ဂျုံမှုန့်

အိုင်ဗီက သဘောတကျ ရယ်မောလိုက်ပြီး

"အရင်အတိုင်းပဲ ကလေးဆန်နေတုန်းပါလား" ထိုသို့ဆိုကာ သူမသည် နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်ပြီး အခန်းအတွင်းမှ တစ်စုံတစ်ရာ ထူးခြားမှုရှိမရှိ လှည့်လည်ကြည့်ရှုရာ မကြာမီပင် အရာတစ်ခုက သူမ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားသွားတော့သည်။

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ စားပွဲသည် မူလနေရာထက် နှစ်လက်မခန့် ရွေ့လျားနေသည်။

ထို့ပြင်...

"ငါ သိပြီလေ..." အိုင်ဗီ၏ တည်ငြိမ်လှသော အသံကြောင့် ပက်ထရစ်မှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားကာ သူမရှိရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရသည်။

"ရှင် ကျွန်မကို ဖုံးကွယ်ထားလို့ရမယ်လို့ ထင်နေတာလား" အိုင်ဗီက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

ပက်ထရစ်က နှုတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး အိုင်ဗီကလည်း ပြာပြာသလဲ မဖြစ်ပေ။ သူမသည် ပက်ထရစ်၏ အခန်းထဲသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ဝင်သွားလေသည်။

........

မိနစ် ၃၀ ခန့် ကြာပြီးနောက်...

ပက်ထရစ်၏ အခန်းတံခါးမှာ ဝုန်းခနဲ ပွင့်သွားတော့သည်။

လူခေါ်ဘဲလ်သံလည်း မကြား ကြိုတင်အကြောင်းကြားမှုလည်း မရှိ။

လက်မောင်းတစ်လျှောက် ဆေးမှင်ကြောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အနက်ရောင် လက်ပြတ်အင်္ကျီနှင့် အစိမ်းရောင် ကာဂိုဘောင်းဘီကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦး ဝင်လာသည်။

သူ၏ ထွားကျိုင်းလွန်းသော ခန္ဓာကိုယ်ကြောင့် တံခါးဝမှပင် ခက်ခဲစွာ တိုးဝင်လာရခြင်းဖြစ်ပြီး သူ၏ ကတုံးပြောင်ပြောင်မှာ အပေါ်က မီးရောင်အောက်တွင် ပြောင်လက်နေလေသည်။

"ပက်ထရစ်" သူက စမ်းတဝါးဝါး အသံဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။

ပက်ထရစ်သည် တံခါးရှိရာ သို့ မျော်လင့်တကြီး ကြည့်လိုက်သော်လည်း နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ သူသည် ဘယ်သူ့ကိုမျှ မမြင်ရပါ။

သူ လှုပ်ရှားရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ့ကို တင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်ထားသော ကြိုးများနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်၏ မှောင်မည်းမှုတို့ကြောင့် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အတော်ကို အဟန့်အတား ဖြစ်နေရသည်။

"အွန်း... အွန်း..." သူ အော်ဟစ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ပါးစပ်ထဲတွင် ထည့်ထားသော အဝတ်များကြောင့် အသံ ပင်မထွက်နိုင်ပါ။ တကယ်လို့ ပါးစပ်ကို တိပ် ဖြင့် တင်းတင်းကပ်မထားပါက သူသည် ထိုအဝတ်များကို ထွေးထုတ်ပစ်မိလိမ့်မည်။

ကတုံး‌ပြောင်‌ပြောင်နှင့် အမျိုးသားသည် နေရာအနှံ့ကို အသေအချာ ရှာဖွေသော်လည်း အံ့အားသင့်စရာကောင်းသည်မှာ ထိုအခန်းထဲတွင် သက်ရှိလူသားတစ်ဦးတစ်လေ၏ အရိပ်အယောင်မျှပင် မရှိခြင်း ကြောင့်ဖြစ်သည်။

"ထူးဆန်းလိုက်တာ... ပက်ထရစ် ငါ့ကို ဖုန်းဆက်ပြီး... ကယ်ဖို့ပြောတာ ငါမှတ်မိပါတယ်... သူ ဘာမှ သေသေချာချာ မပြောနိုင်ဘဲ ကူညီပါလို့ ပဲ အော်ပြီး ဖုန်းချသွားတာ"

သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း လျှောက်သွားရာ ကြမ်းပြင်ပေါ်က အဖြူရောင် အမှုန့်များကို တွေ့သွားသည်။ သူက ငုံ့ပြီး ထိုအမှုန့်အနည်းငယ်ကို ယူကာ နမ်းကြည့်လိုက်သည်။

မကြာမီပင် သူက ခေါင်းခါယမ်းကာ ရယ်မောလိုက်ရင်း

"အို... ပက်ထရစ်… မင်း ဆေးကြောင်နေတာပဲ... ငါ သိသင့်တာပေါ့... မင်းလို နှိပ်စက်ရတာ ဝါသနာပါတဲ့ကောင်က ဘယ်လို ဒုက္ခရောက်နိုင်မှာမို့လို့လဲ"

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ထိုအမျိုးသားသည် အေးအေးဆေးဆေးပင် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။

၃ နာရီမျှ ကုန်ဆုံးသွားသည်။

ထွက်သွားပြီဟု ထင်ရသော ထိုကတုံး‌ကောင်မှာ ပြန် ရောက်လာပြီ နေရာအနှံ့ကို ထပ်မံ စစ်ဆေးပြန်သည်။

ဘယ်သူမရှိသည်ကို အသေအချာ ရှာပြီးသွားမှသာ သူသည် ဒီတစ်ကြိမ်တွင် အမှန်တကယ် ထွက်သွားတော့သည်။

အိုင်ဗီသည် သူမ၏ သိုလှောင်ရုံအတွင်းမှ ထွက်လာကာ သဘောတကျ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူမ အပြင်သို့ ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ပက်ထရစ်ကို အကဲခတ်မိတာ‌ ကြောင့် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မည်ကဲ့သို့သော လူစားမျိုးများ ရှိနေတတ်သည်ကို သိရှိသဖြင့် သူမသည် ပုန်းကွယ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

၃ နာရီတောင်မှ... စစ်သားဟောင်းတစ်ယောက်ကတော့ သည်းခံစောင့်ဆိုင်းနိုင်စွမ်း ရှိပေလိမ့်မည်။

အားနည်းချက်တစ်ခုမှာ... သူမအနေဖြင့် ထိုလူ၏မျက်နှာကို မမြင်လိုက်ရခြင်းပင်။

စွမ်းအင်း သိုလှောင်ရုံ အဆင့်မြှင့်တင်ပြီးနောက် အပြင်ဘက်တွင် လူရှိမရှိကို သိရှိနိုင်စွမ်း တစ်ခု တိုးလာခဲ့သည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်...ကိုယ်ကတဲ့ ဇာတ်ကို အဆုံးသတ်ရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီ" အိုင်ဗီက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဝှက်ထားသော အခန်းကို သွားဖွင့်လိုက်သည်။

တကယ်ပါ။ အိုင်ဗီသည် ပက်ထရစ်ကို မြေအောက်ခန်းအတွင်း၌ ထည့်ထားကာ လက်နှင့်ခြေထောက်များကိုပါ ချည်နှောင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပြောရမည်ဆိုလျှင်... ပက်ထရစ်၏ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် သူမ စိတ်ပျက်မိသည်။

ကြင်နာမှု အမှတ်များ ရှာဖွေပြီး ပြန်လာသောအခါ ပက်ထရစ် တစ်စုံတစ်ရာကို အသည်းအသန် အလိုရှိနေသည်ကို သူမ သတိထားမိခဲ့သည်။

စားပွဲပေါ်က တယ်လီဖုန်းကြိုးမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က အသုံးပြုထားသည့်အတိုင်း အနည်းငယ် လှုပ်နေခဲ့သည်။

ထိုအချက်မှာ ပက်ထရစ်သည် တယ်လီဖုန်းကို အသုံးပြုကာ တစ်စုံတစ်ယောက်ထံ အကူအညီတောင်းခဲ့သည်ကို အိုင်ဗီအား သိရှိစေရန် လုံလောက်ခဲ့သည်။

ပက်ထရစ်ကို အပြင်သို့ ထုတ်ရန်မှာ ခက်ခဲသောအလုပ်ဖြစ်ပြီး အိုင်ဗီ သူ့ကို ထိုနေရာတွင်ပင် ပစ်ထားခဲ့ကာ သေဆုံးစေရန် ခဏတာ အတွေးဝင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ၏ နောက်ထပ် အစီအစဉ်များ ပျက်စီးသွားနိုင်သဖြင့် အိုင်ဗီသည် ခက်ခက်ခဲခဲပင် ပက်ထရစ်ကို ဆွဲတင်ကာ ဧည့်ခန်းအလယ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

အိုင်ဗီက တိပ်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ခွာလိုက်သောအခါ ပက်ထရစ်၏ ပါးစပ်မှ သွေးများ ထွက်ကျလာလေသည်။

"အား..."

ပက်ထရစ်က နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ အသံကြောင့် တစ်စုံတစ်ယောက် ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်နေသော်လည်း ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသည်မှာ လူကဲ့သို့ အရိပ်အယောင်ပင်မတွေ့ရပါ။

"ပက်ထရစ်... အခုတော့ ရှင် ကျွန်မအတွက် အသုံးတည့်သွားပြီ... အကူအညီတောင်းဖို့အထိ ကြိုးစားခဲ့တာကို ကြည့်ရင်‌ တော့ ရှင်က တကယ့်ကို သတ္တိရှိပြီး သတိထားရမယ့်လူပဲ… ရှင် လိုချင်တဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်ကို ကျွန်မ ပေးမယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒီမတိုင်ခင်... ရှင့် ကျွန်မနဲ့ ကောင်းကောင်းလေး ဆော့ပေးရမယ်"

ထိုသို့ဆိုကာ သူမသည် အခန်းထဲဝင်၍ ကြိမ်လုံးတစ်ချောင်းကို ထုတ်လာခဲ့သည်။

နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်ရပ်မှာ ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်တော့ဘဲ အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားချိန်တွင် ပက်ထရစ်မှာ လှုပ်ပင် မလှုပ်နိုင်တော့ချေ။

အိုင်ဗီက ပြုံးလိုက်ပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လေထဲတွင် အချိန်မှတ်နာရီ တစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

"တောက်စ်..." အိုင်ဗီက ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူမသည် အလျင်အမြန်ပင် ပက်ထရစ်၏ မျက်လုံးများကို ဖုံးလိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အစားအသောက် ရိက္ခာများ ပေါ်လာတော့သည်။

ရိက္ခာများကို မြင်လိုက်သောအခါ အိုင်ဗီ၏ မျက်ဝန်းတို့မှာ တောက်ပသွားသည်။

ဂျုံမှုန့်တွေပါလား။

ဂျုံမှုန့်တွေပဲ။

သူမက ငုံ့လိုက်ပြီး ကိတ်မုန့်လုပ်သည့် ဂျုံမှုန့် တစ်ထုပ်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

၃၀၀ ဂရမ်ရှိသော ပေါင်မုန့်ဂျုံ လား။ ယူမယ်။။

၂၆၀ ဂရမ်ရှိသော ဂျုံမှုန့်အနု လား။ ယူမယ်။။

၃၅၀ ဂရမ်ရှိသော ဂျုံကြမ်း လား။ ယူမယ်။။

၂၀၀ ဂရမ်ရှိသော ပေါက်ဂျုံ လား။ ယူမယ်။။

၅၀၀ ဂရမ်ရှိသော အသင့်သုံးဂျုံ လား။ ယူမယ်။။

၄၀၀ ဂရမ်ရှိသော ဂလူတန်လွတ်ဂျုံ လား။ ယူမယ်။။

၂၅၀ ဂရမ်ရှိသော အာမွန်ဂျုံမှုန့်လား။ ယူမယ်။။

၁၈၀ ဂရမ်ရှိသော အုန်းဂျုံမှုန့် လား။ ယူမယ်။။

၂၂၀ ဂရမ်ရှိသော ပီလောပီနံမှုန့်လား။ ယူမယ်။။

၃၀၀ ဂရမ်ရှိသော ရိုင်ဂျုံမှုန့် လား။ ယူမယ်။။

၂၇၅ ဂရမ်ရှိသော ပြောင်းမှုန့် လား။ ယူမယ်။။

၃၁၀ ဂရမ်ရှိသော ကုလားပဲမှုန့် လား။ ယူမယ်။။

၂၀၀ ဂရမ်ရှိသော ဆန်မှုန့် လား။ ယူမယ်။။

၂၄၀ ဂရမ်ရှိသော အာလူးမှုန့်လား။ ယူမယ်။။

၂၉၀ ဂရမ်ရှိသော မုယောဂျုံမှုန့်လား။ ယူမယ်။။

အိုင်ဗီ၏ လက်ချောင်းများမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်တိကျလှသည်။ သူမသည် "သိမ်းဆည်းမည်။ နောက်မှ ပွားမည်" ဟု ရွေးချယ်ကာ ဂျုံထုပ်တစ်ခုချင်းစီတိုင်းကို ထိကာ ချက်ချင်း သိုလှောင်လိုက်လေသည်။

သူမ၏ လက်ဖဝါးနှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် ဂျုံထုပ်များ၏ ပုံရိပ်မှာ ထင်ရှားလာပြီးနောက် တောက်ပသော အလင်းတန်းလေးနှင့်အတူ စွမ်းအင်သိုလှောင်ရုံထဲ ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။

သူမသည် လျင်မြန်သလောက် တည်ငြိမ်ပြီး တွက်ချက်မှုလည်း ဆရာကျသည်။

အချိန်မှတ်နာရီက ၀၃:၀၀ သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် အိုင်ဗီသည် ဧည့်ခန်းအတွင်းရှိ ရိက္ခာအားလုံးနီးပါးကို သိမ်းဆည်းပြီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ အသက်ရှူသံများ မြန်ဆန်လာကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ရင်း ပြုံးလိုက်မိသည်။

"ဒီတစ်ခါတော့ အစားအသောက်အားလုံးကို သိမ်းဖို့ ငါ တော်တော်မြန်ခဲ့တာပဲ... ငါက တကယ်ကို ပါရမီရှင်ပဲ..."

စကားအဆုံးတွင်မူ မီးဖိုချောင်နှင့် အိပ်ခန်းအတွင်းရှိ ဂျုံထုပ်ပေါင်းများစွာကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ အိုင်ဗီ၏ စကားလုံးများမှာ ဆွံ့အသွားရတော့သည်။

"တောက်စ်... နင် ငါ့ကို ကစားနေတာလား" အိုင်ဗီက ရေရွတ်ရင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

အလကားမည့် အစားအသောက်ကို ဘယ်သူက လက်လွှတ်ရိုးလဲ။ သူမ ချစ်ရသော လူသား ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့်က အစားအသောက်ကြောင့် သေဆုံးခဲ့ရသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသော အိုင်ဗီမှာ လုံးဝ လက်လွှတ်မည်မဟုတ်ပေ။

"အနားယူတာ နောက်မှလုပ်လို့ရတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီရိက္ခာတွေကတော့ စောင့်မှာမဟုတ်ဘူး" ဟု အိုင်ဗီက ရေရွတ်ရင်း အားယူကာ ထရပ်လိုက်သည်။

သူမ မသိလိုက်သော အရာမှာ... ပက်ထရစ်၏ မျက်လုံးများကို ဖုံးအုပ်ထားသော စောင်လေး အပေါ်သို့ အနည်းငယ် ဟသွားခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။