အခန်း (၅၁)
Vol. 6 Ch. 51
စနစ်ထဲရှိ နဂါးမုတ်ဆိတ် ခေါက်ဆွဲများမှာ ဈေးပေါပြီး ကောင်းမွန်သော်လည်း သူမက ချက်ချင်း ထုတ်မပေးခဲ့ပေ။ မွန်းတည့်ချိန် အလုပ်ဆင်းသောအခါ သူမ အိမ်သို့ပြန်သွားပြီး ညနေပိုင်းတွင် ခေါက်ဆွဲ နှစ်ကျင်းကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ မီးမွှေးရန်အတွက် ပလတ်စတစ်ထုပ်ပိုးမှုကို ဆုတ်ဖြဲလိုက်သည်။ ခေါက်ဆွဲများကို သတင်းစာစက္ကူဖြင့် ထုပ်ထားခဲ့သည်။
"ဒီခေါက်ဆွဲတွေက တကယ်ကောင်းတာပဲ... သေးမျှင်ပြီး ဖြူဖွေးနေတာ။"
လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦးကို ကူညီပြီးနောက် ညနေပိုင်း အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ သူမသည် ညစာကို အမြန်စားလိုက်သည်။ ထိုညတွင် သူမသည် အစ်မလျို သင်ပေးခဲ့သော နည်းလမ်းကို အသုံးပြု၍ ငှက်ခေါ်နည်းကို သင်ယူရန် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးတစ်လက်ယူကာ သစ်တောအုပ်ငယ်လေးဆီသို့ သွားခဲ့သည်။
"ဟေး၊ ဓာတ်မီး ပိတ်လိုက်။"
"ဪ။"
"ငါ့ဆီမှာ ကျောက်စိမ်းတချို့ရှိတယ်၊ မင်း လိုချင်လား။ ဒါ ပစ္စည်းကောင်းနော်... ချင်းမင်းဆက် နန်းတော်က ရတနာတွေပဲ။ ငါ့အမေ ဖျားနေလို့ ပိုက်ဆံလိုနေတာသာ မဟုတ်ရင် အခြေအနေတွေ ပြန်ကောင်းလာတဲ့အချိန်ရောက်မှ ရောင်းမှာ။"
"ရှင် ရွှီဟုန်ပင်းကို သိလား။"
"ငါ သိတယ်။ စကားလမ်းကြောင်း မလွှဲနဲ့၊ မင်း ဝယ်ချင်လား မဝယ်ချင်ဘူးလားဆိုတာပဲ ပြော။"
"ရှင် ကျွန်မကို ကိစ္စတစ်ခုလောက် ကူညီပေးနိုင်ရင် ရှင့်ဆီက ပစ္စည်းကို ကျွန်မ ဝယ်မယ်။"
"ဘာကူညီရမှာလဲ။ ငါက ခိုးဖို့ပဲ တတ်တာ။ တခြား ဘာမှ မလုပ်တတ်ဘူး။"
ဤလူမှာ သူခိုးဖြစ်ကြောင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝန်ခံနေခြင်းမှာ ညအမှောင်ကို အကာအကွယ်ယူကာ သူ့ကို မည်သူမှန်း မည်သူမျှ မသိဟု ထင်နေသောကြောင့်ဖြစ်မည်။ လော့လန်သည် စိတ်ထဲမှ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူ့လိုလူမျိုးကို သူမ တကယ်လိုအပ်နေသည်။
"သူများအခန်းထဲကို ပစ္စည်းတစ်ခု တိတ်တဆိတ် သွားထားပေးရမှာ။"
လော့လန် - 'စနစ်၊ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေ အစစ်အမှန် ဟုတ်၊ မဟုတ် နင် စစ်ဆေးပေးနိုင်လား'
စနစ် - 'အဲဒီအတွက် အမှတ်တွေ လိုအပ်တယ်"
လော့လန် - 'နင်က တကယ် ကပ်စေးနှဲတာပဲ!'
စနစ် - "စစ်ဆေးမှာလား၊ မစစ်ဆေးဘူးလား'
လော့လန် - 'စစ်ဆေးမယ်'
စဉ်းစားကြည့်လျှင် စနစ်မှာ ကပ်စေးနှဲသော်လည်း သူမအတွက် အဖိုးတန်သော အထောက်အပံ့တစ်ခုဖြစ်သည်။ သို့သော် ပစ္စည်းကို စစ်ဆေးရန်အတွက် သူမ လက်ထဲတွင် ရှိနေရန် လိုအပ်သဖြင့် ပစ္စည်းကို ကြည့်ချင်ကြောင်း သူမက ပြောလိုက်သည်။
"အစစ်လားဆိုတာ ကျွန်မကို ကြည့်ခွင့်ပေးဦး။"
"ရတယ်။"
သူက အဝတ်အိတ်တစ်လုံးကို ဖွင့်ကာ သူမထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် သူတို့နှစ်ယောက်တည်းသာ ရှိသဖြင့် သူမ ရုတ်တရက် ထွက်ပြေးသွားမည်ကို ထိုအမျိုးသားက စိုးရိမ်မနေပေ။ သူမက ပစ္စည်းကို မြင်ရစေရန် ဓာတ်မီးဖွင့်လိုက်ရာ စနစ်က အကဲဖြတ်မှုကို ပြသလာသည်။
စနစ် - 'ဒါက ယုံကျန်းခေတ်က မြန်မာ့ကျောက်စိမ်းပဲ၊ အလင်းပေါက်မှု၊ ကြည်လင်မှုနဲ့ အရည်အသွေးက အမြင့်ဆုံးအဆင့်မှာ ရှိတယ်။ လက်မှုပညာကလည်း အလွန်ထူးချွန်တယ်။ နန်းတွင်းလက်မှုပညာရှင်တွေ မလုပ်ထားဘူးဆိုရင်တောင် အကောင်းဆုံး အရပ်သား လက်မှုပညာရှင်တွေဆီက လာတာဖြစ်ရမယ်။ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ အတုံးက တော်တော်လေးကို တန်ဖိုးရှိတယ်'
လော့လန် - "ရှင် ဒါကို ဘယ်လောက်နဲ့ ရောင်းဖို့ စီစဉ်ထားတာလဲ"
“ယွမ်တစ်ရာ။”
လော့လန်က လှည့်ထွက်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ရှင် နောက်နေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။”
ဒီခေတ်က ဘာခေတ်မို့လို့လဲ? လူများ ဗိုက်ဝအောင်ပင် မစားနိုင်သည့်အချိန်တွင် ဤပစ္စည်းများသည် တန်ဖိုးမရှိသလို အရောင်းအဝယ်လည်း မလုပ်နိုင်ပေ။ ဤပစ္စည်းကို သူ လက်ဝယ်ထားရှိခဲ့သည်မှာ မည်မျှကြာနေပြီမှန်း မည်သူသိနိုင်မည်နည်း။ အကယ်၍ သူက ဤအရာကို ငွေအဖြစ် အလျင်အမြန် လဲလှယ်လိုပါက ဈေးနှုန်းကို သူ စိတ်ကြိုက် သတ်မှတ်၍မရနိုင်ပေ။
ထိုလူက လော့လန်ကို ဆွဲတားရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ဟေ့... မသွားပါနဲ့ဦး။ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့။ မင်းက စိတ်ဝင်စားတယ်ဆိုမှတော့ ဈေးတစ်ခု ပေးကြည့်ပါဦး။”
“နှစ်ဆယ့်နှစ်ယွမ်။”
“ကျွန်တော် …” ထိုလူမှာ ဆွံ့အသွားကာ ပြောလိုက်သည်။ “အစ်မရယ်၊ ဈေးက အရမ်းနှိမ်လွန်းရာ မကျဘူးလား။ ဒါက တကယ့် ပစ္စည်းကောင်း! လွတ်မြောက်ရေး မတိုင်ခင်ကဆိုရင် ဒါက ဈေးအကြီးကြီးရမှာ။ နိုင်ငံခြားသားတွေတောင် လုဝယ်ကြမှာ!”
“ဒါဆိုလည်း သူတို့ကိုပဲ ရောင်းလိုက်လေ။ လော့လန်က ထိုပစ္စည်းအပေါ် စိတ်မဝင်စားသည့် လေသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “နှစ်ဆယ့်နှစ်ယွမ်ဆိုတာ ကျွန်မရဲ့ တစ်လစာ လစာလောက်ရှိတယ်။ ကျွန်မက စိတ်ကူးပေါက်လို့ ဝယ်ချင်တာ။ ရှင် မရောင်းချင်လည်း ရပါတယ်။ ကျွန်မလည်း ဒါကိုဝယ်ပြီး အမေ့ဆီမှာ အဆူမခံချင်တော့ဘူး။”
“နေပါဦး၊ ဈေးက တကယ်ကြီး နည်းလွန်းလို့ပါ။ နည်းနည်းလောက် ထပ်တိုးပေးပါဦး...”
“ဒီလောက်ပဲ ပေးနိုင်မယ်၊ ကျွန်မလည်း ထမင်းစားဖို့ ငွေအနည်းငယ် ချန်ထားရဦးမယ်။ အခုတောင် မလောက်မငဖြစ်နေတာ။”
ထိုလူသည် ရွေးချယ်ရခက်နေသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားကာ သူ့ပစ္စည်းကိုလည်း မခွဲနိုင်မခွာရက် ဖြစ်နေသည်။ သူသည် ဤပစ္စည်းကို တိတ်တဆိတ် ရောင်းချရန် ကြိုးစားနေသည်မှာ ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း မည်သူမျှ စိတ်မဝင်စားခဲ့ကြပေ။ ငွေရှိသူများမှာလည်း ဤကဲ့သို့သော ပစ္စည်းများနှင့် အမိခံရမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေကြပြီး၊ ငွေမရှိသူများမှာမူ အခြေခံ လိုအပ်ချက်များကိုပင် မဝယ်နိုင်ကြရာ ဤကဲ့သို့သော ဇိမ်ခံပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူရန် မစဉ်းစားနိုင်ကြပေ။
“နှစ်ဆယ့်လေးယွမ်၊ နှစ်ယွမ်ပဲ ထပ်တိုးပေးပါ။ ကျွန်တော် အများကြီး မတောင်းပါဘူး၊ နှစ်ယွမ်လေးတင်ပါ။”
လော့လန်က လှည့်ထွက်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။ “နှစ်ဆယ့်နှစ်ယွမ်ပဲ၊ တစ်ပြားမှ ပိုမပေးနိုင်ဘူး။ မရရင်လည်း ထားလိုက်ပါတော့။ ဒါကို အိမ်ယူသွားရင် အမေက ကျွန်မကို တကယ်ရိုက်လိမ့်မယ်။ မဝယ်တာပဲ ကောင်းပါတယ်။”
“ဟေ့... မသွားပါနဲ့ဦး၊ မသွားပါနဲ့ဦး။ ကျွန်တော် ပေးလိုက်ပါ့မယ်။”
“ဒါဆို ကျွန်မပြောခဲ့တဲ့ အကူအညီကရော။”
“ရပါတယ်၊ ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုပဲ။ ဘယ်လောက်ပဲ လုံခြုံအောင် ပိတ်ဆို့ထားတဲ့နေရာဖြစ်ပါစေ၊ မင်းလိုအပ်တာကို ရအောင် လုပ်ပေးပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက တခြားလူတွေနဲ့လည်း ညှိနှိုင်းရမှာဆိုတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပင်ပန်းခအတွက် အခကြေးငွေ နည်းနည်းတော့ ပေးရမယ်။”
“ဘယ်လောက်လဲ။”
ထိုလူက လော့လန်၏ မကျေနပ်သော မျက်နှာကိုကြည့်ကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။
“အများကြီးမဟုတ်ပါဘူး၊ ဆယ်ယွမ်ပါ။ ဆယ်ယွမ်ဆိုတာ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းတွေ ဆေးလိပ်သောက်၊ ထမင်းစား ဒါမှမဟုတ် အရက်သောက်ဖို့ ဝေပေးရမှာပါ။ ကျွန်တော့်ကို အလကား ခိုင်းလို့တော့ မရဘူးမလား။ မင်းသွားချင်တဲ့ နေရာတွေက သာမန် လူနေရပ်ကွက်တွေ မဟုတ်ဘူးလေ။”
“ရပြီလေ။ ရှင့်ကို လိုအပ်တဲ့အခါ ဘယ်လို ဆက်သွယ်ရမလဲ။”
“ဒီတောအုပ်ထဲကို သုံးရက်၊ ခြောက်ရက် ဒါမှမဟုတ် ကိုးရက်မြောက်နေ့တိုင်းမှာ လာခဲ့ပါ။ ပြီးတော့ ပိန်ညင်းငှက်လိုမျိုး အသံလုပ်ပြီး ခေါ်လိုက်။ တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို လာတွေ့လိမ့်မယ်။”
“နားလည်ပြီ။”
လော့လန်သည် ကျောက်စိမ်းကို နှစ်ဆယ့်နှစ်ယွမ်ဖြင့် ဝယ်ယူခဲ့ပြီး သူမကို ကူညီနိုင်မည့် သင့်တော်သော လူတစ်ဦးကိုလည်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။ အပြန်လမ်းတွင် သူမသည် စနစ်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးလိုက်သည်။
'ဒီပစ္စည်းက ဘယ်လောက်တန်လဲ။'
စနစ် - တန်ဖိုးက ခေတ်ကာလအလိုက် ပြောင်းလဲတတ်တယ်။ ဈေးနှုန်းက အကွာအဝေး အများကြီး ကွာခြားနိုင်ပါတယ်။
လော့လန် - 'ဒီနေ့ခေတ် တန်ဖိုးနဲ့ပဲ ခန့်မှန်းပေးစမ်းပါ'
စနစ် - 'တစ်ထောင်ကျော် တန်ပါတယ်'
စနစ်က ဆက်ပြောသောအခါ လော့လန်မှာ အံ့ဩခြင်းပင် မရှိတော့ပေ။
စနစ် - 'ဒါပေမဲ့ ဒါက လက်ရှိမှာတော့ ဈေးသာရှိပြီး အရောင်းအဝယ်မရှိတဲ့ ပစ္စည်းမျိုးပါ'
လော့လန် - 'ဈေးရှိပြီး အရောင်းအဝယ် မရှိဘူးဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်က လက်ရှိ လူမှုပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကြောင့် ဘယ်သူမှ ဝယ်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား'
စနစ် - 'မှန်ပါတယ်။ ဒါက ယွမ်ထောင်ပေါင်းများစွာ တန်ပေမဲ့ လူအများစုက ဒါရဲ့ တန်ဖိုးကို မသိကြသလို ဝယ်မှာလည်း မဟုတ်ဘူး။ ဒါက အရမ်း စွန့်စားရလွန်းတယ်။ အကယ်၍ နိုင်ငံရပ်ခြားမှာ ရောင်းမယ်ဆိုရင်တော့ သိန်းနဲ့ချီပြီး ရနိုင်ပါတယ်။ ဒီနှစ်အစောပိုင်းက ဟောင်ကောင် လေလံပွဲတစ်ခုမှာ ဒီကျောက်စိမ်းလက်ကောက်နဲ့ တူတဲ့ တစ်ကွင်းကို ရှစ်သိန်းလေးသောင်းနဲ့ ရောင်းချခဲ့ရတယ်'
လော့လန်သည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ တကယ်ပင် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ စတုရန်းမီတာ တစ်ရာရှိသော အိမ်အသစ်တစ်လုံးလျှင် ယွမ်တစ်ထောင်ခန့်သာ ကျသင့်သည့် ခေတ်တွင် သိန်းနှင့်ချီသော ဂဏန်းကို ကြားရခြင်းမှာ သူမ၏ စဉ်းစားဉာဏ်ထက် ကျော်လွန်နေသည်။
သူမ၏ လက်ထဲရှိ ပစ္စည်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ထိုအရာက ရုတ်တရက် တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ လေးလံသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤမျှ သေးငယ်သော အရာလေးသည် သိန်းနှင့်ချီ၍ တန်ဖိုးရှိနေသည်။ အကယ်၍ သူမတွင် သိန်းနှင့်ချီသော ငွေများရှိပါက ဘာကို စိုးရိမ်နေရတော့မည်နည်း။
လော့လန်မှာ အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်သွားကာ တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်မိသည်။ ထို့နောက် သူမကိုယ်သူမ ချက်ချင်း ပြန်ထိန်းလိုက်ပြီး မည်သူမျှ ကြည့်မနေကြောင်း သေချာစေရန် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ကာ ထိုတန်ဖိုးကြီး ပစ္စည်းကို ဆုပ်ကိုင်လျက် စက်ဘီးကို အိမ်သို့ အမြန် နင်းပြန်လာခဲ့သည်။
ဝင်းထဲသို့ ရောက်သောအခါ သူတစ်ပါး မြင်သွားပြီး မေးမြန်းခံရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမ အမြန် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် မိမိတို့ အကြောက်ဆုံးသော အရာများမှာ တကယ် ဖြစ်လာတတ်စမြဲပင်။ သူမ ဝင်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် တောင်ဘက်အိမ်မှ သမီးဖြစ်သူမှာ ထွက်လာပြီး သူမကို အမိအရ တွေ့သွားသည်။ ဤမိန်းကလေးမှာ အထဲမှ ချောင်းမြောင်း နားထောင်နေသည် ဖြစ်ရမည်။
“ဝိုး... လော့လန်၊ ဒီလောက်နောက်ကျမှ ဘယ်ကပြန်လာတာလဲ။”
“လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ယောက်ရဲ့ အိမ်ကပါ။”
“လက်ထဲမှာ ဘာကိုင်ထားတာလဲ။”
သူမအနေဖြင့် လျစ်လျူရှုထားနိုင်သော်လည်း ဒေါသများ ပေါက်ကွဲလာကာ ပြန်ပက်လိုက်သည်။
“ဒါက ရှင့်အလုပ်လား။ ကျွန်မတို့အိမ်ကိုပဲ အမြဲစောင့်ကြည့်နေတာလား။ ဘာလဲ ရှင့်အမေလိုပဲ ကျွန်မတို့ကို ဒုက္ခပေးဖို့ ကြံစည်နေတာလား။”
ထိုမိန်းမမှာ သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကြောင့် ခဏတာ ဆွံ့အသွားကာ ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိဖြစ်သွားသည်။ ဤယောက်မမှာ မထင်မှတ်ဘဲ နှုတ်သီးကောင်းလှသည်။ သူမ အရင်က သိမ်မွေ့ဟန် ဆောင်နေခဲ့ပုံပင်။
“ငါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နင်တို့ကို ဒုက္ခပေးဖို့ ကြံစည်နေလို့လဲ။ ငါ့ကို မဟုတ်မတရား လာမစွပ်စွဲနဲ့။”
“ကျွန်မတို့ကို ဒုက္ခမပေးချင်ရင် ဝေးဝေးမှာပဲ နေပါ။ ပရိယာယ်များတဲ့ အမေက မွေးထားတဲ့ သမီးကလည်း ဘယ်လိုမှ လူကောင်း မဖြစ်နိုင်ဘူး။”
သူမကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းပြီးနောက် လော့လန်မှာ ပြန်ပြောခွင့်ပင် မပေးဘဲ လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။ 'နင်က ငါ့ကို အနိုင်ကျင့်ရလွယ်တဲ့ လူလို့ထင်ပြီး နေ့တိုင်း စောင့်ကြည့်နေတာလား။ နင့်ကို သတိလက်လွတ်ဖြစ်အောင် ငါက လူကောင်းဟန် ဆောင်နေခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ နင့်ကို နင့်နေရာ နင်သိအောင် လုပ်ရမယ်၊ နင် ငါ့ကို တခြားကိစ္စတွေမှာ ဒုက္ခပေးမယ့်အစား ငါနဲ့ စကားများဖို့ကိုပဲ အာရုံစိုက်နေအောင် လုပ်ရမယ်'
အိမ်ရောက်သောအခါ ဤပစ္စည်းကို နေရာအနှံ့ ဝှက်ထားရသည်မှာ စိတ်မအေးနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။ အခန်းမှာ အလွန်သေးငယ်သဖြင့် သူမအနေဖြင့် ၎င်းကို အဝတ်ဗီရိုထဲတွင် သော်လည်းကောင်း၊ ခုတင်အောက် သို့မဟုတ် စားပွဲအောက်တွင် သော်လည်းကောင်းသာ ဝှက်ထားနိုင်သည်။
လော့လန် - 'စနစ်၊ ဒီပစ္စည်းကို ငါ့အတွက် သိမ်းထားပေးနိုင်မလား?'
စနစ် - 'အဲဒါအတွက် အမှတ်တွေ လိုပါတယ်'
လော့လန် - 'နင်ကတော့ အရာရာတိုင်းကို တွန့်တိုလွန်းတာပဲ'
စနစ် - 'သိမ်းမှာလား၊ မသိမ်းဘူးလား'
လော့လန် - 'သိမ်းမယ်'
သိမ်းဆည်းခအတွက် အမှတ်များ လိုအပ်သော်လည်း စနစ်၏ နေရာမှာ အလွန် လုံခြုံလှသည်။ အကယ်၍ သူမ ထိုနေရာတွင် ပစ္စည်းကို ဝှက်ထားပါက မည်သူမျှ ရှာတွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
လော့လန် - 'စနစ်၊ တကယ်လို့ နင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသလိုမျိုး၊ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ'
စနစ် - 'မင်း အဲဒီလို တွေးမိလိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားဘူး။ မင်းက တော်တော်လေး အကဲခတ်တတ်တာပဲ'
လော့လန် - 'ဒါဆို နင် ပျောက်သွားမှာလား'
စနစ် - 'မပျောက်ပါဘူး။ အကယ်၍ ငါ ထွက်သွားတော့မယ်ဆိုရင် မင်းကို အသိပေးမှာပါ။ ပြီးတော့..'
လော့လန် - 'ပြီးတော့ ဘာဖြစ်လဲ'
စနစ် - 'ဘာမှမဟုတ်တော့ပါဘူး။ မင်း သိဖို့ မလိုပါဘူး'
လော့လန် - "နင် ငါ့ကို ပြောပြရမယ်'
စနစ် - 'ဒါက မင်းနဲ့ မဆိုင်ဘူး'
လော့လန် - 'ဒါက ငါနဲ့ သေချာပေါက် ဆိုင်တယ်လို့ ထင်တယ်။ တကယ်လို့ နင်င် ငါ့ကို မပြောရင်၊ ငါ ဒီရှေးဟောင်းပစ္စည်းကို ယူပြီး ကျေးလက်တောရွာမှာ သွားပုန်းနေပြီး ဘာမှမလုပ်ဘဲ နေလိုက်မှာ။'
စနစ် - 'နောင်ကျရင် မင်း သိလာပါလိမ့်မယ်'
စနစ်က လော့လန် မကြာမီ သိလာလိမ့်မည်ဟုသာ ပြောဆိုခဲ့ပြီး တခြား ဘာမှ ထပ်မရှင်းပြတော့ပေ။ လော့လန်မှာ လျှို့ဝှက်ချက် များပြားလှသော ဤစနစ်ကို ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ပေ။ သူမ၏ ယုံကြည်ချက်ကိုသာ ဆုပ်ကိုင်ပြီး သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စများကိုသာ ဆက်လုပ်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ပစ္စည်းကို လုံလုံခြုံခြုံ ဝှက်ပြီးသောအခါမှသာ သူမ စိတ်အေးလက်အေး အိပ်ပျော်နိုင်တော့သည်။ နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် အရှေ့ဘက်အိမ်မှ သမီးဖြစ်သူ ရောက်လာသည်။ ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် သူမက တိုးတိုးလေး မေးမြန်းလိုက်သည်။
“မနေ့ညက တစ်ခုခု သွားဝယ်တာလား။ ခေါက်ဆွဲရှိလား။ နည်းနည်းလောက် ဝယ်ချင်လို့။”
“ခေါက်ဆွဲမရှိဘူး။ ဂျုံမှုန့်ဖြူ နှစ်ကျင်ပဲ ဝယ်ခဲ့တယ်။”
“ကျွန်မသမီးလေးက ဒီရက်ပိုင်း နေမကောင်းဖြစ်နေတာ၊ ကြက်ဥခေါက်ဆွဲနုလေးပဲ စားချင်တယ်လို့ ပူဆာနေလို့။ ကျွန်မ နှစ်ခါသွားဝယ်တာတောင် ဝယ်မရခဲ့ဘူး။”
“သမဝါယမဆိုင်မှာ သွားကြည့်လိုက်ပါဦး။ အဲဒီမှာ ရှိနိုင်ပါတယ်။”
“အဲဒီလိုပဲ လုပ်ရတော့မှာပေါ့" ထိုအမျိုးသမီးက ပြုံးလျက် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “မနေ့ညက ရှင် ကြိမ်းမောင်းလိုက်တာ တကယ်ကို အားရစရာပဲ။ ကျွန်မလည်း တောင်ဘက်အိမ်က အဲဒီမိန်းမကို လုံးဝ မကြိုက်ဘူး။ မနေ့ကပဲ သူနဲ့ စကားများထားသေးတယ်။ ဒီလမ်းလေးက ခဏလေး လျှောက်ရတာပေမဲ့ အရမ်း ပင်ပန်းဖို့ကောင်းတယ် မဟုတ်လား။ သူက ညစ်ပတ်တဲ့ ရေတွေကို စနစ်တကျ မသွန်ဘဲ အဝင်ဝမှာပဲ သွန်ချထားတာ။ နေ့တိုင်း ရွှံ့ဗွက်တွေချည်းပဲ။”
“အမေရော သမီးရော အတူတူပါပဲ။”
“ဒါနဲ့ ရှင်တို့ရွာမှာ ခေါက်ဆွဲလုပ်တဲ့နေရာ ရှိလား၊ ဒါမှမဟုတ် အနီးအနားက ရွာတွေမှာရော။”
“မိသားစုတစ်စုတော့ ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခုထိ လုပ်နေသေးလားတော့ မသိဘူး။”
“ရှင် အိမ်ကို ဘယ်တော့ ပြန်မှာလဲ။ ကျွန်မအတွက် နည်းနည်း စုံစမ်းပေးလို့ ရမလား။ ကလေးတွေကို သနားလို့ပါ။ သူတို့က လက်ဆွဲခေါက်ဆွဲတွေက မကောင်းဘူး၊ ခေါက်ဆွဲနုလေးပဲ စားချင်တယ်လို့ ပြောနေကြတာ။”
“ရပါတယ်၊ နောက်အပတ် အိမ်ပြန်ရင် စုံစမ်းပေးပါ့မယ်။ ဒါနဲ့ ဘယ်လောက်လောက် လိုချင်လို့လဲ။”
“ရသလောက် ဝယ်ခဲ့ပေးပါ။ အများကြီးဖြစ်သွားမှာ မစိုးရိမ်ပါဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အလုပ်ခွင်က လူတော်တော်များများလည်း လိုချင်နေကြတာ။”
“ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်မ သတိထားကြည့်ပေးပါ့မယ်။”
ထိုအမျိုးသမီးက သူမကို ပေးရန် ငွေအချို့ ထုတ်လိုက်သည်။ လော့လန်က လက်ယမ်းကာ ငြင်းလိုက်သော်လည်း တခြားအမျိုးသမီးက သူမ၏ လက်ထဲသို့ အတင်းထည့်ပေးခဲ့သည်။ ပစ္စည်းဝယ်ယူရန် အကူအညီတောင်းပါက ငွေပေးချေခြင်းမှာ သင့်တင့်သော ယဉ်ကျေးမှုပင် ဖြစ်သည်။ သူတစ်ပါးကို အကူအညီတောင်းပြီး ကုန်ကျစရိတ်ကို မပေးဘဲနေခြင်းမှာ မသင့်လျော်ပေ။
နံနက်တွင် သူမ အလုပ်ပြန်သွားခဲ့ရာ အိမ်၌ သူမတစ်ဦးတည်းသာ ရှိသဖြင့် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ နေ့လယ်စာအတွက် အိမ်ပြန်ရန် အစီအစဉ်မရှိဘဲ ထမင်းစားဆောင်တွင်သာ ခပ်မြန်မြန်စားပြီး ရုံးရှိ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် အိပ်စက်ရန် စဉ်းစားထားသည်။ သို့သော် နေ့လယ်တွင် နွမ်းနယ်နေသော ပုံစံရှိသည့် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး ဝင်လာခဲ့သည်။
လော့လန်က သူမအတွက် ရေတစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်သောအခါ ထိုအမျိုးသမီးမှာ ရုတ်တရက် ငိုကြွေးလေတော့သည်။ လော့လန်မှာ သူမကို မချော့ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
“မငိုပါနဲ့။ စိတ်ညစ်စရာရှိရင် ပြောပြပါ။ ဘာတွေဖြစ်နေလို့လဲ။ မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ ကမ္ဘာကြီး ပျက်မသွားပါဘူး။”
ထိုအမျိုးသမီးမှာ ရှုံ့မဲ့လျက် အလွန် ဝမ်းနည်းနေပုံရသည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ရုပ်ရည် သာမန်မျှသာ ဖြစ်ပြီး လူအုပ်ကြားထဲတွင် ရောနှောနေမည့် ပုံစံမျိုးဖြစ်သည်။
“ကျွန်မရဲ့ စေ့စပ်ထားသူက ကျွန်မကို လမ်းခွဲချင်နေလို့၊ သူ့ကို ဖျောင်းဖျပေးလို့ ရမလား။”
ဟင်? ဒါက တကယ့်ကို ထူးဆန်းပြီး အသစ်အဆန်း ဖြစ်ရပ်တစ်ခုပဲ။ ဒါက ဘယ်လိုခေတ်လဲ။ ဒါက လွတ်လပ်မှုကို တန်ဖိုးထားတဲ့ ခေတ်လေ။ လူတွေက လက်ထပ်ပြီးရင်တောင် ကွာရှင်းနိုင်ကြတာ။ မကြာသေးခင်ကတောင် ဇနီးမောင်နှံ အများအပြား လမ်းခွဲခဲ့ကြသေးတယ်။ ပြီးတော့ တစ်ယောက်ယောက်က ဆက်ဆံရေးကို ရှေ့ဆက်ဖို့ စိတ်မပါတော့ရင် စေ့စပ်မှုကို ဖျက်သိမ်းတာက ပုံမှန်ပါပဲ။
“ဟေ့... နားထောင်ပါဦး။ ဒီလောကမှာ ခြေသုံးချောင်းပါတဲ့ ဖားကို ရှာရတာ ခက်ချင်ခက်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ခြေနှစ်ချောင်းပါတဲ့ ယောက်ျားတွေကတော့ အများကြီးပါ။ အကယ်၍ သူက စိတ်မပါတော့ဘူးဆိုရင် ပိုကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ကိုပဲ ထပ်ရှာလိုက်ကြတာပေါ့။”
“ဟင့်အင်း၊ ကျွန်မက သူ့ကိုပဲ လိုချင်တာ။”
ကဲ... ကြည့်စမ်း၊ တကယ့်ကို ခေါင်းမာတဲ့လူပဲ။ လော့လန်က ရယ်မောလျက် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အိပ်ချင်စိတ်ပင် ပျောက်သွားတော့သည်။ သူမ ထိုအမျိုးသမီးနှင့်အတူ ထိုင်ကာ စကားပြောခဲ့ရာ ထိုအမျိုးသမီး၏ စေ့စပ်ထားသူမှာ ယခင်က အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုအခါ အခြေအနေကောင်းလာသဖြင့် သူမကို အထင်သေးကာ စေ့စပ်မှုကို ဖျက်သိမ်းလိုခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
“ရှင်တို့ စေ့စပ်ထားတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ။”
“အဲဒါ... အဲဒါက... ကျွန်မ...” အမျိုးသမီးက ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူမသည် ရိုးရှင်းသော မေးခွန်းကိုပင် မဖြေနိုင်ဘဲ လော့လန်၏ စူးစမ်းသော အကြည့်အောက်တွင် တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချလိုက်သည်။ “ကျွန်မတို့က စေ့စပ်ထားတာ မဟုတ်ပါဘူး။”
“ဒါဆို ရှင်တို့ရဲ့ ပတ်သက်မှုကို ဘယ်တုန်းက အတည်ပြုခဲ့ကြတာလဲ။”
“ဇန်နဝါရီ... ဖေဖော်ဝါရီ... မတ်လ...”
သူမ၏ စကားများမှာ မေးခွန်းထုတ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် လော့လန်မှာ စိတ်ပျက်သွားရသည်။ သူမက စကားထာဝှက်တမ်း ကစားနေတာလား။ နှစ်စမှ နှစ်ကုန်အထိ ရေတွက်နေတော့မှာလား။ ဆိုလိုသည်မှာ သူမတို့၏ ပတ်သက်မှုမှာ အတည်ပင် မဖြစ်သေးဘဲ သူမက ဤနေရာတွင် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော တိုင်တန်းမှုများ လာလုပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
“ရဲဘော်၊ ဒါက ကျွန်မတို့ ကူညီပေးနိုင်တဲ့ ကိစ္စမဟုတ်ဘူး။ အကယ်၍ ရှင်က အဲဒီလူကို တကယ်ကြိုက်တယ်ဆိုရင် ရှင့်ဘာသာ ရှင် လိုက်လို့ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက သဘောတူမတူဆိုတာကတော့ သူ့ရဲ့ ရွေးချယ်မှုပဲ၊ ကျွန်မတို့ ဝင်စွက်ဖက်လို့ မရဘူး။”
“ဒါပေမဲ့ အမျိုးသမီးအဖွဲ့ချုပ်ဆိုတာ အမျိုးသမီးတွေကို ကူညီပေးဖို့ မဟုတ်ဘူးလား။ ကျွန်မလည်း အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပဲလေ၊ ဒါကြောင့် ကူညီပေးဖို့ တောင်းဆိုနေတာ။”
“ကျွန်မတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က အခွင့်အရေး ချိုးဖောက်ခံရတဲ့ အမျိုးသမီးတွေကို ကူညီဖို့ပါ။ ဒီအခြေအနေက ကျွန်မတို့ရဲ့ လုပ်ပိုင်ခွင့်ထဲမှာ မပါဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ထွက်သွားပြီး ညာဘက်ကို ကွေ့သွားလိုက်ပါ။ ကျွန်မ နေ့လယ်စာ မစားရသေးလို့ ကန်တင်းကို သွားရဦးမယ်။ ထပ်စောင့်နေရင် ဟင်းရည်တောင် ကျန်မှာမဟုတ်တော့ဘူး။”
“ဒါပေမဲ့…”
လော့လန်က ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့တွေ မလုပ်ပါနဲ့တော့။ ဒါက တကယ်ပဲ ကျွန်မတို့နဲ့ မဆိုင်ပါဘူး။”
လော့လန်သည် စကားအရှည်မဆက်တော့ဘဲ ထိုအမျိုးသမီးကို ရုံးခန်းအပြင်သို့ တိုက်ရိုက် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ တကယ့်ကို ရယ်စရာကောင်းသော အခြေအနေပင်။ ရည်းစားထားသည့် ကိစ္စကို အမျိုးသမီးအဖွဲ့ချုပ်ထံ လာရောက် အကူအညီတောင်းနေသည်။ အကယ်၍ နှစ်ဦးသဘောတူ ချစ်ခင်တာမဟုတ်ဘဲ သူက စိတ်မပါတော့ဘူးဆိုရင် သူမက ဘာလုပ်ပေးနိုင်မှာလဲ။ သူမနဲ့ စကားများပြီး အချိန်ဖြုန်းနေမယ့်အစား အဲဒီယောက်ျားကိုပဲ နည်းလမ်းရှာပြီး ရဖို့ ကြိုးစားလိုက်တာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။
ဒါက ကိစ္စအသေးအမွှားလေးတစ်ခုလို့ သူမ ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ထိုနေ့ညနေ အလုပ်ဆင်းချိန်တွင် ထိုအမျိုးသမီး ပြန်ရောက်လာသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမသည် ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို အတင်းအကျပ် ဆွဲခေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုယောက်ျားမှာ သနား၍ သော်လည်းကောင်း သို့မဟုတ် သူမလောက် ခွန်အားမရှိ၍သော်လည်းကောင်း မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ စိတ်ပါပုံမရဘဲ ရုံးခန်းထဲသို့ အဆွဲခံလိုက်ရသည်။
တံခါးဝသို့ ရောက်သည်နှင့် ထိုအမျိုးသမီးက အော်လိုက်သည်။
“ရဲဘော်တို့၊ အမြန်လာကြပါဦး! ကျွန်မ သူ့ကို ခေါ်လာပြီ! သူ့ကို ကျွန်မနဲ့ လက်ထပ်ခိုင်းပေးကြပါ!”
အစ်မလျို၏ မျက်လုံးများ ပြူးသွားကာ အပြုံးကို မနည်းထိန်းထားရသည်။ ဤအမျိုးသမီးမှာ တကယ့်ကို ရဲတင်းလှသည်၊ ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို ဆွဲခေါ်လာပြီး လက်ထပ်ခိုင်းရန် တောင်းဆိုနေသည်။ အကယ်၍ ထိုလူက သူမကို လက်မထပ်ချင်ပါက အမျိုးသမီးအဖွဲ့ချုပ်ကို ခေါ်လာပြီး ဘာဖြစ်လာမည်ဟု မျှော်လင့်နေသနည်း။ အရပ်ဘက်ရေးရာဌာနဆီ တိုက်ရိုက် ဆွဲခေါ်သွားပါလား။ သို့သော် ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးမှာ မည်သည့် စာရွက်စာတမ်းမှ ရနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။