အခန်း (၁၀၅၃-၁၀၅၄)
Vol. 106 Ch. 1053-1054
အခန်း (၁၀၅၃) စွန့်လွှတ်တတ်ဖို့ သင်ယူရမယ်
လူတိုင်းက ရောက်လာသူကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပေမဲ့ ဘယ်ဘက်ကပဲ ကြည့်ကြည့် ရောက်လာသူဟာ သူတို့ကို ကျောခိုင်းထားပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ရပ်နေတာကိုပဲ တွေ့ရပါတယ်။
"ဝမ်ချုံစန်း..."
ဖန့်ချန် မျက်နှာထား ထူးဆန်းသွားပါတယ်။
"မင်း ဘာလာလုပ်တာလဲ"
လီဝူဝမ့်က ခပ်အေးအေး မေးပါတယ်။
"ငါတို့ သဘောတူထားတာက ငှားသွားတဲ့လူကို မူလအတိုင်း ပြန်ပေးရမယ် မဟုတ်လား ဘာလို့ ပိုင်ချင်းမင်ရဲ့ သက်တမ်းမီးအိမ်က ငြိမ်းသွားရတာလဲ"
ဝမ်ချုံစန်းက ရယ်ပြီး ပြောတယ်
"မင်းတို့က စကားမတည်ကြဘူးပဲ"
"သေကြေပျက်စီးမှု ဆိုတာကတော့ ရှိမှာပဲလေ တာအိုပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့် တစ်ယောက် သေတာက ဘာများ အရေးကြီးလို့လဲ မင်းကိုယ်တိုင်တောင် ရောက်လာရအောင် ထိုက်တန်လို့လား ကြည့်ရတာ မင်းက အဲဒီ မိစ္ဆာဝင်သွားတဲ့ မိန်းကလေးကို စိတ်မချတာ ဖြစ်ရမယ်"
လီဝူဝမ့်က ပြုံးပြီး ပြောပါတယ်။
'မိစ္ဆာဝင်သွားတဲ့ မိန်းကလေး '
လုံရို့ဟာ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ စကားကို ကြားတော့ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ ဖန့်ချန် ရှာခိုင်းထားတဲ့ လူကို သွားသတိရမိပါတယ်။
သူမရဲ့ မျက်နှာထားက ထူးဆန်းနေပါတယ်။
အခုရှေ့က လူအုပ်စု လုပ်နေတဲ့ ကိစ္စတိုင်းမှာ လုံမျိုးနွယ်စုလို အင်အားကြီး မိသားစုတောင် နားမလည်နိုင်တဲ့ နက်နဲတဲ့ အဓိပ္ပာယ်တွေ ရှိနေတယ်လို့ သူမ ခံစားနေရပါတယ်။
"သူ့ကို သွားကြည့်ဖို့တော့ စိတ်ကူးရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့... ငါ့ဂိုဏ်းက တပည့်ကို ပိုပြီး ဂရုစိုက်မိလို့ပါ"
ဝမ်ချုံစုန်းက ရယ်လိုက်တယ်
"ပိုင်ချင်းမင် သေသွားတာကိုတော့ ငါ ပြဿနာမရှာတော့ဘူး ဒါပေမဲ့ ဖန့်ချန်သာ ပျောက်သွားရင်တော့ မင်းတို့ ငါ့ကို အဖြေတစ်ခု ပေးရလိမ့်မယ်"
"သူ့ဆီမှာ ဝိညာဉ်လက်နက် ပါတာကို ချန်စန်း မသိခဲ့ဘူး၊ မင်းလည်း သိမှာ မဟုတ်ပါဘူး"
လီဝူဝမ့်က ပြောတယ်
"ငါ လူလွှတ်ပြီး ရှာခိုင်းလိုက်မယ် မင်း မပြောရင်တောင် ငါက သူ့ကို ရှာရမှာပဲ"
'ဒီလူက ဘယ်သူလဲ၊ ဘာလို့ ငါ့ဆရာနဲ့ တန်းတူရည်တူ စကားပြောနိုင်တာလဲ...'
လုချင်းရှူးရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ အံ့ဩရိပ်တွေ လှုပ်ခတ်နေပါတယ်။
ရှေ့ကလူရဲ့ အရှိန်အဝါက... တာအိုပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့် ပဲ ရှိသေးတယ်၊ ဘေးဒုက္ခရင်ဆိုင်ခြင်းအဆင့်တောင် မဟုတ်ဘူး။
ဒါပေမဲ့ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ တစ်ဖက်လူက သူ့ကို သိပ်ပြီး အန္တရာယ်များတဲ့ ခံစားချက် ပေးနေပါတယ်။
"ဝိညာဉ်လက်နက်လား ဟိုကျောင်း ကလူ ပေးလိုက်တာ ဖြစ်မှာပေါ့ ဒါပေမဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက်က နတ်စွမ်းအား အများကြီး လိုတာလေ ဖန့်ချန်က လွတ်လပ်သောမသေမျိုး မဟုတ်တော့ အကြိမ်အများကြီး မသုံးနိုင်ပါဘူး"
"မင်းလူတွေကို သေချာ သတိထားခိုင်းလိုက်၊ သူ့ကို အမြန် ပြန်ခေါ်လာခဲ့ သူ့ဆီမှာ သွေးဝိညာဉ်နတ်ဆေးလုံးတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်"
ဝမ်ချုံစုန်းက ခပ်အေးအေး ပြောပါတယ်။
"အဲဒီ သွေးဝိညာဉ်နတ်ဆေးလုံးတွေကို မင်းက မျက်စိကျနေလို့လား အဲဒီ ထူးခြားဆန်းပြားသူ ချန်ထားခဲ့တဲ့ အမွေအနှစ်ကို သူ့ဆီကနေ လိုချင်နေတာပဲ မဟုတ်လား"
လီဝူဝမ့်က ပြုံးစိစိနဲ့ ပြောတယ်
"စိတ်ချပါ၊ လူကို တွေ့တာနဲ့ ငါ မင်းကို အကြောင်းကြားခိုင်းလိုက်မယ် ဒီအစာကို တစ်ယောက်တည်း စားမှာ မဟုတ်ပါဘူး"
ခဏရပ်ပြီး လုံမျိုးနွယ်စုက လွတ်လပ်သောမသေမျိုးတွေကို ကြည့်ကာ
"ဒီလူတွေကို လက်ခံဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား သူတို့ဆီမှာ ကံကြမ္မာအကျိုးပေး တွေက ပိုလေးတယ်တကယ်လို့ သွေးဝိညာဉ်နတ်ဆေးလုံး ဖော်စပ်မယ်ဆိုရင် ဘယ်သူ့ကိုပဲ သုံးသုံး အဆင့် ၁ ဆေးလုံး ရနိုင်တယ် "
သူက နတ်နဂါးမလေးကို လက်ညှိုးထိုးပြတယ်
"ဒီတစ်ယောက်ဆိုရင် အဆင့်လွန်ဆေးလုံး တောင် ရနိုင်တယ်"
လုံမျိုးနွယ်စုက လူတွေရဲ့ မျက်နှာ ချက်ချင်း ပျက်သွားပါတယ်။
"မင်းတို့ သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်း က ဥပဒေမဲ့ လွန်းလှချည်လား ဒီဓားကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ ပူးပေါင်းရုံတင်မကဘဲ သူတို့ကို အဆင့် ၃ ဓားကျင့်ကြံသူ ဖြစ်အောင်ပါ ကူညီပေးတယ်ပေါ့ "
လုံကျင့်ယောင်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ပါတယ်
"ဒီကိစ္စသာ လူသိရှင်ကြား ဖြစ်သွားရင် အဖွဲ့အစည်းအားလုံးက မင်းတို့ကို ဝိုင်းတိုက်ကြလိမ့်မယ် မင်းတို့ ဒီကမ္ဘာမှာ ဆက်နေနိုင်မယ် မထင်နဲ့ "
"တိုက်ချင်ရင်လည်း တိုက်ပေါ့၊ သူတို့မှာ အဲဒီလောက် သတ္တိရှိပါ့မလားလို့ပဲ စိုးရိမ်မိတယ်"
ဝမ်ချုံစန်းက ခပ်အေးအေး ရယ်ပြီး ဘူးသီးခြောက် တစ်လုံးကို ထုတ်ကာ လူအုပ်ဆီသို့ ဝေ့ယမ်းလိုက်ပါတယ်။
အပြာရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပါတယ်။
လုံမျိုးနွယ်စုရဲ့ အဆင့် ၁ နဲ့ အဆင့် ၂ လွတ်လပ်သောမသေမျိုးတွေ အားလုံးဟာ ဘူးသီးခြောက်ထဲကို စုပ်ယူခံလိုက်ရပါတယ်။
လုံအောက်တို့ လူစုဟာ ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်တော့ အသက်ရှူမှားသွားကြပြီး မျက်လုံးထဲမှာ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပေါ်လာပါတော့တယ်။
"အစ်ကို... ရှင်တို့ တကယ်ပဲ ကျွန်မတို့ လုံမျိုးနွယ်စုကို သုတ်သင်တော့မှာလား "
ဝတ်စုံပြာနဲ့ အမျိုးသမီးက လီချန်စန်းကို ကြည့်ပြီး မေးပါတယ်။
"မိန်းမ... ကိစ္စတွေက ဒီအထိ ရောက်လာပြီဆိုတော့ ငါက ပထမမျိုးနွယ်စုကိုပဲ ကာကွယ်ပေးနိုင်တော့မယ် မင်း ငါ့အဖေကို မတွေ့ရသေးဘူး မဟုတ်လားရှေ့တိုးပြီး ဂါရဝပြုလိုက်ဦး"
လီချန်စန်းက တိုးတိုးလေး ပြောပါတယ်။
"မလိုတော့ဘူး"
လီဝူဝမ့်က ခပ်အေးအေး ရယ်ပြီး ဝမ်ချုံစန်းနဲ့အတူ ထွက်ခွာသွားပါတယ်။
လီချန်စန်းက သူတို့ ထွက်သွားတာကို ကြည့်နေပြီးမှ ဘေးနားက ဓားကျင့်ကြံသူတွေကို အမိန့်ပေးလိုက်တယ်
"သူတို့ကို အရင် ဖမ်းထားလိုက် လုံမျိုးနွယ်စုမှာ လျှို့ဝှက်ထားတဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်၊ သေချာ မေးမြန်းကြဦး ငါတို့ အကုန်လုံးကို လွှဲပြောင်းယူရမယ်"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ "
လုံအောက်တို့ လူစုကို ဘိုးဘွားခန်းမ ထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားလိုက်ပါတယ်။
ပတ်ပတ်လည်မှာတော့ ဓားကျင့်ကြံသူတွေ ထူထပ်စွာ စောင့်ကြပ်နေပါတယ်။
ဒီဓားကျင့်ကြံသူတွေဟာ မူလက လုံမျိုးနွယ်စုကပဲ ဖြစ်ပြီး၊ အများစုက ရွှယ်စန်း တို့လို ဓားကျောင်းရဲ့ ဒုတိယကျောင်းအုပ်တွေ ဖြစ်ကြပါတယ်။
"ရွှယ်စန်း မင်း ဒီနေ့လို အခြေအနေ ရောက်လာတာ ငါတို့ ဒုတိယမျိုးနွယ်စုရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့်လေ ငါ မင်းအပေါ် မကောင်းခဲ့လို့လား မင်းကတော့ တကယ့် သစ္စာဖောက် ပဲ"
လုံအောက်က ရွှယ်စန်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဒေါသတကြီး ပြောပါတယ်။
"လုံအောက်... မင်း ဘယ်တုန်းက ငါ့အပေါ် ကောင်းခဲ့ဖူးလို့လဲ အလုပ်ရှိရင်တော့ ရွှယ်စန်းလို့ ခေါ်ပြီးအလုပ်မရှိရင်တော့ ငါ့သား သေသွားတာတောင် မင်း မျက်တောင်တစ်ချက် မခတ်ခဲ့ဘူး"
ရွှယ်စန်းက ပြုံးစိစိနဲ့ ဓားဦးဖျားကို လုံအောက်ရဲ့ လည်ပင်းပေါ်မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း တင်လိုက်ပါတယ်။
မကြာခင်မှာပဲ အရေပြား ပေါက်ထွက်သွားပြီး သွေးတွေ စီးကျလာပါတယ်။
"သတ်ချင်ရင်လည်း သတ်လိုက်၊ ငါ လုံအောက်က မင်းကို နည်းနည်းလေးတောင် ကြောက်မယ် မထင်နဲ့"
လုံအောက်က အေးစက်စွာ ပြောပါတယ်။
"မင်းက အခုချက်ချင်း သေလို့ မရသေးဘူးလေပြောစမ်းပါဦး... လုံမျိုးနွယ်စုမှာ စာရင်းမသွင်းထားတဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ အများကြီး ရှိတယ် မဟုတ်လား မင်းတို့ ဒုတိယမျိုးနွယ်စုကနေ အရင် စပြောကြရအောင်"
ရွှယ်စန်းက ခပ်အေးအေး ပြောပါတယ်။
တတိယမျိုးနွယ်စုနဲ့ စတုတ္ထမျိုးနွယ်စုက လူတွေဟာ ဒါကို ကြားတော့ ဒေါသကို မြိုသိပ်ထားရုံကလွဲလို့ ဘာမှ မတတ်နိုင်ကြပါဘူး။
သူတို့ အခု အခြေအနေကို စဉ်းစားကြည့်တော့မှ စိတ်ပျက်သွားကြရပါတယ်။
လုံမျိုးနွယ်စုအတွက်... အသက်ရှင်ဖို့ လမ်းစ မရှိတော့ပါဘူး။
"အိပ်မက်မက်နေလိုက်"
လုံအောက်က လှောင်ရယ်လိုက်တယ်
"ငါ သေရင်တောင် ဒီပိုင်ဆိုင်မှုတွေက ငါနဲ့အတူ ယင်လောက ကို လိုက်လာမှာ မင်းတို့ လက်ဖျားနဲ့တောင် မထိစေရဘူး"
"ဖုတုန်းဟိုင် "
ရွှယ်စန်းက ဖုတုန်းဟိုင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ဖုတုန်းဟိုင်က ခေါင်းငြိတ်ပြပြီး လက်ကို မြှောက်ကာ ဓားတစ်ချက် ဝေ့ယမ်းလိုက်ပါတယ်။
ဒုတိယမျိုးနွယ်စုက လူငယ်တစ်ယောက် နေရာမှာတင် လဲကျသေဆုံးသွားပါတယ်။
အဲဒီလူငယ်က လုံအောက်ရဲ့ သားအရင်း ဖြစ်ပါတယ်။
လုံအောက်ရဲ့ မျက်နှာမှာ အကြောတွေ ထောင်တက်လာပြီး သူ့ရဲ့ ဒေါသကို အတင်းအကျပ် ထိန်းထားရတာ သိသာပါတယ်။
လုံမျိုးနွယ်စုက လူတွေဟာ သူတို့ရဲ့ သားသမီးတွေက ဝက်တွေ၊ ခွေးတွေလိုမျိုး အရင်က သူတို့ အထင်သေးခဲ့တဲ့ နိမ့်ကျတဲ့ ဓားကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ လက်ထဲမှာ အသတ်ခံနေရတာကို မြင်တော့ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားကြပါတယ်။
"တကယ်ကို စိတ္တဇလူသား ပဲ"
ရွှယ်စန်းက ရယ်လိုက်တယ်
"မင်း ဘယ်လောက်အထိ တောင့်ခံနိုင်မလဲ ကြည့်ကြတာပေါ့"
ဖုတုန်းဟိုင်က သဘောပေါက်သွားပြီး ဓားတစ်ချက်ပြီး တစ်ချက် ထိုးသတ်ပါတယ်။
"အဖေ..."
"ကျွန်တော် မသေချင်ဘူး..."
"မင်းတို့ ကောင်းကောင်း မသေရဘူး"
နားထဲမှာ ကြားနေရတဲ့ အော်ဟစ်သံတွေကြောင့် လုံအောက်ဟာ မျက်လုံးကို တင်းတင်းမှိတ်ထားမိပါတယ်။
ခဏလေးအတွင်းမှာတင် ဖုတုန်းဟိုင်ဟာ လူငယ် ၁၀ ယောက်ကျော်ကို သတ်ပစ်လိုက်ပါပြီ၊ အားလုံးက လုံအောက်ရဲ့ သားသမီးတွေချည်းပါပဲ။
သူတို့ရဲ့ မိခင်တွေဟာ အခုဆိုရင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ပြီး မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာနဲ့ ဘာမှ မတတ်နိုင် ဖြစ်နေကြပါတယ်။
"ဆရာ... လုံရို့ တစ်ယောက်ပဲ ကျန်တော့တယ် ဒါပေမဲ့ တပည့်က သူမကို ဇနီးအဖြစ် လက်ထပ်ချင်ပါတယ်"
ဖုတုန်းဟိုင်က လက်အုပ်ချီပြီး တောင်းဆိုပါတယ်။
"တုန်းဟိုင်... မင်း နားလည်ထားရမှာက ဒီကမ္ဘာမှာ ငါတို့ လိုချင်တိုင်း ရနိုင်တာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာပဲ အချို့ကိစ္စတွေ၊ အချို့လူတွေက မင်းနဲ့ ရေစက်မပါဘူးဆိုတာ သတ်မှတ်ထားပြီးသား မင်းက စွန့်လွှတ်တတ်ဖို့ သင်ယူရမယ်"
ရွှယ်ဆန်းက သက်ပြင်းတိုးတိုး ချလိုက်ပါတယ်။
"တပည့် နားလည်ပါပြီ"
ဖုတုန်းဟိုင်ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ အေးစက်တဲ့ အလင်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး လုံရို့ကို လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ ဓားတစ်ချက် ဝေ့ယမ်းလိုက်ပါတယ်။
လုံရို့ရဲ့ မျက်ခုံးအလယ်မှာ သွေးစင်းကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံး နှစ်ခြမ်းကွဲကာ နေရာမှာတင် သေဆုံးသွားပါတယ်။
သေခါနီးအချိန်မှာ သူမရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ကြောက်ရွံ့မှု အစအနတောင် မရှိဘဲ အပြုံးတစ်ခုတောင် ပါနေပါသေးတယ်။
'သူမ ဘာလို့ ပြုံးနေတာလဲ'
ဖုတုန်းဟိုင်က ဒီသံသယကို သူ့စိတ်ထဲမှာပဲ ဖုံးကွယ်ထားလိုက်ပါတယ်။
ရွှယ်စန်းရဲ့ ရှေ့မှာ လုံရို့အပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု ရှိနေသေးတယ်ဆိုတာကို ထပ်ပြီး မပြရဲတော့ပါဘူး။
လုံမျိုးနွယ်စုက သေဆုံးသွားတဲ့သူတွေရဲ့ ဝိညာဉ် တွေဟာ နေရာမှာတင် ပေါ်လာပါတယ်။
ခဏလောက် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားပြီးနောက်မှာတော့ သူတို့ဟာ ရွှယ်စန်းဆီကို ဒေါသတကြီး ပြေးကပ်ကြပါတယ်။
ဝမ်းနည်းစရာကတော့ သူတို့ဟာ ရွှယ်စန်းကို မထိနိုင်သလို၊ ရွှယ်စန်းကလည်း သူတို့ ရှိနေတာကို မသိပါဘူး။ ဘာပဲလုပ်လုပ် အချည်းနှီးပါပဲ။
"အမ... အခု ကျွန်တော်တို့က..."
လုံရှန်းက လုံရို့ကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ ကြည့်ပြီး မေးပါတယ်။
"လေလွင့်ဝိညာဉ်တွေ ဖြစ်သွားပြီလေ ဒါပေမဲ့ မောင်လေး မကြောက်ပါနဲ့၊ ငါတို့မှာ သွားစရာ လမ်းရှိပါသေးတယ်"
လုံရို့က ပြုံးပြီး ခေါင်းငြိတ်ပြပါတယ်။
သူမရဲ့ မောင်နှမတွေဟာ ဒါကို ကြားတော့ သူမအနားကို တိုးကပ်လာကြပြီး မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်နေကြပါတယ်။
"အားလုံးပဲ... ဒီမှာ မတ်တတ်ရပ်မနေကြပါနဲ့တော့၊ အပြင်ဘက်ကို အရင် သွားစောင့်နေကြရအောင်"
ဝိညာဉ်အုပ်စုဟာ လန့်သွားပြီး လှမ်းကြည့်လိုက်ကြတော့ မျက်နှာတွေ အံ့ဩကုန်ပါတယ်။
ရှေ့ကလူနှစ်ယောက်ကို သူတို့ မှတ်မိပါတယ်။
သူတို့က လီချန်စန်း သူ့ဇာတိကနေ ခေါ်လာတဲ့ ဓားကျင့်ကြံသူတွေလေ။
တစ်ယောက်က ပိုင်ချင်းမင် ဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ပိုင်လင်ယွဲ့ ပါပဲ။
အခန်း (၁၀၅၄) နဂါးပုလဲ
လုံရှန်းတို့ လူစုဟာ မျက်ရည်တွေ ဝဲလာကြပြီး ပိုင်ချင်းမင်တို့ နှစ်ယောက်ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြိုးစားကြပါတယ်။
သူတို့အမြင်မှာတော့ ဒီနှစ်ယောက်ဟာ လီချန်စန်းတို့နဲ့ တစ်အုပ်စုတည်းလို့ ထင်နေကြတာပါ။
"မင်းတို့ လျှောက်မလုပ်ကြနဲ့"
လုံရို့က အေးစက်စွာ ဟန့်တားလိုက်ပြီးနောက် ပိုင်ချင်းမင်တို့ နောက်ကနေ အပြင်ကို လိုက်သွားပါတယ်။
ကျန်တဲ့သူတွေလည်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်နေကြပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ မျက်နှာပျက်ပျက်နဲ့ပဲ လိုက်သွားကြပါတယ်။
အဓိကကတော့ သူတို့ ဒီမှာ ဆက်နေပြီး လုံမျိုးနွယ်စု ကျင့်ကြံသူတွေ ရွှယ်စန်းတို့ လက်ထဲမှာ နှိပ်စက်ခံနေရတာကို မကြည့်ချင်တော့လို့ပါ။
"ဖန့်ချန် ဘယ်မှာလဲ"
လုံရို့က စိတ်လောစွာ မေးလိုက်ပါတယ်။
"ဖန့်ဂျူနီယာက ဒီအနီးအနားမှာပဲ ရှိမှာပါ ဒါပေမဲ့ သူ ဘယ်နေရာမှာလဲဆိုတာ ငါတို့လည်း အသေအချာ မသိဘူး သူက မင်းကို စိတ်မလောဖို့ ပြောခိုင်းလိုက်တယ်"
ပိုင်ချင်းမင်က ပြောပါတယ်။
"ကောင်းပြီ"
လုံရို့က ခပ်တိုးတိုး ခေါင်းငြိတ်လိုက်ပါတယ်။
......
......
ပထမမျိုးနွယ်စုက မျိုးဆက်တွေ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သေဆုံးနေတာကို မြင်နေရသလို ဖုတုန်းဟိုင်က သူ့ရဲ့ ဇနီးသည်တွေကိုတောင် ရက်ရက်စက်စက် သတ်ဖြတ်နေတာကြောင့်
လုံအောက်ဟာ ဆက်ပြီး တောင့်မခံနိုင်တော့ဘဲ ဒုတိယမျိုးနွယ်စုက ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ လျှို့ဝှက်ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထုတ်ပြောလိုက်ရပါတယ်။
အဲဒီနောက်မှာတော့ တတိယမျိုးနွယ်စုနဲ့ စတုတ္ထမျိုးနွယ်စုတွေလည်း အလှည့်ကျ ပြောရပါတယ်။
အားလုံး ပြောပြီးသွားတဲ့အခါ ရွှယ်စန်းက ပြုံးပြုံးလေး ပြောပါတယ်
"ခင်ဗျားတို့က နဂါးသွေးမျိုးနွယ်တွေလေ၊ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ နဂါးအစစ်အမှန် သွေးမျိုးဆက် ပါတာဆိုတော့ ငါတို့အတွက် အသုံးဝင်တာပေါ့"
"ဒါကြောင့် ငါက မင်းတို့အတွက် နေစရာနေရာတွေ လုပ်ပေးထားတယ် နောက်ဆို ဒီမှာပဲ အေးအေးဆေးဆေး နေကြပေါ့ စားဝတ်နေရေးအတွက်လည်း လူလွှတ်ပြီး ပြုစုခိုင်းပါ့မယ် သိပ်ပြီး စိတ်မညစ်ကြပါနဲ့"
လုံအောက်တို့ လူစုရဲ့ မျက်နှာတွေ ပြာနှမ်းသွားပါတယ်။
တစ်ဖက်လူက သူတို့ကို မွေးမြူထားပြီး သူတို့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက နဂါးအစစ်အမှန် သွေးအဆီအနှစ် တွေကို ထုတ်ယူဖို့ ကြံစည်နေတာ သိသာလှပါတယ်။
"လုံဝူ မင်း ငါနဲ့ ခဏလိုက်ခဲ့"
ရွှယ်စန်းရဲ့ အကြည့်က လုံဝူ ဆီ ရောက်သွားပြီး ပြုံးပြီး ပြောပါတယ်။
"မင်းတို့ တကယ်ပဲ ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ!"
တုန်းဖန်းဟောက်ကျဲက သိသိသာသာ ရှေ့တိုးလာပြီး ရွှယ်စန်းကို စိုက်ကြည့်ကာ လုံဝူ ကို သူ့ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ကာကွယ်ပေးထားပါတယ်။
သူ့ခန္ဓာကိုယ်က လုံဝူ ရဲ့ တစ်ဝက်တောင် မရှိပေမဲ့ပေါ့
"မင်းက သူမအပေါ် သိပ်မကျေနပ်တာ မဟုတ်ဘူးလား သူမရဲ့ ဒီရုပ်ရည်က မင်းနဲ့ မတန်ပါဘူး မင်းက လုံမျိုးနွယ်စုက မဟုတ်တဲ့အတွက် ငါ ဆုံးဖြတ်ပေးနိုင်တယ်၊ မင်းကို အေးအေးဆေးဆေး ထွက်သွားခွင့်ပေးမယ်၊ ဘယ်လိုလဲ "
ရွှယ်စန်းက ပြုံးပြီး မေးပါတယ်။
တုန်းဖန်းဟောက်ကျဲရဲ့ မျက်နှာထားက အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲနေပါတယ်။
လုံဝူ က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောတယ်
"ရှင် ထွက်သွားချင်ရင် သွားလိုက်ပါ၊ ကျွန်မ ရှင်ကို အပြစ်မတင်ပါဘူး"
"ငါ တကယ် ထွက်သွားချင်တာပေါ့၊ ဒီနေရာကနေ ထွက်ပြီး ငါ့ဇာတိကို ပြန်ဖို့ နေ့နေ့ညည စဉ်းစားနေခဲ့တာ"
တုန်းဖန်းဟောက်ကျဲက သွားကြိတ်ပြီး ပြောပါတယ်။
လုံဝူရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ အလင်းရောင် မှိန်ဖျော့သွားပါတယ်။
"ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အရင်ကလေ ဒီနေ့ ဒီအချိန်မှာ လုံမျိုးနွယ်စုက ဒီလို ဘေးဒုက္ခနဲ့ ကြုံနေရတာ၊ ငါက လုံဝူ နဲ့ လက်ထပ်ထားတာပဲ၊ အေးအတူ ပူအမျှ ဖြစ်ရမှာပေါ့"
တုန်းဖန်းဟောက်ကျဲက အေးစက်စွာ ပြောတယ်
"ယောက်ျားကောင်း တစ်ယောက်က သူ့မိန်းမကို ပစ်ထားခဲ့ပြီး ကိုယ်လွတ်ရုန်း ပြေးလိမ့်မယ်လို့ မင်း တကယ် ထင်နေတာလား "
လုံမျိုးနွယ်စုက လူတွေဟာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်နေကြပြီး တုန်းဖန်းဟောက်ကျဲအပေါ် အမြင်ပြောင်းသွားကြပါတယ်။
နယ်မြို့လေးကလာတဲ့ ဒီနဂါးသွေးမျိုးနွယ်ဝင်မှာ ဒီလောက်အထိ သတ္တိရှိလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ကြပါဘူး။
"မိန်းမ... စိတ်ချပါ၊ မင်းမှာ ငယ်ငယ်ကတည်းက မိဘ မရှိဘူးဆိုတော့ လင်ယောက်ျား ဖြစ်တဲ့ ငါက မင်းကို တစ်ယောက်တည်း မသွားခိုင်းပါဘူး ငါတို့ အတူတူ သွားကြမယ်၊ သေမင်းတမန်လမ်း မှာလည်း အဖော်ရတာပေါ့"
တုန်းဖန်းဟောက်ကျဲက လုံဝူ ရဲ့ လက်ကို ဖွဖွလေး ပုတ်ပေးပါတယ်။
"မင်း သေရင်တောင် သူမက သေချင်မှ သေမှာပါ"
ရွှယ်စန်းက ရုတ်တရက် လှောင်ရယ်လိုက်ပါတယ်။
တုန်းဖန်းဟောက်ကျဲ ကြောင်သွားတယ်
"မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"
ရွှယ်စန်းက လုံဝူးကို ပြုံးစိစိနဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်
"သူမက ဘာလို့ ဒီလောက် ရုပ်ဆိုးနေရတာလဲဆိုတာ မင်း မသိချင်ဘူးလား "
"မင်းကမှ ရုပ်ဆိုးတာ၊ မင်းတစ်မိသားစုလုံးက အရုပ်ဆိုးတွေ"
တုန်းဖန်းဟောက်ကျဲက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ပါတယ်။
"မင်းက လီချန်စန်း ခေါ်လာတဲ့သူဆိုပြီး ငါ မင်းကို မထိရဲဘူး မထင်နဲ့"
ရွှယ်စန်းရဲ့ မျက်နှာက မှောင်ကျသွားပါတယ်။
"အရှင်... သူ့ကို ရန်မဖြစ်ပါနဲ့တော့"
လုံဝူက တုန်းဖန်းဟောက်ကျဲရဲ့ လည်ပင်းကို ဖွဖွလေး ဆွဲပြီး သူမရဲ့ နောက်မှာ ထားလိုက်ပါတယ်။
အဲဒီနောက် ရွှယ်စန်းကို အေးအေးဆေးဆေး ကြည့်ပြီး
"မင်း ငါ့ဆီက နဂါးပုလဲ ကို လိုချင်နေတာ မဟုတ်လား၊ ပေးလိုက်မယ်"
ပြောပြီးတာနဲ့ လုံဝူ က ပါးစပ်ကို ဟလိုက်တော့ သွေးလေအဟုန် ပြင်းထန်တဲ့ ပုလဲတစ်လုံး ထွက်လာပါတယ်။
ပုလဲထဲမှာ နဂါးအစစ်အမှန် တစ်ကောင် ကူးခတ်နေသလိုပါပဲ။
အဲဒီပုလဲ ပေါ်လာတာနဲ့ လုံအောက်တို့ရဲ့ သွေးမျိုးဆက်တွေဟာ မသိစိတ်ကနေ ဒူးထောက် အညံ့ခံချင်တဲ့ စိတ်တွေ ပေါ်လာပါတယ်။
ဒီနဂါးပုလဲကို ထွေးထုတ်လိုက်ပြီးနောက်မှာတော့ လုံဝူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပါတယ်။
အရင်က တုန်းဖန်းဟောက်ကျဲ နှစ်ယောက်စာလောက် ရှိတဲ့ အသားတောင်ကြီးကနေ ချက်ချင်းပဲ သွယ်လျပြီး အချိုးအစားကျတဲ့ ကိုယ်လုံးလေး ဖြစ်သွားပါတယ်။
သူမရဲ့ မျက်နှာကလည်း တကယ့်ကို အလှပဆုံး ဖြစ်သွားပြီး တုန်းဖန်းဟောက်ကျဲ မြင်ဖူးသမျှ အမျိုးသမီးတွေထဲမှာ သူမကို ယှဉ်နိုင်သူ မရှိသလောက်ပါပဲ။
"ဒါ... ဒါက..."
တုန်းဖန်းဟောက်ကျဲဟာ တံတွေးမျိုချလိုက်ပြီး လုံဝူကို မယုံနိုင်သလို ကြည့်နေပါတယ်။
အရိပ်ထဲမှာ ရပ်နေတဲ့ ဖန့်ချန်ကတော့ ဒါကို မြင်တဲ့အခါ စိတ်ထဲမှာ ချက်ချင်း နားလည်သွားပါတယ်။
"လုံဝူ မင်း မိုက်မဲလိုက်တာ"
တတိယမျိုးနွယ်စုက လူကြီးအချို့က မျက်လုံးကို တင်းတင်းမှိတ်ထားကြပြီး မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သွားကြပါတယ်။
လုံအောက်တို့ လူစုကတော့ ဘာတွေဖြစ်နေမှန်း မသိဘဲ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေကြပါတယ်။
"မင်းက တကယ်ပဲ နဂါးအစစ်အမှန် ကိုး"
ရွှယ်စန်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက တောက်ပြောင်လာပြီး နဂါးပုလဲကို ဖမ်းယူလိုက်ကာ လုံဝူကို လောဘတကြီး စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။
"နဂါးအစစ်အမှန်လား ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."
လုံမျိုးနွယ်စု ကျင့်ကြံသူ တော်တော်များများ အံ့ဩတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ကြပါတယ်။
"နဂါးပုလဲ မရှိတော့ရင် ငါက သူတို့နဲ့ ဘာမှမခြားတော့ဘူး၊ မင်း ဘာဆက်လုပ်ချင်သေးလဲ "
လုံဝူက ခပ်အေးအေး မေးပါတယ်။
"နဂါးအစစ်အမှန်ဆိုတာ တစ်ကိုယ်လုံးက ရတနာပဲလို့ ကြားဖူးတယ်၊ ငါကတော့ အသက်ရှင်နေတဲ့ နဂါးအစစ်အမှန်ကို မြင်ဖူးတာ ဒါ ပထမဆုံးပဲ လုံဝူလေး... မင်း ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပါဦး ဒါပေမဲ့ ငါ ကတိပေးနိုင်တာက ဒီကောင်လေးကိုတော့ အသက်ချမ်းသာပေးမယ်"
"ကြည့်ရတာ လုံမျိုးနွယ်စု တစ်ခုလုံးမှာ မင်းက ဒီကောင်လေး တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ဂရုစိုက်တာကိုး"
ရွှယ်စန်းက ရယ်ပြီး ပြောပါတယ်။
လုံဝူးက ခဏစဉ်းစားပြီး ခေါင်းငြိတ်လိုက်တယ်
"ကောင်းပြီ၊ ငါ မင်းနဲ့ လိုက်ခဲ့မယ်"
"နေဦး"
တုန်းဖန်းဟောက်ကျဲက တားဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ လုံဝူက ရှောင်ထွက်သွားပြီး သူ့ကို သေချာ စိုက်ကြည့်ကာ
"ကောင်းကောင်း အသက်ရှင်နေပါ၊ သိလား"
"မသိ... မသိဘူးဟေ့..."
တုန်းဖန်းဟောက်ကျဲက ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရွှယ်စန်းဆီ ပြေးဝင်သွားပါတယ်
"မင်းနဲ့ ငါ အသေအလဲ တိုက်မယ် ငါ့မိန်းမကို လုရဲတယ်၊ သေပေတော့ "
ရွှယ်စန်းကတော့ အေးစက်စွာ ကြည့်နေပါတယ်။
သူ့မျက်လုံးထဲမှာ တုန်းဖန်းဟောက်ကျဲက လူပြက်တစ်ယောက်လိုပါပဲ။
ဟူးး
ဖန့်ချန် စိတ်ထဲမှာ သက်ပြင်းချလိုက်ပါတယ်။
သူက လီဝူဝမ့်နဲ့ ဝမ်ချုံစန်းတို့ အဝေးကို ရောက်သွားတဲ့အထိ စောင့်နေတာပါ။
ဒါကြောင့် ဖုတုန်းဟိုင်က လုံရို့ကို သတ်တုန်းကတောင် သူ ဝင်မပါသေးဘဲ ငြိမ်ပြီး စောင့်နေခဲ့တာပါ။
လီဝူဝမ့်တို့ နှစ်ယောက် ပြန်လှည့်လာမှာကို သူ စိုးရိမ်လို့ပါ။
"သူ့ကို သတ်လိုက်"
"လုပ်လိုက်တော့"
မတူညီတဲ့ အသံနှစ်သံဟာ ဘိုးဘွားခန်းမထဲမှာ ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။
နောက်တစ်စက္ကန့်မှာတော့ အနီးနားက ဓားကျင့်ကြံသူတွေ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သေဆုံးကုန်ပါတယ်။
တက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ဓားကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ လုံမျိုးနွယ်စု ဓားကျောင်းရဲ့ ဒုတိယကျောင်းအုပ်တွေတောင် နေရာမှာတင် သေဆုံးသွားပါတယ်။
ရွှယ်စန်းက ဖြည်းဖြည်းချင်း ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ သူ့ရဲ့ ရင်ဘတ်ကနေ ဓားတစ်လက် ထိုးထွက်နေတာကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူ့ရဲ့ အသက်ဇီဝက လုံးဝ ပျက်စီးသွားပါပြီ။
ဖုတုန်းဟိုင်က ဖန့်ချန်ကို ကြောင်ကြည့်နေပြီး
"မင်းက လူလား... ဒါမှမဟုတ် တစ္ဆေလား"
တစ်ဖက်လူက ထွက်ပြေးသွားပြီ မဟုတ်လား! ဘာလို့ ဒီမှာ ပေါ်လာတာလဲ
"ဖန့်ချန်အစ်ကို "
တုန်းဖန်းဟောက်ကျဲဟာ အပျော်လွန်သွားပါတယ်။
ဖုတုန်းဟိုင် ဘာမှ မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာတင် ပန်ဆန်း က သူ့ကို နှစ်ခြမ်း ခွဲပစ်လိုက်ပါပြီ။
"သခင်လေး... လူတွေကို ရှင်းလိုက်ပါပြ ဒါပေမဲ့... တစ်ယောက်ယောက် ဒီကို လာနေတာကို ကျွန်တော် ခံစားမိတယ်၊ ကျွန်တော် သူနဲ့ မယှဉ်နိုင်ဘူး"
ပန်ဆန်းက တိုးတိုးလေး ပြောပါတယ်။
အားလုံးက ပန်ဆန်းကို ကြောင်ကြည့်နေကြပါတယ်။
ရှေ့ကလူဟာ လွတ်လပ်သောမသေမျိုး တစ်ယောက် ဖြစ်ရပါမယ်၊ မဟုတ်ရင် အနီးနားက ဓားကျင့်ကြံသူတွေကို ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ မသတ်နိုင်ပါဘူး။
'ကျောက်မင်ရွှမ် သေတာ... ပြီးတော့ စုန့်ကု၊ နန်ကုန်းယွမ်ချန်တို့ ကိစ္စက... တကယ်ပဲ သူနဲ့ ပတ်သက်နေတာကိုး...'
လူတိုင်းရဲ့ မျက်နှာထားတွေက ထူးဆန်းနေပါတယ်။
နောက်ဆုံးတော့ ကျောက်ယွင်လူ က လူမှားပြီး မရှာခဲ့တာပဲ...။
"ငါတို့မှာ စကားပြောဖို့ အချိန်အများကြီး မရှိဘူး၊ အားလုံး လာကြပါ"
ဖန့်ချန်က လက်တစ်ချက် ဝေ့ယမ်းလိုက်တော့ ဘေးပတ်လည်က အရိပ်တွေက ရေလိုမျိုး လူတိုင်းကို စတင်ဖုံးလွှမ်းလိုက်ပါတယ်။
လုံအောက်တို့ကတော့ မခုခံပါဘူး။
ဒီလူ ပေါ်လာတာနဲ့ ရွှယ်စန်းကို သတ်လိုက်တာကြောင့် သူတို့ဘက်တော်သားမှန်း သိသာနေလို့ပါ။
ဖန့်ချန်ဟာ ရိပ်ခြေဗုဒ္ဓပညာကို အသုံးပြုပြီး လူအများကြီးကို တစ်ခါတည်း ခေါ်သွားရတာကြောင့် ဖိအား သိပ်များနေပြီး အကြာကြီး မတောင့်ခံနိုင်ပါဘူး။
သူ အချိန်မဖြုန်းတော့ဘဲ အားလုံးကို ခေါ်ပြီး ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားပါတယ်။
နောက်တစ်စက္ကန့်မှာတော့ လီချန်စန်းနဲ့ လုချင်းရှူးတို့ နှစ်ယောက်လုံး ရောက်လာကြပါတယ်။
သူတို့ မြေပြင်ပေါ်က ဓားကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ အလောင်းတွေကို မြင်တဲ့အခါ၊ ရွှယ်စန်းတို့လို လူတွေတောင် ကုန်အောင် သတ်ခံထားရတာကို တွေ့လိုက်ရတော့ သူတို့ရဲ့ မျက်နှာတွေဟာ အလွန် ညှိုးမှိန်သွားပါတော့တယ်။