အခန်း (၆၃-၆၄)
Vol. 7 Ch. 63-64
အပိုင်း (၆၃)
တကယ်စင်စစ် ထိုသားအမိနှစ်ယောက် ဆိုင်သို့ ခေါက်ဆွဲလာစားစဉ်ကတည်းက အလုပ်ရှာနေမှန်း သိရှိလိုက်ရ၍ ရှန်မြောင် စိတ်ဝင်စားခဲ့မိ၏။ ထို့ကြောင့် ယခုကဲ့သို့ ကူညီလိုက်ခြင်းသည် စိတ်ကူးပေါက်ရာ လုပ်လိုက်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် ကုသိုလ်ပြုလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်လေသည်။
ရှန်မြောင်သည် သူတို့သားအမိကို နောက်ဖေးဝင်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး စင်္ကြံအောက်တွင် နေရာချပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်ကာ သန့်ရှင်းသော မျက်နှာသုတ်ပဝါ နှစ်ထည်ကို ရေစိုဝတ်ပြုလုပ်ပြီး ယူဆောင်လာပေးလိုက်၏။ သားအမိနှစ်ယောက် မျက်နှာသစ်၊ လက်ဆေးပြီး ယခင်ကကဲ့သို့ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်သော အနေအထားသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိမှသာ စကားပြောမည်ဟု စိတ်ကူးထားလိုက်သည်။
အဒေါ်ကြီးသည် ကျေးဇူးတင်စကား တဖွဖွဆိုရင်း ပဝါကို လှမ်းယူလိုက်လေသည်။ သမီးဖြစ်သူ၏ မျက်နှာနှင့် လက်များကို ဦးစွာ သုတ်သင်ရှင်းလင်းပေးပြီးမှ မိမိကိုယ်ကို သန့်ရှင်းရေး ပြုလုပ်သည်။ ပြေကျလျက်ရှိသော ဆံထုံးကို သေသပ်စွာ ပြန်လည်ထုံးဖွဲ့ပြီးနောက် ရှန်မြောင်ကို ဦးညွှတ်ကာ ကျေးဇူးတင်စကား ထပ်မံဆိုပြီးမှ ဣန္ဒြေရရ ထိုင်လိုက်လေသည်။ သူမ၏ အကြည့်များတွင် ကျေးဇူးတင်စိတ်များ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ကိန်းဝပ်လျက် ရှိတော့သည်။
ရှန်မြောင်သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ရေနွေးပူပူ နှစ်ခွက်ကို ငှဲ့ကာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "ရေနွေးသောက်လိုက်ပါဦး၊ ပြီးမှ ပြောကြတာပေါ့”
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရှန်ညန်ဇီ” အဒေါ်ကြီးသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ရေနွေးခွက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း သမီးဖြစ်သူကို လှည့်ကြည့်လိုက်မိ၏။ သူမ၏ ဉာဏ်ရည်မမီရှာသော သမီးဖြစ်သူကမူ ခြံဝင်းထဲတွင် ရင်ကော့လမ်းလျှောက်နေသော ကြက်ဖများကိုသာ ငေးမောကြည့်ရှုနေလေသည်။ အဒေါ်ကြီးသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ရှန်မြောင်ကို မေးမြန်းလိုက်သည်။ "ရှန်ညန်ဇီ ခုနက ပြောတဲ့ အလုပ်သမား လိုတယ်ဆိုတာ တကယ်လား”
"တကယ်ပါ။ အခု ဆိုင်တစ်ဆိုင်လုံး ကျွန်မတစ်ယောက်တည်း လုပ်နေရတာဆိုတော့ မနိုင်တော့ဘူး။ အလုပ်ကြမ်းလုပ်နိုင်မယ့်၊ ရိုးသားမယ့် သူတစ်ယောက်လောက် လိုချင်တယ်။ ပန်းကန်ဆေး၊ တံမြက်စည်းလှည်း၊ ရေခပ်၊ ထင်းခွဲ လုပ်ပေးရင် ရပြီ။ တခြား ဘာမှ မခိုင်းပါဘူး” ရှန်မြောင်လည်း စင်္ကြံဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး သေချာစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ သူ လုပ်နိုင်ပါ့မလား”
"လုပ်နိုင်ပါတယ်... လုပ်နိုင်ပါတယ်” အဒေါ်ကြီး၏ မျက်လုံးများတွင် မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်များ တောက်ပလာတော့သည်။ ရေနွေးခွက်ကို ချ၊ လက်ကို အင်္ကျီဖြင့် ပွတ်သပ်သန့်ရှင်းလိုက်ပြီးမှ ရှန်မြောင်၏လက်ကို အသာအယာ လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အသံတုန်တုန်ဖြင့် သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရင်ဖွင့်ပြောပြလေတော့သည်။
"ရှန်ညန်ဇီ... သူက အလုပ်လုပ်နိုင်ပါတယ်။ ကျွန်မ အသက် ၄၀ မှ သူ့ကို မွေးတာ။ အဲဒီတုန်းက သူ့အစ်ကိုတွေက အိမ်ထောင်ကျကုန်ပြီ။ အသက်ကွာတာရယ်၊ သူ့မှာက ချို့ယွင်းချက် ပါလာတာရယ်ကြောင့် အစ်ကိုတွေ၊ မရီးတွေက သူ့ကို မခင်ကြဘူး။ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးလို့ သတ်မှတ်ကြတယ်။ ကျွန်မယောက်ျားကတောင် သူ့ကို တောင်ပေါ်သွားပစ်ဖို့ ပြောတယ်။ ဝံပုလွေစားစား၊ ကျားကိုက်ကိုက် အိမ်မှာ ဒုက္ခမပေးရင် ပြီးရောတဲ့”
"ဒါပေမဲ့ သူက အသက်တစ်ချောင်းလေ။ ကျွန်မ မွေးထားတာ။ သူက ဘာမှနားမလည်ပေမယ့် တစ်ချို့အရာတွေကို နားလည်ရှာပါတယ်။ အိမ်မှာ ကျွန်မတစ်ယောက်တည်း သူ့ကို ချစ်မှန်းသိတော့ ကျွန်မနားပဲ ကပ်နေတာ။ ခြေထောက်ကို ဖက်ထားတတ်တယ်။ ကျွန်မ ဘယ်လိုလုပ် ရက်စက်နိုင်မှာလဲ။ ဒါကြောင့် ဘယ်သူတွေ ဘာပြောပြော ကျွန်မ သူ့ကို မွေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ ကြီးလာလေလေ ချွေးမတွေက ပိုမုန်းလေလေပဲ။ တစ်ခါတုန်းက ကျွန်မ နေမကောင်းဖြစ်တုန်း အကြီးကောင်က သူ့ကို တောင်ပေါ် ခေါ်သွားပစ်လိုက်တယ်။ ကျွန်မ နေမကောင်းတဲ့ကြားက လိုက်ရှာရတာ။ တောင်ကြားထဲမှာ သူ့ကို ပြန်တွေ့တယ်။ တကိုယ်လုံး ညစ်ပတ်နေပြီး ကြောက်လွန်းလို့ အော်ငိုနေတာ။ ကျွန်မကို ဖက်ပြီး မလွှတ်တော့ဘူး။ အဲဒီကစပြီး ကျွန်မ သိလိုက်တယ်။ သူ့ကို ဒီအတိုင်း အလကားထားလို့ မဖြစ်တော့ဘူး။ ကျွန်မ သေသွားရင် သူ့ကို ဘယ်သူမှ ကြည့်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူများတွေ နှိမ်ချင်နှိမ်ပါစေ၊ သူ့ဘာသာသူ ရပ်တည်နိုင်အောင် ကျွန်မ သင်ပေးမှ ဖြစ်မယ်”
အဒေါ်ကြီးသည် ပါးပြင်ပေါ် စီးကျလာသော မျက်ရည်များကို သုတ်ဖယ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် အားငယ်စိတ်မရှိဘဲ ခိုင်မာပြတ်သားမှုတို့သာ ရှိနေလေသည်။
"ကျွန်မ သားတွေ၊ ချွေးမတွေကို အပြစ်မတင်ပါဘူး။ အိမ်က ဆင်းရဲတော့ သူတို့မှာလည်း ကိုယ့်သားသမီးနဲ့ကိုယ်လေ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို အားကိုးလို့ မရမှန်း သိလိုက်တယ်။ ဒါကြောင့် ဒီကလေး ၈ နှစ်၊ ၉ နှစ်လောက်ကတည်းက ထင်းခွဲတာ၊ ရေခပ်တာ၊ အဝတ်လျှော်၊ အဝတ်ခေါက်၊ ပန်းကန်ဆေး၊ စားပွဲသုတ်၊ တံမြက်စည်းလှည်း အကုန်သင်ပေးခဲ့တယ်။ သူ သင်ယူတာ နှေးပေမယ့် သေချာသင်ပေးရင် တတ်ပါတယ်။ သူ တကယ် လုပ်တတ်ပါတယ်။ တကယ် လုပ်နိုင်ပါတယ်”
"ရှန်ညန်ဇီ သဘောတူရင် ကျွန်မ ပြောတဲ့အတိုင်း ၃ ရက် အစမ်းခိုင်းကြည့်ပါ။ သဘောကျမှ ငှားပါ။ ကျွန်မ တခြား ဘာမှ မတောင်းဆိုပါဘူး။ ထမင်းနှစ်နပ် ကျွေး၊ တစ်နှစ် လေးရာသီ ဝတ်ဖို့ အဝတ်အစားပေး၊ ပြီးရင် တစ်နေ့ လုပ်ခ ၃၀ ဝမ် ပေးရင် ရပါပြီ။ သူက ၃၀ အထိပဲ ရေတတ်တာ။ ပိုပေးလည်း သူ ရေတတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီ ၃၀ ဝမ် စုထားရင် သူ နေမကောင်းဖြစ်တဲ့အခါ ဆေးကုလို့ ရပြီလေ။ တကယ်လို့ ဒီ ၃ ရက်အတွင်း သူ မကောင်းတာ လုပ်မိရင်၊ ပန်းကန်တွေ ခွဲမိရင် ကျွန်မ လျော်ပေးပါ့မယ်။ ဆက်မခိုင်းချင်ရင်လည်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပါ၊ ကျွန်မတို့ ကျေကျေနပ်နပ် ထွက်သွားပါ့မယ်။ မရရအောင် ကပ်နေမှာ မဟုတ်ပါဘူး”
ပြောရင်းဆိုရင်းဖြင့် အဒေါ်ကြီးသည် ခေါင်းငုံ့သွားကာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေရှာသည်။ ရှန်မြောင်၏ စီရင်ချက်ကို ရင်တမမဖြင့် စောင့်မျှော်နေပုံရ၏။
ရှန်မြောင်က မေးမြန်းလိုက်သည်။ "သူ့နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ”
"ယိုယွီတဲ့။ ကျွန်မယောက်ျား မျိုးရိုးက နျန် ဆိုတော့ နျန်ယိုယွီ ပေါ့” အဒေါ်ကြီးက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "သူ့လိုလူမျိုးအတွက် ကျွန်မ ဘာမှ မမျှော်လင့်ရဲပါဘူး။ နှစ်တိုင်း စားဝတ်နေရေး ပြည့်စုံပြီး ဒုက္ခမရောက်ရင် ကျေနပ်ပါပြီ”
"အဘွားတို့ ဘယ်မှာ နေလဲ”
"မြို့ပြင် ရေတံခါးနားက တဲအိမ်မှာ နေပါတယ်။ ကျွန်မယောက်ျားနဲ့ သားတွေက ရေတံခါးစောင့်တဲ့ စစ်သည်တွေအောက်မှာ အလုပ်လုပ်တယ်။ ကျွန်မတို့မှာ လှေတစ်စင်း ရှိတယ်။ မြစ်အောက်ခြေက အမှိုက်တွေ ဆယ်ပေးပြီး ပိုက်ဆံရှာတယ်။ ရှန်ညန်ဇီ စိတ်ချပါ၊ ကျွန်မတို့က လူကောင်းတွေပါ” စကားပြောရင်း သူမ ခေါင်းငုံ့သွားပြန်သည်။ "မြို့ပြင်မှာ အလုပ်လိုက်ရှာတာ ဘယ်သူမှ လက်မခံလို့ မြို့ထဲ လာရှာကြည့်တာပါ”
မြို့ထဲတွင် အလုပ်လာရှာရင်း အိုးလုပ်ငန်းပိုင်ရှင်၏ လှည့်ဖြားခြင်းခံရကာ တစ်သက်လုံး ကျွန်ဖြစ်လုနီးပါး ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ အဒေါ်ကြီးသည် ထိုအကြောင်းကို တွေးမိတိုင်း ကြောက်လန့်နေဆဲပင်။
ရှန်မြောင်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နျန်ယိုယွီကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "ယိုယွီ”
ကြက်နှစ်ကောင် ရန်ဖြစ်နေသည်ကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်ရှုနေသော ယိုယွီသည် သူမကို ခေါ်မှန်းသိသောအခါ ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် လှည့်ကြည့်သည်။ ပါးစပ်ဟပြီး အားယူကာ "အာ" ဟု အသံတိုလေး ပြန်ပေးသည်။ ပြီးနောက် ငေးကြည့်နေပြန်သည်။
'ခေါ်ရင် ထူးတတ်တယ်။'
ရှန်မြောင် စိတ်ထဲ အမှတ်ပေးလိုက်သည်။
ထို့နောက် ချက်ချင်း မတ်တပ်ထရပ်ပြီး လက်ခုပ်တီးလိုက်လေသည်။
"၃ ရက် စောင့်စရာ မလိုပါဘူး။ လုပ်တတ် မလုပ်တတ် ဆိုတာ လက်တွေ့ခိုင်းကြည့်ရင် သိတာပဲ။ လာ... အခု ဆိုင်ပါးတုန်း စမ်းခိုင်းကြည့်ရအောင်”
"ယိုယွီ... မကြီးနောက် လိုက်ခဲ့”
ယိုယွီက မိခင်ဖြစ်သူကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်သည်။ အဒေါ်ကြီးက အားပေးသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး "သွားလေ" ဟု လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။
သူမသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်ပြီး ရှန်မြောင်နောက်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်ပါသွားတော့သည်။
'စကားနားထောင်တယ်။'
ရှန်မြောင် စိတ်ထဲ ထပ်မံ၍ အမှတ်ပေးလိုက်ပြန်သည်။
မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ရောက်သောအခါ ပန်းကန်အပုံလိုက်နှင့် ဘူးသီးခြောက်ဖတ် တစ်ဝက် ပေးပြီး ဆေးကြောခိုင်းလိုက်သည်။ သူမက ဘာမျှပြန်မပြောဘဲ ခေါင်းငုံ့ပြီး ဆေးကြောနေသည်။ အဒေါ်ကြီးက ပြတင်းပေါက်မှတဆင့် စိတ်ပူပင်စွာ ချောင်းကြည့်နေရှာသည်။ လက်ချော်ပြီး ပန်းကန်ကွဲသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေပုံရသည်။
ပန်းကန်ဆေးပြီးသောအခါ ရှန်မြောင် စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ဘာမျှ မှတ်ချက်မပေးဘဲ တံမြက်စည်းလှည်းခိုင်းသည်။ ပြီးနောက် ရေခပ်ခိုင်းသည်။ ထင်းခွဲခိုင်းသည်။ အဒေါ်ကြီးပြောသည့်အတိုင်း သူမ လုပ်ဆောင်သည်မှာ နှေးကွေးသော်လည်း အာရုံစိုက်ပြီး သေချာလုပ်ဆောင်သည်ကို တွေ့ရသည်။ ရလဒ်က မဆိုးလှပေ။
ဉာဏ်ရည်မမီသည့်အတွက် စိတ်ထဲတွင် အခြားသော အာရုံနောက်စရာ အတွေးများမရှိဘဲ အလုပ်ကိုသာ ဇောက်ချ၍ လုပ်ဆောင်သည်။ အပျင်းမကြီးပေ။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဂရုမစိုက်တတ်။
အကုန်လုပ်ခိုင်းပြီးနောက် ရှန်မြောင်သည် ရင်တမမ ဖြစ်နေသော အဒေါ်ကြီးကို ပြုံးပြလိုက်သည်။
"သွားကြစို့”
'သွားမယ်?'
အဒေါ်ကြီးမှာ စိတ်ဓာတ်ကျသွားလေသည်။ သမီးဖြစ်သူကို ဆွဲပြီး နှုတ်ဆက်ကာ ပြန်တော့မည့်ဟန် ပြင်လိုက်သည်။
လှည့်ထွက်မည့်ဆဲဆဲတွင် ရှန်မြောင်က လက်ခုပ်တီးပြီး ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်သားပဲ၊ သက်သေခံ စာရွက်စာတမ်း ပါလား”
"ပါ... ပါတယ်... ရှင်”
"သွားကြစို့၊ ရှေ့နေဆီသွားပြီး စာချုပ်ချုပ်ကြမယ်” ရှန်မြောင်က ကြမ်းတမ်းနေသော ယိုယွီ၏ လက်ကို ရွံရှာခြင်းမရှိဘဲ ဆွဲကိုင်လိုက်ကာ "နောက်ဆိုရင် သူ့ကို ကျွန်မဆီမှာ ထားခဲ့လိုက်တော့။ ဒီမှာ ထမင်းဝအောင် ကျွေးမယ်။ တစ်ရက် ၃၀ မကပါဘူး၊ ၅၀ ပေးမယ်။ သူ မရေတတ်ရင် အဘွားက သိမ်းထားပေးလိုက်။ သူ အသက်ကြီးလာပြီး အလုပ်မလုပ်နိုင်တော့ရင် သုံးလို့ရတာပေါ့”
ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ အဒေါ်ကြီးသည် အမှန်တကယ်ပင် မျက်ရည်ကျလာတော့သည်။ အောင့်ထားသော်လည်း မရတော့ဘဲ ထိုင်ချပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးလေတော့သည်။
ယိုယွီခမျာ ပျာယာခတ်သွားတော့၏။ သူမလည်း ထိုင်ချလိုက်ပြီး လက်မောင်းကို ကားကာ မိခင်အိုကြီးကို ကိုးယို့ကားယား ဖက်လိုက်သည်။
"အမေ... အမေ... ဖူးဖူး... မနာဘူး... မငိုနဲ့..."
"မနာပါဘူး... မငိုတော့ဘူးနော်”
.....
ထို့နောက်တွင် ရှန်မြောင်သည် သားအမိနှစ်ယောက်ကို ရှေ့နေထံခေါ်သွားပြီး စာချုပ်ချုပ်ဆိုကာ လက်မှတ်ထိုးခိုင်းလိုက်သည်။ ပြီးနောက် အဝတ်ဆိုင်တွင် အထည်ကြမ်း ဝတ်စုံ နှစ်စုံ ဝယ်ပေးပြီး အနီးနားရှိ "ရေမွှေးဆိုင်" သို့ ခေါ်သွားသည်။ ဤဆိုင်မှာ ရေမွှေးရောင်းသောဆိုင် မဟုတ်ဘဲ ပြန့်ကျင်းမြို့၏ အများနှင့်သုံးသော ရေချိုးခန်း ဖြစ်လေသည်။
ဤကလေးမသည် အိုးလုပ်ငန်းတွင် မည်မျှပင် ဒုက္ခရောက်ခဲ့သည်မသိ။ တစ်ကိုယ်လုံး နံစော်နေပြီး အဝတ်အစားများမှာလည်း မီးပေါက်ရာများ ဖြစ်နေသည်။ ရှန်မြောင်က ရေချိုးခန်းထဲ တွန်းပို့ပြီး ဂျီးတွန်းသူကို သေချာစွာ သန့်စင်ခိုင်းလိုက်သည်။ ဂျီးအထပ်လိုက် ကွာကျသွားပြီးနောက် လူက ဖြူဝင်းလာတော့သည်။
အဝတ်အစားသစ် လဲပေးလိုက်ပြီးနောက် ရှန်မြောင်က အားမနာတော့ဘဲ ကြေးပြား ၅၀ ကို အဒေါ်ကြီးလက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်ပြီး ယိုယွီကို အလုပ်စတင်ခိုင်းစေလိုက်သည်။
သူတပါးအမြင်တွင် ဉာဏ်ရည်မမီသူဖြစ်၍ အသုံးမကျဟု ထင်ကြသော်လည်း ရှန်မြောင်ကတော့ သဘောကျမိသည်။ ယိုယွီသည် လျှို့ဝှက်ချက် ထိန်းသိမ်းရာတွင် အကောင်းဆုံးပင်။ အလုပ်ကြိုးစားသည်။ မညည်းညူ၊ အပြင်လူများနှင့် အတင်းအဖျင်း မပြော၊ မခိုမကပ်၊ လုပ်ခကလည်း သက်သာသေးသည်။
ရေကန်နားမှ ပန်းကန်ဆေးနေသော "တရှပ်ရှပ်" ဟူသည့် အသံကို နားထောင်ရင်း သူမ စိတ်ချလက်ချ ခေါက်ဆွဲလုပ်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ပိုးသားလက်ရှည်အင်္ကျီနှင့် ဂါဝန်ရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေးနှစ်ဦး ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး။ ဘေးတွင် အစေခံများလည်း ပါလာကြသည်။
သာမန်လူတန်းစားတော့ မဟုတ်တန်ရာ။
သူတို့နှစ်ယောက် ဝင်လာသည်နှင့် နံရံပေါ်ရှိ ဟင်းစာရင်းကို မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။ မျက်နှာသွယ်သွယ်နှင့် မိန်းကလေးက "ကလေးဆန်သားပဲ" ဟု မှတ်ချက်ချသည်။ ပြီးနောက် ဘေးနားရှိ စာများကို ဆက်လက်ကြည့်ရှုရင်း စာနှင့် ပန်းချီကားချပ်ကို တွေ့သွားလေသည်။
အစပိုင်းတွင် သေချာမမြင်ရသေးပေ။ မျက်နှာသွယ်သွယ်လေးက မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းလေးကို ပြောနေသည်။
"ဒီလို လူရှုပ်တဲ့နေရာက ဆိုင်လေးမှာ စာတွေ ပန်းချီတွေ အပြည့်ပါလား၊ ဆန်းတော့ ဆန်းသား... ဘာရေးထားလဲ ကြည့်ရအောင်... ဟင်... ဒီလက်ရေးက ရင်းနှီးနေသလိုပဲ... မဟုတ်ပါဘူး... မဟုတ်လောက်ပါဘူး..."
သူမ၏ စူးစမ်းလိုစိတ်သည် ရုတ်ချည်းပင် အံ့သြစိတ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ "ဒါ... ကျိုကောရဲ့ လက်ရေး မဟုတ်ဘူးလား”
မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းလေးလည်း ကြောင်အသွားသည်။ "ဟုတ်တယ်... ကျိုကော လက်ရေးပဲ၊ လက်မှတ်ကလည်း ရှဲ့ကျို တဲ့၊ တံဆိပ်တုံးကလည်း ကျိုကော အမြဲသုံးနေကျ 'ကွမ်းရှန်း' ဆိုတဲ့ တံဆိပ်တုံးပဲ”
မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ပင်။ မျက်နှာသွယ်သွယ်လေးနှင့် မိန်းကလေးသည် မျက်နှာပျက်သွားပြီး ပန်းချီကားကို လက်ညိုးထိုးကာ တုန်ရီနေသည်။
"ကျိုကော... ကျိုကောဆီက စာတစ်လုံးရဖို့ ငါ ဘယ်လောက်တောင်းတောင်း မပေးဘဲနဲ့... ဒီမှာကျတော့..."
...
အပိုင်း (၆၄) ကြက်ဥထမင်းကြော် စားခြင်း
ရှဲ့ချီက ဘယ်လိုလူမျိုးမလို့လဲ။
ဖုန်းချီညန်၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ သူသည် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော်လည်း စည်းကမ်းတင်းကြပ်ကာ ရင်းနှီးရန်ခက်ခဲသူတစ်ယောက် ဖြစ်လေသည်။ သူသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး လူမှုဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်သည်။ သို့သော်လည်း ထိုအချက်ကပင် သူမအား သူ့အနားသို့ ဘယ်သောအခါမျှ အကပ်မခံခြင်း ဖြစ်စေလေသည်။
ရှဲ့ချီသည် ကလေးစာမေးပွဲအောင်မြင်ပြီး ဖိယုံးစာသင်ကျောင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ ဆရာဖုန်း၏ လက်အောက်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်မှစ၍ ဖုန်းချီညန်သည် သူနှင့် စတင်ရင်းနှီးခဲ့လေသည်။ သို့သော် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ရှဲ့ချီ၏ သူမအပေါ် ဆက်ဆံပုံသည် ဟိုးအရင်ကအတိုင်းပင် သုံးရက်ခန့်သာ သိကျွမ်းသူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဧည့်ဝတ်ပြုကာ စိမ်းသက်နေဆဲပင်။
ရှဲ့ချီသည် ပန်းချီဆွဲရာတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းကြောင်း ကြားသိရသဖြင့် ဖုန်းချီညန်သည်လည်း စာရေးခြင်းနှင့် ပန်းချီဆွဲခြင်းကို ကြိုးစားလေ့ကျင့်ခဲ့သည်။ သူသည် ပလွေမှုတ်ရာတွင် အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး နားထောင်သူ၏ စိတ်ကို လှုပ်ရှားစေနိုင်ကြောင်း ကြားသိရသဖြင့် ဖုန်းချီညန်သည် မိခင်ကို ပူဆာကာ အမျိုးသမီးဆရာတစ်ဦး ခေါ်ယူ၍ ပလွေမှုတ်သင်ယူခဲ့ပြီး တစ်နေ့နေ့တွင် သူနှင့်အတူ တီးမှုတ်နိုင်ရန် မျှော်လင့်ခဲ့လေသည်။
နောက်ပိုင်းတွင် ရှဲ့ချီ၏ ကဗျာများသည် ရှင်းလင်းပြတ်သားပြီး နှင်းပွင့်များကဲ့သို့ ဖြူစင်ကာ ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်ကြောင်း ဖခင်ဖြစ်သူ ချီးကျူးသည်ကို သူမ ကြားသိခဲ့ရပြန်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ကဗျာလင်္ကာ ရေးဖွဲ့ခြင်းကို ကြိုးစားလေ့လာခဲ့ပြီး သူမ၏အစ်ကိုကို အကူအညီတောင်းကာ သူမ၏ ကဗျာစာအုပ်ကြားတွင် ညှပ်ထည့်ပေးလိုက်ပြီး ရှဲ့ချီအား ဝေဖန်အကြံပြုပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့လေသည်။
သို့သော် ရှဲ့ချီသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာသည်အထိ ဤလေးစားအားကျမှုကို မည်သည့်အခါကမှ ပြန်လည်တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ သူသည် သူမ ပန်းထိုးပေးသည့် ပိုက်ဆံအိတ်နှင့် လက်ကိုင်ပုဝါများကို လက်မခံခဲ့သလို သူမ ကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ထားသည့် စုတ်တံကိုပင် ပြန်လည်ပေးပို့ခဲ့လေသည်။
သူမသည် စာသင်ဆောင်အပြင်ဘက်တွင် အစ်ကိုဖြစ်သူကို စောင့်ဆိုင်းရင်း သူမ၏အကြည့်များက ရှဲ့ချီထံသို့ ရောက်သွားတတ်ရာ အတန်းဖော်များက စနောက်ကြသောအခါ သူသည် ချက်ချင်းပင် တင်းမာသော စကားလုံးများဖြင့် တားဆီးတတ်လေသည်။ နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်များတွင် ရှဲ့ချီသည် ဖခင်ဖြစ်သူကို လာရောက်ဂါရဝပြုရင်း သူမနှင့် ဆုံတွေ့ရသည့်အခါ၌လည်း သူမနှင့် သီးသန့်စကားပြောခြင်း မရှိဘဲ "တပည့် ရှဲ့ချီက ဆရာတို့ မိသားစု ကျန်းမာချမ်းသာပြီး ဘေးအန္တရာယ် ကင်းရှင်းပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်" ဟူသော စကားတစ်ခွန်းသာ ပြောဆိုလေ့ရှိသည်။
စကားအနည်းငယ် ပြောခွင့်ရရန်ပင် ခက်ခဲလှရာ ရှဲ့ချီ ကိုယ်တိုင် လက်ဆောင်ပေးသည့် ကဗျာများ၊ ပန်းချီများကို ရရှိရန်မှာမူ ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ချေ။ ဖုန်းချီညန်သည် ရှဲ့ချီ၏ ကဗျာများကို တိတ်တဆိတ် စုဆောင်းထားခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သော်လည်း ထိုအရာများသည် အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ စာကြည့်ခန်းမှ လုယူလာခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်လေသည်။
ထိုအရာများမှာ ရှဲ့ချီနှင့် အစ်ကိုဖြစ်သူတို့ စာပေးစာယူ လုပ်ရာမှ ရေးသားထားသည့် စာများသာဖြစ်ပြီး 'ချန်ကျိုးသို့ တစ်ခေါက်ပြန်ရောက်၍ လရောင်ရှုခင်းမျှော်စင်ကို ကြည့်ရှုခြင်း- ဖုန်းတာ့ထံသို့' သို့မဟုတ် 'ဟွမ်ရှန်းတောင်သို့ အလည်သွားပြီး ဘုန်းကြီးကျောင်းတွင် တည်းခိုစဉ်- ဖုန်းတာ့ထံသို့ လက်ဆောင်' ဟူ၍သာ ရေးသားထားလေသည်။
ယခုမူ သူမ ရတနာကဲ့သို့ တန်ဖိုးထားရသည့် လက်ရေးမူများသည် စားသောက်ဆိုင်ငယ်လေးတစ်ခု၏ နံရံပေါ်တွင် ထင်ရှားစွာ ကပ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူမ စိတ်မထိခိုက်ဘဲ မည်သို့ နေပါမည်နည်း။
ဖုန်းချီညန်သည် မျက်နှာကို အုပ်ကာ ခေါင်းလှည့်ပြီး ပြေးထွက်သွားတော့သည်။
ရှစ်ယီးညန်သည် သူမ ရုတ်တရက် ပြေးထွက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူငယ်ချင်းနှင့် အစားအသောက်ကြားတွင် ခေတ္တမျှ ဗျာများသွားပြီးနောက် ခြေဆောင့်ကာ နောက်မှ လှည့်ပြေးလိုက်သွားတော့သည်။
"ချီညန်... ချီညန်... ငါ့ကို စောင့်ပါဦး”
ထို့နောက် သူတို့၏ အစေခံများသည်လည်း နောက်မှ တန်းစီပြီး ပြေးလိုက်သွားကြလေသည်။
ရှန်မြောင်သည် လက်ဆေးပြီး မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာချိန်တွင် ဆိုင်ထဲ၌ လူရှင်းနေပြီဖြစ်ကာ လေထဲတွင် ဝဲပျံနေသော သစ်ရွက်ခြောက်တစ်ရွက်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။
'ငါ စိတ်ချောက်ခြားပြီး မြင်ယောင်နေတာလား။' ဟု သူမ ကြောင်တောင်တောင် တွေးလိုက်မိသည်။
'ဧည့်သည်တွေ အများကြီး ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရုတ်တရက်ကြီး ပျောက်သွားတာလဲ။'
သူမသည် အူကြောင်ကြောင်ဖြင့် ဘာဖြစ်သွားမှန်း မသိလိုက်ပေ။ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်ထဲသို့သာ ပြန်ဝင်ပြီး အလုပ်လုပ်လိုက်တော့သည်။
ကံကောင်းသည်မှာ မကြာမီတွင် နောက်ထပ် ဧည့်သည်တစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမ၏ စိတ်ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်ခြင်း မဟုတ်တော့ပေ။ လက်ကို နောက်ပစ်ကာ လမ်းလျှောက်လာသည့် ဤအဘိုးအိုကို သူမ မှတ်မိလေသည်။ ဤလူ၏ မျိုးရိုးအမည်မှာ ယောင် ဖြစ်သည်။ သူမ ဆိုင်စဖွင့်သည့် ညနေက ခေါက်ဆွဲလာစားဖူးလေသည်။
သူ ရောက်လာသည်နှင့် ဆိုင်ထဲတွင် ခေါက်ဆွဲစားနေကြသည့် တော်ဝင်ကျောင်းတော်မှ ကျောင်းသားများသည် ကြောင်ကို မြင်လိုက်ရသည့် ကြွက်များကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကာ တညီတညွတ်တည်း မတ်တတ်ရပ်ပြီး သူ့ကို ဦးညွှတ်ကာ ဆရာကြီးယောင်ဟု ခေါ်ဆိုကြလေသည်။
သူသည် ပါးစပ်အပြည့် ဆီများပေကျံနေအောင် စားသောက်နေကြသည့် ကျောင်းသားများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဒေါသထွက်သွားပုံရပြီး မျက်နှာကို တည်ထားကာ တင်းမာစွာ မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။
"အိပ်ဆောင်တွေက မီးပိတ်ပြီး တံခါးပိတ်ထားပြီလေ၊ မင်းတို့က ဘယ်ကနေ ထွက်လာကြတာလဲ”
ထိုသို့မေးလိုက်ရာ ခြံစည်းရိုးကျော်ပြီး လျှောက်လည်နေကြသည့် ကျောင်းသားများသည် အမွေးနှုတ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ လန့်ဖျပ်သွားကြပြီး ကြေးပြားများကို ချထားကာ လူစုခွဲ ထွက်ပြေးသွားကြလေ၏။
ထိုအချိန်မှစ၍ ဆရာကြီးယောင်သည် ခေါက်ဆွဲလာစားလေ့ ရှိသည်။ သူသည် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း စားသောက်ဆိုင်စာရင်းရှိ အခြားသော ခေါက်ဆွဲများကိုပါ မှာယူစားသောက်လေ့ရှိသည့် လူနည်းစုထဲမှ တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ရှန်မြောင်၏ စားသောက်စာရင်းကို အစမှအဆုံး တစ်မျိုးပြီးတစ်မျိုး စားသောက်မည့် ပုံစံရှိလေသည်။
ဟုတ်ပါသည်။ ယနေ့တွင်လည်း သူသည် လက်ကို နောက်ပစ်ကာ ဝင်လာပြီး အစားအသောက်စာရင်းကို သဘာဝကျကျ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ တည်ငြိမ်သော အကြည့်များသည် အပေါ်မှ အောက်သို့ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် 'ပေါင်း ထန်းပင်' နေရာတွင် ရပ်တန့်သွားကာ ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်သည်။
"ရှန်ညန်ဇီ... ပေါင်းထားတဲ့ ထန်းပင် တစ်ပွဲလောက် ချပေးပါဦး”
ရှန်မြောင်သည် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ခေါင်းပြူထွက်လာပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ... ဆရာကြီးယောင် ခဏလောက် စောင့်ပါနော်၊ ခဏနေရင် ရပါပြီ”
ဆရာကြီးယောင်သည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ရှည်လျားသော ဝတ်ရုံစကို မကာ လမ်းမဘက်သို့ လှမ်းမြင်ရသည့် စားပွဲတွင် ကျောကို မတ်မတ်ထားကာ အလွန် သပ်ရပ်စွာ ဝင်ထိုင်လိုက်လေသည်။
ထိုင်ပြီးနောက်တွင် သူသည် စိတ်ထဲမှ တွက်ချက်နေမိသည်။ ဤ ရှန်ကျိထန်းပင်ဆိုင်၏ စားသောက်စာရင်းတွင် သူသည် ငွေကြေး မတတ်နိုင်သဖြင့် မစားရသေးသော သိုးသားထန်းပင်နှင့် သိုးသားဟင်းရည်မှလွဲ၍ ကျန်သည်များကို 'ပေါင်းထားတဲ့ ထန်းပင်' တစ်မျိုးသာ စားရသေးသည်ဖြစ်ရာ အားလုံးကို မြည်းစမ်းပြီးသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။
ဤစားသောက်ဆိုင်ငယ်လေးမှ ပြုလုပ်သော ထန်းပင်အများစုသည် အခြားဆိုင်များတွင် မရှိသော စားသောက်နည်းများ ဖြစ်လေသည်။ မူလက အရသာ ကောင်းမကောင်း မသိသော်လည်း ဟိုတစ်ခါ အသင့်စားထန်းပင်ကြောင့် အခြားအရာများကိုပါ စမ်းသပ်စားသောက်ကြည့်ရန် စိတ်ကူးမိခြင်း ဖြစ်သည်။
သူသည် အသက်ကြီးလာပြီဖြစ်ရာ ဆီကြော်ထားသည့် အသင့်စားထန်းပင်များကို များများစားမိလျှင် အစာအိမ်က လက်မခံနိုင်ဖြစ်ပြီး ရေခဏခဏ ငတ်လာတတ်သဖြင့် အရသာပေါ့ပါးပြီး ကြေညက်လွယ်သည့် အစားအစာများကိုသာ စားချင်မိလေသည်။
မထင်မှတ်ထားဘဲ ရက်ဆက် လာရောက်စားသောက်မိရာ ယန်ကျိုးပဲခေါက်ဆွဲ၊ ဟူထူခေါက်ဆွဲ၊ ကဲ့တာ့ဟင်းရည်၊ တန့်တန့်ထန်းပင်... အားလုံးက စိတ်တိုင်းကျစရာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဆရာကြီးယောင်သည် စပ်စုချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး စားသောက်စာရင်းတွင် ရေးထားသည်များကို အကုန် လိုက်လံမြည်းစမ်းကြည့်ချင်လာခြင်း ဖြစ်လေသည်။
သူ ရာထူးကြီးမားစဉ်က အိမ်တွင် စားဖိုမှူးနှင့် အလုပ်သမားများ ငှားရမ်းထားသဖြင့် စားဝတ်နေရေး ပူပန်စရာ မရှိခဲ့ပေ။ နောက်ပိုင်းတွင် ရာထူးချခံရပြီးနောက် ငွေကြေး အဆင်မပြေတော့သဖြင့် စားဖိုမှူးကို အလုပ်ဖြုတ်လိုက်ရပြီး သူနှင့် သူ့မြေးမလေး ယောင်ရူယိတို့အတူ ကိုယ်တိုင် မီးမွှေး ထမင်းချက်သည့် ဘဝကို စတင်ခဲ့ရလေသည်။
ဖြစ်ချင်တော့ သူ မီးဖိုချောင်ဝင်ပြီး ထမင်းစချက်သည့် တစ်လမပြည့်ခင် အချိန်ကာလလေးအတွင်းမှာပင် သူနှင့် သူ့မြေးမလေး ယောင်ရူယိတို့ နှစ်ယောက်စလုံး ၁၀ ကျင်းနီးပါး ပိန်ကျသွားခဲ့ရသည်။
သူတို့နှစ်ယောက်သည် အစကတည်းက ဝသူများ မဟုတ်ကြရာ ဤအတိုင်း ဆက်သွားနေပါက အဘိုးနှင့် မြေးမ နှစ်ယောက်စလုံး မိမိလက်ချက်ဖြင့် အသက်ပါသွားနိုင်ချေ ရှိလေသည်။
ထိုနေ့က အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်သို့ လွင့်စင်သွားသည့် အိုးဖုံး၊ အောက်ခြေပေါက်သွားသည့် သံဒယ်အိုးနှင့် နှုတ်သီးကျိုးသွားသည့် ရေနွေးအိုးတို့ကို ကြည့်ပြီး ဆရာကြီးယောင်နှင့် ရူယိတို့သည် မည်းတူးနေသည့် မီးခိုးငွေ့များကြားတွင် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ငေးကြောင်နေခဲ့ကြသည်။
သူသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကယ်တင်ရန် နည်းလမ်းရှာနေစဉ် ဤ ရှန်ကျိထန်းပင်ဆိုင်လေးက ဖွင့်လှစ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။
သူသည် အသက်ကြီးပြီဖြစ်ရာ အိပ်ချိန်နည်းပါးပြီး လွန်ခဲ့သည့် ရက်များက အစောကြီးထကာ အသင့်စားထန်းပင်များကို တန်းစီဝယ်ယူခဲ့သည်။ ယခုအခါ အိမ်တွင် အေးမြခြောက်သွေ့သော နေရာ၌ အတော်များများ စုဆောင်းထားပြီး ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ လက်ထပ်ပွဲ ပျက်သွားသည့် ကိစ္စကြောင့် လူတောမတိုးချင်ဘဲ ပုန်းနေသည့် ယောင်ရူယိအတွက် တစ်နေ့တာ အစာနှစ်နပ်ကို အာမခံချက် ရှိစေခဲ့လေသည်။
ယခုအခါ သူ တော်ဝင်ကျောင်းတော်သို့ စာသွားသင်၍ အိမ်တွင် မရှိလျှင်လည်း ရူယိသည် ကိုယ့်ဘာသာ ရေနွေးတည်ပြီး ပူပူနွေးနွေးနှင့် အရသာရှိသော ထန်းပင်ကို စားသောက်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။
ဆရာကြီးယောင်သည် စိတ်လက်ပေါ့ပါးစွာဖြင့် မေးထောက်လျက် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ လူသွားလူလာ ရှုပ်ထွေးနေသည့် လမ်းမကြီးကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ ဒီနေ့ သူ ညနေပိုင်း စာသင်စရာ မလိုသဖြင့် အိမ်သို့ စောစောပြန်နိုင်မည် ဖြစ်ရာ ဤ ရှန်ကျိဆိုင်မှ 'ပေါင်း ထန်းပင်' သာ အရသာကောင်းမွန်ပါက နောက်ထပ် တစ်ပွဲထပ်ဝယ်ပြီး အိမ်သို့ယူသွားကာ ရူယိကို ကျွေးရမည်ဟု တွေးတောနေမိသည်။
'ပေါင်းထားတဲ့ ထန်းပင်... ထန်းပင်ကို ပေါင်းလို့လည်း ရသလား။ ဘယ်လိုအရသာမျိုး ဖြစ်နေမလဲ။ ဒီရှန်အိမ်က မိန်းကလေးက ခေါင်းထဲမှာ ထန်းပင်လုပ်နည်း အဆန်းတွေကို ဘယ်လိုများ စဉ်းစားရသလဲ မသိပါဘူး။'
ပေါင်းခေါက်ဆွဲသည် အမှန်တကယ်တော့ အရသာရှိပြီး ပြုလုပ်ရလွယ်ကူလေသည်။
ရှန်မြောင်သည် စောစောကတည်းက ခေါက်ဆွဲများကို ကြိုတင်ဆွဲထားပြီးဖြစ်ရာ ယခုအခါ ရေနွေးဆူနေသည့် ပေါင်းအိုးထဲသို့ ခေါက်ဆွဲများကို ထည့်ပြီး မီးပြင်းပြင်းဖြင့် ၇ မိနစ်၊ ၈ မိနစ်ခန့် ပေါင်းလိုက်သည်။
ခေါက်ဆွဲပေါင်းနေသည့် အချိန်တွင် သူမသည် ချိတ်ဆွဲထားသည့် ဝက်သားသုံးထပ်သားကို ယူလိုက်ပြီး ပါးပါးလှီးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပဲသီးကို အတုံးသေးသေးလှီးကာ ဂျင်းကို အမျှင်လှီးလိုက်သည်။ ဆီပူအိုးထဲတွင် ဂျင်းမျှင်ကို ဆီသတ်ပြီး ပဲသီးနှင့် ဝက်သားကို ထည့်လိုက်သည်။ ပဲသီးများ ကျက်သွားပြီး ဝက်သား အရောင်ပြောင်းသွားချိန်တွင် ပဲငံပြာရည်၊ ဆားနှင့် ရေအနည်းငယ်ထည့်ကာ အဖုံးအုပ်ပြီး ခဏလောက် တည်ထားလိုက်သည်။
ဤနေရာတွင် အထူးသတိထားရမည့် အချက်တစ်ချက် ရှိလေသည်။ ချက်ပြုတ်သည့် အချိန် အလွန်မကြာစေရဘဲ ဟင်းရည်ကို လုံးဝ ခမ်းသွားအောင် မလုပ်ရပေ။ ဟင်းရည်အနည်းငယ် ချန်ထားခြင်းသည် ဤပေါင်းခေါက်ဆွဲ အရသာရှိစေရန် အဓိကသော့ချက် ဖြစ်လေသည်။
ထိုအချိန်တွင် ပေါင်းအိုးထဲမှ ခေါက်ဆွဲများလည်း ကျက်လောက်ပြီဖြစ်ရာ အပြင်သို့ ထုတ်ယူပြီး ဟင်းရည်ရွှဲရွှဲနှင့် အသားဟင်းအိုးထဲသို့ ထည့်ကာ တူဖြင့် သမအောင် မွှေလိုက်သည်။ ခေါက်ဆွဲသား တစ်မျှင်ချင်းစီ ဟင်းရည်များ ညီညာစွာ စိမ့်ဝင်သွားစေရန် ပြုလုပ်ပြီးနောက် ရေနွေးငွေ့ဖြင့် ခဏလောက် ထပ်ပေါင်းလိုက်လျှင် စားသုံးနိုင်ပြီ ဖြစ်လေသည်။
အပြင်ဘက်တွင် ဆရာကြီးယောင်သည် ပျံ့လွင့်လာသော မွှေးရနံ့ကို ရနေပြီဖြစ်ရာ လည်ပင်းကို ဆန့်ပြီး မီးဖိုချောင်ထဲသို့ မကြာခဏ လှမ်းကြည့်နေလေ၏။
သူသာမက ပန်းကန်ဆေး၊ ရေခပ်ပြီး၍ ရှန်မြောင်က စင်္ကြံလမ်းတွင် အနားယူခိုင်းထားသော ယိုယွီသည်လည်း ကြက်များ ခြံထဲတွင် လမ်းလျှောက်နေသည်ကို ကြောင်တောင်တောင် ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ ကျောဘက်တွင် မီးဖိုချောင်နှင့် နောက်ဖေးခြံဝင်း ဆက်သွယ်ထားသော တံခါးပေါက်ရှိပြီး တံခါးပွင့်နေသဖြင့် ပေါင်းခေါက်ဆွဲ၏ မွှေးရနံ့များက အတားအဆီးမရှိ လွင့်ပျံထွက်လာလေသည်။
သူမသည်လည်း နှာခေါင်းကို ရှုံ့လိုက် ရှူလိုက် လုပ်ရင်း မနေနိုင်တော့သဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူစိမ်းနေရာတွင် ရောက်နေရသဖြင့် ကြောက်ရွံ့စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့် လျှောက်မသွားရဲပေ။
သူမ၏ အမေက မြို့အပြင်သို့ အရင်ပြန်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဆိုင်ပိတ်ခါနီးမှ သူမကို လာပြန်ခေါ်မည်ဟု မှာခဲ့သည်။ ရှန်ညန်ဇီ၏ စကားကို ကောင်းကောင်း နားထောင်ရမည်၊ ရှန်ညန်ဇီ ခိုင်းတာ လုပ်ရမည်၊ လျှောက်မသွားရ၊ လျှောက်မလုပ်ရဟု အမေက မှာထားခဲ့သည်။
ခုနက ရှန်ညန်ဇီက သူမကို ပြောထားခဲ့သည်။
"ယိုယွီ... ညီမလေး နောက်ဖေးခြံထဲသွားပြီး ထိုင်နားလိုက်ဦး၊ တစ်ယောက်တည်း ပျင်းနေရင် နံရံထောင့်က ဂျုံဖွဲအိတ်ထဲက ဂျုံဖွဲတစ်ဇွန်းလောက် ခပ်၊ ရေနည်းနည်းထည့် မွှေပြီး ကြက်စာကျွေးလို့ရတယ်နော်၊ တစ်ခုခု လုပ်စရာရှိရင် အစ်မ ပြန်ခေါ်လိုက်မယ်”
ထို့ကြောင့် ယိုယွီသည် ဤနေရာတွင် ဆက်ထိုင်နေခဲ့သည်။ သူမသည် ကြက်စာကျွေးရာတွင် လက်မရဲသဖြင့် ရေထည့်ချိန်တွင် ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ ဂျုံဖွဲများ ဖိတ်စင်ကျသွားသော်လည်း ကံကောင်းစွာပင် ကြက်သုံးကောင်က အတောင်ပံခတ် ပြေးလာပြီး မကြာမီတွင် ထိုဂျုံဖွဲများကို အကုန် ကောက်စားလိုက်ကြသည်။
ထို့နောက် သူမသည် မူလနေရာတွင် ပြန်သွားထိုင်ပြီး ကြက်နှင့် ခွေးများကို ဆက်လက် ငေးကြည့်နေလိုက်သည်။ ကြက်များက ခွေးဝါလေး၏ ခေါင်းပေါ်သို့ အလှည့်ကျ ပျံတက်သွားကြပြီး ခွေးဝါလေးက ဒေါသတကြီး ဟောင်လိုက်မှ တွန်မြည်ရင်း ပြန်ဆင်းလာကြသည်။ ခွေးဟောင်သံ တိတ်သွားလျှင် ပြန်တက်ကြပြန်သည်။
ရှန်ညန်ဇီက သူမကို မခေါ်သဖြင့် သူမသည် မလှုပ်ရဲဘဲ ဗိုက်ထဲမှ တဂွီဂွီ မြည်ကာ ဆာလောင်နေမှုကို အောင့်အီးသည်းခံရင်း ခြံထဲမှ ကြက်နှင့် ခွေးများကိုသာ ဆက်ကြည့်နေရသည်။
ထိုအချိန်တွင် အမွေးဝါဝါနှင့် ခွေးလေးသည် ကြက်များကို မောင်းထုတ်ပြီးနောက် ခြံဝင်းထဲတွင် ပျော်မြူးစွာ နှစ်ပတ်ခန့် ပတ်ပြေးပြီး သူ့အမြီးသူ ပြန်ကိုက်ရန် ကြိုးစားရင်း လည်နေပြန်သည်။
အခြား ခွေးနက်ကြီး တစ်ကောင်မှာမူ အကောင် အလွန်ကြီးမားသော်လည်း ပိုပြီး ငြိမ်သက်လေသည်။ ၎င်းသည် စင်္ကြံလမ်းဘေးတွင် ဝပ်နေပြီး သူမနှင့် သိပ်မဝေးလှပေ။ ထိုခွေးကြီးသည် ပျင်းရိစွာ သမ်းဝေလိုက်ပြီး မျက်လုံးကို မှေးကာ ယိုယွီနှင့်အတူ ဟိုခွေးဝါလေး အော်ဟစ်ပြီး ရူးနေသည်ကို အေးစက်စက် ကြည့်နေလေသည်။
ထိုအချိန်တွင် ပေါင်းခေါက်ဆွဲ ကျက်သွားပြီဖြစ်သည်။ ရှန်မြောင်သည် ပေါင်းအိုးအဖုံးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ရာ မွှေးရနံ့က ပိုမို ပြင်းထန်လာလေသည်။ ယိုယွီသည် 'ဂလု' ခနဲ မြည်အောင် တံတွေးကို အားပါးတရ မျိုချလိုက်မိပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို သတိမထားမိဘဲ ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိသည်။
'မွှေးလိုက်တာ...'
ဆရာကြီးယောင်သည် သူ့ရှေ့မှ ပန်းကန်အပြည့် ထည့်ထားသည့် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ယှက်နွယ်နေသော သေးသွယ်ညီညာသည့် အညိုရောင်ခေါက်ဆွဲများကို ကြည့်လိုက်၏။ ခေါက်ဆွဲများကြားတွင် ဆီရောင်လက်နေသည့် အသားပြားများနှင့် ပဲသီးစိမ်းများ ရောနှောနေပြီး ကြက်သွန်မြိတ်များ ဖြူးထားရာ ကြည့်ကောင်းရုံသာမက အနံ့မှာလည်း အလွန် မွှေးကြိုင်နေလေသည်။
ဤအမွှေးနံ့သည် ရေနွေးထဲတွင် ပြုတ်ထားသော ထန်းပင်နှင့် လုံးဝ မတူညီပေ။ စားပွဲနား မကပ်ရသေးခင်မှာပင် အနံ့ကြောင့် စားချင်စိတ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေလေသည်။
သူသည် မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ တူဖြင့် ယူကာ မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ခေါက်ဆွဲသား၏ အထိအတွေ့သည် ချောမွတ်ပြီး ဝါး၍ကောင်းကာ သွားကြားထဲတွင် ခုန်ပေါက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရလေသည်။ ခေါက်ဆွဲမျှင်တိုင်းသည် အသားဟင်းရည်၏ လေးပင်သော အရသာနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ၏ လတ်ဆတ်မှုကို စုပ်ယူထားသဖြင့် ဝါးလေ အရသာရှိလေ ဖြစ်နေသည်။
အင်း... တကယ် ကောင်းတာပဲ။ ဆရာကြီးယောင်သည် အရသာတွေ့သဖြင့် မျက်လုံးများ မှေးစင်းသွားလေသည်။ အသားမှ ထွက်လာသည့် ဆီအရသာ၊ ထို့နောက် ပဲသီး၏ ကြွပ်ရွလတ်ဆတ်မှုတို့ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ထိုအရာများ ပေါင်းစပ်သွားသောအခါ ခေါက်ဆွဲ၏ မွှေးပျံ့သော အရသာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
"ရှလွတ်..."
ဆရာကြီးယောင်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ အားပါးတရ စားသောက်လိုက်ရာ ခဏအကြာတွင် ပေါင်းခေါက်ဆွဲ တစ်ပန်းကန်လုံး ဗိုက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။ သူ၏ အိုမင်းသော ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသည်လည်း ကျေနပ်မှုများဖြင့် ပြည့်သွားလေသည်။ သူသည် မနေနိုင်ဘဲ ကိုယ့်ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
"ကောင်းလိုက်တာကွာ... ကောင်းလိုက်တာ”
ပြောပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ရှန်ညန်ဇီကို နောက်ထပ်တစ်ပွဲ ထပ်လုပ်ခိုင်းလိုက်သည်။ အိမ်ပြန်ယူသွားပြီး မြေးမလေးကို ကျွေးရန်ဖြစ်သည်။ နောက်တစ်ပွဲ ရလာသောအခါ ဆရာကြီးယောင်သည် ငွေ ၅ ဝမ် ပိုပေးပြီး ရှန်မြောင်ထံမှ မြေပန်းကန်လုံးအကြီး တစ်လုံး ငှားကာ ခေါက်ဆွဲကို ထည့်ယူသွားလေသည်။
ရှန်မြောင်က သူ့ကို တံခါးဝထိ လိုက်ပို့လိုက်သည်။ မကြာမီတွင် ပဲခေါက်ဆွဲကို စွဲလမ်းနေသည့် ပိုင်လောင်စန်းနှင့် အခြားသော ဈေးသည် မိတ်ဟောင်းများ ရောက်ရှိလာကြသဖြင့် နာရီဝက်ခန့် အလုပ်ရှုပ်သွားလေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် အားလပ်သွားပြီး မတော်တဆ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ စင်္ကြံလမ်းအောက်တွင် လေညင်းခံရင်း ငေးမောနေသည့် ယိုယွီသည် တစ်ဖဝါးမှ မရွေ့ဘဲ ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ သူမသည် တင်ပါးများပင် ထုံကျနေသည့်ပုံဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို တင်ပါးအောက်တွင် ခုထိုင်ထားပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ကုတ်လိုက်သေးသည်။
သူမ ဘာများ အဲဒီလောက် စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေသလဲဟု သိချင်သဖြင့် ရှန်မြောင် အနားသို့ သွားကြည့်လိုက်ရာ ယိုယွီသည် လေထဲမှ ခေါက်ဆွဲနံ့ကို အားကုန်ရှူရှိုက်နေပြီး တံတွေးများ မျိုချနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရတော့သည်။ ရှန်မြောင် ရောက်လာမှန်း သိလိုက်သည်နှင့် ဝမ်းနည်းပက်လက်ဖြင့် ဗလုံးဗထွေး တိုင်တန်းလေတော့သည်။
"ဆာ... ဆာတယ်လို့”
ရှန်မြောင် ရယ်ချင်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မေ့သွားတယ်... တောင်းပန်ပါတယ်ကွယ်။ ကဲ... ထတော့။ ညီမလေး အထဲဝင်ပြီး ခုနက ဧည့်သည်တွေ စားထားတဲ့ ပန်းကန်တွေကို ဆေးလိုက်တော့။ အစ်မ ညစာ လုပ်တော့မလို့။ နောက်ဆိုရင် တို့တွေ ဒီအချိန်ပဲ ထမင်းစားကြမယ်။ နည်းနည်းစောပေမယ့် ခဏနေ ညစာစားချိန်ရောက်ရင် တို့တွေ ထမင်းစားဖို့ အချိန်ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ နောက်ပိုင်း နေသားကျသွားမှာပါ”
ယိုယွီသည် ပန်းကန်ဆေးရမည်ဟူသော စကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် ဗိုက်ဆာနေသော်လည်း ဝုန်းခနဲ ထရပ်ကာ ပန်းကန်သွားဆေးလေသည်။
ရှန်မြောင်က ကောင်းကင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ကျိအာနှင့် ရှန်းအာ အပြင်မထွက်ခင်က ညနေ ၃ နာရီ၊ ၄ နာရီ ဝန်းကျင်လောက်တွင် ပြန်လာရန် မှာထားခဲ့သည်။ ထမင်းဟင်းချက်ပြီးလျှင် ထိုအချိန်လောက် ဖြစ်နေလောက်ပြီ။
...