အခန်း (၅၉)

ညနေဘက် ဧည့်သည်များ ပြန်သွားပြီးနောက်တွင် လော့လန်သည် သူမ၏ယောက္ခမနှင့် ယောကိမဖြစ်သူတို့ကို အလွန်ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆန်သော မေးခွန်းတစ်ခုကို မေးလိုက်သည်။

"နင့်ရဲ့ အတိတ်နဲ့ပတ်သက်ပြီး သူက ကိစ္စမရှိဘူးမလား။ နင့်ရဲ့ အရင်ကအချစ်ရေးအကြောင်းကို သူ သိထားသင့်တယ်နော်"

"သူ သိပါတယ်၊ ပြီးတော့ ဘာမှသဘောမထားပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကိစ္စကိုတော့ ညီမ ထည့်မပြောပြခဲ့ဘူး..."

ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြရန် မလိုအပ်တော့ပေ။ လော့လန်က သူမဆိုလိုသည့်အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်လိုက်သည်။ ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျခဲ့သည့်ကိစ္စကို မိသားစုကလွဲ၍ မည်သူမျှမသိပေ။

"အဲဒါက နင် ထုတ်ပြောလို့မရတဲ့ ကိစ္စလေ။ အဲဒီကိစ္စက လုံးဝမဖြစ်ခဲ့ဘူးလို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်ပြီး၊ ကိုယ်တိုင်လည်း မေ့ပစ်လိုက်တော့"

ကျိုးကျွင်းဟွေ့သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထိုစဉ်က ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာသကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရသည်။ သူမ၏ အစ်ကိုနှင့် ယောက်မဖြစ်သူတို့သာ မရှိခဲ့လျှင် မည်သို့လုပ်ရမည်ကို သူမတကယ်ပင် သိမည်မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ သူမ၏အတိတ်အကြောင်းကို တစ်စုံတစ်ယောက်ကသာ သိသွားပါက သူမ၏ဘဝမှာ ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။

"ဒါနဲ့၊ လက်ထပ်ပြီးသွားရင် ငွေးရေးကြေးရေးကို ဘယ်သူက ကိုင်တွယ်မယ်ဆိုတာကိုရော တိုင်ပင်ပြီးပြီလား"

"တိုင်ပင်ပြီးပါပြီ၊ သူက အရာအားလုံးကို ညီမဆီအပ်လိမ့်မယ်"

လော့လန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ၊ ငါ့ဘက်က ဘာကန့်ကွက်စရာမှ မရှိပါဘူး"

အမြဲတမ်းအလုပ်တစ်ခုရှိထားပြီးဖြစ်ရာ သူသည် နေရာစုံပြည့်စုံသူတစ်ဦးဟု ထင်ရသည်။ သူက စကားပြောတတ်ပြီး ပြဿနာများကို နားလည်နိုင်စွမ်းရှိသည်ဖြစ်ရာ၊ ဒါက ပြဿနာများကို ဖြေရှင်းနိုင်ပြီး ဇနီးဖြစ်သူအား ပျော်ရွှင်အောင်ထားနိုင်မည်ဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ်တွင် ဤအချက်မှာ အလွန်အရေးကြီးလှသည်။ အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခုတွင် စိတ်ခံစားမှုများကို ပြေလျော့စေနိုင်သော အဖော်တစ်ဦးရှိခြင်းသည် သူမ၏အမြင်အရ ငွေရှာနိုင်စွမ်းထက်ပင် ပို၍တန်ဖိုးရှိလှသည်။

အမေကျိုးသည် အမြဲလိုလို ဆုံးဖြတ်ချက်ချရန် ဝေခွဲမရဖြစ်လေ့ရှိပြီး၊ ယခု သူမ၏ချွေးမဖြစ်သူက ကန့်ကွက်စရာမရှိဟု ဆိုလာသောအခါ သူမကလည်း ထိုနည်းတူ ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျိုးချင်းရှန်သည် ထိုလူငယ်လေးနှင့် အတူ အရက်အနည်းငယ် သောက်ခဲ့ပြီး သူ့အပေါ် အတော်လေး ကျေနပ်သဘောကျသွားခဲ့သည်။ သူ၏စရိုက်လက္ခဏာ အဘက်ဘက်တွင် ချီးကျူးထိုက်ပြီး၊ သူ၏လုပ်ရပ်များနှင့် စကားပြောဆိုမှုများ၌ တာဝန်ယူမှုအပြည့်ရှိကြောင်း ပြသနိုင်ခဲ့သည်။

"ကဲ၊ နှစ်သစ်ကူးလည်း နီးလာပြီပဲ။ သူ့မိသားစုဆီ အလည်သွားပြီး မိဘတွေနဲ့ တွေ့ဖို့ အချိန်နည်းနည်းပေးသင့်တယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

အမေကျိုးသည် ရယ်မောလိုက်ကာ သူမ၏သမီးအငယ်ကို ပွေ့ဖက်ပြီး၊ သူမ၏ ငယ်ရွယ်၍ အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်နှာလေးကို အပြုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "နင့်အစ်မ လက်ထပ်တော့မှာဆိုတော့ နင်ပဲကျန်တော့တယ်။ နင်တို့ ညီအစ်မတွေအားလုံးကို အိမ်ထောင်ချပေးနိုင်ခဲ့ရင် အမေ့တာဝန်တွေ ပြီးဆုံးသွားပြီပေါ့"

လော့လန်က ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အမေ၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွင်းဖန်က ငယ်ပါသေးတယ်၊ လောစရာမလိုပါဘူး။ နောက်နှစ်နှစ်လောက်နေရင် သူ တက္ကသိုလ်တက်နိုင်မှာဖြစ်ပြီး၊ အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာ အလုပ်ကောင်းကောင်း တစ်ခုရှာနိုင်လိမ့်မယ်။ တို့ရဲ့ကျွင်းဖန်က သိပ်ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကလေးလေ။ သူက အရည်အချင်းရှိပြီး ဂရုစိုက်တတ်တဲ့လူမျိုးနဲ့မှ ထိုက်တန်တာ"

အမေကျိုးက ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ နင့်ယောက်မ ပြောတာကို နားထောင်။ လောလောဆယ်တော့ သင်ကြားရေးကို သေချာလုပ်ပြီး အလုပ်ကို ကောင်းကောင်းလုပ်ဖို့ပဲ အာရုံစိုက်ပါ။ တက္ကသိုလ်တက်ဖို့ ထောက်ခံစာရအောင် ကြိုးစား"

"သမီး သိပါတယ်"

ကျိုးကျွင်းဖန်မှာ ငယ်ရွယ်နုပျိုသည့် ရုပ်ရည်ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး၊ သူမ၏ စကားပြောဆိုမှုနှင့် လုပ်ရပ်များက လိမ္မာရေးခြားရှိသဖြင့် လူတိုင်း၏ ချစ်ခင်မှုကို ရရှိစေသည်။ လော့လန်ကဲ့သို့ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသူများက ယောက်မဖြစ်သူအား ညီမအရင်းတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံကာ သူမ၏အနာဂတ်အတွက် တွေးတောပေးရသည်ကို သဘောကျကြသည်။

တပ်မဟာကျောင်းမှာ ဆောင်းရာသီကျောင်းပိတ်ရက်ဖြစ်သောကြောင့်၊ စာသင်နှစ်အသစ် မစမီအထိ ကျိုးကျွင်းဖန်သည် အိမ်တွင် နေနိုင်သည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် သူမသည် တူလေးအတွက် အင်္ကျီချုပ်ရန် အဝတ်အထည်ဝယ်ရန် အမေဖြစ်သူနှင့်အတူ လိုက်သွားခဲ့ပြီး၊ အမေကျိုးကလည်း သူမအား အပ်ချုပ်ပညာကို သင်ယူရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။

"ကျွမ်းကျင်တဲ့ ပညာရပ်တစ်ခုမှမရှိရင် ဘယ်နေရာမှရောက်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ အခြေခံကစပြီး သင်ယူဖို့ လိုတယ်"

"ဟုတ်ကဲ့"

ကျိုးကျွင်းဟွေ့သည် သူမ၏အနာဂတ် ယောက္ခမများထံသို့ အလည်သွားနိုင်ခဲ့ပြီး ပြန်လာသောအခါ ဒွါဒသမလ၏ နှစ်ဆယ့်နှစ်ရက်နေ့တွင် မင်္ဂလာရက်သတ်မှတ်လိုက်ကြောင်း အမေဖြစ်သူအား ပြောပြခဲ့သည်။

"နှစ်သစ်ကူးမတိုင်ခင် တစ်ရက်အလိုပေါ့။ ဒီနှစ်တော့ သမီး အိမ်မှာ နှစ်သစ်ကူး ဖြတ်သန်းရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

"သူ့မိသားစု အဆင်ပြေရဲ့လား။ အိမ်ထောင်ပြုတယ်ဆိုတာ အရမ်း အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စပဲ၊ မိသားစုဆိုတာလည်း အရမ်းကို အရေးကြီးတယ်"

"သူတို့က အရမ်းဖော်ရွေတဲ့ မိသားစုပါ။ သမီးအတွက် ယုန်သားတချို့တောင် ချန်ထားပေးသေးတယ်။ ဪ၊ ပြီးတော့ တောကြက်တချို့လည်း အိမ်ကို သယ်လာခိုင်းလိုက်သေးတယ်။ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ထားခဲ့တယ်၊ အမေပဲ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ စီစဉ်လိုက်တော့နော်။ ယောက်မ အားရှိသွားအောင် သူ့အတွက်ပဲ ချန်ထားပေးလိုက်ကြရအောင်"

အမေကျိုးသည် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားချိန်တွင် ကြက်သုံးကောင်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့သြသွားခဲ့သည်။

"ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် များနေရတာလဲ"

"အဲဒါထက်တောင် ပိုသေးတယ်။ သမီးကို တင်တောင်းတဲ့ လက်ဆောင်အနေနဲ့ ယွမ် ၁၅၀ လည်း ပေးလိုက်သေးတယ်။ လက်မှတ်မရှိဘဲ စက်ဘီးဝယ်လို့မရဘူး ဆိုပြီးတော့၊ အဲဒီပိုက်ဆံကို လောလောဆယ် သမီးကိုပဲ သိမ်းထားခိုင်းလိုက်တယ်"

ဒါက အိမ်ထောင်ပြုခြင်းအတွက် မှန်ကန်သင့်တော်သော သဘောထားဖြစ်ပြီး၊ ထိုသို့ကြားလိုက်ရသည့်အတွက် အမေကျိုးကို အလွန်ပျော်ရွှင်သွားစေသည်။ သူမ၏ သမီးမှာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ကောင်းမွန်သော မိသားစုတစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး၊ သူတို့သည် အနီးအနားတွင် နေထိုင်ကာ ရိုသေလေးစားရသော သူများဖြစ်သောကြောင့် သူမအနေဖြင့် စိတ်အေးသွားရသည်။

မင်္ဂလာရက်ကို သတ်မှတ်ပြီးဖြစ်ကာ မကြာမီ ရောက်လာတော့မည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လော့လန်သည် ကျိုးကျွင်းဟွေ့အတွက် သူမပြင်ဆင်ထားသော အဝတ်အစားများကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး၊ ဤခေတ်ကာလတွင် ရှာဖွေရခက်ခဲလှသော သိုးမွှေးအချို့ကိုလည်း သူမအတွက် ယူပေးခဲ့သည်။ လိမ္မော်ရောင်မှာ အမျိုးသမီးများအတွက် ရည်ရွယ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

"ယောက်မ၊ ဒါတွေကို ယောက်မအတွက်ပဲ ထားလိုက်ပါ။ ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ပေးရလောက်အောင် ယောက်မက သိပ်သဘောကောင်းတာပဲ"

"ဒါပေါ့! နင့်မင်္ဂလာဆောင်အတွက် သီးသန့်ဝယ်ပေးဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ငါ အကူအညီတောင်းထားတာလေ"

"နင့်ယောက်မက ပေးနေပြီပဲ၊ အေးဆေးသာ လက်ခံလိုက်ပါ"

အမေကျိုးသည် ကလေးများ အချင်းချင်း သင့်မြတ်နေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ပီတိဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူမသည် ချွေးမဖြစ်သူ၏ ကြင်နာမှုကို မှတ်သားထားကာ၊ နောင်တစ်ချိန်တွင် ဒီ့အတွက် ကျေးဇူးပြန်ဆပ်ရမည်ကိုလည်း သိထားသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ယောက်မ"

ကျိုးကျွင်းဖန်က အနားသို့ရောက်လာပြီး လော့လန်၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

"ယောက်မ၊ ညီမကို ဆွယ်တာအင်္ကျီ ဘယ်လိုထိုးရမလဲ သင်ပေးပါလား။ ညီမ ဆောင်းရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်မှာ အချိန်ရတယ်လေ၊ ပြီးတော့ ညီမရဲ့ တူလေးအတွက် ဆွယ်တာလေး ထိုးပေးချင်လို့"

လော့လန်က ကလေးတစ်ယောက်လို နူးညံ့လှသော သူမ၏ အသားအရေ အတွေ့အထိကို ခံစားရင်း ဖြူဖွေးကာ ပန်းရောင်သန်းနေသည့် ပါးပြင်လေးအား ဆွဲညှစ်လိုက်သည်။ ဤမိန်းကလေးမှာ အမှန်တကယ်ပင် လျစ်လျူရှု၍ မရနိုင်လောက်အောင် သဘာဝအလှတရားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူဖြစ်သည်။

"တို့ရဲ့ ကျွင်းဖန်လေးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် လိမ္မာနေရတာလဲ။ ငါတော့ အရမ်းချစ်တာပဲ"

ကျိုးကျွင်းဖန်၏ ပါးပြင်လေးများမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ချောမွေ့နေသဖြင့် လော့လန်သည် မနေနိုင်ဘဲ ဆက်တိုက် ဆွဲညှစ်နေမိသည်။ သူမ၏ ယောက်မလေးမှာ လိမ္မာရေးခြားရှိလွန်းလှရာ သူမအနေဖြင့် သိုးမွှေးထိုးသင်စေချင်သည်မှာ အသေအချာပင်ဖြစ်သည်။ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ နှေးကွေးသော်လည်း၊ သူမ ဖန်တီးလိုက်သည့် လက်ရာများမှာ သပ်ရပ်ပြီး သေချာစေ့စပ်လှသဖြင့် လော့လန်က အလွန်သဘောကျမိသည်။

မကြာမီမှာပင် ကျွင်းဟွေ့၏ မင်္ဂလာဆောင်နေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ အလုပ်ခွင်၌ ရိုးရှင်းသော အခမ်းအနားတစ်ခုကိုသာ ကျင်းပရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။ နံနက်ပိုင်းတွင် အခမ်းအနားကို ပြီးစီးစေခဲ့ပြီး၊ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် နေ့လယ်ပိုင်းတွင် အလုပ်သို့ပြန်သွားခဲ့ကြကာ၊ ညနေဘက် ညစာစားချိန်မှသာ မိသားစုအိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

"မွှေးနေတာပဲ။ အမေ၊ ဘာတွေချက်နေတာလဲ"

"ဝက်သားပေါင်း အိုးကြီးတစ်အိုးနဲ့ ဆီမုန့်တွေရယ် လုပ်နေတာ။ သွား၊ လက်သွားဆေးပြီး စားဖို့ပြင်ကြတော့"

နှစ်သစ်ကူးပြီးနောက် နွေဦးပေါက်လာချိန်တွင် လော့လန်၏ ဗိုက်မှာ စတင်ပူထွက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ ယောက်မကြီးမှာ မင်္ဂလာဆောင်အတွက် အိမ်တွင် အခန်းနှစ်ခန်း တိုးချဲ့ဆောက်လုပ်ရန် အလုပ်များနေခဲ့ပြီး၊ လော့လန်က စပါးအချို့ချေးပေးမည်ဟု ကတိပေးထားခဲ့သောကြောင့်၊ ယောက်မဖြစ်သူက တောင်းဆိုစရာပင်မလိုဘဲ ပိတ်ရက်တွင် သူမနှင့် ကျိုးချင်းရှန်တို့က သွားရောက်ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ကြသည်။

သူတို့သည် ပြောင်းဖူး၊ ဂျုံအနည်းငယ်နှင့် ကန်စွန်းဥ၊ အာလူးစသည့် အစားအစာအဖြစ်ရော ဟင်းလျာအဖြစ်ပါ စားသုံးနိုင်သော အရာများကို ယူဆောင်သွားခဲ့ကြသည်။ ထိုမျှများပြားသော ရိက္ခာများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ ယောက်မကြီးမှာ နောက်ဆုံးတွင် စိတ်အေးသွားခဲ့တော့သည်။

"လန်အာ၊ နှစ်နှစ်အတွင်း အကြွေးပြန်ဆပ်ပါ့မယ်လို့ အစ်မ ကတိပေးပါတယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ။ လောလောဆယ် လိုသလောက်သာ ယူသုံးပါ၊ မလောက်ဘူးဆိုရင်လည်း ပြောပါ၊ ညီမ တခြားနည်းလမ်း စဉ်းစားပေးပါ့မယ်"

"လုံလောက်တာထက်ကို ပိုနေပါပြီ။ ဒီလောက်ရိက္ခာဆိုရင် သားကြီးရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်အတွက်တောင် အဆင်ပြေသွားပြီ"

သို့သော် ဖုံးကွယ်ထား၍မရသော လျှို့ဝှက်ချက်ဟူသည် မရှိဆိုသည့် စကားအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ မကြာမီမှာပင် သူမ၏ ယောက်မလတ်က ထိုကိစ္စကို သိရှိသွားခဲ့သည်။ သူမသည် လော့လန်၏ အဖက်မလုပ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီးနောက် အိမ်တွင် စိတ်ကောက်နေခဲ့ပြီး၊ သူမကိုလည်း ရိက္ခာအချို့ ချေးငှားစေချင်နေခဲ့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမသည် အိမ်မှ ကြက်ဥ နှစ်ကျင်းကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

လော့လန်သည် ယောက်မကြီး၏အိမ်မှ ပြန်လာသောအခါ၊ သူမ၏ အစ်မဖြစ်သူကလည်း ကြက်ဥအချို့ကို ပေးခဲ့ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ဂူတစ်ခုထဲမှာ ကြက်မတချို့ကို လျှို့ဝှက်မွေးထားတာ။ အခု ရာသီဥတုက ပူလာပြီဆိုတော့ မကြာခင် ဥတော့မှာ။ အားနာမနေနဲ့။ ကလေးအတွက် ကောင်းကောင်းစားဖို့ လိုတယ်"

"လူမိသွားမလား"

"မမိပါဘူး။ အဲဒီနေရာက အရမ်းကွယ်တယ်၊ ဘယ်သူမှ မသိဘူး။ တစ်ယောက်ယောက် မြင်သွားရင်တောင် တောကြက်တွေလို့ပဲ ပြောလိုက်မှာပေါ့၊ ပြီးတော့ ကြက်ဥတချို့ ကောက်ရလာတာလို့ ပြောလိုက်မယ်လေ"

"ဒါပေမဲ့ တောကြက်နဲ့ အိမ်မွေးကြက်က တူမှမတူတာ"

"ဒီကြက်ဥလေးတွေ သေးနေတာကို နင် သတိမထားမိဘူးလား။ အဲဒါတွေက ကြက်စပ်တွေဆီက ရတာလေ။ တောကြက်လို့ ပြောလိုက်ရင် အဆင်ပြေသွားမှာပါ"

"ဂရုစိုက်ဦးနော်"

"စိတ်မပူပါနဲ့။ ဒီနှစ် နင့်ရဲ့သုံးယောက်မြောက်တူက တပ်မဟာအတွက် သိုးကျောင်းပေးနေတာဆိုတော့ သူက တစ်နေ့လုံး အပြင်ရောက်နေမှာ၊ အဲဒါကြောင့် ဘယ်သူမှ သတိထားမိမှာ မဟုတ်ဘူး"

ထိုနည်းလမ်းမှာ အလုပ်ဖြစ်ပေသည်။ သိုးကျောင်းရင်း ပြေးလွှားဆော့ကစားနေသော ကလေးတစ်ယောက်က တောကြက်ဥအချို့ကို ကောက်ရလာသည်ဆိုပါက မည်သူမျှ သံသယဝင်မည် မဟုတ်ပေ။

သူမ အိမ်သို့ပြန်ရောက်သောအခါ ယောက္ခမဖြစ်သူက ထိုကြက်ဥများဖြင့် ဟင်းလျာမျိုးစုံကို ချက်ပြုတ်ပေးခဲ့သည်။ ပေါင်းခြင်း၊ ပြုတ်ခြင်း၊ ကြော်ခြင်း၊ ဖုတ်ခြင်း၊ ကြက်ဥပန်ကိတ်၊ ကြက်ဥကိတ်မုန့်စသည်ဖြင့် နေ့စဉ်ရက်ဆက် ကောင်းစွာစားသောက်ရသောကြောင့် သူမ၏ မျက်နှာအသားအရေမှာ ဝင်းပနေခဲ့သည်။ အစ်မလျိုက မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

"မိန်းမတစ်ယောက်က ကိုယ်ဝန်ဆောင်ချိန်မှာ ပိုလှလာတယ်ဆိုရင် မိန်းကလေး မွေးမှာသေချာတယ်"

"မိန်းကလေးဆိုရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ။ သမီးလေး အရမ်းလိုချင်တာ"

"နင့်ယောက္ခမကရော ဘာပြောသေးလဲ"

"သူလည်း မိန်းကလေးတွေကို ချစ်ပါတယ်။ သူ ညီမရယ် သူ့သမီးနှစ်ယောက်ရယ်အပေါ် ဘယ်လောက်ကောင်းလဲဆိုတာ အစ်မ မတွေ့ဘူးလား"

"လူတွေက အားကျလိုက်တာလို့ ပြောနေတာကို ကြားရလွန်းလို့ ငါတောင် နားငြီးနေပြီ"

"ဟားဟား။ အော်.. အခု ဌာနမှာ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ပဲ ကျန်တော့တာနော်။ အစ်မကို ရာထူးတိုးပေးဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကများ ပြောသေးလား" လော့လန် ရယ်မောလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ အစ်မလျိုသည် အလုပ်လုပ်သက် ဆယ်နှစ်ကျော်ပြီဖြစ်ပြီး သူမထက် အတွေ့အကြုံပိုများသူဖြစ်သည်။

"ငါလား။ အဲဒီကိစ္စကို ငါ မစဉ်းစားရဲပါဘူး။ ငါ့ယောက်ျားက တိရစ္ဆာန်အစာကျွေးတဲ့ အလုပ်ကြမ်းထဲ ငါ့ကို ဆွဲမချသွားသရွေ့ ငါ အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နင့်အတွက်တော့ အခုချိန်က ရွှေရောင်အခွင့်အရေးပဲလို့ ငါထင်တယ်"

"ကျွန်မ မလုပ်နိုင်ပါဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အတွေ့အကြုံက အရမ်းနုသေးတယ်လေ"

သူတို့ အလုပ်ခွင်တွင် စကားစမြည်ပြောနေစဉ်မှာပင် အလုပ်ဆင်းချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ကျိုးချင်းရှန်သည် သူမကိုကြိုရန် စက်ဘီးဖြင့် ရောက်လာခဲ့သည်။ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ အကြိုအပို့လုပ်ခြင်းကို ခံရသူတစ်ဦးအား မြင်တွေ့ရသောအခါ အစ်မလျိုမှာ အားကျလွန်း၍ သက်ပြင်းချမိတော့သည်။ သူမတွင် ကလေးနှစ်ယောက်ရှိပြီး ကိုယ်ဝန်ပင် ပျက်ကျဖူးသော်လည်း၊ မည်သည့်အချိန်ကမျှ ထိုကဲ့သို့သော ပြုစုယုယမှုကို မခံစားခဲ့ရဖူးပေ။

"ဘာလို့ ကွာရှင်းမပစ်ရမှာလဲ"

ထိုအတွေးသည် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ခဏတာမျှ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သော်လည်း နောက်တစ်ဖန် သက်ပြင်းထပ်ချမိပြန်သည်။ အပြောင်းအလဲဟူသည် လူအများစုကြောက်ရွံ့တတ်သည့် အရာဖြစ်ပြီး၊ ကောင်းမည် ဆိုးမည်ကိုလည်း မသေချာနိုင်ပေ။

သူမ၏ လစဉ်လစာဖြင့် သူမကိုယ်သူမ ထောက်ပံ့ရန် အဆင်ပြေသော်လည်း၊ ကလေးနှစ်ယောက်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ရခြင်းက သူမအတွက် အတော်လေး ကျပ်တည်းစေသည်။ မကြာသေးမီက သူမသည် သူမ၏ ယောက္ခမကို အားကိုးနေခဲ့ရပြီး၊ ယောက္ခမဖြစ်သူက သားဖြစ်သူ၏ ယခင်လစာများကို အသုံးပြုကာ သူတို့ကို ကူညီထောက်ပံ့ပေးနေခဲ့သည်။

အကယ်၍ သူမ ကွာရှင်းလိုက်ပါက ယောက္ခမဖြစ်သူသည် ငွေပေးနေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်မည်မှာ သေချာလှသည်။ သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ အလုပ်ပြန်ရသွားလျှင်ကော ဘယ်လိုလုပ်မည်နည်း။ ထိုအခါ သူမ နောင်တရရပေလိမ့်မည်။ ထောက်ပံ့မှုအချို့ဖြင့် ကလေးများကို ပြုစုပျိုးထောင်ရခြင်းက ပို၍လွယ်ကူသဖြင့် သူမကို လုံခြုံမှုခံစားရစေသည်။ ထိုအချက်များကို စဉ်းစားပြီးနောက်တွင် သူမသည် ထိုခြေလှမ်းကို လှမ်းရန် မရဲဝံ့တော့ပေ။

....

မတ်လ နွေဦးပေါက်ရာသီတွင် လော့လန်သည် အိမ်ပြန်ရန် မလောသေးပေ။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူအား စက်ဘီးနင်းစေပြီး သူတို့သည် မြို့အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ မြို့အပြင်ဘက်တွင် မိုးမခပင်များမှာ ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေကြပြီး၊ မက်မွန်ပန်းများ၊ တောပန်းသီးပန်းများနှင့် ဆီးပန်းများသည် အပြိုင်အဆိုင် ဖူးပွင့်နေကြသည်။ လယ်ကွင်းများထဲတွင် သူမ နာမည်မသိသော တောပန်းရိုင်းလေးများစွာက ဟိုတစ်စု ဒီတစ်စု ပွင့်လန်းနေကြကာ၊ ထိုပန်းတို့၏ အလှတရားများကို ကြွားဝါပြသရန် ကြိုးစားနေကြသည်။

"အရမ်းလှတာပဲ"

သူမ၏ ယောက်မလတ် ရောက်လာကြောင်းကို ကျိုးချင်းရှန်က ခုလေးတင် သူမအား ပြောပြခဲ့သည်။ အိမ်သို့ပြန်မည့်အစား ပန်းများနှင့် နွေဦးရာသီဥတုကို ခံစားရန် သူမ ထွက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အမျိုးသားဖြစ်သူကလည်း သူမကို အလျင်မလိုစေခဲ့ပေ။ သူမသည် သာမန်နွေဦးရာသီကို အဘယ်ကြောင့် ဤမျှသဘောကျနေရသနည်းဆိုသည်ကို သူ သိပ်နားမလည်သော်လည်း စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့် အဖော်ပြုပေးခဲ့သည်။

"ငယ်ငယ်တုန်းက မိုးမခကိုင်းလေးတွေနဲ့လုပ်တဲ့ ဥဩမှုတ်တံလေးတွေ ကစားဖူးလား"

ကျိုးချင်းရှန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နုနယ်သော မိုးမခကိုင်းလေးတစ်ခုကို ချိုးယူလိုက်သည်။ သူသည် ထိုအကိုင်းလေးကို ကျွမ်းကျင်စွာ ပွတ်ချေလိုက်ပြီး အပြင်ခွံနှင့် အတွင်းမှ အူတိုင်မာမာတို့ကို ခွဲထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အူတိုင်ကို ဖယ်ထုတ်လိုက်ပြီး အခွံ၏ တစ်ဖက်စွန်းကို လက်သည်းဖြင့် ခပ်ဖွဖွဆိတ်ကာ သူမထံသို့ လှမ်းပေးလိုက်သည်။

"ရွှီ ..."

အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ပထမဆုံးအကြိမ် မှုတ်လိုက်သည်နှင့် အသံစူးစူးလေး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူမ အလွန်ပျော်ရွှင်သွားခဲ့ပြီး၊ သူမ၏ဝမ်းဗိုက်ထဲမှ ကလေးငယ်ကလည်း သူမ၏ပျော်ရွှင်မှုကို ခံစားမိသည့်အလား ခြေကန်ကာ တုံ့ပြန်လာခဲ့သည်။

"အာ.."

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" အမျိုးသားဖြစ်သူက သူမဘေးသို့ အလျင်အမြန် ကပ်လာပြီး မေးလိုက်သော်လည်း အရမ်းကြီးနီးကပ်စွာ မနေခဲ့ပေ။

"ကလေးလှုပ်သွားတာ"

"တကယ်လား" သူက အံ့သြသွားကာ မျက်လုံးပြူးလျက် မေးလိုက်သည်။

"တကယ်ပါ။ ရှင်မယုံရင် စမ်းကြည့်လို့ရတယ်။ ရှင်လုပ်ပေးတဲ့ ဥဩမှုတ်တံလေးကို သူ သဘောကျနေတာ နေမှာ"

ကျိုးချင်းရှန်သည် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်သည်။ ကလေးလှုပ်ရှားနေသည်ကို သူ မခံစားနိုင်သော်လည်း သူတို့၏ သားလေးအား စိတ်ရှည်စွာဖြင့် စကားပြောလိုက်သည်။ "လိမ္မာတယ်နော်၊ ဟုတ်လား။ သားလေး ထွက်လာတဲ့အခါ ဖေဖေက ကစားစရာတွေ လုပ်ပေးမယ်န"

ထိုသို့ပြောရင်း အပြန်လမ်းတွင် သူသည် မိုးမခကိုင်းများစွာကို ချိုးယူလာခဲ့သည်။ မိုးမခကိုင်းများကို ဥဩမှုတ်တံအတွက်သာမကဘဲ အခြားအရုပ်ငယ်လေးများစွာအဖြစ်လည်း ဖန်တီးနိုင်သည်။ သားဖြစ်သူအတွက် ကစားစရာများကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ပြုလုပ်ပေးရမည်ဟူသော အတွေးက သူ့ကို ပျော်ရွှင်စေခဲ့သည်။