အခန်း (၁၀၆၉-၁၀၇၀)
Vol. 107 Ch. 1069-1070
အခန်း (၁၀၆၉) ဒီထဲက အဓိပ္ပာယ်ကို မြည်းစမ်းကြည့်ပါ
လုချင်းရှုက သူတောင်းစား တာအိုဆရာကို စိုက်ကြည့်နေပြီး တစ်ဖက်လူရဲ့ ရုပ်ရည်ကို မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ စွဲမြဲအောင် မှတ်သားနေပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ပါးစပ်ကိုတော့ ဟဖို့ ဝန်လေးနေတုန်းပါပဲ။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူဟာ တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွေးညင်းတွေ ထသွားပြီး ခြေဖဝါးကနေ ဦးခေါင်းအထိ အေးစိမ့်မှုကို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
သူဟာ ချက်ချင်းပဲ ဝန်မလေးတော့ဘဲ ပါးစပ်ကို ဟလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်တဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ အဲဒီလက်ဖက်ရည်ကို သောက်ချလိုက်ပါတယ်၊ ပြီးနောက် ရွှင်အဘိုးအိုကို ကြည့်ပြီး
"လက်ဖက်ရည် သောက်ပြီးပြီ၊ ဒါဆို ရပြီလား"
သူ့အမြင်မှာတော့ တစ်ဖက်လူက လွတ်လပ်သောမသေမျိုး တစ်ယောက်ကို ဒီလောက်အထိ အရှက်ခွဲလိုက်တာနဲ့တင် လုံလောက်ပြီလို့ ထင်ထားပါတယ်၊ နောက်ထပ် လုပ်ရပ်တွေ ရှိဦးမယ်လို့ မထင်ထားပါဘူး။
"မင်း သောက်တာက သိပ်ပြီး စိတ်ပါလက်ပါ မရှိသလိုပဲလား ဘာလဲ ဒီနေရာက လက်ဖက်ရည်က မကောင်းလို့ မင်းကို နှိမ်ထားသလို ခံစားနေရလို့လား"
ရွှင်အဘိုးအိုက အေးအေးဆေးဆေး မေးလိုက်ပါတယ်။
လုချင်းရှုရဲ့ မျက်နှာထား ပျက်သွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်
"အဲလို မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒီနေရာက လက်ဖက်ရည်က... တကယ်ပဲ လက်ဖက်ရည်ကောင်းပါ"
လူတိုင်းရဲ့ မျက်နှာထားတွေ ထူးဆန်းနေပါတယ်။
သူတို့လည်း ဓားကျင့်ကြံသူ လွတ်လပ်သောမသေမျိုး တစ်ယောက် ဒီလိုမျိုး ဆက်ဆံခံရတာကို မြင်ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ကြပါဘူး။
မြင်နေရတဲ့ မြင်ကွင်းက အတုအယောင်ကြီးလို ဖြစ်နေပေမဲ့ ဒီနေ့မှာတော့ ဒါက တကယ်တမ်း ဖြစ်ပျက်နေတာပါ။
ဒီနေရာကို ရောက်နေတဲ့ ဓားကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ ဒေါသတွေ ထွက်နေပြီး မျက်လုံးထဲမှာလည်း မီးတောက်နေပါတယ်။
ဒီမြင်ကွင်းဟာ သူတို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ထိန်းသိမ်းထားတဲ့ စိတ်အာရုံကို လှုပ်ခတ်သွားစေပြီး အတိတ်က အမှတ်ရစရာတွေကို ပြန်လည် နိုးကြားစေပါတယ်၊ ချောင်ဖုန်းနယ်မြေမှာတုန်းက အနှိမ်ခံခဲ့ရတဲ့ အချိန်တွေကို ပြန်ရောက်သွားသလိုမျိုးပါပဲ။
"ဪ မင်းက လက်ဖက်ရည်ကောင်းလို့ ထင်တာလား"
ရွှင်အဘိုးအိုရဲ့ မျက်လုံးတွေ လင်းလက်သွားပြီး တည်ငြိမ်ခြင်းအလံကို ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်တယ်
"နေရာယူလိုက်ဦး ရက်အနည်းငယ်လောက် ကောင်းကောင်းသောက်ပြီး အဲဒီထဲက အဓိပ္ပာယ်ကို မြည်းစမ်းကြည့်ပါဦး"
"..."
လုချင်းရှုဟာ ရွှင်အဘိုးအိုကို ခဏလောက် စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် လီချန်စန်းကို ထက်ရှတဲ့ အကြည့်နဲ့ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပါတယ်၊ ပြီးမှ လက်ဖက်ရည်စားပွဲဆီကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားပြီး ထိုင်လိုက်ပါတယ်။
"မင်းတို့က ဘာလို့ ရပ်နေကြတာလဲ အဝေးကလာတဲ့ သူငယ်ချင်း ရှိနေတာကို မပျော်ဘူးလား ဒီနေရာက လူဟောင်းတွေ အနေနဲ့ ငါ့ကိုယ်စား ဒီသူငယ်ချင်းကို ကောင်းကောင်း ဧည့်ခံလိုက်ကြဦး"
ရွှင်အဘိုးအိုက ကျိုးပုဖန်တို့ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ကျိုးပုဖန်တို့တစ်စု တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တက်သွားပြီး မျက်နှာမှာ သွေးမရှိတော့ဘဲ ပြန်ထိုင်လိုက်ကြပါတယ်။
လုချင်းရှုက ပြန်ပြီး ခုခံဖို့ မရွေးချယ်ဘဲ ကျိုးပုဖန်တို့လို လမ်းစဉ်ကိုပဲ ရွေးချယ်လိုက်တာကို မြင်ရတဲ့အခါ ဒီနေရာက ဓားကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ ဘာပြောရမှန်းမသိအောင် ခံစားချက်တွေ ရှုပ်ထွေးနေပါတော့တယ်။
"မင်းတို့ သုံးယောက်လည်း... ဆင်းလာပြီး တစ်ခွက်လောက် သောက်ကြပါဦးလား"
ရွှင်အဘိုးအိုရဲ့ အကြည့်က အိုယန်ရွှမ်ကျိတို့ သုံးယောက်ဆီ ကျရောက်သွားပါတယ်။
သုံးယောက်လုံးရဲ့ အကြည့်တွေ တုန်လှုပ်သွားပါတယ်။
လုံကျွင်းက လက်အုပ်ချီလိုက်တယ်
"အဘိုး... ဒီလက်ဖက်ရည်ကိုတော့ ကျွန်တော် မသောက်တော့ပါဘူး၊ ဒီနေ့ ကျွန်တော် လာတာကလည်း ကူညီနိုင်မယ့် နေရာ ရှိမလားလို့ ကြည့်ဖို့ပါပဲ"
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်တို့ အားလုံးက တာအိုဂိုဏ်းဝင် ကျင့်ကြံသူတွေပဲဥစ္စာ"
ပြောပြီးတာနဲ့ သူက အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရှန့်ယွဲ့ဘုရင်တို့ အနားမှာ သွားရပ်လိုက်ပါတယ်၊ တာအိုသုံးထောင်ဂိုဏ်းနဲ့အတူ အသေအလဲ ကာကွယ်မယ့် ပုံစံမျိုး ဖမ်းလိုက်တာပါ။
ကုရှီမသေမျိုးဘုရင်ကလည်း ထိုနည်းတူပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ အိုယန်ရွှမ်ကျိက လိုက်လုပ်ဖို့ ကြံရွယ်ချိန်မှာတော့ အင်အားတစ်ခုက သူ့ကို လုချင်းရှုရဲ့ ဘေးကို ဆွဲခေါ်သွားပါတော့တယ်။
သူ သတိဝင်လာချိန်မှာတော့ နေရာယူပြီးသား ဖြစ်နေပြီး ရှေ့မှာလည်း ပူပူနွေးနွေး လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ရောက်နေပါပြီ။
"အဘိုး... ဒါက ဘာသဘောလဲ"
အိုယန်ရွှမ်ကျိ မှင်တက်သွားပါတယ်။
"မင်းက သူတို့ကို လမ်းပြပေးတာ အရမ်း တက်ကြွတယ်လို့ ငါ ကြားထားတယ်လေ ဒီလောက်အထိ ဧည့်ဝတ်ကျေနေမှတော့ တာအိုသုံးထောင်ဂိုဏ်းကလည်း လူမှုရေး မသိတဲ့သူတွေ မဟုတ်ဘူး မင်းကိုလည်း ဧည့်ဝတ်ပြန်ကျေရမှာပေါ့ သောက်ပါ၊ အားမနာနဲ့"
ရွှင်အဘိုးအိုက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။
အိုယန်ရွှမ်ကျိရဲ့ မျက်နှာက ပြာနှမ်းလိုက် ဖြူလိုက် ဖြစ်နေပြီး ရှေ့က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကြောင်ကြည့်နေမိပါတယ်၊ မျက်လုံးထောင့်ကနေ ကောင်းကင်ယံက လူပုံရိပ်တွေကို ခိုးကြည့်လိုက်မိပါတယ်။
လီချန်စန်းတို့ကတော့ ထားလိုက်ပါတော့၊ သူတို့က ကျုံးကျိုးက လူတွေ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နံ့သာတိုင်ဂိုဏ်းနဲ့ နတ်ရိုသေဂိုဏ်းက မသေမျိုးဘုရင်တွေကတော့...
အားလုံးက မျက်နှာချင်းဆိုင် သိနေကြတဲ့ မိတ်ဆွေတွေပါ။
တကယ်လို့ ဒီနေ့ သူ ဒီလက်ဖက်ရည်ကို သောက်လိုက်ရင် သူ့ကိုယ်ပေါ်က ဒီအမည်းစက်က ဘယ်တော့မှ ဆေးကြောလို့ ရတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
"သောက်လိုက်ပါ"
လုချင်းရှုက အိုယန်ရွှမ်ကျိကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ခွက်ကို မြှောက်ကာ အချက်ပြလိုက်ပါတယ်၊ ပြီးနောက် တစ်ကျိုက်တည်း သောက်ချလိုက်ပါတယ်။
အိုယန်ရွှမ်ကျိရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ မျှော်လင့်ချက် ကုန်ဆုံးသွားတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး လက်ထဲက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မြှောက်ကာ ပါးစပ်ဆီ တေ့လိုက်ပါတော့တယ်။
"ဒီနေ့ ပြီးသွားရင်တော့ ဒီကောင်တွေ တာအိုသုံးထောင်ဂိုဏ်းကို လာပြီး မောက်မာရဲဦးမလား ကြည့်ကြတာပေါ့"
လီတောက်ယဲ့က ဒီမြင်ကွင်းကို ပြုံးစိစိနဲ့ ကြည့်နေပါတယ်။
"ဒါနဲ့... မင်းတို့ ဒီတစ်ခေါက် တာအိုသုံးထောင်ဂိုဏ်းကို အလောတကြီး ပြေးလာကြတာ ဘာကိစ္စလဲ"
ရွှင်အဘိုးအိုရဲ့ အကြည့်က ရုတ်တရက် လီချန်စန်းဆီ ကျရောက်သွားပါတယ်။
လီချန်စန်းက ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးမှ
"ကျွန်တော်တို့က ဒီလမ်းက ဖြတ်သွားရင်းနဲ့ လာကြည့်တာပါ ဖန့်ချန်က ချောင်ဖုန်းနယ်မြေမှာ ကိစ္စအချို့ ဖြစ်ခဲ့လို့ သူ ဒီကို ပြန်ရောက်ပြီလား သိချင်လို့ပါ"
"သူက ဆရာဖန့် တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့တယ်လို့ ပြောတာလား"
တာအိုသုံးထောင်ဂိုဏ်းက ကျင့်ကြံသူတွေ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပါတယ်။
ဆရာဖန့်က ဒီကို ပြန်ရောက်တာ ကြာလှပြီလေ၊ ကြည့်ရတာ ဘာမှ ဖြစ်ပုံမပေါ်ပါဘူး။
သူတို့ရဲ့ အကြည့်တွေက အနောက်ဘက်ဆီကို မသိမသာ ရောက်သွားတဲ့အခါ ဖန့်ချန်က လူအုပ်ထဲက ထွက်လာပြီး ရွှင်အဘိုးအိုရဲ့ ဘေးကို ရောက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
သူက ပြုံးရွှင်စွာနဲ့ လီချန်စန်းကို လက်အုပ်ချီလိုက်ပြီး
"လီဘိုးဘေး... ကျွန်တော် ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ဒီကို ပြန်ရောက်နေပါပြီ၊ စိတ်ပူပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ"
"..."
လီချန်စန်းက ဖန့်ချန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့မျက်ဝန်းတွေက အနည်းငယ် တုန်လှုပ်နေပါတယ်။
လုချင်းရှုရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာတော့ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တွေ ချက်ချင်း ဖြတ်ပြေးသွားပြီး လက်ထဲက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကိုတောင် ညှစ်ခြေပစ်လိုက်ပါတယ်။
"ဘာလဲ လက်ဖက်ရည်က မကောင်းဘူးလား သူ့ကို လက်ဖက်ရည်အိုးကြီးနဲ့ ချပေးလိုက်စမ်း"
ရွှင်အဘိုးအိုက မျက်လုံးပြူးပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။
လက်ဖက်ရည်အိုးကြီး တစ်လုံးက လုချင်းရှုရဲ့ ရှေ့ကို ချက်ချင်း ရောက်လာပါတယ်။
သူ ဒါကို မြင်တဲ့အခါ မျက်နှာက မဲမှောင်သွားပြီး ခဏကြာမှ ဒေါသကို ပြန်ထိန်းကာ တိုက်ခိုက်ချင်တဲ့ စိတ်ဆန္ဒကို နှိပ်ကွပ်လိုက်ရပါတယ်။
ရှန့်ယွဲ့ဘုရင်ရဲ့ အကြည့်က ဖန့်ချန်ဆီ ကျရောက်သွားပါတယ်။
အခုက စကားပြောရမယ့် အချိန်မဟုတ်မှန်း သိတာကြောင့် သူလည်း ပါးစပ်ပိတ်နေလိုက်ပါတယ်။
"မင်း ဘာမှမဖြစ်ရင် တော်ပါပြီ ငါက မင်း တစ်ခုခု ဖြစ်သွားလို့ အဘိုးက ငါ့ကို အပြစ်တင်မှာ ကြောက်နေတာ"
လီချန်စန်းက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။
အဲဒီနောက်မှာတော့ နှစ်ဖက်စလုံးက ဒီအတိုင်းပဲ အခြေအနေ တင်းမာနေကြပြီး အချိန်က ဆယ်ရက်လောက် ကုန်ဆုံးသွားပါတယ်။
ရွှင်အဘိုးအို ပါးစပ်မဟမချင်း ဘယ်သူမှ ဒီနေရာကနေ မထွက်ခွာရဲကြပါဘူး။
ရွှီချင်းဆုန်းတို့တစ်စုလည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရောက်ရှိလာကြပါတယ်။
"ဟိုဟာက..."
မဟာချဲ့ထွင်းဂိုဏ်းက ကျင့်ကြံသူတွေ မှင်တက်သွားပါတယ်။
သူတို့ အလောတကြီး လာခဲ့ကြပေမဲ့ ကိုယ့်ဂိုဏ်းက ဘိုးဘေးက ကျိုးပုဖန်တို့နဲ့အတူ ထိုင်ပြီး လက်ဖက်ရည် သောက်နေတာကို မြင်လိုက်ရလို့ပါ။
ဒီလက်ဖက်ရည်က ဘာလဲဆိုတာ သူတို့ သိနေကြတာလေ ဒါကို မြင်လိုက်ရတော့ အားလုံးရဲ့ မျက်နှာထားတွေ ပျက်ကုန်ပါတယ်။
ရွှီချင်းဆုန်းကတော့ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေပါတယ်။
တာအိုသုံးထောင်ဂိုဏ်း မြေလှန်ခံရမယ့် မြင်ကွင်းကို မြင်ရမယ်လို့ ထင်ထားခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တမ်း မြင်လိုက်ရတာက ဒီလို မြင်ကွင်းမျိုးပါ။
လက်ဖက်ရည်ခွက်ထဲက အရာတွေကို သူလည်း အမှတ်ရနေတုန်းပါပဲ
"ကျောင်းအုပ်ကြီး တကယ် ရောက်နေတာပဲ..."
ဟွာမြောင်ချင်တို့ကတော့ အဝေးကနေပဲ ကြည့်နေကြပြီး အနားမကပ်ရဲကြပါဘူး။
ရွှင်အဘိုးအိုက အင်အားကြီးသူတွေရဲ့ ရှေ့မှာ အေးအေးလူလူ ထိုင်နေတာကို မြင်ရတော့မှ အားလုံး စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြပါတယ်။
"ဖန့်ချန်လည်း ရှိနေတာပဲ"
လူတိုင်း ဖန့်ချန်ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ စိတ်အာရုံတွေ လှုပ်ခတ်သွားပါတယ်။
လီရှောင် ဖြစ်ရပ်ပြီးနောက် ဖန့်ချန်ဟာ တောရိုင်းကျောင်းက ဆရာဖန့် ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ သူတို့ သံသယဝင်နေကြတာပါ။
အခု ပြန်မြင်ရတော့ စိတ်ထဲမှာ ခံစားချက်တွေ ရှုပ်ထွေးနေပါတယ်။
"ဒီလောက်အထိ မျှော်လင့်ချက်မရှိတဲ့ အခြေအနေမှာ ဘာလို့ ဒီလို ရလဒ် ထွက်လာရတာလဲ..."
ရွှီချင်းဆုန်းက လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားပြီး ဖန့်ချန်ကို စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။
ရွှီစစ်ကျိုက ဒါကို သတိထားမိတော့ အသံလှိုင်းနဲ့ သတိပေးလိုက်တယ်
"သား... ဒေါသမထွက်နဲ့၊ အခုက ငြိမ်ငြိမ်နေပြီး အခွင့်အရေးကို စောင့်ရမယ့် အချိန်ပဲ"
"အဖေ ပြောတာ မှန်ပါတယ်"
ရွှီချင်းဆုန်းက စိတ်ကို ချက်ချင်း ပြန်ထိန်းလိုက်ပြီး လူအုပ်ထဲမှာ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ရပ်နေရုံသာ ရှိပြီး ထွက်မလာရဲတော့ပါဘူး။
"အဘိုး... အချိန်လည်း မစောတော့ဘူး ကျွန်တော် ထင်တာတော့... ဒီနေ့အတွက် ဒီလောက်နဲ့ပဲ တော်ကြရင် ဘယ်လိုလဲ "
လီချန်စန်းက ထပ်ပြီး စကားစလိုက်ပါတယ်။
"အင်း... ဟုတ်တာပေါ့"
ရွှင်အဘိုးအိုက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်တယ်
"အားလုံးကို ဒီလောက်ရက်တွေအထိ ဧည့်ခံလိုက်ရတာ ကျင့်ကြံဖို့ အချိန်တောင် နည်းနည်း နောက်ကျသွားပြီ ဒီလောက်နဲ့ပဲ တော်ကြစို့ အားလုံးပဲ ကောင်းကောင်း ပြန်ကြပါဦး မလိုက်ပို့တော့ဘူးနော်"
လုချင်းရှုက ဘာမှ မပြောဘဲ ထပြီး ထွက်သွားပါတော့တယ်။
လီချန်စန်းတို့ကိုတောင် မစောင့်တော့ပါဘူး။
လီချန်စန်းက ဒါကို မြင်တော့ လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်ပြီး ဓားကျင့်ကြံသူတွေနဲ့အတူ နောက်က လိုက်သွားပါတယ်။
"ရွှင်အဘိုး... ကျွန်တော်လည်း..."
အိုယန်ရွှမ်ကျိက ပါးစပ်နားက လက်ဖက်ရည် အကြွင်းအကျန်တွေကို လက်နဲ့ သုတ်လိုက်ပြီး ရွှင်အဘိုးအိုကို ကြည့်ကာ အတင်း ပြုံးပြနေပါတယ်။
"မင်းလည်း လစ်တော့"
ရွှင်အဘိုးအိုက ရယ်မောပြီး မောင်းထုတ်လိုက်ပါတယ်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ"
အိုယန်ရွှမ်ကျိက ခေါင်းငြိတ်ပြီး ချက်ချင်း ထွက်သွားပါတယ်။
သူ ထွက်သွားတာနဲ့ မဟာချဲ့ထွင်းဂိုဏ်းက ကျင့်ကြံသူတွေလည်း နောက်က လိုက်သွားကြပါတယ်။
စောစောက စည်ကားနေတဲ့ တာအိုသုံးထောင်ဂိုဏ်းက အခုတော့ ပြန်ပြီး တိတ်ဆိတ်သွားပါတော့တယ်ဗျာ။
အခန်း (၁၀၇၀) မင်းကတော့ လူမဟုတ်ဘူး
နတ်ရိုသေဂိုဏ်းနဲ့ နံ့သာတိုင်ဂိုဏ်းက မသေမျိုးဘုရင်တွေဟာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာသွားကြပြီး အပြင်လူတွေ အားလုံး သွားကြတဲ့အခါ မိမိလူအချို့သာ ကျန်ရှိပါတော့တယ်။
ကောင်းကင်ဘုရင်ကျန့်ရဲ့ အကြည့်က ဖန့်ချန်ဆီကို တစ်ချက် ဝေ့ဝဲသွားပြီးနောက် ရွှင်အဘိုးအိုကို ကြည့်ကာ
"အဘိုး... ဒီတစ်ခေါက် နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်ဂိုဏ်း ကိစ္စက..."
"မင်းတို့အတွက်တော့ သိပ်ပြီး သက်ရောက်မှု မရှိပါဘူး၊ သူ့ကိစ္စက နည်းနည်း ရှုပ်ထွေးတယ်၊ တကယ်လို့ နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းသာ ရွှေ့မသွားရင် ကျုံးကျိုးအတွက်လည်း အနည်းနဲ့အများ သက်ရောက်မှု ရှိနိုင်တယ်"
ရွှင်အဘိုးအိုက လက်ကာပြလိုက်တယ်
"ဖူယွမ်ကျူးရဲ့ နည်းလမ်းတွေကို မင်းတို့ ခန့်မှန်းလို့ မမီနိုင်ဘူး၊ ဒါတွေကို လိုက်တွေးနေမယ့်အစား ပြန်သွားပြီး လွတ်လပ်သောမသေမျိုး အဆင့်ကို ဘယ်လို တက်လှမ်းရမလဲဆိုတာ သေချာ စဉ်းစားကြတာ ပိုကောင်းမယ်"
"ကျုံးကျိုးဟာ တိထျန်း နဲ့ ပေတု တို့နဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် နောက်ကျကျန်နေပြီ တခြားနေရာတွေနဲ့ ထပ်နှိုင်းယှဉ်မယ်ဆိုရင်တော့ ပိုတောင် ညံ့ဖျင်းသွားဦးမယ်"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ"
ဘုရင်ကျန့်က ထပ်မမေးတော့ဘဲ နှုတ်ဆက် ထွက်ခွာသွားပါတယ်၊ မထွက်ခွာခင်မှာ သူက ဖန့်ချန်ကို တစ်ချက် ကြည့်သွားပါသေးတယ်။
"မင်းတို့လည်း အကုန် သွားကြတော့"
ရွှင်အဘိုးအိုက လက်ဝေ့ယမ်းလိုက်ပါတယ်။
ကျန်တဲ့သူတွေလည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် နှုတ်ဆက် ထွက်ခွာကြရာမှာ အိုယန်ရွှမ်ကျိကတော့ အမြန်ဆုံး ပြေးပါတော့တယ်။
ရှန့်ယွဲ့ဘုရင် တစ်ယောက်တည်းသာ မလှုပ်မယှက်ဘဲ မူလနေရာမှာ ရပ်နေပါတယ်။
"အကြီးကဲ... အထဲမှာ စကားပြောကြရအောင်"
ဖန့်ချန်က ဖိတ်ခေါ်တဲ့ အမူအရာ လုပ်လိုက်ပါတယ်။
ရှန့်ယွဲ့ဘုရင်က ရွှင်အဘိုးအိုကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ အဘိုးအိုက ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းငြိတ်ပြတာကို မြင်တော့မှ ဖန့်ချန်ရဲ့ နောက်ကနေ တာအိုသုံးထောင်ဂိုဏ်းထဲကို လိုက်ဝင်သွားပါတယ်။
ဧည့်ခန်းဆောင်ထဲမှာ ဘယ်သူမှ မရှိတော့တာ သေချာမှ ရှန့်ယွဲ့ဘုရင်က သက်ပြင်းကို ခပ်ဖွဖွ ချလိုက်တယ်
"ဓားဦးဆောင်သူဖန့်... ကျုပ်သား မသေခင်မှာ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းခံခဲ့ရသေးလား"
"အကြောင်းအရာက နည်းနည်း ရှုပ်ထွေးပါတယ် အကြီးကဲအနေနဲ့ ပိုင်စီနီယာနဲ့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ စကားပြောကြည့်တာက ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်"
ဖန့်ချန်က ပြောလိုက်ပါတယ်။
ရှန့်ယွဲ့ဘုရင် မှင်တက်သွားစဉ်မှာပဲ ဖန့်ချန်ရဲ့ ဘေးမှာ လူပုံရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာပါတယ်၊ အဲဒါကတော့ ပိုင်ချင်းမင် ပါပဲ
"အားရစရာပဲ၊ တကယ်ကို အားရစရာကောင်းလိုက်တာ၊ သူတို့ ကျုံးကျိုးကို လာပြီးတော့လည်း အရှုံးပေးသွားရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး ရွှင်အဘိုးရဲ့ အစွမ်းက ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်ပြီး အဆင့် ၁ ဓားကျင့်ကြံသူတောင် သူ့ကို မယှဉ်နိုင်ဘူးဆိုတာ ပိုတောင် မထင်ထားမိဘူး၊ ဟားဟား"
ပိုင်ချင်းမင်က အရင်ဆုံး အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက်မှ ရှန့်ယွဲ့ဘုရင်ကို လက်အုပ်ချီ အရိုအသေပေးလိုက်တယ်
"
"
"မင်းက အခု... ဘယ်လိုမျိုးလဲ..."
ရှန့်ယွဲ့ဘုရင်ရဲ့ မျက်နှာထားက ထူးဆန်းနေပါတယ်
"မင်းရဲ့ အသက်မီးအိမ်က ငြိမ်းသွားခဲ့ပြီလေ..."
သူက ပိုင်ချင်းမင်ရဲ့ အငွေ့အသက်က အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေတယ်လို့ ခံစားမိပေမဲ့ ဘယ်နေရာမှာ ထူးဆန်းနေလဲဆိုတာတော့ ဝေခွဲမရဖြစ်နေပါတယ်။
ပုံစံကတော့... အရင်ကထက်စာရင် ပိုပြီး အေးစိမ့်နေသလိုမျိုးပါပဲ။
"အဖေ ဒီကိစ္စက ပြောရရင် ရှည်ပါတယ် သား တကယ် သေသွားခဲ့တာပါ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ယင်လောက မှာ ကျင့်ကြံနိုင်သလို လူ့ပြည်မှာလည်း ပုံရိပ်ပြနိုင်ပါတယ်"
ပိုင်ချင်းမင်က ပြောလိုက်တယ်
"သားသမီး ရတနာ ထွန်းကားပြီး သွေးမျိုးဆက် မပြန့်ပွားနိုင်တာကလွဲရင် အရင် အသက်ရှင်စဉ်တုန်းကနဲ့ သိပ်ပြီး မကွာခြားပါဘူး၊ မူလဓားကိုတော့ အသစ်ပြန်ပြီး ကျင့်ကြံရမှာပေါ့"
"ယင်လောက "
ရှန့်ယွဲ့ဘုရင်က တစ်ခုခုကို တွေးတောနေပါတယ်။
အဲဒီနောက် သုံးယောက်သား နေရာယူလိုက်ကြပြီး ဒီတစ်ခေါက် ချောင်ဖုန်းနယ်မြေမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို တစ်ခုချင်း ရှင်းပြလိုက်ကြပါတယ်။
နားထောင်ပြီးတဲ့နောက် ရှန့်ယွဲ့ဘုရင်က အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ခဏအကြာမှ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်
"သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်း ကျင့်ကြံသူတွေက တစ်ခါက ငါ့ဆီကို လာရောက်တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးတယ်၊ ငါ့ကို သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းထဲ ဝင်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ကြတယ် အဲဒီတုန်းကတော့ ငါက ဝေဝေဝါးဝါးပဲ ပြန်ဖြေခဲ့တာ"
"အဖေ... အဲဒီဂိုဏ်းရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ နည်းလမ်းတွေကို ထိခိုက်စေတယ်၊ ဘယ်လိုမှ လမ်းမှန် မဟုတ်ဘူး"
ပိုင်ချင်းမင်က ပြောပါတယ်။
"လီချန်စန်းက မင်းကို ဒီတစ်ခေါက် ကြံစည်ခဲ့တဲ့ အကြွေးကိုတော့ ငါ လွတ်လပ်သောမသေမျိုး အဆင့် ရောက်တဲ့အခါကျမှ သူ့ကို နည်းလမ်းရှာပြီး ပြန်ရှင်းမယ်"
ရှန့်ယွဲ့ဘုရင်က ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းငြိတ်လိုက်တယ်
"သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်း ဘက်ကိုတော့ ငါက ရေစီးကြောင်းအတိုင်း လိုက်ပြီး ဝင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်မယ် မင်းတို့ ပြောပုံအရဆိုရင် ဒီနေရာမှာ သူတို့ အင်အားက အရမ်းကြီးထွားနေပြီ၊ တကယ်လို့ အခြေအနေကို နားမလည်ဘဲ နေမယ်ဆိုရင် မျိုးတုံးမယ့် ဘေးဒုက္ခနဲ့ ကြုံရလိမ့်မယ်"
သူက ခဏရပ်ပြီး
"အဲဒီအချိန်ကျရင် အသုံးဝင်တဲ့ သတင်းတွေ ရခဲ့ရင် မင်းတို့ဆီ ဘယ်လို သတင်းပို့ရမလဲ "
ဖန့်ချန်နဲ့ ပိုင်ချင်းမင် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး နောက်ဆုံးမှာ ပိုင်ချင်းမင်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်
"အဖေက ယင်လောကကူးပြောင်းခြင်း အတတ် ကို ကျင့်ကြံဖူးလား "
"ဒီအတတ်က အခုတော့ အတော်လေး ပြန့်နှံ့နေပြီလေ၊ ငါလည်း နည်းနည်းပါးပါးတော့ လေ့လာထားပါတယ် ဒါပေမဲ့ တစ်ခါမှတော့ မစမ်းကြည့်ဖူးသေးဘူး ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယင်လောက ဆိုတာ လူ့ပြည်လို မဟုတ်တော့ အန္တရာယ်တွေနဲ့ ကြုံရမှာကို စိုးရိမ်လို့ပါ"
ရှန့်ယွဲ့ဘုရင်က ပြောပါတယ်။
"ဒါဆိုရင် အဖေ ယင်လောက ကို ကူးပြောင်းလာတဲ့အခါ သားနဲ့ အဖေ နေရာတစ်ခုမှာ ချိန်းကြမယ် ဘာသတင်းပဲ ရရ သားကို တိုက်ရိုက် ပြောပြလို့ ရပါတယ်"
ပိုင်ချင်းမင်က ပြောလိုက်ပါတယ်။
ရှန့်ယွဲ့ဘုရင်က ခေါင်းငြိတ်လိုက်ပြီး သူ့အကြည့်က ဖန့်ချန်ဆီ ကျရောက်သွားပါတယ်
"ဓားဦးဆောင်သူဖန့်... နောင်အနာဂတ်မှာ ချင်းမင်ကို အနည်းနဲ့အများ စောင့်ရှောက်ပေးပါဦး"
"အကြီးကဲ အားနာစရာမလိုပါဘူး စီနီယာနဲ့ ကျွန်တော်က ညီအကိုတွေလိုပါပဲ အတူတူ လက်တွဲပြီး ရှေ့ဆက်သွားကြမှာပါ စောင့်ရှောက်ပေးတယ်လို့ ပြောဖို့ မလိုပါဘူး"
ဖန့်ချန်က ပြုံးပြီး ပြောပါတယ်။
ရှန့်ယွဲ့ဘုရင်က ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းခါလိုက်တယ်
"မင်းက သူနဲ့ မတူဘူးဆိုတာ ငါသိတယ် မင်းရဲ့ အရင်က အတွေ့အကြုံတွေကို ငါ လူလွှတ်ပြီး စုံစမ်းခိုင်းဖူးတယ်၊ ရွှင်အဘိုးက မင်းကို မျက်နှာသာပေးရုံတင်မကဘဲ ဒီနေရာက ဖောက်ထွက်နေတဲ့ ထူးခြားသူ နှစ်ယောက်ကလည်း မင်းကို အထင်ကြီးကြတယ်၊ ချင်းမင်က လူတွေထဲမှာ ထူးချွန်တဲ့ ပါရမီရှင် ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့... မင်းကတော့ လူမဟုတ်ဘူး"
ပြောပြီးတာနဲ့ ရှန့်ယွဲ့ဘုရင်က လှည့်ထွက်သွားပါတော့တယ်။
ပိုင်ချင်းမင် မှင်တက်သွားပြီးမှ အနေခက်စွာနဲ့ ရယ်လိုက်တယ်
"ငါ့အဖေက မင်းကို ဆဲတာ မဟုတ်ဘူးနော်၊ သူက စကားပြော သိပ်မတတ်လို့ပါ"
"..."
ဖန့်ချန်က ပြုံးလိုက်ပါတယ်၊ သူ ပါးစပ်မဟရသေးခင်မှာပဲ တံခါးပြင်ပကနေ နောက်ထပ် ဖန့်ချန်တစ်ယောက် ဝင်လာပြီး သူ့ဘေးမှာ ရှကျီ နဲ့ ဝူရုန့်ချို တို့ ပါလာပါတယ်။
ပိုင်ချင်းမင်က သူ့ဘာသာ စိတ်ဝိညာဉ်ခွဲထုတ်ခြင်း အဆင့် ကို ဖြတ်သန်းဖူးတာကြောင့် ဒါကို အထူးအဆန်း မလုပ်ပေမဲ့၊ ရှကျီ နဲ့ ဝူရုန့်ချို တို့ကတော့ စိတ်ဝိညာဉ်ခွဲထုတ်တာကို မြင်ဖူးကြပေမဲ့ ဒီလို အခြေအနေမျိုးက ကိုယ့်ညီအစ်ကိုပေါ်မှာ ဖြစ်ပျက်နေတာကို မြင်ရတဲ့အခါ ထူးဆန်းနေမိပါတယ်။
"ဖန့်ကြီး... ဒါက တကယ်တမ်း ဘယ်လို ခံစားချက်မျိုးလဲ "
ရှကျီ က ဖန့်ချန်နှစ်ယောက်ကို စပ်စုတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ လေ့လာနေပါတယ်။
"အရမ်း ထူးဆန်းတယ်၊ နောင်ကျရင် မင်း ဝိညာဉ်ခွဲဖြာခြင်း အဆင့်ကို ရောက်ရင် သိလာလိမ့်မယ်"
ဖန့်ချန်က ရယ်ပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။
"ဒါဆို... ဒီနှစ်ယောက်ထဲမှာ ဘယ်သူက မင်းရဲ့ မူလကိုယ် လဲ "
ရှကျီက ရယ်ပြီး မေးပါတယ်။
မူလကိုယ်
ပိုင်ချင်းမင်နဲ့ ဖန့်ချန်နှစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ ထူးဆန်းတဲ့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပါတယ်။
ရှကျီတို့ နှစ်ယောက် ချက်ချင်းပဲ နားလည်သွားကြပါတယ်။
ဪ... နှစ်ယောက်လုံး မဟုတ်ဘူးပဲ။
...
...
တည်နေရာပြောင်းရွှေ့ခြင်း အစီအရင် ဆီကို သွားတဲ့ လမ်းမှာ လုချင်းရှုရဲ့ မျက်နှာက ဘာမှ မရှိဘဲ မှောင်မိုက်နေပါတယ်။
အစီအရင် ရှေ့ကို အားလုံး ရောက်တဲ့အထိ သူက လီချန်စန်းကို အေးစက်စက် ကြည့်ပြီး
"မင်း ရွှင်ကော်ကျူးက အဆင့် ၂ ကို တက်သွားတာကို ကြိုသိနေတာ မဟုတ်လား "
"ငါ မင်းကို တာအိုသုံးထောင်ဂိုဏ်းဆီ ခေါ်သွားတာက မင်းကို တမင် အရှက်ခွဲဖို့လို့ ထင်နေတာလား "
လီချန်စန်းက အေးအေးဆေးဆေး မေးလိုက်ပါတယ်။
"မဟုတ်လို့လား သူ ငါ့ကို ကိုင်တွယ်နေတုန်းက မင်းက ဘေးကနေ ကြည့်နေပြီး ငါ့အတွက် တစ်ခွန်းတောင် ဝင်မပြောပေးခဲ့ဘူး"
လုချင်းရှုက ဒေါသတကြီး အော်လိုက်ပါတယ်။
"ငါ မင်းအတွက် တောင်းပန်ပေးခဲ့ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်လူက ငါ့မျက်နှာကို အရေးမလုပ်ခဲ့တာလေ၊ ကြည့်ရတာ သူက ချောင်ဖုန်းနယ်မြေမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အကုန်လုံး သိနေပုံပဲ"
လီချန်စန်းက အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်ပါတယ်။
နှစ်ယောက်သား အခြေအနေ တင်းမာနေစဉ်မှာပဲ အနီးနားက ဓားကျင့်ကြံသူတွေကတော့ ဘာမှ မပြောရဲကြပါဘူး။
လီဝူဝမ့် ပေါ်လာတော့မှ အခြေအနေက ပြေလည်သွားပါတယ်။
"ဆရာ"
လုချင်းရှုက ချက်ချင်း လက်အုပ်ချီ အရိုအသေပေးလိုက်ပါတယ်။
"အဖေ"
လီချန်စန်းက ဦးညွှတ်လိုက်ပါတယ်။
"နှမြောစရာပဲ၊ ဒီတစ်ခေါက် အဲဒီလူကို အတင်းထွက်လာအောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး"
လီဝူဝမ့်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပါတယ်။
"တကယ်လို့ အဖေက အဲဒီတုန်းက ဝင်ပါပြီး ရွှင်ကော်ကျူးကို ဖိနှိပ်လိုက်ရင် အဲဒီလူ ပေါ်လာကောင်း ပေါ်လာနိုင်မှာပါ"
လီချန်စန်းက ပြောပါတယ်။
လုချင်းရှု ထိတ်လန့်သွားပါတယ်။
ဒါဆို... လီဝူဝမ့်က တာအိုသုံးထောင်ဂိုဏ်း အနီးမှာ အမြဲ ရှိနေခဲ့ပြီး သူ အရှက်ခွဲခံရတာကို ဒီအတိုင်း ကြည့်နေခဲ့တာလား
သူတို့က ဘယ်သူ့ကို အတင်းထွက်လာအောင် လုပ်နေကြတာလဲ
"ငါ အရင်က ဒဏ်ရာရခဲ့တုန်းက အဆင့် ၂ ပဲ ရှိသေးပေမဲ့၊ ယွမ်ဟယ် ဆိုတဲ့ လူက ထူးခြားတဲ့သူ ဖြစ်နေတဲ့အပြင် ရှေးဟောင်းခေတ်က လူလည်း ဖြစ်နေတယ်၊ ငါ့ရဲ့ အခုလက်ရှိ ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ဆိုရင်... ထိပ်တိုက်တွေ့ရင် သူ့ကို နိုင်ဖို့ မသေချာဘူး"
လီဝူဝမ့်က ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းခါလိုက်တယ်
"သူ့ကို အရင်ဆုံး ပေါ်လာအောင် လုပ်နိုင်မှ ငါ့မှာ ယုံကြည်မှု အနည်းငယ် ရှိမှာ"
လုချင်းရှု စိတ်ထဲမှာ အေးစိမ့်သွားပါတယ်။
သူ့ဆရာက ဒီနေရာက ထူးခြားသူ တွေကိုတောင် စောင့်ကြည့်နေတာလား
ဒါပေမဲ့ သူ့အမြင်မှာတော့ အဲဒီထူးခြားသူတွေဆိုတာ... မသေမမျိုး ဖြစ်နေတာကလွဲရင် ဒီနေရာ ဟိုနေရာ ပေါ်လာတတ်တာကလွဲလို့ သိပ်ပြီး အစွမ်းထက်တဲ့ နည်းလမ်းတွေ ရှိပုံမရပါဘူး၊ သူတို့ တိုက်ခိုက်တာကိုတောင် မကြားဖူးပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာက ထူးခြားသူက သူ့ဆရာကိုတောင် ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်တဲ့အပြင် သူ့ဆရာက အခုအထိတောင် ကြောက်နေရတာလား
"ဒါဆို ဒီနေရာက ကိစ္စက..."
လီချန်စန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပါတယ်။
"ဒီနေရာက ကိစ္စကို ခေတ္တ ခဏ ထားလိုက်ဦး၊ နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းလည်း ရွှေ့သွားပြီဆိုတော့ ကျန်တာကို ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားဂိုဏ်း ဆီပဲ လွှဲပေးလိုက်တော့"
လီဝူဝမ့်က အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်တယ်
"ဟိုကောင်လေး ကတော့ ဒီမှာပဲ အမြဲ နေနေမယ်ဆိုရင်လည်း သူ့သဘောပဲ တကယ်လို့ သူ ချောင်ဖုန်းနယ်မြေကို ခိုးလာခဲ့ရင်တော့ သေချာပေါက် အရှင်ဖမ်းရမယ်"
လီချန်စန်းက ဖန့်ချန်အကြောင်းကို ပြောနေမှန်း သိတာကြောင့် ချက်ချင်း ခေါင်းငြိတ်လိုက်တယ်
"ဟုတ်ကဲ့ပါ"