အခန်း (၅၃)

အမေကျိုး အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာသောအခါ သူမ၏ သမီးဖြစ်သူမှာ စိတ်သက်သာရာရသွားပုံပေါ်ပြီး ငိုမနေတော့ဘဲ ဗိုက်ဆာသဖြင့် တစ်ခုခုစားချင်ကြောင်း ပြောနေခဲ့သည်။ အမေကျိုးသည် သူမ၏ ချွေးမဖြစ်သူက မည်သည့်နည်းလမ်းကို သုံးခဲ့သည်ဆိုသည်ကို မမေးတော့ပေ။ သူမ၏ ကလေးလေး အဆင်ပြေသွားသည်ကို မြင်ရရုံနှင့်ပင် ကျေနပ်နေခဲ့သည်။

"ဒီမှာ ခဏစောင့်နေ၊ အမေ သမီးအတွက် အရသာရှိတာလေး တစ်ခုခု သွားလုပ်ပေးမယ်"

သူမ၏ သမီးဖြစ်သူ စိတ်ကြည်လင်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ အမေကျိုးသည် ဆေးရုံမှ အလောတကြီး မဆင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဆရာဝန်၏ အကြံပြုချက်အတိုင်း နောက်ထပ်တစ်ရက် စောင့်ကြည့်ပြီး မနက်ဖြန်မှ အဆင်ပြေလျှင် ဆင်းရန် စဉ်းစားလိုက်သည်။ သူမသည် သမီးဖြစ်သူအတွက် ထမင်းချက်ရန် အိမ်သို့ ပြန်သွားခဲ့ပြီး လော့လန်ကိုမူ အလုပ်သို့ သွားခွင့်ပြုလိုက်သည်။

"အမေပဲ ကြည့်ထားလိုက်မယ်၊ စိတ်မပူနဲ့"

"ဟုတ်ကဲ့၊ ဒါဆို ကျွန်မ အရင်သွားတော့မယ်။ တစ်ခုခုလိုရင် ဖုန်းဆက်လိုက်နော်"

သူတို့၏ လုပ်ငန်းခွင်တွင် ဖုန်းရှိသဖြင့် ဆက်သွယ်ရန် လွယ်ကူလှသည်။

ရွှီဟုန်ပင်းသည် သူတို့ကို အကြီးအကျယ် ဖိအားပေးနေခဲ့ပြီး အခြေအနေမှာ တင်းမာနေခဲ့သည်။ ရွှီဟုန်ပင်း သို့မဟုတ် သူတို့မိသားစု၊ တစ်ဖက်ဖက်က ဒုက္ခရောက်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။ သူတို့မှာ ချောက်ကမ်းပါး အစွန်းတွင် ရပ်နေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေခဲ့ကြသည်။

နံနက်ပိုင်းတွင် ညွှန်ကြားရေးမှူးလျို ရောက်မလာသောအခါ လော့လန်သည် မာထျန်းလျန်ကို သွားမရှာမီ အစ်မလျိုနှင့် စကားစမြည် ပြောနေခဲ့သည်။ သူတို့သည် နေ့ခင်းဘက်တွင် လူသူကင်းဝေးသော နေရာတစ်ခု၌ တွေ့ဆုံခဲ့ကြပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ကျောချင်းကပ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်နေကြသည်။ ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် ဖြတ်သွားဖြတ်လာသူများက သူတို့ စကားပြောနေသည်ကို သတိမပြုမိစေရန် ဖြစ်သည်။

"အထက်က စစ်ဆေးရေးအဖွဲ့ မကြာခင် လာတော့မှာလား"

"မနက်ဖြန်ပဲ။ တကယ်က နောက်အပတ်မှ လာရမှာကို အချိန်စောလိုက်တာ"

"ကောင်းပြီ။ မနက်ဖြန် ငါတို့ စလုပ်မယ်"

အရာအားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့အတွက် မှန်ကန်သော အချိန်ကိုသာ လိုအပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ မာထျန်းလျန်နှင့် သဘောတူညီမှု ရယူပြီးနောက် သူမသည် ရိုက်နှိပ်ထားသော တိုင်ကြားစာကို သူ့ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ သူသည် ထိုစာကို အဝတ်အစားထဲသို့ အမြန်ထိုးထည့်လိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ဌာနသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အစ်မလျိုသည် လော့လန် တစ်လောကလုံး အလုပ်ရှုပ်နေသည်ကို သတိပြုမိပြီး မမေးဘဲ မနေနိုင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"ညီမ... နင့်ယောက်ျားက မြို့ထဲမှာပဲ ရှိနေသေးတာလား"

"ဟုတ်တယ်။ အစ်မယောက်ျားရော လယ်ကွင်းထဲမှာလား ဒါမှမဟုတ် တပ်ဖွဲ့မှာလား"

"လယ်တောထဲမှာပါ၊ တိရစ္ဆာန်တွေကို ကြည့်ပေးနေရတယ်"

"အစ်မ ဘာလုပ်ဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ"

အစ်မလျိုက သူမ၏ ခံစားချက်ကို ပြောပြလာသည်။ "အရင်ကဆိုရင်တော့ ငါ ကွာရှင်းချင်မိမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ငါ့ယောက္ခမက လုံးဝကို ပြောင်းလဲသွားပြီ။ ငါ အိမ်ပြန်ရောက်ရင် ထမင်းဟင်းတွေ အဆင်သင့်ရှိနေတတ်သလို သူ့ရဲ့ စုဆောင်းငွေတချို့ကိုတောင် ထုတ်ပေးထားသေးတယ်။ သိတယ်မလား... သူမက ဒီအရွယ်ကြီးမှာ ကလေးတွေရဲ့ အဘွားဖြစ်နေပြီလေ။ ကွာရှင်းပြီး သူ့ကို ထားခဲ့ရမှာကို ငါ မလုပ်ရက်ဘူး။ ညီမ... ငါ လုပ်တာ မှန်လား မှားလား"

"တကယ်တော့ မိသားစုကိစ္စတွေမှာ အမှန်အမှားဆိုတာ မရှိပါဘူး။ အားလုံးက အစ်မ ဘယ်လိုရှင်သန်ချင်လဲ ဆိုတာပေါ်မှာပဲ မူတည်ပါတယ်။ ကိုယ့်ဘာကိုယ် နေလို့ထိုင်လို့ အဆင်ပြေဖို့နဲ့ အထူးသဖြင့် စိတ်အေးချမ်းဖို့ကိုပဲ ဦးစားပေးသင့်တယ်လို့ ညီမ ထင်တယ်။ အစ်မရဲ့ ဘဝက အစ်မပိုင်တာပဲလေ။ အစ်မ ဖြစ်ချင်တဲ့အတိုင်းပဲ ရှင်သန်နေထိုင်သင့်ပါတယ်"

"အေးပါလေ။ ကျော်ဖြတ်လို့မရတဲ့ မီးဆိုတာ မရှိပါဘူး။ ငါ သူပြန်လာတာကိုပဲ စောင့်တော့မယ်။”

အစ်မလျိုက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ “ငါ အဘွားကြီးကိုလည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောထားပြီးပြီ၊ ငါတို့ အိမ်ထောင်ရေးကို နောက်ထပ် ဝင်မစွက်ဖက်ဖို့ပေါ့။ သူ ပြန်ရောက်လာရင် သူ့လစာအားလုံး ငါ့ဆီ အပ်ရမယ်၊ ပြီးတော့ အိမ်မှာ ငါပဲ အားလုံးကို ဆုံးဖြတ်မယ်"

လော့လန်က ပြုံးလိုက်သော်လည်း ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့ပေ။ ဤသည်မှာ သူမ ဆိုလိုသည့် အချက်ပင် ဖြစ်သည်။ သူမတွင် ကိုယ်ပိုင် အယူအဆ ရှိသည်။ အစ်မလျိုသည် အတိတ်က နာကျည်းချက်များကို လက်မခံနိုင်သဖြင့် ကတ်သီးကတ်သတ် လုပ်နိုင်သည့် အခွင့်အရေးကို စွန့်လွှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် အချိန်သည် ဒဏ်ရာများကို ကုသပေးနိုင်သည်။ အကယ်၍ ယောက္ခမဖြစ်သူက အခြေအနေကို အမှန်တကယ် နားလည်သွားမည်ဆိုလျှင် နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ချွေးမဖြစ်သူ၏ စကားကို နားထောင်လာပေလိမ့်မည်။

ထိုည၏ အစီအစဉ်များကို တွေးတောရင်း နေ့ခင်းဘက် အလုပ်များပြီးစီးသောအခါ သူမ အနည်းငယ် စိတ်လျှော့လိုက်သည်။ သူမ၏ စနစ်မှ အမှတ် များကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ တော်တော်များများ စုမိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

စနစ် - 'host... ဒီလောက် မှတ်တွေ အများကြီး ရှိနေတာကို တစ်ခုခုနဲ့ မလဲဘူးလား?'

လော့လန် - 'လောလောဆယ်တော့ မလဲသေးပါဘူး။ တစ်ခုခု လိုအပ်တဲ့အခါမှပဲ လဲတော့မယ်'

စနစ် - 'ဒီခေတ်က လူတွေက တကယ်ကို ခြွေတာကြတာပဲ'

လော့လန် - 'ဘဝဆိုတာ ဒီလိုပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ လိုအပ်တာကိုပဲ သုံးရတာလေ'

စနစ်သည် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး စိတ်ထဲမှ ညည်းညူနေမိသည်။ 'တကယ်ပါပဲ။ ငါ့မှာ အသားအရေ ထိန်းသိမ်းတဲ့ ပစ္စည်းတွေ ပုံနေတာကို၊ နင်ကတော့ ရေဓာတ်ဖြည့်ခရင်မ် တစ်ဗူးပဲ လဲသေးတယ်။ အဝတ်အစားကလည်း နည်းနည်းလေးပဲ ရှိတာကို၊ ဒီမှာရှိတဲ့ လှလှပပ အဝတ်အစားတွေကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘူး။ နင်ကတော့ တကယ့်ကို ကပ်စေးနည်းတဲ့ host ပဲ'

လော့လန်သည် စနစ်က သူမကို မည်သို့ မြင်သည်ကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမတွင် ကိုယ်ပိုင် စည်းမျဉ်းများ ရှိသည်။ သူမသည် ခေတ်ကာလနှင့်အညီ ဝတ်ဆင်စားသောက်ပြီး အဆင့်မြင့် ပစ္စည်းများကို မမက်မောပေ။ သူမ လဲလှယ်ထားသော အသားအရေ ထိန်းသိမ်းသည့် ပစ္စည်းများကိုပင် သမားရိုးကျ ဆိုင်မှ ဝယ်ထားသော ပုလင်းခွံများထဲသို့ ပြောင်းထည့်ထားလေ့ ရှိသည်။

'စနစ်... အဲဒီစာက မိကျောင်း ဘာသာစကားအစစ်နဲ့ ရေးထားတာ သေချာရဲ့လား။ ဒါက အဲဒီလူကို ဖြုတ်ချဖို့အတွက် အရမ်းအရေးကြီးတာ။ အကယ်၍ တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားရင် ငါ အကုန်ဆုံးရှုံးသွားမှာ။ ပြီးတော့ တခြားတစ်ဖက်ကသာ သံသယဝင်သွားရင် နောက်တစ်ကြိမ် လှုပ်ရှားဖို့က ပိုခက်သွားလိမ့်မယ်'

(မှတ်ချက် [၁] : ၁၉၆၀ ခုနှစ်များက တရုတ်နိုင်ငံ၏ အခြေအနေတွင် "မိကျောင်း ဘာသာစကား" (Crocodile language) ဆိုသည်မှာ လူသိများသော စကားရပ်တစ်ခု မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဤအသုံးအနှုန်းသည် ထိုခေတ်ကာလ နိုင်ငံရေး သို့မဟုတ် လူမှုရေး နောက်ခံတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို တင်စားခေါ်ဆိုသည့် အသုံးအနှုန်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ယဉ်ကျေးမှု တော်လှန်ရေး ကာလအတွင်း တရုတ်နိုင်ငံ၌ နိုင်ငံရေး အရိပ်အမြွက် ပါဝင်သော သို့မဟုတ် အချို့သော အပြုအမူနှင့် အယူဝါဒများကို ဝေဖန်ရန်၊ လှောင်ပြောင်ရန် သုံးသော အသုံးအနှုန်းများစွာ ပေါ်ထွက်ခဲ့သည်။)

စနစ် - 'ငါ့ကို မယုံဘူးလား။ ဒါက အစစ်အမှန် မိကျောင်း ဘာသာစကားပါ။ စာအကြောင်းအရာက ဝေဝါးနေပေမဲ့ သူ့ကို ဒုက္ခပေးဖို့တော့ လုံလောက်တယ်။ သူ့မှာ နိုင်ငံခြားနဲ့ ဆက်သွယ်မှုတွေ ရှိနေတယ်ဆိုတာကို ရည်ညွှန်းထားတာလေ'

လော့လန်သည် သက်ပြင်းချကာ စိတ်အေးသွားခဲ့သည်။ သူမအနေဖြင့် ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်သော အကြောင်းအရာများ မလိုအပ်ပေ၊ သူ့တွင် နိုင်ငံခြားနှင့် ဆက်သွယ်မှုရှိကြောင်း သက်သေသာ လိုအပ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤခေတ်ကာလတွင် နိုင်ငံခြားသို့ ရောက်နေသော ဝေးကွာလှသည့် ဆွေမျိုးများ ရှိရုံနှင့်ပင် ပြဿနာတက်နိုင်ပေသည်။ သူကိုယ်တိုင် နိုင်ငံခြား အဖွဲ့အစည်းများနှင့် စာပေးစာယူ လုပ်နေသည်ဆိုပါက ဖမ်းမိလျှင် ပြင်းထန်သော အကျိုးဆက်များကို ရင်ဆိုင်ရမည်မှာ အသေအချာပင်။

သူမသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းချုပ်ရင်း စာထဲတွင် ပါဝင်သော အကြောင်းအရာများကို ဘာသာပြန်ပေးရန် စနစ်ကို ခိုင်းလိုက်သည်။ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် အဆက်အသွယ် ရှိနေပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို အရောင်းအဝယ် လုပ်နေပုံရသည်။ ထိုဝေဝါးသော အချက်ကပင် လုံလောက်လှပြီ ဖြစ်သည်။

အလုပ်ဆင်းသောအခါ အပြင်တွင် လင်းနေသေးသဖြင့် သူမသည် စက်ဘီးစီးကာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ ယောက္ခမက သူမအတွက် စားစရာများကို မီးဖိုပေါ်တွင် အဆင်သင့် ပြင်ဆင်ပေးထားခဲ့သည်။ ယနေ့တွင် တောင်ဘက်အိမ်မှ အမျိုးသမီးမှာ ထူးထူးခြားခြား တိတ်ဆိတ်နေသဖြင့် လော့လန်သည် နောက်ပိုင်းတွင် ပြုလုပ်မည့် အစီအစဉ်အတွက် သတိထားရန်နှင့် မည်သူ့ကိုမျှ သတိမပြုမိစေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

တောင်ဘက်အိမ်မှ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်ငိုယိုသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"အမေကြီးရေ... အမေကြီး!"

အိမ်နီးနားချင်းများလည်း အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြသည်။ လော့လန်သည် လိုက်ကာကို မကာ တံခါးဝတွင် ရပ်ကြည့်လိုက်သည်။ မိသားစုနှစ်ခုမှာ ရန်သူများကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် သူမ အနားသို့ မသွားသော်လည်း အရှေ့ဘက်အိမ်မှ ချွေးမဖြစ်သူက ထွက်လာပြီး ရှင်းပြခဲ့သည်။

"တောင်ဘက်အိမ်က အဘွားကြီး သေသွားပြီ။ အို... သနားစရာပဲ၊ အရေခွံနဲ့ အရိုးပဲ ကျန်တော့တယ်"

လော့လန်သည် မည်သို့မျှ သနားစိတ် မရှိခဲ့ပေ။ သူမ၏ မိသားစုကို အဆိပ်ခတ်မည့်သူအား တံခါးဖွင့်ပေးခဲ့သည့် ထိုရန်သူအဘွားကြီးအပေါ် သူမတွင် စာနာစိတ် မရှိပေ။ သူမ မည်မျှပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် သေဆုံးစေကာမူ လော့လန် နောင်တမရခဲ့ပေ။

အဘွားကြီး သေဆုံးသွားသဖြင့် သူမ၏ သား၊ ချွေးမနှင့် မြေးမဖြစ်သူတို့မှာ နာရေးကိစ္စများကို စီစဉ်ရန် ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူတို့သည် နာရေးအကြောင်း ဆွေးနွေးမည့်အစား အိမ်ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်ပြီး ချက်ချင်းပင် အချင်းချင်း စကားများလာကြသည်။

လော့လန်သည် သူတို့၏ ရန်ဖြစ်သံများကို ဂရုမစိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူတို့ အလုပ်ရှုပ်နေကြသဖြင့် တောင်ဘက်အိမ်မှ အမျိုးသမီး စောင့်ကြည့်နေမည်ကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ပေ။ ညအချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ သူမသည် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို အမြဲတစေ သတိထား စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

တောအုပ်ကလေးထဲတွင် ဘေးကင်းကြောင်း သေချာသွားသောအခါ သူမသည် ဆက်သွယ်ရမည့်သူကို စောင့်ဆိုင်းရင်း ငှက်သံများကို လိုက်လုပ်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ တရားမဝင် အရောင်းအဝယ် လုပ်ကြသော မြေအောက်ဈေးကွက် ဖြစ်ပြီး ယနေ့ညတွင် လူနည်းသဖြင့် ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုရမည်။ သူမသည် ငှက်သံများကို အကြာကြီး ပြုလုပ်နေခဲ့သော်လည်း မည်သူမျှ ပေါ်မလာခဲ့ပေ။

သူမသည် ဘေးကင်းရန်နှင့် ဆက်သွယ်ရမည့်သူကို ရှာဖွေရန် နာရီဝက်ခန့် လှည့်ပတ်သွားလာပြီးနောက် စိုးရိမ်လာခဲ့သည်။ အကယ်၍ မည်သူမျှ ရောက်မလာပါက သူမ၏ အစီအစဉ်ကို ရွှေ့ဆိုင်းရပေလိမ့်မည်။ စစ်ဆေးရေးအဖွဲ့ နောက်တစ်ကြိမ် မည်သည့်အချိန်တွင် လာမည်ကို သူမ မသိသဖြင့် အချိန်ဆွဲနေလေလေ ပြဿနာများ ပိုပေါ်လာနိုင်လေလေ ဖြစ်သည်။

"ကူ... ကူ..."

"ကျီ... ကျီ..."

သူမ မျှော်လင့်ချက် စွန့်လွှတ်လုနီးပါး ဖြစ်နေချိန်တွင် ဆက်သွယ်ရမည့်သူမှာ ပေါ်လာခဲ့သည်။ စိတ်မရှည်ဖြစ်နေသော လော့လန်က အနည်းငယ် စိတ်တိုသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်နှနာရီ ရှိပြီလဲ။ ဒီလောက် နောက်ကျနေတာကို တစ်ယောက်ယောက် လာဦးမယ်လို့ ထင်နေတာလား"

ထိုလူက အေးဆေးတည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"လာမှာပါ။ တစ်ခါတလေဆို မနက်သုံးနာရီအထိ ငါ စောင့်ဖူးတယ်"

ထိုသူ၏ လေးနက်သော တုံ့ပြန်မှုကို ကြားရသောအခါ သူမ၏ စိုးရိမ်မှုများ လျော့ကျသွားခဲ့သည်။ လူတိုင်းမှာ ဝမ်းစာအတွက် ရုန်းကန်နေကြရခြင်းပင်။

လော့လန်က စာကို ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဒီစာကို မနက်ဖြန် မနက်ကိုးနာရီ မတိုင်ခင် ရွှီဟုန်ပင်းရဲ့ အခန်းထဲမှာ တိတ်တိတ်လေး သွားထားပေးပါ"

ထိုလူသည် စာကို ယူလိုက်သည်။ ဓာတ်မီးရောင် မှိန်မှိန်အောက်တွင် စာအိတ်ပေါ်မှ ရွှီဟုန်ပင်း၏ အမည်ကိုသာ မြင်လိုက်ရသည်။ ဤအခြေအနေက ဘာကို ဆိုလိုသည်ကို သူ ကောင်းကောင်း နားလည်သည်။

"ယွမ် သုံးဆယ် ပေးရမယ်"

"အဲဒါတော့ မတရားဘူးလေ" လော့လန်က သူ ဈေးတိုးတောင်းမည်ကို စိတ်ထဲမှ အသင့်ပြင်ဆင်ထားရင်း ပြောလိုက်၏။ သို့သော် သူမအနေဖြင့် တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ပေးချင်နေသည်ကို သူမ အသိမပေးခဲ့ပေ။ သူမ မကျေနပ်ကြောင်းကို သူ သိစေရမည်။ အကယ်၍ ဈေးကသာ အဆမတန် မြင့်နေပါက သူမ ဤလမ်းကြောင်းကို စွန့်လွှတ်လိုက်နိုင်သည်။

"ငါ့ကိုသာ ဖမ်းမိသွားရင် ရွှီဟုန်ပင်းက ငါ့ကို သတ်လိမ့်မယ်။ ငါ အသက်နဲ့ရင်းပြီး လုပ်ပေးရမှာ။ ဒီလောက် တောင်းတာ မများဘူးလို့ ထင်တာပဲ"

"ဒါပေမဲ့ နင်က ငါ့ကို ကူညီမယ်လို့ သဘောတူထားတာလေ"

"ငါ မကူညီဘူးလို့ မပြောပါဘူး"

လော့လန်က စိတ်ထဲမှ လှောင်ပြုံးပြုံးရင်း စကားလုံးကစားနေသည်ကို သတိပြုမိသည်။

"ဒါဆိုရင် နင်ကိုယ်တိုင်ပဲ သူ့ကို ဖော်ထုတ်ရမယ်"

ဒါက သူသည် လူသိရှင်ကြား ရွှီဟုန်ပင်းကို ဆန့်ကျင်ရမည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ရွှီဟုန်ပင်းသာ ပြုတ်မကျသွားပါက ဒုက္ခရောက်မည့်သူမှာ သူပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။ ရွှီဟုန်ပင်း၏ လက်ပါးစေတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် သစ္စာဖောက်သူများ မည်သို့ ဖြစ်သွားတတ်သည်ကို သူ ကောင်းကောင်း သိသည်။

သူ တွန့်ဆုတ်နေခဲ့သည်။ ဒါက ရွှီဟုန်ပင်းကို မသစ္စာဖောက်ချင်၍ မဟုတ်ဘဲ ထိုစာသည် သူ့ကို အမှန်တကယ် ဖြုတ်ချနိုင်ပါ့မလားဟု ကြောက်ရွံ့နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"နင် အရမ်းကြောက်နေရင်လည်း ငါ တခြားလူ ရှာလိုက်မယ်"

သူမသည် စကားပြောပြီးသည်နှင့် ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။ ရွှီဟုန်ပင်း၏ ဘေးတွင် လူများစွာ ရှိသော်လည်း ဤလူက အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ တွန့်ဆုတ်နေသဖြင့် သူမက တွန်းအားပေးရမည် ဖြစ်သည်။

ယွမ် သုံးဆယ် လက်လွှတ်ရတော့မည်ကို မြင်သောအခါ ထိုလူက အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ငါ လုပ်မယ်"

"ဒါက စရန်ငွေ ဆယ်ယွမ်။ ကျန်တာကိုတော့ အလုပ်ပြီးမှ ပေးမယ်"

"အကယ်၍ နင်က ကတိဖျက်ရင်ရော"

"ကတိဆိုတာ ကတိပါပဲ။ နင့်ဘက်က လုပ်ရမှာကို လုပ်သရွေ့ ငါ ဘယ်တော့မှ ကတိမပျက်ဘူး"

"ငါလည်း ကတိတည်တဲ့လူပါ။ အဲဒီတော့ ပိုက်ဆံ အကုန်လုံး အရင်ပေးရင် မကောင်းဘူးလား"

လော့လန်က ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။ "ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း ဒီကိစ္စကို ဒီမှာတင် ရပ်လိုက်ကြမလား"

ထိုလူက ခြိမ်းခြောက်သလို မေးလိုက်သည်။ "ငါ နင့်ကို ရွှီဟုန်ပင်းဆီ သွားတိုင်မှာ မကြောက်ဘူးလား"

"သူက နင့်ကို ယွမ် သုံးဆယ် ပေးလိမ့်မယ်လို့ တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား"

ဒီလူက သူ့ကိုယ်သူ သစ္စာရှိသော အစေခံတစ်ဦးဟု ထင်နေတာလား။ ဤကဲ့သို့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်နှင့် အခွင့်အရေးသမား တစ်ဦးသည် အကျိုးအမြတ်မရှိဘဲ ကျောခိုင်းမည် မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ ရွှီဟုန်ပင်းသာ သူ နောင်ကျောကို ဓါးနဲ့ထိုးဖို့ ကြိုးစားသည်ကို သိသွားပါက သူ သေသွားမည်မှာ အသေအချာပင်။

ထိုလူက နှာခေါင်းရှုံ့လျက် ပြောလိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ ဖြစ်အောင် လုပ်ပါ့မယ်။ ငါ စည်းမျဉ်းတွေကို နားလည်ပါတယ်။ နှစ်ဖက်ခွစားလို့ မရဘူးဆိုတာပေါ့"

သူ နားလည်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ လော့လန် ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ သူတို့ တောအုပ်ထဲတွင် လမ်းခွဲခဲ့ကြသည်။ နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် သူမ အစောကြီး နိုးလာပြီး မီးဖိုချောင်တွင် ထမင်းချက်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ ယောက္ခမနှင့် ကျိုးကျွင်းဖန်တို့ ဆေးရုံမှ ပြန်ရောက်လာသောအခါ မနက်စာမှာ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဆရာဝန်က ဆေးရုံဆင်းလို့ ရပြီလို့ ပြောလိုက်တာလား"

"ဟုတ်ကဲ့... အခု အဆင်ပြေသွားပြီတဲ့"

"စားကြရအောင်။ ပြီးရင် အမေတို့ကို ပြပွဲကောင်းကောင်းတစ်ခု ရှိတဲ့ဆီ ခေါ်သွားမယ်"

သူမ ယောက္ခမဖြစ်သူက မေးလိုက်သည်။ "ဘာပြပွဲလဲ"

လော့လန်က ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဟိုရောက်ရင် သိရမှာပေါ့"

တစ်ဖက်တွင်မူ ရွှီဟုန်ပင်းသည် သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို အထက်ခေါင်းဆောင်များအား ပြသရန် စစ်ဆေးရေးအတွက် ပြင်ဆင်နေခဲ့သည်။ သူသည် ခေါင်းဆောင်များကို အထင်ကြီးစေရန်အတွက် သွားရောက်လည်ပတ်ရမည့် နေရာအချို့ကိုလည်း စီစဉ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုနေ့နံနက်တွင် သူတို့ မထွက်ခွာမီမှာပင် သူ၏ လူတစ်ဦးမှာ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

"ဆရာ... ကျွန်တော့်မှာ အစီရင်ခံစရာ အရေးကြီးတာတစ်ခု ရှိပါတယ်!"

ထိုအစီရင်ခံစာသည် သူ့ကို ရည်ညွှန်းနေသည်ကို သူ မသိသေးပေ။ ဤခေတ်ကာလတွင် တခြားလူများကို တိုင်ကြားခြင်းကို သူ ကြိုဆိုသော်လည်း ဤလူမှာ သူ့ကို ယခင်က ဘာမှ မပြောခဲ့ပေ။ ယခု ခေါင်းဆောင်များရှေ့တွင် အမှတ်ယူချင်နေပုံရသည်ဟု သူ ထင်လိုက်သည်။ "ဉာဏ်များတဲ့ ကောင်လေးပဲ" ဟု သူတွေးလိုက်သည်။

ရွှီဟုန်ပင်းက ပြောလိုက်သည်။"ရှောင်ဟွမ်... ဆွေးနွေးစရာရှိရင် ခေါင်းဆောင်တွေ အရင်စားပါစေဦး။ စားပြီးမှ ငါတို့ စကားပြောကြတာပေါ့"

သူသည် ခေါင်းဆောင်များကို ဖော်လံဖားလုပ်ချင်နေသဖြင့် ရှောင်ဟွမ်၏ အပြုအမူကို စိတ်ပျက်နေခဲ့သည်။ ဒါက ဘာလဲ၊ ငါ့ကို တိုက်ရိုက် တိုင်ရဲတာလား၊ ငါ့ခေါင်းပေါ် ကျော်တက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား?

လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးက အဆင့်ဆင့် တင်ပြရမည့် စည်းကမ်းကို ကျော်လွန်သွားသဖြင့် သူ မကျေမနပ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူ့ကို သင်ခန်းစာ ပေးရမည်ဟု တွေးလိုက်သော်လည်း ထိုလက်အောက်ငယ်သားမှာ ဇွဲကောင်းပြီး မကြောက်မရွံ့ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ နောက်ထပ် ထွက်ပေါ်လာသော စကားက သူ၏ မကျေနပ်မှုကို ဒေါသအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲစေခဲ့သည်။

ရှောင်ဟွမ်က အော်ပြောလိုက်သည်။ "ခေါင်းဆောင် ရွှီဟုန်ပင်းက နိုင်ငံခြားသူလျှိုပါ။ သူ နိုင်ငံခြားသားတွေနဲ့ ဆက်သွယ်နေတာကို ကျွန်တော် မတော်တဆ သိလိုက်ရပါတယ်"

ရွှီဟုန်ပင်းမှာ အစပိုင်းတွင် ဆွံ့အသွားပြီးနောက် ဒေါသတကြီး ပေါက်ကွဲသွားခဲ့သည်။ သူသည် များသောအားဖြင့် အေးစက်ပြီး ခံစားချက်မဲ့သူ ဖြစ်သော်လည်း ယနေ့တွင်မူ မီးတောက်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ ရှောင်ဟွမ်ကို လက်ညှိုးထိုးလျက် ဆဲရေးတိုင်းထွာတော့သည်။

"ပါးစပ်ပိတ်စမ်း! ငါ့မှာ ဘာနိုင်ငံခြား အဆက်အသွယ်မှ မရှိဘူး။ ငါက ဘယ်သူနဲ့ စာပေးစာယူ လုပ်နေမှာလဲ"

ရှောင်ဟွမ်က လွတ်လမ်းရှာရင်း နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တာပေါ့... ခင်ဗျား ဝန်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော် မတော်တဆ မြင်လိုက်တာ။ ခင်ဗျား သူတို့နဲ့ ဘယ်လို ဆက်သွယ်လဲဆိုတာတော့ ကျွန်တော် မသိဘူး။ ကျွန်တော်က နိုင်ငံခြားစာတောင် မတတ်ဘူး"

“ဒီကလိမ်ကကျစ်ကောင်” ရွှီဟုန်ပင်းသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် သူ့ကို ဖမ်းရန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ငါ့ကို ဘယ်လိုများ စွပ်စွဲရဲတာလဲ။ ဒီနေ့တော့ ငါ-“

"တော်တော့!"

ဤသည်မှာ သူလျှိုလုပ်ငန်းနှင့် ပတ်သက်သည့် ကိစ္စဖြစ်ပြီး အထက်အာဏာပိုင်များက လက်ရှိ စုံစမ်းစစ်ဆေးနေသော အဓိက ပြဿနာ ဖြစ်သည်။ ခေါင်းဆောင်များမှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်ဝင်စားသွားကြပြီး မာထျန်းလျန်သည်လည်း သူ၏ အဖွဲ့နှင့်အတူ ရွှီဟုန်ပင်းကို ချုပ်ကိုင်ရန် အပြေးရောက်လာခဲ့သည်။ ရွှီဟုန်ပင်းသည် ခဏမျှ ရုန်းကန်ပြီးနောက် သူ့ကိုယ်သူ ခုခံကာကွယ်ရန် ကြိုးစားရင်း ငြိမ်ကျသွားခဲ့သည်။