အခန်း (၅၂)

လော့လန် စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ထိုယောက်ျားကို သူမ သိနေကြောင်း ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားသည်။ သူတို့ မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားကြရာ ထိုလူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် အနေခက်သွားသည်။

သူက ဟိုမျက်နှာသေနဲ့လူရဲ့ လက်ထောက် မဟုတ်ဘူးလား။ သူမ သူ့ကို ဆေးလိပ်တွေ အများကြီး ပေးခဲ့ဖူးသလို၊ မနေ့ညကတင် သူ အဲဒီမျက်နှာသေနဲ့လူရဲ့ ဆူပူကြိမ်းမောင်းတာ ခံနေရတာကို သူမ ကြားခဲ့သေးသည်။

“အဲ... ဒါက ရှင့်ရဲ့...”

ထိုလူက လက်ကာပြရင်း အမြန်ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော့်မှာ သူနဲ့ ဘာပတ်သက်မှုမှ မရှိပါဘူး။ အထင်မလွဲပါနဲ့။”

သူတို့သည် များသောအားဖြင့် ညဘက်တွင်သာ တွေ့ဆုံလေ့ရှိပြီး အလင်းရောင် အနည်းငယ်ရှိသော်လည်း မှောင်နေတတ်သည်။ ယခုမူ အမှောင်မကျမီတွင် သူ့ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့ရပြီဖြစ်သည်။ သူသည် မထင်မှတ်ဘဲ ချောမောသူဖြစ်ပြီး အသားအရေ ဖြူကာ သူ့ကို ဆွဲခေါ်လာသည့် အမျိုးသမီးထက်ပင် ပို၍ ဖြူဝင်းနေသည်။

ခွန်အားကြီးပုံရသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ချောမောသော ယောက်ျားတစ်ဦးကို ဆွဲခေါ်လာသည်ကို ကြည့်ရသည်မှာ ရယ်စရာကောင်းလှသည်။ လော့လန်က ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားရင်း သူ့ကို ပို၍ အထင်ကြီးသွားမိသည်။ သူသည် အရည်အချင်းရှိသူဟု သူမ ကြားထားသော်လည်း ဤအမျိုးသမီး ဆွဲခေါ်ရာသို့ ပြန်မချဘဲ လိုက်ပါလာခြင်းမှာ သူသည် ဆိုးသွမ်းသောသူ မဟုတ်ကြောင်း ပြသနေသည်။

သူက သူမနှင့် ဝေးဝေးသို့ အမြန်ဖယ်လိုက်ရာ ထိုအမျိုးသမီးမှာ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

“ဘယ်သူက ငါတို့ မပတ်သက်ဘူးလို့ ပြောတာလဲ။ ရှင်က ကျွန်မရဲ့ ရည်းစားပဲ။ ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ကြမှာ။”

“မင်း အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောမနေနဲ့။ ငါက ဘယ်တုန်းက မင်းရည်းစား ဖြစ်သွားလို့လဲ။ မင်းအိမ်မှာ ထမင်းအနည်းငယ် စားခဲ့ရုံနဲ့ ငါ့ကို ချည်နှောင်ထားလို့ရမယ် ထင်နေတာလား။ ထမင်းဖိုး ပေးမယ်လို့ ငါပြောပြီးသားပဲ။ အဲဒါ မလုံလောက်သေးဘူးလား။”

“အဲဒါ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မက ထမင်းဖိုးကို မလိုချင်ဘူး။ ရှင် ကျွန်မကို လက်ထပ်တာပဲ လိုချင်တာ။”

ထိုလူက ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။ “ငါ တစ်သက်လုံး တစ်ယောက်တည်းပဲ နေသွားမယ်၊ မင်းကိုတော့ လုံးဝ လက်မထပ်နိုင်ဘူး။ ဒီစိတ်ကူးကို လက်လွှတ်လိုက်တော့။”

ထိုလူ၏ မျက်နှာမှာ အရှက်ရမှုကြောင့် နီရဲနေပြီး လက်ရှိ အခြေအနေက သူ့ကို သိက္ခာကျစေသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ သူသည် ဒေါသအလျောက် ပြင်းထန်သော စကားများကို ပြောလိုက်ကာ ငြင်းခုံရန် နေရာပင် မချန်ထားတော့ပေ။ ထိုအမျိုးသမီး မျက်နှာပျက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါမှ သူ၏ လေသံကို အနည်းငယ် ပြန်လျှော့လိုက်သည်။

“ကျန်းထျန်ထျန်၊ ငါ ရှင်းရှင်းပဲ ပြောမယ်။ ငါတို့ကြားမှာ တစ်ခုခုဖြစ်လာဖို့ ဘာဖြစ်နိုင်ချေမှ မရှိဘူး။ ဒီလိုမျိုးတွေ ဆက်မလုပ်ပါနဲ့တော့။ မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လူရယ်စရာ ဖြစ်အောင် လုပ်နေတာပဲ ရှိမယ်။”

“အူး..ဝူး..” အမျိုးသမီးက ငိုယိုလျက် ပြောလိုက်သည်။ “မာထျန်းလျန်၊ ရှင် တကယ် ရက်စက်တာပဲ။”

လော့လန် ဝင်မစွက်ဖက်ရသေးမီမှာပင် မာထျန်းလျန်က ထိုအမျိုးသမီးကို ပြန်လွှတ်နိုင်ခဲ့သည်။ သူတို့ တစ်နေ့တာ အလုပ်သိမ်းချိန်တွင် ထိုအမျိုးသမီး ထွက်သွားသည်နှင့် ထိုလူလည်း အမြန် ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။ သူမ အပြင်သို့ ရောက်ချိန်တွင် နှစ်ယောက်လုံးကို မမြင်ရတော့ပေ။

ထိုနေ့ညနေတွင် သူမသည် ကျိုးချင်းရှန်အတွက် အစားအသောက်များ ယူသွားရန် စီစဉ်ထားသည်။ အေးစက်သော ဆောင်းရာသီတွင် သူတို့ စားစရာဟူ၍ အာလူး၊ မုန်လာဥနှင့် ဂေါ်ဖီထုပ်သာ ရှိသည်။ အပြောင်းအလဲလေး ဖြစ်သွားစေရန်နှင့် အရသာရှိသော အစားအစာဖြင့် သူတို့၏ နာကျင်နေသော စိတ်နှလုံးများကို နှစ်သိမ့်ပေးနိုင်ရန် သူမ တွေးတောလိုက်သည်။

သူမသည် ချဉ်ဖတ်ကြော်ရန် ဝက်ဆီအိုးကို ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ဘယ်နေရာမှ ရှာမတွေ့ပေ။ ယောက္ခမဖြစ်သူက ဝက်ဆီ ကုန်သွားပြီဟု ပြောခဲ့သည်ကို သူမ ရုတ်တရက် သတိရလိုက်သည်။ ဤလအတွက် သူမတွင် ပုလင်းထဲ၌ ဟင်းချက်ဆီ အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့ပြီး လကုန်အထိ မနည်း ချွေသုံးရမည်ဖြစ်သည်။

လော့လန် - 'စနစ်၊ ဝက်ဆီ တစ်ကျင် လောက် လဲပေးစမ်းပါ။'

စနစ် - 'ရပါပြီ။ အမှတ်တွေကို နှုတ်လိုက်ပါပြီ။ အိမ်ရှင်၊ ဒီနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေအရ မင်းနဲ့ အဲဒီလူက ပိုပြီး ရင်းနှီးသွားကြပြီပဲ။ နောက်ထပ် ခြေလှမ်းအတွက် စဉ်းစားနေပြီလား'

လော့လန် - 'အရင်ဆုံး စောင့်ကြည့်ရဦးမယ်။ သင့်တော်တဲ့ အချိန်ကို စောင့်ရမယ်'

ဝက်ဆီဖြင့် ချဉ်ဖတ်ကို ဆီသတ်ကြော်လိုက်ရာ အလွန်ပင် မွှေးကြိုင်လှသည်။ ဝက်ဆီကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး ပြဿနာ အရှာမခံလိုသဖြင့် သူမ ရက်ရက်ရောရောပင် အသုံးပြုလိုက်သည်။ ချဉ်ဖတ်၊ အာလူးနှင့် ခေါက်ဆွဲနုများ အိုးထဲမှ ထွက်လာသောအခါ အလွန်မွှေးကြိုင်သဖြင့် သူမ သွားရည်ပင် ကျမိသည်။

အဓိက ဟင်းကိုတော့ အလွန်အကျွံ မပြင်ဆင်နိုင်သဖြင့် ပြောင်းဖူးမုန့်အချို့ကို ပေါင်းလိုက်သည်။ သူမ စိတ်တိုင်းကျ ပြင်ဆင်ပြီးနောက် ကျိုးချင်းရှန်ကိုလည်း လျစ်လျူမရှုလိုသဖြင့် သူ့အကြောင်းကို တွေးတောနေမိသည်။ မကြာသေးမီက သူမ၏ အစားအသောက် စားချင်စိတ်မှာ အလွန်ကောင်းနေပြီး ဟင်းချက်နေစဉ်တွင် ဗိုက်ထဲမှ တဂွီဂွီ မြည်နေခဲ့သည်။

သူမသည် အစားအသောက်ကို အလွန်အမင်း ကျေနပ်စွာ စားသုံးလိုက်သည်။ ဟင်းက အလွန်ပင် အရသာရှိလှပြီး ယခင်က စားဖူးသမျှထက် ပိုကောင်းနေသလိုပင်။

တောင်းတစ်လုံးကို ဆွဲလျက် စက်ရုံသို့ သွားခဲ့ရာ ကျိုးချင်းရှန်မှာ ယခင်က ဟောင်းနွမ်းနေသော ဂိုဒေါင်အလွတ်တစ်ခုထဲတွင် ပိတ်လှောင်ခံထားရသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ ရောက်သွားချိန်မှာပင် အပြင်သို့ ထွက်လာသော လူတစ်ယောက်နှင့် ဆုံခဲ့သည်။

သူမကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ထိုလူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း နီမြန်းသွားကာ ယနေ့ညနေက ဖြစ်ရပ်အတွက် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။ သူ ဘာမှမပြောသလို လော့လန်ကလည်း စကားအများကြီး မပြောပေ။ သူတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး နားလည်မှုဖြင့် ဘေးချင်းယှဉ် ကျော်ဖြတ်သွားခဲ့ကြသည်။

သူက ညွှန်ကြားချက် ပေးထားလားတော့ မသိသော်လည်း ယနေ့တွင် တံခါးမှာ ပုံမှန်ထက် ပိုချောမွေ့စွာ ပွင့်သွားခဲ့သည်။ စက်ရုံညွှန်ကြားရေးမှူးက စားသောက်ရင်း ချီးကျူးလိုက်သည်။

“ဒီမနက်ကတော့ နံနက်စာအတွက် မှိုတက်နေတဲ့ မုန့်ပြားတွေပဲ စားခဲ့ရတာ။ မင်း နေ့တိုင်း လာမပို့ရင်တော့ ငါ တောင့်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”

“ရှေ့ဆက်မယ့် အစီအစဉ်တွေအတွက် ဆွေးနွေးပြီးပြီလား။”

သူမ၏ အကြည့်မှာ ကျိုးချင်းရှန်ထံတွင်သာ ရှိနေပြီး ဒဏ်ရာရထားခြင်း ရှိမရှိ စစ်ဆေးနေသည်။ သူ၏ အကျီမှာ စုတ်ပြဲမနေသော်လည်း လမ်းလျှောက်ပုံမှာ ထူးဆန်းနေသဖြင့် အရိုက်ခံထားရပုံ ရသည်။

“ကိုယ် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ကျန်းမာပါတယ်။ ဒါက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။”

စက်ရုံညွှန်ကြားရေးမှူးက ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ “ဒါတွေအားလုံးက ငါ့ကြောင့်ပါ။ ဟင်းး ငါက မင်းတို့ကို ဒုက္ခပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားပြီ။ ကံကောင်းတာက ငါ့ကို မကြာခင် လယ်လုပ်တဲ့ဖက်ကို ပို့တော့မှာ။ မင်းသာ အဲဒီလူနဲ့ လေသံလေး နည်းနည်း လျှော့ပြောနိုင်ရင် သူ မင်းကို လွှတ်ပေးကောင်း လွှတ်ပေးလိမ့်မယ်။”

ကျိုးချင်းရှန်၏ အခြေအနေမှာ ထိုလူ၏ စကားတစ်ခွန်းအပေါ်တွင်သာ မူတည်နေသဖြင့် အန္တရာယ်ရှိသော အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။ သို့သော် ထိုလူ၏ ပစ်မှတ်မှာ ကျိုးကျွင်းဖန် ဖြစ်နေပြီး အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူသည် မည်သည့်အခါမျှ နောက်ဆုတ်မည် မဟုတ်ပေ။

“ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်” ကျိုးချင်းရှန်က အပြစ်မကင်းသကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်။ “မိသားစုကိစ္စတွေထဲ မင်းကိုပါ ဆွဲထည့်လိုက်မိလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။ ပြောင်းရွှေ့ပြီးရင် အားလုံးကို ကိုင်တွယ်နိုင်မယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ အခြေအနေတွေ ပြောင်းလဲသွားတာက ကိုယ် အခက်တွေ့သွားတယ်။”

“တောင်းပန်တာတွေ ရပ်လိုက်ပါတော့၊ ကျွန်မ အဲဒါတွေကို မကြားချင်ဘူး။”

အိမ်ထောင်ရေးတွင် ဒုက္ခရောက်ချိန်၌ ထွက်ပြေးသူ သို့မဟုတ် အတူတကွ ရင်ဆိုင်သူဟူ၍ နှစ်မျိုးရှိသည်။ သူမသည် နောက်တစ်ခုကို ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး အရုဏ်တက်ချိန်ကို စောင့်မျှော်ရင်း သူ့ကို ကူညီပံ့ပိုးပေးနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ထားသည်။

ဆေးအချို့ကို ပေးခဲ့ပြီးနောက် သူမသည် အပြင်သို့ ထွက်ကာ နံရံအနီးတွင် စောင့်နေလိုက်သည်။ မကြာမီ ထိုလူ ပေါ်လာခဲ့ပြီး အမှောင်ထုထဲတွင် သူတို့ကြားရှိ အနေခက်မှုများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“ရှင် အဲဒီရွှီဆိုတဲ့လူကို ရှင်းဖို့ စိတ်ကူးထားတာလား။”

“မင်းကရော မလုပ်ချင်ဘူးလား။” သူက သူမ၏ စကားထောင်ချောက်ထဲ မကျစေရန် ပြန်မေးလိုက်သည်။

“သူက အခု အာဏာရှိတဲ့ နေရာမှာ ရှိနေတာ။ သူ့ကို ဖြုတ်ချဖို့ဆိုရင် ကိစ္စကြီးတစ်ခုနဲ့ ဖြုတ်မှရမယ်။”

“အဲဒီမိန်းမက သူနဲ့ ပတ်သက်နေတာလား။”

“သူနဲ့မောင်နှမဝမ်းကွဲပဲ။”

ဒါဆိုလျှင်တော့ အဓိပ္ပာယ်ရှိသွားပြီ။ သူ မနှစ်သက်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သူ့ကို အမျိုးသမီးအဖွဲ့ချုပ်အထိ ဆွဲခေါ်သွားခြင်းကို သူ ခံမည်မဟုတ်ပေ။ စောစောက သူ၏ မျက်နှာ နီမြန်းသွားခြင်းမှာ သူ၏ စိတ်ပျက်မှုကို ပြသသည့် သက်သေပင် ဖြစ်သည်။

“မင်း ပြင်ဆင်ပြီးပြီလား။ သူ့ကို လူသိရှင်ကြား ဖြုတ်ချဖို့အတွက် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ခြေလှမ်းလှမ်းရလိမ့်မယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ မင်းအတွက် အခွင့်အလမ်းတွေ ပွင့်လာနိုင်တယ်။”

“ရှင့်မှာလည်း ရည်ရွယ်ချက်ရှိနေတာပဲ၊ ဒါကြောင့် ကျွန်မကို ကျေးဇူးပြုနေသလိုမျိုး လာမလုပ်နဲ့။ ကျွန်မတို့က အပြန်အလှန် အကျိုးရှိဖို့ ပူးပေါင်းကြတာပဲ။ အကယ်၍ ကျွန်မ သူ့ကို ဖြုတ်ချဖို့ ကူညီပေးရင် ကျွန်မအတွက် ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ။”

“ကျိုးချင်းရှန်ရဲ့ ကိစ္စက ကိစ္စအကြီးကြီး မဟုတ်ပါဘူး။ စကားပြောပေးရုံတင်။ အခု ရွှီက သူ့ကို တမင် ပစ်မှတ်ထားနေတာ။ အကယ်၍ သူ့ကို ဖြုတ်မချနိုင်ရင် မင်းလည်း ဘယ်တော့မှ စိတ်အေးရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ မင်းနဲ့အတူ စွန့်စားဖို့ အသင့်ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်း အသေးစိတ် အစီအစဉ်ကို ငါ့ကို ပြောပြရမယ်။”

သူ၏ စကားမှာ ရှင်းလင်းလှသည်… သူတို့နှစ်ဦးလုံးမှာ တူညီသော ရန်သူကို ပစ်မှတ်ထားနေကြသည်။ သို့သော် သူ အကောင်အထည်မဖော်မီ အစီအစဉ်မှာ ထိရောက်မှုရှိမရှိ သေချာစေရန် လိုအပ်သည်။

“သူလျှို။”

“သက်သေကရော။”

“နိုင်ငံခြားဘာသာနဲ့ ရေးထားတဲ့ စာတွေ။”

“မင်း နိုင်ငံခြားဘာသာစကား တတ်တဲ့သူကို သိလို့လား။ သူတို့က တကယ် တတ်ကျွမ်းဖို့ လိုမယ်နော်။ အပျော်တမ်းလူတွေ လုပ်ပြီး ပြဿနာတက်တာမျိုး ငါ မလိုချင်ဘူး။ ပြီးတော့ အဲဒီစာတွေကို သူ့အိမ်ထဲ ဘယ်လို ထည့်ဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ။”

“အဲဒါကို ရှင် စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အချက်ပြမှုကို စောင့်ပြီး လူတွေခေါ်ပြီး လာရှာရုံပဲ။ သင့်တော်တဲ့ နေရာကို ရောက်တဲ့အခါ ကျွန်မ အချက်ပြလိုက်မယ်။”

“မင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောလို့၊ ငါ ရှာလို့ ဘာမှမတွေ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။”

“ရှင်က တော်တော် ကြောက်တတ်တာပဲ။ ဒါဆို ဘာလို့ ပြန်ခုခံနေသေးတာလဲ။ သူ့မျက်စိအောက်မှာတင် လုပ်လိုက်ရုံပဲ။ အကယ်၍ သူက သူ့ဝမ်းကွဲညီမနဲ့ ရှင့်ကို လက်ထပ်စေချင်ရင်လည်း လက်ထပ်လိုက်လေ။ အမျိုးတွေ ဖြစ်သွားရင် သူ ရှင့်ကို လေးစားလာလိမ့်မယ်။”

“သောက်ကျိုးနည်း... ငါ အဲဒီမိန်းမကို လက်ထပ်မယ့်အစား တစ်ယောက်တည်းပဲ နေလိုက်မယ်။ ကောင်းပြီလေ၊ မင်းရဲ့ အစီအစဉ်အတိုင်းပဲ ငါ လိုက်လုပ်မယ်။”

“ကျွန်မ အချက်ပြတာကို စောင့်ပါ။”

အခြေခံအုတ်မြစ် ချမှတ်ပြီးသည်နှင့် သူမ၏ လှုံ့ဆော်မှုများမှာ ချက်ချင်းပင် ထိရောက်သွားခဲ့သည်။ အားကောင်းသော အတွင်းလူတစ်ဦး ရှိနေသဖြင့် သူမ၏ အစီအစဉ်အား အကောင်အထည်ဖော်ရန် အခြေအနေကောင်းများ ရရှိသွားပြီဖြစ်သည်။ စနစ်က နိုင်ငံခြားဘာသာဖြင့် ရေးထားသော စာနှစ်စောင်ကို လဲလှယ်ပေးခဲ့သည်။ ထိုစာများတွင် ထိုလူကို ချီးမွမ်းထားပြီး နိုင်ငံရပ်ခြား ဘဏ်တစ်ခုရှိ သူ၏ အကောင့်ထဲတွင် ငွေမည်မျှ အပ်နှံထားကြောင်းနှင့် သူ နိုင်ငံခြားသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုနှင့် လှပသော ဘဝကို ရရှိစေရမည်ဟု ကတိပေးထားသည်။

စာများ အသင့်ဖြစ်သောအခါ သူမသည် စာတို့ကို လက်ဖြင့် ချေမွလိုက်သည်။ အချိန်နှောင်းနေပြီဖြစ်သဖြင့် သူမသည် မနက်ဖြန်တွင် ထိုသူခိုးကို ဆက်သွယ်ကာ ထိုစာများကို တိတ်တဆိတ် ထည့်နိုင်မည့် နည်းလမ်းကို ရှာခိုင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထိုညတွင် သူမ စိတ်အေးလက်အေး အိပ်ပျော်သွားခဲ့သော်လည်း နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် သူမ၏ အစ်ကိုကြီးမှာ ထိတ်လန့်တကြား ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။ သူမ မမေးရသေးမီမှာပင် သူက အခြေအနေကို ဖွင့်ပြောလိုက်သည်။

“လန်အာ၊ ကျွင်းဖန် နေမကောင်းဖြစ်နေတယ်။ သူ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောပြီး သတိလစ်သွားတယ်။”

“သူမ အခု ဘယ်မှာလဲ။”

“နင့်ရဲ့ ယောက္ခမက ငါ့ဆီ လာရှာတာ။ ငါ သူမကို မြို့ပြဆေးရုံကို အဖွဲ့ရဲ့ လှည်းနဲ့ ညတွင်းချင်း ပို့လိုက်တယ်။”

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် လော့လန်သည် အကျီဝတ်ကာ ဖိနပ်လဲပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

“ဆရာဝန် ကြည့်ပြီးပြီလား။ သူတို့ ဘာပြောလဲ။”

“သူတို့ ဘာမှ ရှာမတွေ့ဘူး။ ကျွင်းဖန်က အခုထိ နိုးမလာသေးဘူး။ နင့် ယောက္ခမကတော့ စိတ်မအေးနိုင် ဖြစ်နေတယ်။ နင် သွားပြီး သူတို့ကို တစ်ခုခု ပြောပေးဦး။ ဆရာဝန်ကတော့ သူမကို ပိုကြီးတဲ့ ဆေးရုံကို ပြောင်းဖို့ အကြံပေးနေတယ်။”

ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရုတ်တရက်ကြီး ဒီလိုဖြစ်သွားရတာလဲ။ သူမ ရုတ်တရက်ကြီး ဖျားသွားတာလား။ လော့လန်သည် သူမတွင်ရှိသမျှ ငွေအားလုံးကို ယူကာ သူမကို ပိုကြီးသော ဆေးရုံသို့ ပြောင်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ လမ်းခရီးတွင် သူမသည် စနစ်ကို ရုတ်တရက် သတိရလိုက်သည်။ စနစ်တွင် ဆေးကောင်းများ ရှိသည်။

“နင် စစ်ဆေးပေးလို့ ရမလား။ ကျွင်းဖန်က ရုတ်တရက် သတိလစ်သွားပြီး နိုးမလာဘူး။ တကယ်လို့ ဆေးရုံကြီးတွေမှာလည်း မပျောက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။”

စနစ် - 'ငါ အဲဒါကို မလုပ်ပေးနိုင်ဘူး'

'ဘာ? မလုပ်ပေးနိုင်ဘူး ဟုတ်လား?' သူမ တစ်လမ်းလုံး စိုးရိမ်ပူပန်ခဲ့သော်လည်း ဆေးရုံသို့ ရောက်သောအခါ ကျိုးကျွင်းဖန်မှာ နိုးနေပြီဖြစ်သည်။ တစ်ချိန်က ပါးပြင်လေးများ နီမြန်းနေခဲ့သော မိန်းကလေးမှာ ယခုအခါ မျက်နှာတွင် သွေးမရှိသကဲ့သို့ ဖြူဖျော့နေသည်။ လော့လန် ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။

လော့လန် အနားသို့ အမြန်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။ “မငိုပါနဲ့၊ မငိုပါနဲ့။ နိုးလာပြီဆိုတော့ ကောင်းတာပေါ့။ တစ်ခုခု နေမကောင်းတာ ရှိသေးလား။ ဆရာဝန် စစ်ပြီးပြီလား။”

အမေကျိုးက ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ “စစ်ပြီးပြီ၊ အားလုံး ပုံမှန်ပါပဲတဲ့။ အခု သူတို့ ဆေးရုံက ဆင်းခိုင်းနေပြီ။”

ဒါက ထူးဆန်းလှသည်။ လော့လန်၏ မျက်နှာမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည်။ ခဏလေးအတွင်းမှာ သတိလစ်သွားပြီး အခုကျတော့ ရုတ်တရက်ကြီး ပြန်ကောင်းသွားပြန်ပြီ။ ဘယ်သူကများ လာနောက်နေတာလဲ။ သူမ ကျိုးကျွင်းဖန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများမှာ မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်နေသော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောပေ။

“ကျွင်းဖန်၊ သတိမလစ်ခင်မှာ တစ်ခုခု ခံစားခဲ့ရတာ ရှိလား။ တစ်ခုခု မှားနေသလိုမျိုးလေ။”

“ယောက်မ...” ကောင်မလေးက ခေါ်လိုက်သည်။ မျက်ရည်များမှာ ပုလဲကုံး ပြတ်ကျသကဲ့သို့ စီးကျလာသည်။ လော့လန်မှာ ဘာတွေဖြစ်နေသည်လဲဟု သိချင်စိတ် ပြင်းပြနေမိသည်။ သူ ဘာကြောင့် ဒီလောက် လျှို့ဝှက်နေရတာလဲ။

'သူမ ပြန်ပေးဆွဲခံခဲ့ရတာလား? ဒါမှမဟုတ် စကားမပြောအောင် ဓားနဲ့ ခြိမ်းခြောက်ခံထားရလို့လား?'

ကျိုးကျွင်းဖန်သည် သူမ၏ မိခင်ဖြစ်သူကို တစ်လှည့်၊ သူမ၏ အစ်မနှင့် လော့လန်၏ အစ်ကိုဖြစ်သူကို တစ်လှည့် ကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံနေသော်လည်း တစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။

လော့လန်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို နားလည်သွားပုံရပြီး လူတိုင်းကို အပြင်သို့ ထွက်သွားရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ ထိုအခန်းမှာ လူနာအများသုံး ဆေးရုံခန်းဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ကျိုးကျွင်းဖန် တစ်ဦးတည်းသာ ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ၏ မိသားစုဝင်များ ထွက်သွားပြီး တံခါးပိတ်လိုက်သောအခါ အခန်းထဲတွင် သူတို့နှစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

"ပြောပါဦး... ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ"

ကျိုးကျွင်းဖန်၏ မျက်ရည်များမှာ ထပ်မံစီးကျလာပြန်သည်။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူမ စကားစပြောလာခဲ့သည်။

"သူ ညီမကို လာရှာတယ်"

"ဘယ်သူလဲ"

"အဲဒီလူလေ။ သူက ညီမကို မြို့ကို ပြန်လာသင့်တယ်လို့ ပြောတယ်။ ပြီးတော့ သူကပဲ စာရွက်စာတမ်းကိစ္စတွေကို ကူညီပေးမယ်တဲ့။ အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် ညီမအစ်ကို ဘယ်တော့မှ လွတ်လာမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ပြောတယ်"

"သူ နင့်ကို ခြိမ်းခြောက်တာလား"

"ယောင်းမ... ညီမ ဘာလုပ်ရမလဲ"

"ဒါဆို နင် ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး သတိမေ့သွားတာလဲ"

"ညီမ ကြောက်သွားလို့ပါ။ နောက်တော့ အမေက အပြင်ကနေ ညီမကို လှမ်းခေါ်တဲ့အချိန်မှာ သူက ညီမပါးစပ်ကို ပိတ်ထားလိုက်တယ်။ ညီမ အရမ်းထိတ်လန့်သွားပြီး အသက်ကို အောင့်ထားမိရာကနေ သတိမေ့သွားတာ"

"ဒါဆို... နင် သူ့အပေါ်မှာ ခံစားနေရတာက ကြောက်တာပေါ့၊ ဟုတ်လား"

ကျိုးကျွင်းဖန်က ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ ထိုလူအကြောင်းကို စဉ်းစားမိရုံနှင့်ပင် သူမ တုန်လှုပ်နေမိသည်။ ထိုလူက သူမ၏ မိသားစုကို မပြောရန် ခြိမ်းခြောက်ထားခဲ့သဖြင့် သတိမေ့သွားသည့်တိုင်အောင် သူမ၏ မိခင်ကို ပြောပြရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ မိခင်မှာလည်း နေမကောင်းဖြစ်နေသူမို့ စိတ်မပူစေချင်ပေ။ သို့သော် သူမ အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ အခြေအနေကိုလည်း သူမ သိရှိထားသည်။ အကယ်၍ ထိုလူကသာ သူမအစ်ကိုကို ဆက်ပြီး ပစ်မှတ်ထားနေမည်ဆိုလျှင် မည်သို့လုပ်ရမည်နည်း။

"စိတ်မပူနဲ့၊ အားလုံးကို ငါပဲ ဖြေရှင်းလိုက်မယ်" လော့လန်က သူမကို စိတ်ချစေရန် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့... ယောက်မ တကယ်လုပ်နိုင်ပါ့မလား။ အဲဒီလူက အာဏာရှိတဲ့သူလေ။ မြို့ထဲမှာ ဘယ်သူကများ သူ့ကို ရန်စရဲမှာမို့လို့လဲ" ကျိုးကျွင်းဖန်က မဝံ့မရဲဖြင့် မေးလိုက်သည်။

လော့လန်က သူမ၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "လျှောက်ပြောမနေနဲ့တော့။ နင့်စာသင်တဲ့ကိစ္စကိုပဲ အာရုံစိုက်စမ်းပါ။ တခြားဘာကိုမှ စိတ်မပူနဲ့"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

ကျိုးကျွင်းဖန်မှာ အပြစ်ကင်းစင်လွန်းသဖြင့် ထပ်မံ၍ မေးခွန်းမထုတ်တော့ပေ။ သူမ၏ ယောက်မက စိတ်ပူရန် မလိုကြောင်း ပြောလိုက်သဖြင့် သူမ တကယ်ပင် စိတ်သက်သာရာရသွားကာ အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ယုန်ကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ နီမြန်းနေခဲ့သည်။