်စောက်ပြီး အောက်ခြေကို မမြင်နိုင်သော ချောက်ကြီး ဖြစ်သည်။

သူတို့လက်ထဲသို့ ကျရောက်မည့်အစား ချောက်ထဲသို့ ခုန်ချကာ အရိုးကြေမွ သေဆုံးရသည်ကိုပင် သူမ ပို၍ ရွေးချယ်သည်။

"သူမကို တားစမ်း "

ထယံတာအိုဆရာက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ကျိုးကန်း၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှသည်၊ ခြေလှမ်းတစ်ချက် ပြောင်းရုံဖြင့် တင်းရုံထက် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ချောက်ကမ်းပါးဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ချောက်ကမ်းပါးဘေးတွင် ကွေ့ကောက်နေသော တောင်လမ်းလေးတစ်ခု ရှိပြီး အောက်ခြေရှိ အပျက်အစီးများဆီသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိနိုင်သည်။

ချောက်ကမ်းပါးဘေးတွင် ကြီးမားသော ကျောက်တုံးကြီး တစ်ခု ရှိနေပြီး ရှေးဟောင်းပြီး ခန့်ညားလှသည်။

တင်းရုံသည် ကျိုးကန်းက သူမထက် အရင် ချောက်ကမ်းပါးရှေ့တွင် ပိတ်ဆို့ထားသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားသည်။

သို့သော်... သိုင်းလောကတွင် စျေးအကြီးဆုံး လူသတ်သမားများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည့် အယ်ဟူ တစ်လက်ဖြင့် လူပေါင်းများစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော ကျိုးကန်းမှာ ရုတ်တရက် ကြောင်အသွားသည်။

သူ၏ အကြည့်မှာ ချောက်ကမ်းပါးဘေးရှိ ကျောက်တုံးကြီး၏ နောက်ကွယ်ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

ကျိုးကန်း သတိဝင်လာသောအခါ ပူလောင်နေသော သံပူနှင့် ထိမိသကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဘေးဘက်သို့ အမြန်ရှောင်လိုက်သည်။

ဤရုတ်တရက် ပြောင်းလဲမှုကြောင့် တင်းရုံမှာလည်း အံ့အားသင့်သွားသည်။

သို့သော် ထိုသည်မှာ သူမအတွက် တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးပင် ဖြစ်သည်။

ချောက်ထဲသို့ ခုန်ချမှသာ သေပြီးနောက် အေးချမ်းစွာ နားရမည် ဖြစ်သည်။

သူမသည် တိုက်ရိုက်ပင် ခုန်ဝင်သွားသည်။

သို့သော် အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်မိသွားသည်။

ဘုန်း

ထိုအမျိုးသား၏ ရှေ့တွင် မမြင်နိုင်သော အကာအကွယ်စွမ်းအင်တစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ အလွန်ပြင်းထန်သော တုံ့ပြန်မှု စွမ်းအားကြောင့် တင်းရုံမှာ နောက်သို့ ပြန်လွင့်သွားသည်။

ထယံတာအိုဆရာနှင့် ရှန်တာအမျိုးသားတို့မှာလည်း တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ရပ်လိုက်ကြသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

"မင်းက ဘယ်သူလဲ"

ထယံတာအိုဆရာက ခက်ထန်စွာ မေးလိုက်သည်။

သူတို့အနီးအနားတွင် လူတစ်ယောက် ပုန်းအောင်းနေသည်ကို သူ လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ပေ ကျိုးကန်းမှာ သိုင်းလောက၏ ထိပ်တန်းလူသတ်သမား ဖြစ်ပြီး အာရုံခံစားမှု အလွန် ထက်မြက်သော်လည်း သူပင် မသိရှိခဲ့ပေ။

ဤအချက်မှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းလှသည်

ထွက်ပေါ်လာသူမှာ ငယ်ရွယ်သော တာအိုဆရာ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ ရုပ်ရည်ခန့်ညားကာ ခါးတွင် ရှေးဟောင်းပုံစံ ဓားတစ်စင်းကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။

ထို့အပြင် ရှေးဟောင်း ရှစ်မြှောင့် ကြေးနီခေါင်းလောင်း တစ်ခုလည်း ပါရှိရာ ၎င်းမှာ ကျန်းထင်ရှန်း တာအိုနန်းတော်မှ မှော်ပစ္စည်းဖြစ်သည်မှာ သိသာလှသည်။

ထိုသူမှာ ဘေးမှ အခြေအနေကို ကြည့်နေသော လီယန်ချူပင် ဖြစ်သည်။

ထယံတာအိုဆရာ၏ မေးခွန်းကို လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ဤလူမှာ တစ်ကိုယ်လုံး အလောင်းပုပ်နံ့များ ထွက်နေပါလျက်နှင့် တာအိုဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် အလွန်ပင် ကြည့်ရဆိုးလှသည်။

သူ စကားမပြောရသေးခင်မှာပင်။

ဘေးမှ ကျိုးကန်းက မအောင့်နိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်

"သူပဲ... သူပဲ စပျစ်သီးပင်ကို လုယူသွားပြီး မာန်ချာကို သတ်လိုက်တဲ့လူ "

လီယန်ချူကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ အမှတ်ရနေဆဲ ဖြစ်သည်။

မာန်ချာ၏ ခေါင်းပျံမိစ္ဆာအတတ်ကို သူပင် ကြောက်ရွံ့သော်လည်း ဤလူငယ် တာအိုဆရာက လက်ဝါးချက်တစ်ချက်တည်းနှင့် ရိုက်ခွဲပစ်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

"အော်... မင်းကိုး"

"ရှာပုံတော်ဖွင့်စရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့၊ အလိုလို ရောက်လာတာပဲ ဟိ...ဟိ"

"မင်းကို ဖမ်းပြီး သခင်လေးဆီမှာ အလုပ်အကျွေး ပြုရမယ် "

ထယံတာအိုဆရာက ရက်စက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

နတ်ဘုရားနယ်မြေအတွင်းရှိ ထူးဆန်းသော စပျစ်သီးပင်ကို လုယူသွားသူမှာ လူငယ်တာအိုဆရာ တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိထားသော်လည်း ဤမျှ တိုက်ဆိုင်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

ထိုသည်မှာ သူ့အတွက် ကုသိုလ်ရရန် ရောက်လာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ရှန်တာအမျိုးသားမှာ သရဲအငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေပြီး စိတ်ဓာတ်ကြမ်းတမ်းသူဖြစ်ရာ မအောင့်နိုင်ဘဲ အရင်ဆုံး တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

လက်သီးတစ်ချက်ကို လီယန်ချူဆီသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးနှက်လိုက်သည်။

သူပင့်ဖိတ်ထားသောအရာမှာ ခွန်အားကြီးမားသော ဝိညာဉ်ဘုရင် ဖြစ်သည်။

လက်သီးတစ်ချက်တည်းနှင့် သံထည်များကိုပင် အရည်ပျော်သွားစေနိုင်လောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

တင်းရုံမှာ မအောင့်နိုင်ဘဲ အော်ပြောလိုက်သည်

"သတိထား"

ထိုရှန်တာအမျိုးသား၏ အားမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည်၊ သူမ၏ အကာအကွယ်ကျောက်စိမ်းပြားမှာ အခုနက သူ၏ တိုက်ခိုက်မှု အနည်းငယ်ကြောင့်ပင် အက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

လီယန်ချူ၏ အကြည့်မှာ အေးစက်သော လျှပ်စီးပမာ ဖြစ်သွားပြီး လက်ဝါးချက်တစ်ခုကို ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။

ထျန်းကန်း လက်ဝါးချက်

လေဟာနယ်ဖြတ် လက်ဝါးချက်

ဘုန်း

ရှန်တာအမျိုးသား၏ ခန္ဓာကိုယ် အပေါ်ပိုင်းမှာ လီယန်ချူ၏ လက်ဝါးချက်ကြောင့် ရုတ်တရက် ကြေမွသွားပြီး သွေးမြူများအဖြစ်သို့ ပေါက်ကွဲ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ခန္ဓာကိုယ် အောက်ပိုင်းမှာ ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းခန့် ဆက်လှမ်းပြီးနောက် အားအင်ကုန်ခမ်းကာ လဲကျသွားတော့သည်။

"ရှန်တာ တဲ့လား"

"ဒီလောက်ပဲလား"

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

တစ်ကွင်းလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သေလုမတတ် တိတ်ဆိတ်သွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။