အခန်း (၅၁-၅၂)

အပိုင်း (၅၁) သစ်အယ်သီးကြက်သားဟင်းရည်

သူတို့နှစ်ဦးသည် အချင်းချင်း နှုတ်ဆက်ဂါရဝပြုလိုက်ကြ၏။ ရှဲ့ချီက ထရပ်လိုက်သည့်အချိန်တွင် သူမကို ရုတ်တရက် ပြန်ကြည့်လိုက်လိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူက ထင်မှတ်ထားပါမည်နည်း။

ရှန်မြောင်သည် သူ့သဘောကို နားမလည်သဖြင့် ပြောစရာစကား ကျန်နေသေးသည်ဟု ထင်မှတ်လိုက်လေသည်။ သို့သော် သူ၏ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းများထဲတွင် တုံ့ဆိုင်းနေမှုအချို့ ဖြတ်ပြေးသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး နောက်တခဏ၌ သူသည် လက်ကိုဆန့်ကာ ရှန်မြောင်၏ ပခုံးထက်မှ ကြွေကျနေသော ပန်းပွင့်လေးများကို ညင်သာစွာ ဖယ်ရှားပေးလိုက်လေသည်။

ပန်းပွင့်လေးများ ကြွေကျသွားသည်နှင့် သူက နှုတ်ဆက်စကား ဆိုလိုက်သည်။ "ရှန်ညန်ဇီ၊ နောက်မှတွေ့မယ်နော်”

ရှန်မြောင်သည် ကြောင်အသွားပြီးမှ ကပျာကယာ ပြန်ပြောလိုက်၏။ "နောက်မှတွေ့ပါမယ်”

ထို့နောက် ရှဲ့ချီနှင့် အခြားအဖော်များ အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားသည်ကို သူမတစ်ယောက် ငေးကြည့်နေမိလေသည်။ သူတို့၏ ကျောပြင်ပုံရိပ်များ လမ်းမကြီးအဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး မမြင်ရတော့သည့်အချိန်ကျမှ ရှန်မြောင်သည် အကြောင်းမဲ့ ရင်ခုန်သံမြန်လာသော သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖွဖွလေး ဖိလိုက်မိလေသည်။

သူမသည် ရုတ်တရက် ခုန်ပေါက်လှုပ်ရှားလာသော ရင်ခုန်သံကို သေချာမဆန်းစစ်ရသေးခင်မှာပင် စာသင်ကျောင်းအတွင်းမှ ခေါင်းလောင်းထိုးသံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

ခေါင်းလောင်းသံ သာယာစွာ ပျံ့လွင့်လာသည်နှင့်အတူ ခမ်းနားထည်ဝါသော ကျောင်းတံခါးပေါက်ကြီးဆီမှ လူအုပ်ကြီးသည် တိုးဝှေ့ထွက်လာကြတော့သည်။ သူမ၏ အာရုံသည် ထိုနေရာသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားပြီး ရှန်းအာကို ခြင်းတောင်းကြီးထဲမှ ပွေ့ချီကာ ပခုံးပေါ်သို့ တင်လိုက်လေသည်။

"ရှန်းအာ၊ ကျိအာ ထွက်လာပြီလား ကြည့်ပါဦး”

ရှန်းအာသည် အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေဆဲပင်။ သူမသည် စောစောက အိပ်မက်ထဲတွင် လေထင်က ခွေးကလေးနှင့် ကြက်ပေါက်စ သုံးကောင်ကို ခေါ်ယူပြီး အစည်းအဝေးလုပ်ကာ ဆုံးမစကားပြောနေသည့် အိပ်မက်ကို မက်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ရုတ်တရက် အနှိုးခံလိုက်ရသဖြင့် အိပ်ချင်မူးတူးမျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ရင်း သူမမကြီး၏ ခေါင်းကို ဖက်ကာ မျက်လုံးကို အတင်းပြူးကြည့်လိုက်လေသည်။ သူမ ကြည့်ရလွန်းသဖြင့် မျက်လုံးများပင် ညောင်းညာလာသည့်အချိန်ကျမှ လူအုပ်ကြားထဲတွင် လှိုင်းပုတ်ခံနေရသော လှေငယ်လေးတစ်စင်းပမာ တိုးဝှေ့နေရသည့် ကျိအာကို တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

သူမသည် ချက်ချင်းပင် လက်ကို အားကုန်လွှဲယမ်းလိုက်ပြီး သူမကိုယ်သူမ ထင်ရှားသော အမှတ်အသားတစ်ခု ဖြစ်လာစေရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"အစ်ကို! အစ်ကို! ငါတို့တွေ ဒီမှာ!"

လူအုပ်ကြားထဲမှ ရှန်ကျိသည် ခေါ်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ညီမဖြစ်သူက မကြီး၏ ပခုံးပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အိပ်ရာထစ,အရာများ ကျန်နေပြီး ထိုအရာများမှာ ဖျာကြမ်းရာ အကွက်လိုက်ပင် ဖြစ်နေသေးသည်။

သူ၏ စိတ်နှလုံးသည် ချက်ချင်းပင် တည်ငြိမ်သွားပြီး သူတို့ရှိရာသို့ ခြေကုန်သုတ် ပြေးလာခဲ့လေသည်။

အဝေးသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော ရှဲ့ချီကိုလည်း သူ၏ အတန်းဖော်များက ဝိုင်းဝန်းထားကြသည်။ မုန့်စန်းက သူ့ပခုံးကို ဖက်ပြီး ကပ်သီးကပ်ဖဲ့ မေးခွန်းထုတ်နေလေသည်။

"မဟုတ်သေးဘူး၊ တကယ်မဟုတ်သေးဘူး၊ ရှဲ့ကျိုကော... မင်းက အဲဒီမုန့်သည်မလေးနဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက် ရင်းနှီးနေရတာလဲ။ ဘာဖြစ်တာလဲဆိုတာ မြန်မြန်ပြောပြစမ်း”

အခြားတစ်ယောက်ကလည်း ခေါင်းကို လေးလေးနက်နက် ညိတ်ပြပြီး အော်ဟစ်ပြောဆိုလာ၏။

"ရှဲ့ကျိုကောရေ ရှဲ့ကျိုကော... စာသင်ကျောင်းက ဆရာကြီးဖုန်းရဲ့ သမီး ဖုန်းချီညန်က ကဗျာဉာဏ်ရည် ထက်မြက်ပြီး သူ့ရဲ့ ကဗျာတွေက အပျိုတော်ဆောင်မှာတောင် နာမည်ကြီးနေတာလေ။ သူက နေ့တိုင်း စာသင်ဆောင်အပြင်ဘက်မှာ မင်းကို လာစောင့်ပြီး သူ ရေးထားတဲ့ ကဗျာအသစ်တွေကို ကြည့်ပေးဖို့ ပြောတာတောင် မင်းက စကားအများကြီး မပြောဘဲ စေ့စပ်ထားပြီးပြီဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ အမြဲငြင်းခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ အခုကျမှ ဘာလို့ ဒီပေါင်မုန့်သည်မလေးကိုကျတော့ ဒီလောက်တောင် ဆက်ဆံရေး ထူးခြားနေရတာလဲ”

"ဟုတ်သားပဲ... ပေါ်ကျစ် ပြောတာ ဟုတ်တယ်။ နေဦး! နေဦး! ငါကြည့်ရတာ အဲဒီပေါင်မုန့်သည်မလေးက အိမ်ထောင်သည်ဆံထုံး ထုံးထားတာ သေချာတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကလေးတစ်ယောက်တည်းနဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုနေရတာဆိုတော့ မုဆိုးမများ ဖြစ်နေမလား။ ကောင်းရောကွာ ရှဲ့ကျိုကော! မင်းမှာ မုဆိုးမအိမ် ခြံစည်းရိုးကျော်ခွတတ်တဲ့ ဝါသနာများ ရှိနေတာလား။ တကယ်တော့... တကယ်တော့ မင်းလည်း မုဆိုးမ ကြိုက်တာလား!"

မုန့်စန်းက မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း သုံးသပ်ပြလိုက်ပြီးနောက် ပို၍ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

ရှဲ့ချီအား သူငယ်ချင်းများ ဝိုင်းဝန်းစနောက်နေသည်ကို ဝင်မပါဘဲ နေနေသည့် ရှန်အန်းသည် ရေဘူးကိုဖွင့်ကာ မော့သောက်လိုက်ရာမှ ထိုစကားကို ကြားပြီး ရေနွေးသီးသွားတော့သည်။ ရယ်ချင်သော်လည်း ရေသီးသွားသဖြင့် ခါးကို ကုန်းကာ ချောင်းဆိုးနေရလေသည်။

" 'လည်း' ကြိုက်တာလား ဆိုတာ ဘာသဘောလဲ။ မင်းပြောနေတဲ့ စကားက ငါ့ကို ပြောတာနဲ့မတူဘဲ မင်းအကြောင်း မင်းပြောနေသလိုပဲ”

ရှဲ့ချီကမူ တည်ငြိမ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ သူက ခြင်းတောင်းထဲမှ ဇီဖောင်ကျင်းတိုက် ပေါင်မုန့်တစ်ခုကို ယူလိုက်ပြီး ရပ်မနားတမ်း ပြောဆိုနေသော ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်လေသည်။

"ရှန်းအာက ရှန်ညန်ဇီရဲ့ ကလေးမဟုတ်ဘူး၊ သူမရဲ့ ညီမလေး... ထားလိုက်ပါတော့၊ ငါ မင်းကို ဒါတွေ ပြောပြနေပြီး ဘာလုပ်မှာလဲ။ မင်း ဒီပေါင်မုန့်ကို စားကြည့်လိုက်ရင် ငါ ဘာလို့ သူမနဲ့ ရင်းနှီးရသလဲဆိုတာ သိလာလိမ့်မယ်”

မုန့်စန်းသည် မထင်မှတ်ဘဲ ပါးစပ်အပြည့် ပေါင်မုန့်အဆို့ခံလိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်း မျိုမချနိုင်၊ ပြန်လည်း မထွေးထုတ်နိုင် ဖြစ်သွားပြီး "ဝူး... ဝူး... ဝူး..." ဟုသာ အသံထွက်နိုင်တော့သည်။ အခြားသူများက သူ၏ အဖြစ်ကို ကြည့်ပြီး ဟားတိုက်ရယ်မောလိုက်ကြ၏။

"ဟေ? တကယ်ပဲ အရသာရှိသား၊ လက်ရာက တကယ့်ကို မဆိုးဘူး” မနည်း ကြိုးစားဝါးပြီး မျိုချလိုက်ပြီးနောက် မုန့်စန်းသည် အံ့သြဝမ်းသာစွာဖြင့် ရှဲ့ချီကို ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းက တကယ်ပဲ သူ လုပ်တဲ့ ပေါင်မုန့်က စားလို့ကောင်းလို့ သူနဲ့ အဆင့်အတန်း ခွဲခြားတာမျိုးမရှိဘဲ ခင်မင်ခဲ့တာလား”

"အဆင့်အတန်း ခွဲခြားတာမျိုးမရှိဘဲ ခင်မင်တယ်ဆိုတာ ဘာစကားလဲ။ ဒီစကားက မမှန်ဘူး” ရှဲ့ချီက သဘောမတူသည့်ဟန်ဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးအကြား လူဟူသမျှက အတူတူပဲ။ အဆင့်အတန်း ကွာခြားတာကြောင့် ဘာလို့ အထင်သေးရမှာလဲ။ ငါ့အမြင်မှာတော့ မြင့်မြတ်သူဖြစ်လို့ မောက်မာစရာမလိုသလို၊ နိမ့်ကျသူဖြစ်လို့လည်း ဝမ်းနည်းသိမ်ငယ်စရာ မလိုပါဘူး။ မြင့်မြတ်ခြင်း နိမ့်ကျခြင်းဆိုတာ ဘိုးဘွားတွေထားခဲ့တဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု အနည်းအများ ကွာခြားရုံပါပဲ၊ ကာယကံရှင်နဲ့ ဘာများဆိုင်လို့လဲ။ စာပေပညာရှင်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ပေါင်မုန့်သည်မလေးပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကုန်သည် လယ်သမားပဲဖြစ်ဖြစ် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ကွဲပြားရုံ သက်သက်ပါ။ ကုန်သည်ပွဲစား လမ်းဘေးဈေးသည်တွေကရော ရည်မှန်းချက်ကြီးမားပြီး ဉာဏ်ပညာ မရှိနိုင်တော့ဘူးလား။ မင်းတို့တွေက ဖုန်းချီညန်ရဲ့ ကဗျာတွေကို ချီးကျူးကြပေမယ့် ငါ့အတွက်တော့ အဲဒါတွေက အနှစ်သာရမရှိဘဲ အပျိုတော်ဆောင်ထဲက မလိုအပ်ဘဲ ညည်းတွားနေတာတွေလို့ပဲ မြင်တယ်။ ဖုန်းချီညန်က အထက်တန်းစား အသိုင်းအဝိုင်းမှာ မွေးဖွားလာတယ်၊ မိဘတွေ ချစ်ခင်တယ်၊ စားဝတ်နေရေး ပူပင်စရာမရှိဘူး၊ ဒါကြောင့်ပဲ ဆင်းရဲဒုက္ခကို မသိဘဲ အတင်းကာရော ဝမ်းနည်းပူဆွေးပြနေတာ၊ တကယ်တော့ ဒါက အပြစ်မရှိပါဘူး၊ ကံကောင်းခြင်း တစ်မျိုးပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကံကောင်းတော့ရော ဘာဖြစ်သလဲ။ ငါ့အမြင်မှာတော့ ရှန်ညန်ဇီက စာပေကဗျာ မဖွဲ့တတ်ပေမယ့် ပိုပြီး ပွင့်လင်းမြင်သာပြီး ချစ်ဖို့ကောင်းတယ်”

ရှန်အန်းနှင့် မုန့်စန်းတို့ အပါအဝင် အားလုံးသည် ထိုစကားကို ကြားပြီး တွေးတောငေးငိုင်သွားကြသည်။

ရှဲ့ချီသည် ခေါင်းမော့လိုက်ရာ နေဝင်ဆည်းဆာချိန် ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး တိမ်တိုက်များကြားမှ နေရောင်ခြည်များ တိုးထွက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် ခြေလှမ်းများကို လျှော့လိုက်ပြီး ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်ကာ ငေးကြည့်နေလိုက်သည်။

အတန်းဖော်များကမူ မုန့်စန်း သဘောကျနေသော မုဆိုးမက ဘယ်သူလဲဟု ဆက်လက် မေးခွန်းထုတ်နေကြပြီး အခြားအကြောင်းအရာများကို ပြောဆိုနေကြသဖြင့် သူ့ကို သတိမထားမိကြပေ။ ရယ်မောသံများက နားထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေသည်။

ရှဲ့ချီတစ်ယောက်တည်းသာ အနောက်ဘက်သို့ ဝင်လုဆဲဆဲ နေမင်းကြီးကို လှမ်းမျှော်ကြည့်ရင်း တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိကာ မျက်ဝန်းထဲတွင် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အပြုံးရိပ်များ ဖြည်းညှင်းစွာ ပေါ်လာလေသည်။

'ငါ့ကံတရား ငါဖန်တီးမယ်။'

'တစ်နေ့ကျရင် ငါ့လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ကြိုးစားပြီး ကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝတစ်ခုကို တည်ဆောက်နိုင်ရမယ်လို့ ငါယုံကြည်တယ်။'

ရှဲ့ချီသည် သူအဘယ်ကြောင့် ရှန်ညန်ဇီနှင့် ရင်းနှီးချင်ရသလဲ ဆိုသည်ကို တစ်ခါမှ မတွေးမိခဲ့ဖူးပေ။ သို့သော် ယနေ့ အတန်းဖော်များ၏ မေးခွန်းကြောင့် အကြောင်းရင်းကို ရုတ်တရက် နားလည်သွားခဲ့သည်။ ရှေးခေတ်က ပေါ်ယာသည် စောင်းတီးပြီး ကျီချီက နားထောင်တတ်သည်။ တစ်ဦးက ဂီတသမား၊ တစ်ဦးက ထင်းခွေသမား ဖြစ်သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးသည် အဆင့်အတန်း ကွာခြားသော်ငြား စောင်းသံဖြင့် စိတ်ချင်းဆက်နွယ်ကာ ထာဝရ မိတ်ဆွေစစ်များ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။

သူကရော ထိုကဲ့သို့ မဟုတ်ပေဘူးလား။

လူများကို အဆင့်အတန်း ခွဲခြားဆက်ဆံခြင်းသည် အစကတည်းက မှားယွင်းနေခြင်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။

သူ၏ ဦးနှောက်ထဲမှ ရှုပ်ထွေးမှုအားလုံး ရှင်းလင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ခြေလှမ်းများလည်း ပေါ့ပါးသွက်လက်သွားလေသည်။ သူသည် အတန်းဖော် သူငယ်ချင်းများကို အမီလိုက်သွားလိုက်သည်။ သူတို့သည် မုန့်စန်း သဘောကျနေသော မုဆိုးမကို ဖော်ထုတ်မရသဖြင့် ဝိုင်းဝန်းစနောက်နေကြဆဲပင်။

အဝေးတစ်နေရာတွင် နေဝင်ရီတရောအချိန် စာမေးပွဲဖြေပြီး ပြန်လာကြသော ကျောင်းသားများနှင့် လူအုပ်ကြီး ရှိနေပြီး၊ အနီးအနားတွင် အင်္ကျီလက်စကို တိုက်ခတ်နေသော လေပြေလေညှင်းနှင့် လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေသော လူငယ်လေးများ၏ ရယ်မောသံများ ရှိနေလေသည်။

.....

ထိုနေ့ညတွင် ရှန်မြောင်သည် အောင်ပွဲခံသည့် အနေဖြင့် တံခါးပိတ်ကာ ကျိအာ၊ ရှန်းအာတို့နှင့်အတူ တောသစ်အယ်သီး ကြက်ပေါင်းဟင်းရည် တစ်အိုးကြီးကို မြိန်ရေရှက်ရေ စားသောက်ကြလေသည်။ ကျိအာသည် ထိုစကားကို ကြားပြီး နေရခက်စွာဖြင့် လေသံတိုးတိုး ပြောလိုက်၏။

"စာမေးပွဲ အောင်ပါ့မလားတောင် မသိသေးဘူး..."

စာမေးပွဲ ဖြေပြီးကာစရှိသေးသည်ကို အောင်ပွဲခံသည်မှာ အနည်းငယ် စောလွန်းနေမည် မဟုတ်ပါလား။

ရှန်မြောင်သည် အင်္ကျီလက်များကို ပင့်တင်ကာ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားရင်း ပြန်လှည့်ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ရလဒ်က အရေးမကြီးပါဘူး၊ မောင်လေးက တစ်လကျော်လောက် ကြိုးစားပမ်းစား စာဖတ်ခဲ့တာပဲ၊ နောက်ဆုံးမှာ စာမေးပွဲ အောင်သည်ဖြစ်စေ၊ မအောင်သည်ဖြစ်စေ အရင်တုန်းက ကြိုးစားခဲ့တာတွေအတွက် တို့တွေ ဂုဏ်ပြုရမှာပေါ့”

သူမ ပြောပြီးသည်နှင့် ကြက်ပေါင်းဟင်းရည် အခြေအနေကို ကြည့်ရန် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသော ကျိအာ၏ မျက်နှာလေး ရဲတက်သွားပြီး မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်ကိုတော့ သူမ မမြင်လိုက်ရပေ။ ထိုမျက်ဝန်းများထဲတွင် ယနေ့ည ကောင်းကင်ယံမှ ကြယ်ရောင်များ ကြွေကျလာသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေလေသည်။

ရှန်းအာသည် မျက်နှာလေးမော့ကာ အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ ဘေးပတ်လည်တွင် နှစ်ပတ်လောက် လှည့်ပတ်ပြေးလွှားရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။

"အစ်ကို့မျက်နှာ ဘာလို့ အဲဒီလောက် ရဲနေတာလဲ၊ မကြီး ချီးကျူးလိုက်လို့ ရင်ထဲမှာ ကျိတ်ပျော်နေတာမလား။ ပျော်ရင်လည်း ထုတ်ပြောလိုက်ပါလား!"

"မဟုတ်ပါဘူး!" ရှန်ကျိသည် ရှက်ရမ်းရမ်းပြီး ညီမလေး၏ ပါးနှစ်ဖက်ကို ဆွဲညှစ်လိုက်လေသည်။

"အ! အစ်ကိုကြီး လူဆိုး!"

အပြင်ဘက်တွင် မောင်နှမနှစ်ယောက် ဆော့ကစားနေကြသည်ကို ရှန်မြောင် ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူတို့နှစ်ယောက် ဆော့ကစားသည်မှာ အတိုင်းအတာ ရှိသဖြင့် ဝင်ပါစရာ မလိုပေ။

သူမသည် အပူကာရန် သန့်ရှင်းသော လက်ကိုင်ပဝါတစ်ထည်ကို ယူလိုက်ပြီး အိုးဖုံးကို ဖွင့်လိုက်ရာ ရေနွေးငွေ့များ မျက်နှာပေါ်သို့ ဟပ်လာလေသည်။ အိုးထဲတွင် မီးအေးအေးဖြင့် တစ်နေကုန် ပေါင်းထားသော ကြက်ပေါင်းဟင်းရည်သည် ပူဖောင်းလေးများ ထနေပြီး ဟင်းရည်မှာ ပယင်းရောင်သမ်းကာ ကြည်လင်နေ၏။ ရွှေရောင် ကြက်ဆီများမှာ ဟင်းရည်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ဝင်းလက်နေပြီး အခွံနွှာထားသော သစ်အယ်သီးများမှာ တူဖြင့်တို့လိုက်သည်နှင့် ကြေမွသွားလောက်အောင် နူးအိနေလေပြီ။

အိမ်ရှိ ကြက်မှာ သိပ်မဝသလို ရှန်းအာကလည်း အသတ်မခံ၊ ရှန်မြောင်ကိုယ်တိုင်လည်း သတ်ရန် အစီအစဉ် မရှိပေ။ ဥစားကြက်၊ မျိုးကြက်အဖြစ်သာ ထားချင်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤကြက်ကို မနေ့က ဈေးထိပ်ရှိ ကြက်သည်ထံမှ သွားရောက် ဝယ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ စစ်မှန်သော ကျန့်ယန် ကြက်ဝါမျိုး ဖြစ်ပြီး အကောင်သေးသော်လည်း အသားကျစ်လျစ်သည်။ ရှန်မြောင်သည် သတ်ခ ငွေတစ်ဝမ် သက်သာစေရန် ကြက်ခြေထောက်ကို ကိုင်ကာ အိမ်ပြန်လာပြီး လည်လှီး သွေးဖောက်၊ အမွှေးနုတ် ဗိုက်ခွဲခြင်းများကို ကိုယ်တိုင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

အိမ်တွင်လည်း အမိုးမိုးရန် ပြင်ဆင်နေသဖြင့် အသစ်ဖုတ်ထားသော အုတ်ကြွပ်များ ပုံထားရာ ခြေချစရာနေရာပင် မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ရေနွေးတည်၊ စဉ်းနှီတုံးနှင့် ဓားမကြီးကို ထုတ်ကာ လမ်းကြားထဲတွင် ထိုင်လျက် ကြက်သတ်နေခဲ့ရာ အရက်ပို့ပြီး ပြန်လာသော ကုထူစူးနှင့် ပက်ပင်းတိုးခဲ့လေသည်။

ဓားတစ်ချက်တည်းနှင့် ကြက်လည်ပင်းကို လှီးလိုက်ရာ ကြက်က ရုန်းကန်သဖြင့် သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။ ရှန်မြောင်သည် သွေးခံပြီး ရေနွေးထဲတွင် အမွှေးနုတ်လိုက်သည်။

ဓားတစ်ချက်တည်းနှင့် ကြက်ရင်အုပ်ကို ခွဲလိုက်ပြီး ဗိုက်ထဲမှ ကလီစာများကို မျက်နှာတစ်ချက်မပျက်ဘဲ ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ ကြက်အူများကိုပါ ဆေးကြောလိုက်သည်။ ညှီစော်နံသော ကြက်ကလီစာများကို သူမ လုံးဝ မရွံရှာပေ။ ဤအရာများသည် သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အရသာရှိသော ဟင်းပွဲများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေပြီ။ နောက်မှ ကြက်အသည်းအမြစ် ချက်၊ ငရုတ်သီး၊ ဂျင်းတို့နှင့် ရောလိုက်လျှင် ချဉ်ချဉ်စပ်စပ်နှင့် ကြွပ်ရွကာ အလွန် အရသာရှိပေလိမ့်မည်။

စုန့်ခေတ်လူများ ပြုလုပ်သော ဂျင်းချဉ်အရသာမှာ ရှာလကာရည်စိမ်ငရုတ်သီးနှင့် တူပြီး အလွန် စားကောင်းသည်။

စဉ်းစားရင်းနှင့်ပင် ဗိုက်ဆာလာသဖြင့် ရှန်မြောင်သည် ရှုပ်ပွနေသော ကြမ်းပြင်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ တံတွေးပင် မျိုချလိုက်မိသည်။

ဆေးကြောပြီးနောက် ကျောက်ကပ်များကိုပါ ထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သွေးပေနေသော လက်ဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကုထူစူးသည် သူမကို ကြောင်ကြည့်နေပြီး ကျောကို နံရံကပ်ကာ တိတ်တဆိတ်ဖြင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်အိမ်သို့ ဝင်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမသည် ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး ဆက်လက်၍ ဒုန်းဒုန်းဒုန်းမြည်အောင် ကြက်ခုတ်နေလိုက်ရာ ၁၅ မိနစ်ခန့်အကြာတွင် သန့်ရှင်းသွားတော့သည်။

သွေးရေများကို ဆေးကြောသန့်စင်ပြီး အိမ်ထဲဝင်ကာ မှန်ကြည့်လိုက်မှ ယနေ့ လက်စွမ်းပြလိုက်သည်မှာ မျက်နှာနှင့် အင်္ကျီရင်ဘတ်ပေါ်တွင် သွေးစက်များ ပေကျံနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

သူမသည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ဆေးကြောသန့်စင်လိုက်သည်။ ဒီပုံစံက နည်းနည်းတော့ ကြောက်စရာ ကောင်းနေသည် ထင်ပါရဲ့။

ဒါပေမဲ့ ဒါက ဘာဆန်းလို့လဲ။ ဘယ်စားဖိုမှူးက ဒီလို မဖြတ်သန်းဖူးလို့လဲ။ ဒါတွေက အခြေခံတွေပါ! စားသောက်ဆိုင် မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ကြက်၊ ဘဲ၊ ငါး၊ နွား၊ ဆိတ်၊ ဝက်၊ ယုန်၊ ဖား၊ ကမာ၊ ဘဲငန်းပေါင်းမြောက်မြားစွာကို ဆယ်နှစ်ကျော် သတ်ဖြတ်လာခဲ့သူ တစ်ယောက်အနေနဲ့...

နှလုံးသားက လက်ထဲက ဓားလို အေးစက်နေပြီ။

ကြက်ကို မနေ့ညကတည်းက သတ်ထားပြီး ဟင်းရည်ကို မနက်စောစောကတည်းက တည်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ရှန်မြောင်သည် မနက်ဈေးထွက်လေ့ရှိသဖြင့် မိုးမလင်းခင်ကတည်းက ထကာ ကြက်သားနှင့် ဂျင်းပြားများကို အတူတူ ဆီသတ်ပြီး မွှေးလာမှ ရေနွေးဆူဆူထည့်ကာ တည်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ တောသစ်အယ်သီးများကိုလည်း ကြက်ဝယ်ရင်း လမ်းကြုံ ဝယ်လာခဲ့သည်။ သစ်အယ်သီးမှာ ကြာရှည်ခံသည်။ ဒါက မနှစ်က ဆောင်းတွင်းတုန်းက လယ်သမားများ ခူးထားသော သစ်အယ်သီးများ ဖြစ်ပြီး နှင်းတောထဲတွင် ကောက်ရိုးနှင့် ဖုံးအုပ် သိမ်းဆည်းထားကာ နွေဦးပေါက်မှ ထုတ်ရောင်းကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှန်မြောင် ဝယ်လိုက်သည်မှာ အချိန်ကိုက်ပင်။ ထမ်းပိုးဖြင့် မြို့ထဲလာရောင်းသော လယ်သမားက သူ ဒီနေ့ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ရောင်းပြီးရင် မရှိတော့ဘူး၊ နောက်နှစ်မှပဲ စားရတော့မယ်ဟု ပြောလေသည်။

ဆောင်းတွင်း၌ သိုလှောင်ထားသော သစ်အယ်သီးများသည် ရေဓာတ်ခမ်းခြောက်နေသဖြင့် ကျောက်ခဲလေးများကဲ့သို့ မာကျောနေတတ်သော်လည်း ဟင်းရည်နှင့် တွေ့လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်း ပြန်လည်လတ်ဆတ်လာကာ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် သစ်အယ်သီးများထက်ပင် သုံးဆခန့် ပိုချိုပြီး စေးပိုင်နေတတ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော တောသစ်အယ်သီးများသည် အကြာကြီး ချက်ပြုတ်ခံပြီး အထူးသဖြင့် ကြက်ပေါင်းဟင်းရည်နှင့် တွဲဖက်လိုက်လျှင် လိုက်ဖက်ညီလှသည်။

ရှန်မြောင်က အိုးဖုံးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် အမွှေးနံ့များ အခန်းတစ်ခုလုံး ပျံ့လွင့်သွားလေသည်။

အနံ့ရသည်နှင့် ခြံဝင်းထဲတွင် ကျိအာကို လိုက်ဖမ်းနေသော ရှန်းအာနှင့် သူမအနောက်မှ ဘာမှန်းမသိဘဲ လိုက်ပြေးနေသော ခွေးကလေးတို့သည် ပြိုင်တူ ပြေးဝင်လာကြလေသည်။

ရှန်းအာက မီးဖိုကို ကိုင်ကာ ခြေဖျားထောက်ပြီး အိုးထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

မီးအေးအေးဖြင့် တစ်နေကုန် သေချာပေါင်းထားသော ကြက်ပေါင်းဟင်းရည်သည် ပယင်းရောင်ကဲ့သို့ ကြည်လင်နေပြီး ရွှေရောင်ဆီစက်လေးများ ဝင်းလက်နေကာ မီးဖိုပေါ်တွင် အဖြူရောင် အမြှုပ်လေးများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

သစ်အယ်သီးများမှာ အိုးအောက်ခြေတွင် နစ်မြုပ်နေပြီး ကွဲအက်နေကာ ရွှေရောင် သစ်အယ်သီးအသားများကို ရှန်မြောင်က ဇွန်းဖြင့် တစ်လုံးချင်း ခပ်ထုတ်လိုက်သည်။

ရှန်းအာသည် မီးဖိုဘေးတွင် ရပ်နေရင်း ဟင်းရည်သောက်ရန် မစောင့်နိုင်တော့ပေ။

သူမသည် ပန်းကန်လုံးကို အကြိမ်ကြိမ် မှုတ်နေပြီး စိတ်လောနေလေသည်။ ဘေးနားမှ မကြီးက မြေအိုးကြီးဖြင့် ဟင်းရည်များကို ခပ်ထည့်လိုက်ပြီး ကျန်ရှိနေသော အသားနွှာထားသည့် ကြက်ရိုးများ၊ အသားစများနှင့် ဟင်းရည်များကို ထမင်းနှင့်နယ်ကာ ခွေးကလေးနှင့် လေထင်အတွက် ညစာအဖြစ် ပြင်ဆင်ပေးလိုက်သည်။ အေးသွားမှ သူတို့ကို သွားကျွေးရမည်။

ဟင်းရည်သောက်လို့ရသည့် အချိန်ရောက်သောအခါ ရှန်းအာသည် သောက်ရင်းနှင့် တစ်ကိုယ်လုံး ပူနွေးလာပြီး လူက ပေါ့ပါးလွင့်မျောသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကြက်သားမှာ နူးအိနေပြီး အသားမျှင်များကြားတွင် ဟင်းရည်များ စိမ့်ဝင်နေကာ သစ်အယ်သီးအသားမှာ ရွှေရောင်သမ်းပြီး နူးညံ့ချိုမြိန်လှသဖြင့် ပါးစပ်ထဲထည့်လိုက်သည်နှင့် အရည်ပျော်သွားမတတ် ဖြစ်နေလေသည်။ သူမမှာ သောက်ရင်းနှင့် မရပ်တန့်နိုင် ဖြစ်နေတော့သည်။

ရှန်မြောင်သည် ဒယ်အိုးကို ဆေးကြောပြီး ကြက်အသည်းအမြစ်ကြော်တစ်ပွဲ၊ ကြက်သွေးခဲတို့ဟူးချက်တစ်ပွဲကိုပါ ချက်လိုက်သည်။

ရှန်မိသားစု မောင်နှမ သုံးယောက်သည် မီးအိမ်အောက်တွင် ထိုင်ကာ လတ်ဆတ်ချိုမြိန်ပြီး မွှေးကြိုင်သော ကြက်ပေါင်းဟင်းရည်ကို သောက်ရင်း ချဉ်ချဉ်စပ်စပ် ချင်းကြက်အသည်းအမြစ်ကြော်၊ နူးညံ့အိစက်သော ကြက်သွေးခဲတို့ဟူးချက်တို့ကို အရံဟင်းအဖြစ် စားသောက်ကြသည်။ ကောက်ညှင်းငချိတ် ထမင်းနှစ်ပန်းကန်စီ စားပြီးနောက် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ဗိုက်ပွတ်ရင်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်မိကြသည်။

ခွေးကလေးသည် သူတို့သုံးဦး၏ ခြေရင်းတွင် ဝပ်နေပြီး ကြက်ရိုးများကို အာရုံစိုက် ကိုက်ဝါးနေကာ သူတို့ ရယ်မောသံကြားသဖြင့် အမြီးလှုပ်ပြလေသည်။

ခြံဝင်းထဲတွင် နွေးထွေးသော ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်သည် စက္ကူပြတင်းပေါက်မှတဆင့် ဖြာကျနေပြီး ကြက်ပေါက်စလေးများမှာ အိပ်တန်းတက်နေကြလေပြီ။ ခြံဝင်းတံခါးဝတွင် လေထင်သည် ခေါင်းကြီးကို ရှေ့ခြေထောက်ပေါ်တင်ကာ ပုံမှန်အတိုင်း တိတ်ဆိတ်စွာ ဝပ်နေလေသည်။ သူ့ စားခွက်ထဲမှ ကြက်ပေါင်းဟင်းရည် ထမင်းများလည်း ကုန်သွားပြီဖြစ်ကာ တံခါးကြားမှ ထွက်ပေါ်နေသော မီးရောင်သည် လှုပ်ခါနေသော သူ၏ နားရွက်များကို အလင်းပေးနေလေသည်။

ထိုနေ့ညတွင် ရှန်မိသားစုမှ လူသုံးယောက်နှင့် ခွေးနှစ်ကောင်တို့ အိပ်မက်ထဲတွင်ပင် လေတက်နေကြလေသည်။

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ရှန်မိသားစု၏ အိမ်သစ် သုံးလုံးသည် နောက်ဆုံး အုတ်ကြွပ်ပြားကို မိုးပြီးသွားခဲ့သည်။ ခြံဝင်းထဲမှ ကျောက်ခဲများကို မြေကြီးထဲသို့ မြှုပ်နှံထားလိုက်သည်။ စိုက်ခင်းနှစ်ခုမှ ပထမဆုံး ကန်စွန်းရွက်များ အညောင့်ထွက်ပေါ်လာလေပြီ။ ရှန်မြောင်တို့ မောင်နှမ သုံးယောက်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ကိုယ်ပိုင်အခန်းများ ရရှိသွားကြပြီး ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ဆိုင်ခန်းထဲမှ ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့ကြသည်။

ဆိုင်ခန်းကို ထုံးသုတ်ပြီး တံခါးရွက်အသစ် လဲလိုက်သည်။ မူလက ပိတ်ထားသော ပြတင်းပေါက်နှစ်ချပ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အစိမ်းရောင် ဖျင်ကြမ်းပိတ်များ ကပ်လိုက်သည်။

မီးလောင်ကျွမ်းပြီး ပျက်စီးခဲ့ရသော ရှန်မိသားစု ထန်းပင်ဆိုင်သည် နောက်ဆုံးတွင် ပုံစံသစ်ဖြင့် ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေပြီ။

တစ်နေ့ မနက်ခင်းတွင် မိုးလင်းကာစ အချိန်၌ အဒေါ်လီသည် သမ်းဝေရင်း လီမိသားစု အိုးခွက်ပြင်ဆိုင်၏ တံခါးရွက်များကို ဖြုတ်ချလိုက်သည်။ သူမ မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမတို့ဆိုင်နှင့် မလှမ်းမကမ်းရှိ ရှန်မိသားစု ထန်းပင်ဆိုင်၏ ဆေးသုတ်ထားသော တံခါးတိုင်နှစ်ခုပေါ်တွင် "ရှန်ထူ" နှင့် "ယွိလေ" တံခါးစောင့်နတ်မင်းပုံများ ရေးဆွဲထားသော မက်မွန်သားပြားနှစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

သူမသည် မျက်လုံးကို ပွတ်သပ်ပြီး လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ရှန်မိသားစု ထန်းပင်ဆိုင်၏ ဖြုတ်ချထားခဲ့ဖူးသော အနီရောင်နောက်ခံ စာလုံးအမည်း ဆိုင်းဘုတ်ဟောင်းကြီးကို တံခါးပေါက်အပေါ်တွင် ပြန်လည် ချိတ်ဆွဲထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ ထိုဆိုင်းဘုတ်သည် အေးမြသော မနက်ခင်းနေရောင်အောက်တွင် ရိုးရှင်းသော အလင်းရောင်များ တောက်ပနေလေသည်။

သူမသည် တံခါးဘောင်ကို ကိုင်ကာ ငေးကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းဝမ်းသာ ခံစားမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။

သုံးနှစ်ကြာပြီးမှ... မိသားစု ကွဲကွာပြီး မီးလောင်ပြာကျခဲ့ရသော ရှန်မိသားစု ထန်းပင်ဆိုင်သည် နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည် ဖွင့်လှစ်နိုင်ခဲ့လေပြီ။

...

အပိုင်း (၅၂)

စားသောက်ဆိုင်လေးမှာ ဖွင့်လှစ်ရန် အမှန်တကယ် နီးကပ်လာလေပြီသည်။ ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ရှန်မြောင်သည် ဆိုင်ဖွင့်ရန်အတွက် အလုပ်များနေခဲ့ရာ ကျင်းလျန်တံတား စျေးတန်းသို့ သွားရောက်ကာ ဆိုင်ခင်းနိုင်ခြင်း မရှိတော့ချေ။ ရှန်မြောင်သည် ယန်လောင်ဟန့်ထံမှ လူ ၄ ဦးထိုင် လေးထောင့်စားပွဲနှင့် ခုံတန်းရှည် ထိုင်ခုံ ၄ စုံကို မှာယူခဲ့ရာ ယခုအခါ ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် စားပွဲနှင့် ထိုင်ခုံများကို ဆိုင်ခန်းအလယ်တွင် ၂ တန်းခွဲ၍ ခင်းကျင်းလိုက်ပြီး ဘေးနံရံ ၂ ဖက်တွင်လည်း ယန်လောင်ဟန့်အား သစ်သားချောင်းရှည်များဖြင့် စားပွဲအရှည် ၂ တန်းကို ရိုက်ခိုင်းထားလိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် ထိုင်ခုံပု ၅၊ ၆ လုံးခန့် စီထားနိုင်ပြီး လူစည်ကားချိန်တွင် တိုးဝှေ့ထိုင်လျှင် လူအတော်များများ ဆံ့နိုင်သည်။

ရှန်မိသားစု၏ ဆိုင်ခန်းမှာ ကျဉ်းမြောင်းလှသဖြင့် သူမသည် ခေတ်ဟောင်းပုံစံ ကောင်တာများကို မပြုလုပ်တော့ဘဲ နောက်မျိုးဆက်တို့၏ အလေ့အထအတိုင်း မီးဖိုချောင်နှင့် ဆိုင်ခန်းကြားရှိ နံရံကို ထက်ဝက်ဖြိုချကာ ပြတင်းပေါက်သဏ္ဌာန် ပြုလုပ်လိုက်လေသည်။ အောက်ခြေနံရံပေါ်တွင် ထူထဲသော သစ်သားပြားကို ခင်းလိုက်သောအခါ ဟင်းပွဲထုတ်သည့် ပြတင်းပေါက်နှင့် ငွေရှင်းကောင်တာအဖြစ် ၂ မျိုးသုံးနိုင်ကာ နေရာလွတ်များစွာကို သက်သာစေလေသည်။

ထို့အတွက်ကြောင့် ရှန်မြောင်သည် မီးဖိုချောင်အတွင်းပိုင်း ခင်းကျင်းမှုကိုလည်း အနည်းငယ် ပြုပြင်လိုက်လေသည်။ ယခင်က အဆင်ပြေသလို ထားရှိခဲ့သော ထမင်းစားစားပွဲနှင့် ဗီဒိုများကို နောက်ဖေးဝင်းအတွင်းရှိ အသစ်ဆောက်ထားသော ဆင်ဝင်အောက်သို့ ရွှေ့ပြောင်းလိုက်လေသည်။ ယခင်က ဤမီးဖိုချောင်တွင် နံရံတစ်လျှောက် မီးဖို ၄ ခု ရှိနေပြီး အလယ်တွင် သစ်သားခုံအရှည်ကြီး တစ်ခုကို ချထားကာ ထောင့်များတွင် တောင်းများနှင့် အမှိုက်များ ပြည့်နှက်နေသဖြင့် သွားလာလှုပ်ရှားရသည်မှာ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးလှလေသည်။

ယခုအခါတွင်မူ ရှန်မြောင်သည် အလုပ်သမားခေါင်းဆောင်ဟယ်ကို မီးဖို ၄ ခုကြားတွင် ဟင်းရည်အိုး တည်ရန်အတွက် မီးဖို ၂ ခု ထပ်မံပြုလုပ်ခိုင်းပြီး မီးဖို ၄ ခုကို ဆက်လိုက်လေသည်။ ဤသို့ဖြင့် ဟင်းချက်သည့်အခါတွင် ရေနွေးပါ တစ်ခါတည်း တည်နိုင်သဖြင့် ထင်းလည်း သက်သာစေသလို အချိန်ကိုလည်း ကုန်သက်သာစေလိမ့်မည်။ အစွန်ဆုံးတွင်မူ မီးဖို ၄ ခု ပေါင်းထားသော မြေအိုးမီးဖိုကို ထည့်သွင်းထားရာ ထူးခြားသော အရသာရှိသည့် မြေအိုးဆန်ခေါက်ဆွဲနှင့် ခေါက်ဆွဲများကို ချက်ပြုတ်နိုင်လေသည်။

ပေါင်မုန့်ပေါင်းသည့် ဝါးပေါင်းချောင် ၈ ထပ်နှင့် အနိမ့်စား ဟင်းရည်မီးဖိုများကို နံရံထောင့်သို့ ရွှေ့ပြောင်းလိုက်ရာ ထမင်းပေါင်းခြင်း၊ ပေါင်မုန့်နှင့် မန်ထိုပေါင်းခြင်း အစရှိသော ပေါင်းဟင်းများအပြင် ဟင်းရည်အနှစ်ကျိုခြင်းနှင့် အသားနှပ်ခြင်းတို့အတွက် နေရာတကျ ရှိသွားလေသည်။ အလယ်ရှိ သစ်သားခုံအရှည်ကတော့ ယခင်ကရှိခဲ့သော အရာမှာ အလွန်ပင် ပျက်စီးနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ရှန်မြောင်သည် ယန်လောင်ဟန့်ထံတွင် အသစ်တစ်လုံး ထပ်မံမှာယူလိုက်လေသည်။ ၎င်းမှာ စားပွဲ ၂ လုံးကို ဆက်ထားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် မျက်နှာပြင် အလွန်ကျယ်ဝန်းလှရာ တစ်ဖက်တွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ပြင်ဆင်နိုင်သလို အခြားတစ်ဖက်တွင် လှီးဖြတ်နိုင်လေသည်။ စားပွဲအောက်တွင်လည်း တောင်းရက်သည့် စျေးသည်ထံမှ အတိုင်းအတာများဖြင့် မှာယူထားသော ဝါးတောင်းကြီး ၄ လုံးကို အံဝင်ခွင်ကျ ထည့်သွင်းထားပြီး မီးဖိုချောင်သုံး ပစ္စည်းများနှင့် အဝတ်စုတ်၊ ဘရပ်ရှ် စသည့် အထွေထွေ ပစ္စည်းများကို ထည့်သွင်းထားလေသည်။ မီးဖိုချောင်၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် နံရံတစ်လျှောက် သစ်သားစင် ၂ တန်းကို တပ်ဆင်ထားပြီး လတ်ဆတ်သော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို သိုလှောင်ရန် တောင်းများကို အသုံးပြုထားလေသည်။ စင်၏ ဘေးတွင်တော့ ရှန်မိသားစု၏ မြေအောက်ခန်းဝင်ပေါက် ရှိလေသည်။

ရှန်မြောင်သည် မီးဖိုချောင်ကို ရှင်းလင်းသည့်အခါမှသာ ဤအိမ်တွင် မြေအောက်ခန်း ရှိနေသည်ကို သိရှိရလေသည်။ ထိုမြေအောက်ခန်းမှာ မသေးလှဘဲ အတော်ပင် နက်လှသဖြင့် လှေကားဖြင့် ဆင်းရသည်။ သို့သော် အတွင်းတွင်မူ ဘာမျှမရှိဘဲ ဟောင်းလောင်း ဖြစ်နေလေသည်။ မြေအောက်ခန်းမှာ အေးမြသဖြင့် ပုပ်သိုးလွယ်သော အသားနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို သိုလှောင်ရန် သဘာဝ ရေခဲသေတ္တာအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်လိမ့်မည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် အုတ်ခဲများဖြင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဆေးကြောရန် ရေကန် ၂ ခုကို တည်ဆောက်လိုက်သည်။ ရေကန်၏ အောက်ခြေတွင် ဝါးလုံးများဖြင့် ဆက်သွယ်ထားပြီး နံရံထောင့်တွင် အပေါက်ဖောက်ကာ ဝါးလုံး၏ ထွက်ပေါက်ကို အပြင်ဘက်သို့ ထုတ်ထားသည်။ ဤသို့ဖြင့် ညစ်ပတ်သော ရေများသည် နံရံပေါက်မှတစ်ဆင့် မိုးရေမြောင်းထဲသို့ တိုက်ရိုက် စီးဝင်သွားပြီး ထိုမှတစ်ဆင့် ပြန့်ကျင်းမြို့၏ နေရာအနှံ့သို့ ဆက်သွယ်ထားသော ရေနုတ်မြောင်းများအတွင်းသို့ စီးဝင်သွားလေသည်။

သို့သော် ဤဝါးလုံးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ရေဆင်းပိုက်များတွင် အကွေ့အကောက်များ မရှိဘဲ ဝါးလုံး ၂ ခုကို ထောင့်မှန်အတိုင်း ချိတ်ဆက်ထားသဖြင့် ပုံမှန်သန့်ရှင်းရေး ပြုလုပ်ပေးရန် လိုအပ်လိမ့်မည်။ သို့မဟုတ်ပါက ပိတ်ဆို့သွားလိမ့်မည်။ သို့သော် ဤသည်မှာ အခြားသော စားသောက်ဆိုင်များ၏ မီးဖိုချောင်တွင် မရှိနိုင်သည့် ဆန်းသစ်သော တီထွင်မှုပင်။ အခြားဆိုင်များ၏ နောက်ဖေး မီးဖိုချောင်များတွင် ရေစီးရန် မြောင်းများကို မြေကြီးပေါ်တွင်သာ တူးထားသဖြင့် ညစ်ပတ်သော ရေများမှာ နေရာအနှံ့ ပြန့်ကျဲနေတတ်လေသည်။ အကယ်၍ အချို့သူများက ပျင်းရိ၍ နေ့စဉ် သန့်ရှင်းရေး မလုပ်ပါက ထိုမီးဖိုချောင်အတွင်း၌ နံစော်နေမည်မှာ အမှန်။

ထိုနေ့က အလုပ်သမားခေါင်းဆောင်ဟယ်သည် မီးဖိုများ တည်ဆောက်ပေးနေစဉ် ရှန်မြောင်က လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် အုတ်ရေကန် ၂ ခုသာမက ရေဆင်းပိုက်ပါ လိုချင်ကြောင်း ပြောဆိုသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးအစုံ ပြူးသွားပြီး ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ရေကန်ဘေးတွင် သူမသည် ယခင်က ဝယ်ယူထားသော ရေအိုးကြီး ၂ လုံးကို ထားရှိပြီး နောက်ထပ် ၂ လုံးကို ထပ်မံဝယ်ယူရန် အစီအစဉ် ရှိလေသည်။ အိမ်တွင် ရေတွင်း မရှိသဖြင့် အနည်းငယ် အဆင်မပြေ ဖြစ်သော်လည်း ရေတွင်းတူးရန်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။ ရေတွင်းတူးရန် ငွေကုန်ကြေးကျ များသည့်အပြင် ခွင့်ပြုမိန့် ရရှိရန်အတွက်လည်း ရုံးတော်ထံတွင် လာဘ်ထိုးရမည်။

ယန်လျိုအရှေ့လမ်းကြားတွင် မည်သည့်အိမ်တွင်မှ ရေတွင်း မရှိကြပေ။ အဒေါ်ကု ပြောပြချက်အရ ထိုခွင့်ပြုမိန့် ရရှိရန်အတွက် ရုံးတော်ရှိ စာရေးစာချီများကို ကျွေးမွေးပြုစုရန် အနည်းဆုံး ငွေ ၅၀ ခန့် ကုန်ကျလိမ့်မည်။ ဤသည်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက စျေးနှုန်း ဖြစ်သဖြင့် ယခုအခါတွင် မည်မျှ ရှိမည်ကို မသိနိုင်တော့ပေ။ ရှန်မြောင်တွင် ပထမအချက်မှာ ငွေမရှိခြင်း ဖြစ်ပြီး ဒုတိယအချက်မှာလည်း ငွေမရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ကံကောင်းသည်မှာ ရေပေးဝေသည့် နေရာနှင့် မဝေးလှခြင်းပင်။

အတိုချုပ်ဆိုရသော် ရှန်မြောင် ပြုပြင်လိုက်သော မီးဖိုချောင်မှာ နောက်မျိုးဆက်များ၏ စားသောက်ဆိုင် စံနှုန်းနှင့် အတော်ပင် တူညီလှလေသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော မီးဖိုချောင်တွင် ဗီဒိုများ၊ ပန်ကာများနှင့် အားကောင်းသော ဆီငွေ့စုပ်စက်များ ပါဝင်မည် ဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်တော့ ထိုအခြေအနေများ မရှိနိုင်ပေ။ ဆိုင်ငယ်လေး တစ်ခုသာ ဖြစ်သဖြင့် ရှန်မြောင်သည် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များနှင့် အိုးခွက်ပန်းကန်များကို နေရာချပြီးနောက် စမ်းသပ်ကြည့်ရာ သူမ တစ်ယောက်တည်း အသုံးပြုရန်အတွက် လုံလောက်သည်ဟု ခံစားရလေသည်။

မီးဖိုချောင်မှ ထွက်လာသောအခါ ကောင်တာဘေးတွင် နေရာလွတ် တစ်ခု ရှိနေသဖြင့် ရှန်မြောင်သည် ခဏလောက် စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ယန်လောင်ဟန့်အား ဖျော်ရည်ထည့်သည့် သစ်သားစင်တစ်ခု ပြုလုပ်ခိုင်းလိုက်လေသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် လမ်းကြားထဲရှိ ပဲပြားဆိုင်နှင့် ပူးပေါင်း၍ ပဲနို့များကို ရောင်းချရန် သူမ ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ ထို့အပြင် မေစန်းညန်နှင့် ပူးပေါင်း၍ ပဲစိမ်းဟင်းရည်၊ ဆီးသီးချိုချဉ်ရည်များကို လည်းကောင်း၊ ကုမိသားစုနှင့် ပူးပေါင်း၍ အရက်များကို လည်းကောင်း ရောင်းချရန် စီစဉ်ထားလေသည်။ ဤအချိုရည်များကို မြေအိုးငယ်လေးများထဲတွင် ထည့်၍ အရက်အိုးများနှင့်အတူ ထားရှိကာ ရောင်းချနိုင်လိမ့်မည်။

ဆိုင်အတွင်းရှိ အကြီးမားဆုံးသော ပြောင်းလဲမှုမှာ ရှန်မြောင်က အုတ်ခဲများ ခင်းလိုက်ခြင်းပင်။ အလုပ်သမားခေါင်းဆောင်ဟယ်ထံမှ စျေးဆစ်၍ ဝယ်ယူထားသော ရောင်းမထွက်သည့် အုတ်ခဲများ ဖြစ်သဖြင့် အရောင်အသွေး မရှိဘဲ မီးလောင်ရာများပင် ပါဝင်နေလေသည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ စျေးသက်သာပြီး အသုံးတည့်လှသဖြင့် နောင်တွင် သန့်ရှင်းရေး လုပ်ရန် ပိုမိုလွယ်ကူစေလိမ့်မည်။ အထူးသဖြင့် မိုးရွာသောနေ့များတွင် ခေါက်ဆွဲလာစားသူများ၏ ခြေထောက်တွင် ရွှံ့များ ပေကျံမနေစေရန် ကာကွယ်ပေးနိုင်လေသည်။

ဤသို့ ပြင်ဆင်မှုများအတွက် ငွေ ၄,၀၀၀ ကျော်၊ ခန့်မှန်းခြေ ၅ ကွမ်းခန့် ထပ်မံကုန်ကျခဲ့ရာ ဆိုင်ဖွင့်မည့်ရက်မှာလည်း တရွေ့ရွေ့ နောက်ဆုတ်သွားခဲ့လေသည်။ အားလုံး အဆင်သင့် ဖြစ်ချိန်တွင် ၅ လယ်ပိုင်းနှောင်းပိုင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီး ပွဲတော်ပင် ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ရှန်မြောင်သည် သပ်သပ်ရပ်ရပ် ရှိလှသော ဆိုင်ခန်းလေးကို ကြည့်ရင်း ကုန်ကျစရိတ်အားလုံးမှာ ထိုက်တန်သည်ဟု ခံစားရလေသည်။

'စီးပွားရေးဆိုတာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ရှိမှ အကျိုးအမြတ် ရှိမှာလေ။' ဟု သူမ တွေးလိုက်လေသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ယခင်က စျေးရောင်း၍ စုဆောင်းထားသော ငွေများ ရှိနေခြင်းပင်။ ထို့အပြင် ရှဲ့မိသားစုက သူမ၏ မုန့်လုပ်နည်း ၂ မျိုးကို ဝယ်ယူခဲ့ခြင်းကြောင့်လည်း ပါဝင်လေသည်။ မဟုတ်ပါက နောက်နှစ်မှသာ အိမ်ပြင်ရန် ငွေလုံလောက်လိမ့်မည်။

ထိုနေ့ နံနက်စောစောတွင် သူမသည် မက်မွန်သစ်သားပြားများကို ချိတ်ဆွဲကာ သန့်ရှင်းရေး လုပ်လိုက်လေသည်။ ဆိုင်အတွင်းရှိ စားပွဲ၊ ထိုင်ခုံများနှင့် ကောင်တာများကို တိုက်ချွတ် ဆေးကြောပြီးနောက် နံရံဖြူဖြူများကို ကြည့်ကာ ကျိအာကို ဟင်းစာရင်း ၂ စောင် ရေးခိုင်းရန် စဉ်းစားလိုက်လေသည်။ ဘေးတွင်လည်း ဟင်းပွဲပုံများကို ရိုးရှင်းစွာ ဆွဲခိုင်းရန် စိတ်ကူးထားလေသည်။

'ဒီခေတ်က လူတွေ အများစုက စာမတတ်ကြပေမဲ့ အလှဆင်ထားရင်တော့ ကြည့်ကောင်းတာပေါ့။ မဟုတ်ရင် နံရံကြီးက အရမ်း ရိုးရှင်းလွန်းနေသလိုပဲ။'

ထို့အပြင် ဤသို့ ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် သူမ၏ ဆိုင်လေးမှာ ပညာရှိဆန်သော အငွေ့အသက်များ ရရှိနိုင်လိမ့်မည်။ ရှန်မြောင်သည် ခါးကို ထောက်ကာ သပ်ရပ်နေသော ဆိုင်ခန်းအတွင်း ရပ်နေရင်း 'ဒီလို အချိန်မျိုးမှာ ဘယ်ခေါက်ဆွဲဆိုင် နံရံပေါ်မှာ စာတွေ ဒီလောက် အများကြီး ရှိဦးမှာလဲ။' ဟု ဂုဏ်ယူစွာ တွေးနေလေသည်။

ပုံများပါဝင်သော လက်ရေးဟင်းစာရင်း ရှိသည့် ဆိုင်လေးမှာ အမှန်တကယ်ပင် ယဉ်ကျေးမှု ရှိလှလေသည်။

၎င်းအပြင် ရှန်မြောင်သည် ထင်းရှူးပင် ၂ အိုးကို ဝယ်ယူ၍ တံခါးဝတွင် ထားရှိပြီး ကြေးမီးအိမ် ၆ လုံးကိုလည်း အပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားလေသည်။

သူမသည် ယမ်းဆိုင်သို့ သွားရောက်ကာ ဗျောက်အိုး ၄၀၊ ၅၀ ခန့်ကို ဝယ်ယူပြီး ကြိုးဖြင့် ချိတ်ဆက်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် စက္ကူနီများကို ဖြတ်တောက်၍ ပုံဖော်ကာ ထင်းရှူးပင်များပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲလိုက်လေသည်။ အဝတ်နီ တစ်စကိုလည်း ဝယ်ယူ၍ အိမ်ရှိ ခွေးကလေး၏ အမြီးတွင် ပန်းပွင့်ပုံစံ ချည်နှောင်ပေးလိုက်ပြီး လေထင်၏ လည်ပင်းတွင်တော့ ဖဲပြာကြီး တစ်ခုကို တပ်ဆင်ပေးလိုက်လေသည်။

ဆိုင်၏ ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်တွင်လည်း အဝတ်နီဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ပန်းပွင့်ကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး ကျင်းလျန်တံတားပေါ်ရှိ မျက်မမြင် ဗေဒင်ဆရာထံတွင် မင်္ဂလာရှိသော နေ့ရက်ကို တွက်ချက်ခိုင်းလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် ဗျောက်အိုးများကို ဖောက်ကာ ဆူညံသော အသံများနှင့်အတူ ဆိုင်ကို ဖွင့်လှစ်လိုက်လေသည်။

ဤခေတ်တွင် စားသောက်ဆိုင် ဖွင့်လှစ်ချိန်၌ ပန်းခြင်းများ ပေးပို့ခြင်း သို့မဟုတ် ဗျောက်အိုးဖောက်ခြင်း အလေ့အထ မရှိသေးသဖြင့် ရှန်မြောင်၏ လုပ်ရပ်မှာ လူများကို စိတ်ဝင်စားစေလေသည်။ အထူးသဖြင့် နှစ်သစ်ကူးတွင်သာ ကြားရတတ်သော ဗျောက်အိုးသံများကြောင့် လမ်းတစ်လျှောက်လုံးရှိ လူများမှာ လာရောက် ဝိုင်းအုံ ကြည့်ရှုကြလေသည်။ ဗျောက်အိုးသံကြောင့် လန့်ဖျပ်နေသော ခွေးကလေးမှာလည်း အမြီးတွင် ပန်းနီကြီးဖြင့် ဟိုဟိုဒီဒီ ပြေးလွှားနေသည်မှာ လူအများ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားထားလေသည်။

သိချင်စိတ်များကြသော ကြည့်ရှုသူများက လာရောက်ကြည့်ရှုကြရာ ဆိုင်တံခါးဝ၏ ဘေးတစ်ဖက်စီတွင် ထင်းရှူးပင် ၂ အိုး ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သစ်ကိုင်းများပေါ်တွင် မင်္ဂလာရှိသော စက္ကူချပ်များစွာ ချိတ်ဆွဲထားပြီး စာအုပ်ကိုင်ထားသော အဘိုးအို တစ်ဦးက အနီးကပ် ကြည့်လိုက်သောအခါ 'ချမ်းသာပါစေ'၊ 'ပျော်ရွှင်ပါစေ'၊ 'ကံကောင်းပါစေ' စသည့် စာလုံးများကို တွေ့ရလေသည်။ စာလုံးများမှာ ကလေးငယ် တစ်ဦး ရေးထားသကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း ရိုးသားသော လက်ရာများ ဖြစ်သဖြင့် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလှလေသည်။

ယန်လျိုအရှေ့လမ်းကြားရှိ အိမ်နီးနားချင်း အတော်များများ လာရောက် ကြည့်ရှုကြပြီး အဒေါ်ကုက တစ်ခုချင်းစီကို ကြည့်၍ ချီးကျူးနေပြီး လီကိုအာ၏ မိခင်ကမူ တစ်ခုချင်းစီကို လိုက်လံ ဝေဖန်နေလေသည်။ သို့သော် ရှန်မြောင်သည် ဤဆိုင်ကို အလွန် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်စွာ ပြင်ဆင်ထားသည်ကိုတော့ လူတိုင်း ငြင်းဆို၍ မရနိုင်ကြပေ။

သို့သော်လည်း...

အဒေါ်ကုက ရှန်မြောင်၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်လေသည်။ “သာ့ကျဲအာ... ညည်း ဘာလို့ ဒီဆိုင်းဘုတ်ကို အသစ်မလဲတာလဲ။ မီးလောင်ထားလို့ မည်းနေတဲ့အပြင် ပိုးကောင်တွေ ကိုက်ထားတဲ့ အပေါက်တွေလည်း အများကြီးပဲ။ ယန်လောင်ဟန့်ကို အသစ်တစ်ခု လုပ်ခိုင်းရင် မကောင်းဘူးလား”

ရှန်မြောင် မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုဆိုင်းဘုတ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ဟောင်းနွမ်းနေပြီး အသစ်စက်စက် ပြင်ဆင်ထားသော ဆိုင်ခန်းနှင့် လိုက်ဖက်မှု မရှိလှပေ။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ဤဆိုင်းဘုတ်ကို မီးဖိုနောက်ကွယ်ရှိ အက်ကွဲကြောင်းများကြားတွင် ရှာတွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှန်မိဘများ သေဆုံးပြီးနောက် ဤဆိုင်းဘုတ်ကို ဖြုတ်ချထားခဲ့ရာ ဆိုင်ငှားရမ်းထားသော ကုန်သည်များက ထင်းအဖြစ် အသုံးမပြုခဲ့ခြင်းမှာ ကံကောင်းလှလေသည်။

စတင်တွေ့ရှိချိန်တွင် ပြာများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပြီးနောက်မှ မူလက တောက်ပခဲ့သော အရောင်များမှာ ပျောက်ကွယ်ကာ မည်းမှောင်နေခဲ့လေသည်။ ရှန်မြောင်သည် မည်သို့ပင် ဆေးကြောသော်လည်း မူလ အခြေအနေသို့ မရောက်ရှိနိုင်သဖြင့် ယန်လောင်ဟန့်ထံ ပေးပို့၍ မျက်နှာပြင်ကို ပြန်လည် ပြုပြင်ကာ ဆေးပြန်သုတ်ခိုင်းခဲ့လေသည်။ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် အနည်းငယ် ကြည့်ကောင်းသွားသော်လည်း သစ်သားပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများကိုတော့ ဖုံးကွယ်၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။

ရှန်မြောင်နှင့် ကျိအာတို့သည် ဤဆိုင်းဘုတ်ကို ကြည့်ရင်း အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ကြလေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ရှန်မြောင်က ဘာမှမပြောဘဲ ကျိအာကို မင်ရည်နှင့် စုတ်တံကို ယူလာခိုင်းကာ အပေါ်ရှိ စာလုံးများကို ပြန်လည် ရေးဆွဲခိုင်းခဲ့ပြီး လှေကားဖြင့် တက်ကာ ပြန်လည် ချိတ်ဆွဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှန်မိဘများ ချန်ထားခဲ့သော အရာအားလုံးမှာ မီးလောင်ကျွမ်းခဲ့ရပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဤဆိုင်းဘုတ်ကလေး တစ်ခုသာလျှင် ကျိအာနှင့် ရှန်းအာတို့အတွက် မိဘများ ရှိစဉ်က နွေးထွေးခဲ့သော အမှတ်တရများကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်လေသည်။

ဆိုင်ဖွင့်သည့်နေ့တွင် ရှန်မြောင်သည် ကျိအာနှင့် ရှန်းအာတို့ကို ပွေ့ဖက်ကာ ဗျောက်အိုးသံများကြား၌ မော့ကြည့်လိုက်လေသည်။ ကျင်းလျန်တံတားပေါ်ရှိ မျက်မမြင် ဗေဒင်ဆရာမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကျွမ်းကျင်လှလေသည်။ ယနေ့တွင် မိုးလေဝသမှာ အလွန်ပင် သာယာလှပြီး နေရောင်ခြည်မှာ 'ရှန်ကျီထန်းပင်ဆိုင်' ဟူသော စာလုံးကြီး ၅ လုံးပေါ်သို့ ကျရောက်နေလေသည်။ ဟောင်းနွမ်းနေသော ဆိုင်းဘုတ်မှာ နေရောင်အောက်တွင် ရှေးမူမပျက် တောက်ပနေလေသည်။

“ဒီနေ့ကစပြီး ငါတို့မှာ တကယ်ပဲ အိမ်ရှိသွားပြီ”

ရှန်မြောင်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ မောင်လေးနှင့် ညီမလေးကို ပိုမို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်လေသည်။ ရှန်းအာသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မကြီး၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခေါင်းတိုးဝင်သွားလေသည်။ ရှန်ကျိကတော့ ထိုဆိုင်းဘုတ်ကို ကြည့်ရင်း မျက်ရည်များ ဝဲလာလေသည်။ တစ်နေ့တွင် သူနှင့် ရှန်းအာတို့အတွက် 'အိမ်' ဟု ခေါ်နိုင်သည့် နေရာတစ်ခု ပြန်လည် ရရှိလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။ အကယ်၍ မကြီးသာ ပြန်မလာခဲ့ပါက သူသည် အိပ်မက်ထဲတွင်ပင် ဤသို့ မမျှော်လင့်ဝံ့ခဲ့ပေ။ ဗျောက်အိုးသံများနှင့် မီးခိုးငွေ့များကြားတွင် သူသည် ဘာမျှမပြောနိုင်ဘဲ ရှိုက်သံဖြင့်သာ 'အင်း' ဟု ပြန်ထူးလိုက်လေသည်။

ရှန်ကျိထန်းပင်ဆိုင် ဖွင့်လှစ်သော ထိုနေ့နံနက်တွင် ခေါက်ဆွဲတစ်ပွဲမှ မရောင်းရသေးသော်လည်း လမ်းကြားထဲမှ အိမ်နီးနားချင်းများကတော့ အဆက်မပြတ် လာရောက် ဂုဏ်ပြုကြလေသည်။ ဤအိမ်နီးနားချင်းများသည် ကွယ်ရာတွင် အတင်းပြောတတ်ကြသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ နေ့ထူးနေ့မြတ်တွင်တော့ အလွန် စိတ်အားထက်သန်ကြလေသည်။ ရှန်မြောင်သည် လက်ဆောင်ပစ္စည်း များစွာကို လက်ခံရရှိခဲ့ရာ ပန်းကန်ခွက်ယောက်များ၊ ဆန်နှင့် ဂျုံမှုန့်များ၊ ပဲပြားနှင့် ကြက်ဥများ၊ အသားစများဖြင့် နောက်ဖေးဝရံတာတွင် ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

အိမ်နီးနားချင်းများအပြင် သူမကို ပထမဆုံး လာရောက် ဂုဏ်ပြုသူများမှာ ကျင်းလျန်တံတားပေါ်ရှိ အအေးရောင်းသော မေစန်းညန်နှင့် မီမိသားစုမှ မိန်းကလေးတို့ ဖြစ်ကြလေသည်။ ရှန်မြောင်သည် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် လက်ဆောင်များဖြစ်သော ဆီးသီးချိုရည်နှင့် ပန်းခရမ်းရောင် အချိုရည် အိုးကြီး ၂ လုံးကို လက်ခံလိုက်လေသည်။ ထို့ပြင် မီမိသားစုမှ မိန်းကလေး ပေးပို့သော သစ်သားပန်းပု ပန်းချီကား ၂ ချပ်ကိုလည်း ဝမ်းမြောက်စွာ လက်ခံ၍ သူတို့၏ လက်များကို ဆွဲကာ ဆိုင်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလိုက်သည်။

“ဘာလို့ လက်ဆောင်တွေ ယူလာကြတာလဲ ရှင်တို့ကလဲ” ရှန်မြောင်သည် စိတ်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်နေပြီး သူမ၏ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “နောက်ပိုင်းမှာ ရှင်တို့ ထန်းပင် လာစားရင် ကျွန်မက တစ်ဝက်စျေးပဲ ယူမယ်”

“ညည်းကလည်း တကယ် နှမြောတတ်တာပဲ။ ငါ့ကို ပိုက်ဆံမယူဘူးလို့ ပြောမလား အောက်မေ့နေတာ” မေစန်းညန်က ရယ်မောကာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

ရှန်မြောင်သည် သူတို့ကို ကြည့်ကာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ဆိုလေသည်။ “ဒီဆိုင်လေးပြင်ဖို့ ကျွန်မမှာ ပြာကျသွားပြန်ပြီ။ ပိုက်ဆံရှာပြီးရင် ရှင်တို့ကို ၃ ရက် ၃ နက် အလကားကျွေးမယ်၊ ကတိပေးတယ်ရှင်”

မေစန်းညန်က မျက်လုံးလှန်ကြည့်ကာ နောက်ပြောင်လိုက်လေသည်။ “ညည်းက ငါနဲ့ ရှောင်မီကို နွားလို့ ထင်နေတာလား။ ဗိုက် ၃ လုံး ရှိတယ်များ အောက်မေ့နေလား။ တကယ် ရက်စက်တာပဲ၊ ငါ့ကို အဝကျွေးပြီး သတ်မလို့ မဟုတ်လား၊ ဒါမှ ညည်းရဲ့ ထန်းပင်ဖိုး သက်သာမှာကိုး”

“ကျွန်မကို မစွပ်စွဲပါနဲ့ရှင်။ ရှင် ဆက်ပြောနေရင် ကျွန်မ တကယ်ပဲ ရုံးတော်ကို သွားပြီး တိုင်တန်းရလိမ့်မယ်”

နှစ်ဦးသား အပြန်အလှန် စနောက်နေကြသည်ကို မီမိသားစုမှ မိန်းကလေးက ဘေးမှကြည့်ကာ ပြုံးနေလိုက်လေသည်။

...