အခန်း (၁၁၀၅-၁၁၀၆)

အခန်း (၁၁၀၅) ရှေးအစဉ်အလာအရ သူရဲကောင်းတွေဟာ အလှအပကို မလွန်ဆန်နိုင်ကြဘူး

ယန်ဟောက်ရန် ရဲ့ မျက်နှာထားဟာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းဖျစ်ညှစ်ဖော်ထုတ်ကာ လက်အုပ်ချီပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်

"ဦးလေး... ဆရာက ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပြီး ဦးလေးကို အသိပေးခိုင်းလိုက်တာပါ၊ ဒီတစ်ခါမှာ မသေမျိုးလောကငယ် က စစ်မှန်သောမသေမျိုး တစ်ပါး ကိုယ်တိုင် ထွက်လာပြီး ဆရာနဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ ရှာဖွေနေပါတယ်၊ ဒီအရပ်က ထူးခြားသူ ကို မျှားထုတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာပါ"

ဝမ်ချုံစန်း ခဏလောက် မှင်သက်သွားပြီး အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်တယ်

"ထူးခြားသူကို မျှားထုတ်မယ် မင်းရဲ့ဆရာက အလုပ်မရှိ အလုပ်ရှာနေတာလား မသေမျိုးလောကငယ် က စစ်မှန်သောမသေမျိုး ဟုတ်လား လူလိမ်နဲ့ တွေ့နေတာ မဟုတ်ပါဘူးနော် မသေမျိုးလောကငယ် ဆိုတာ လူ့ဘုံကိုးပါးမှာ ဘယ်လို အင်အားစုမျိုးလဲဆိုတာ မင်းသိလား၊ သာမန် အဆင့် ၃ လွတ်လပ်သောမသေမျိုး တစ်ယောက်ကို သူတို့က ဘယ်လိုလုပ် လာရှာမှာလဲ "

တစ်ဖက်လူက အရင်ဆုံး သူ့ကို ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ဆုံးမခဲ့ပြီး၊ အခုလည်း သူ့ရဲ့ဆရာဖြစ်သူ စုန့်ကျီလီ ကို လုံးဝ မရိုမသေ ပြောဆိုနေတာပါ။

ယန်ဟောက်ရန် က စိတ်ထဲက ဒေါသကို ဖိနှိပ်ထားပြီး စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှင်းပြလိုက်ပါတယ်

"ဒီတစ်ခါက ယွမ်ဟွားဦးလေး ကိုယ်တိုင် အဲဒီစစ်မှန်သောမသေမျိုးရဲ့ ဇနီးကို ခေါ်ပြီး သောင်းတာအိုမျှော်စင် ဆီကို တစ်ခေါက် လာခဲ့တာပါ၊ တစ်ဖက်လူရဲ့ အမှတ်အသားက မှားစရာမရှိပါဘူး၊ ဆရာ့ကို မဟာနေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း မသေမျိုးအဆောင် တစ်ချပ်တောင် ပေးခဲ့သေးတယ်"

"ဒီပစ္စည်းကတော့... တကယ်ပဲ မသေမျိုးလောကငယ် ရဲ့ နည်းလမ်းတွေပဲ..."

ဝမ်ချုံစန်း ရဲ့ မျက်နှာထားက ထူးဆန်းသွားပါတယ်

"ထူးခြားသူကို မျှားထုတ်မယ် တစ်စုံတစ်ယောက်က အဲဒီမိစ္ဆာပညာရပ်ကို ကျင့်ကြံနေတာလား..."

ယန်ဟောက်ရန် မှင်သက်သွားပြီး တစ်ခုခု မေးဖို့ ပြင်လိုက်တုန်းမှာပဲ ဝမ်ချုံစန်း က အသာအယာ ခေါင်းခါပြပါတယ်

"ပြန်သွားပြီး မင်းဆရာကို ပြောလိုက်ဦး၊ ဖြစ်နိုင်ခြေမရှိတာတွေကို လျှောက်မတွေးနေနဲ့လို့၊ ဒီအရပ်က ထူးခြားသူကို မျှားထုတ်မယ်ဆိုရင် ဒီ မြေဝက်ဝံဂြိုဟ် က အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်မသွားပေဘူးလား အကုန်အစင် သုတ်သင်ပစ်တာက သွေးဝိညာဥ်ဂိုဏ်း ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက် မဟုတ်ဘူး"

သူက ခဏရပ်လိုက်ပြီး

"ယွင်တိန့် ကို ဆေးလုံးတွေ မြန်မြန်ဖော်စပ်ခိုင်းလိုက်၊ ငါ့ရဲ့ နယ်နိမိတ်ဗူးသီး က အသုံးလိုသေးတယ်၊ မင်းတို့ဆီမှာ အကြာကြီး ထားလို့မရဘူး"

"ဒါကတော့... ဆရာက ကျွန်တော့်ကို ဦးလေးဆီ တစ်ပါတည်း အသိပေးခိုင်းလိုက်တာပါ၊ နယ်နိမိတ်ဗူးသီး ခိုးယူခံလိုက်ရပြီတဲ့"

ယန်ဟောက်ရန် က အသံတိုးတိုးနဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ်။

ဝမ်ချုံစန်း က စက္ကန့်အနည်းငယ်လောက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် မအောင့်နိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်ပါတယ်

"မင်း ဘာတွေ နောက်ပြောင်နေတာလဲ အဲဒါက သောင်းတာအိုမျှော်စင်လေ တားမြစ်ချက်တွေ အထပ်ထပ်နဲ့ နတ်ဘုရားတွေတောင် ဝင်ဖို့ခက်တဲ့နေရာ၊ အဲဒီမှာ ခိုးခံရတယ်လို့ မင်းက ငါ့ကို ပြောနေတာလား "

"တကယ်ပါ ဦးလေး..."

ယန်ဟောက်ရန် က ခါးခါးသီးသီး ပြုံးလိုက်ပြီး

"နယ်နိမိတ်ဗူးသီးတင် မကဘူး၊ ဟန်ရွှေနတ်မီးလျှံ လည်း အခိုးခံလိုက်ရတယ်၊ ဒီကိစ္စသာ အထက်ကို ပေါက်ကြားသွားရင် ဆရာလည်း ဒီအပြစ်ဒဏ်ကနေ လွတ်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ယွမ်ဟွားဦးလေးကလည်း သံယောဇဉ်ကို ငဲ့တာနဲ့တင် ဆရာ့အတွက် လမ်းစတစ်ခု ရှာပေးခဲ့တာပါ၊ အကယ်၍ ဒီတစ်ခါ ကိစ္စအောင်မြင်သွားရင် ဆရာက အဆင့် ၄ လွတ်လပ်သောမသေမျိုး အဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်မှာဖြစ်လို့၊ ဒီတစ်ခါ အမှားအတွက် အပြစ်ဒဏ်ကနေ ကင်းလွတ်နိုင်မှာပါ"

"တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ၊ ဦးလေးရဲ့ ဗူးသီး အတွက်လည်း ဆရာက နှစ်ဆ ပြန်ပေးဖို့ နည်းလမ်းရှာပါ့မယ်လို့ မှာလိုက်ပါတယ်၊ ဒါက ဆရာ့ရဲ့ မူရင်းစကားတွေပါ"

"မင်း သိလား... အဲဒီ နယ်နိမိတ်ဗူးသီး ကို ရဖို့ ငါ ဘယ်လောက် ပင်ပင်ပန်းပန်း ကြိုးစားခဲ့ရလဲဆိုတာ၊ သူ့ရဲ့ တန်ဖိုးက အဆင့် ၄ လွတ်လပ်သောမသေမျိုး တစ်ယောက်ထက် အများကြီး သာလွန်တယ် "

"ငါ ဒီတစ်ခါ အောင်မြင်သွားတာနဲ့ သူ့ရဲ့ တန်ခိုးစွမ်းအားတွေကို ပြန်ပြီး ထိန်းချုပ်နိုင်တော့မှာ၊ အဲဒီအချိန်ကျရင် အဆင့် ၄ လွတ်လပ်သောမသေမျိုး မပြောနဲ့၊ အဆင့် ၅ လွတ်လပ်သောမသေမျိုးတွေတောင် ငါ့ကိုမြင်ရင် လမ်းဖယ်ပေးရမှာ"

"အခု မင်းက ငါ့ကို ပြောနေတယ်၊ အဲဒါကြီး အခိုးခံလိုက်ရတယ်လို့လား "

ဝမ်ချုံစန်း ရဲ့ မျက်နှာက စိမ်းဖန့်နေပါပြီ။

ယန်ဟောက်ရန် က မမြင်ရပေမဲ့ ဖန့်ချန် ကတော့ အထင်းသား မြင်နေရတာကြောင့် မျက်နှာမှာ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပါတယ်။

ကြည့်ရတာ အဲဒီဗူးသီးနာမည်က နယ်နိမိတ်ဗူးသီး ပဲ၊ တော်တော်လေးကို ထူးခြားပြီး အစွမ်းထက်တဲ့ ပစ္စည်းဖြစ်ပုံရတယ်၊ မဟုတ်ရင် ဝမ်ချုံစန်း က ဒီလို မျက်နှာမျိုး ပေါ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။

ဒီလူနှစ်ယောက်ရဲ့ စကားဝိုင်းအရဆိုရင် ဝမ်ချုံစန်း ဟာလည်း ပြန်လည်ဝင်စားပြီး ပြန်လည်ကျင့်ကြံနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ဖန့်ချန် ပိုပြီး ခံစားလာရပါတယ်။

သူ့ရဲ့ အရင်ဘဝက ကျင့်စဉ်အဆင့်ဟာ စုန့်ကျီလီ ထက် အများကြီး သာလွန်ခဲ့မှာ သေချာသလို၊ မသေမျိုးလောကငယ် အကြောင်းကိုလည်း နားလည်နေပုံရပါတယ်။

သူပြောတဲ့ မိစ္ဆာပညာရပ်ဟာ မသေမျိုးလောကငယ်က စစ်မှန်သောမသေမျိုးက ထူးခြားသူကို သန့်စင်ချင်တဲ့ အကြောင်းရင်း ဟုတ်မဟုတ် မသေချာပေမဲ့။

ဒီလောကမှာ ထူးခြားသူတွေကို သန့်စင်ပြီး ကိုယ့်ရည်ရွယ်ချက်အတွက် အသုံးချတဲ့ နည်းလမ်းတွေ ရှိနေတာကတော့ သေချာပါတယ်။

"ဦးလေး... အခြေအနေက ဒီအထိ ရောက်လာပြီဆိုတော့၊ ဆရာက ပြောပါတယ်၊ သူပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်မှသာ ဆုံးရှုံးမှုတွေကို ပြန်ကာမိမှာမို့၊ ဦးလေးအနေနဲ့ ပူးပေါင်းပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

ယန်ဟောက်ရန် က လက်အုပ်ချီလိုက်ပြီး

"ဒါပေမဲ့ ဦးလေး မပူးပေါင်းချင်ဘူးဆိုရင်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ကျွန်တော့်ကျင့်စဉ်က မမြင့်လှပေမဲ့လည်း ဦးလေးကိုယ်စား ဒီအရပ်က ကိစ္စတွေကိုတော့ စီမံပေးနိုင်ပါတယ်"

"ဘာလဲ... မင်းက ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်နေတာလား"

ဝမ်ချုံစန်း က အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်ပါတယ်။

ယန်ဟောက်ရန် က ပြုံးလိုက်ပြီး

"ကျွန်တော်မျိုး မရဲပါဘူး"

နှစ်ဖက်စလုံး ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်သွားကြပါတယ်။

"ကြည့်ရတာ... ဝမ်ချုံစန်း က လူကုံထံကြီး တစ်ယောက် ပြန်လည်ဝင်စားတာ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့၊ အခုဘဝမှာတော့ စုန့်ကျီလီ ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကို ခံနေရပုံပဲ၊ ဒါကြောင့်လည်း သူ အလေးထားတဲ့ ပစ္စည်းကိုတောင် ငှားပေးလိုက်ရတာကိုး"

ဖန့်ချန် စိတ်ထဲက သိလိုက်ပါတယ်။

ဒါဟာ အရေးကြီးတဲ့ သတင်းအချက်အလက်ပါပဲ၊ အနည်းဆုံးတော့ ဝမ်ချုံစန်း မှာ ဘယ်လို ဝှက်ဖဲတွေပဲ ရှိရှိ၊ အဆင့် ၃ လွတ်လပ်သောမသေမျိုး ထက်တော့ ပိုမသာနိုင်ဘူးဆိုတာ သူ အတည်ပြုနိုင်သွားပါပြီ။

"နှမြောစရာပဲ..."

ဖန့်ချန် ရဲ့ မျက်လုံးတွေက လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပါတယ်။

အကယ်၍ ဝမ်ချုံစန်း ကို ဟင်လင်းပြင်ထာဝရဓားဂိုဏ်း မှာ စောင့်ခိုင်းထားဖို့ မလိုဘူးဆိုရင်၊ သူ အခုချက်ချင်းပဲ ဒီလူနှစ်ယောက်လုံးကို တာအိုသုံးထောင်ဂိုဏ်း ဆီ ခေါ်သွားပြီး လက်ဖက်ရည် တိုက်လိုက်လို့ ရနေပါပြီ။

"ထူးခြားသူကို ဆွဲထုတ်ဖို့ဆိုတာ အကြီးအကျယ် လုပ်စရာ မလိုပါဘူး၊ ဖန့်ချန် ဆိုတဲ့ ကောင်လေးက အဲဒီ ထူးခြားသူ တစ်ယောက်နဲ့ ပတ်သက်မှု ရှိနေတယ်၊ သူ့ဆီကနေ စပြီး လက်ဖျားတောက်လို့ ရတယ်"

ဝမ်ချုံစန်း က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ပါတယ်။

"အော်... တကယ်လို့ ဒီလိုဆိုရင်တော့ အကောင်းဆုံးပေါ့"

ယန်ဟောက်ရန် က ပြုံးလိုက်ပြီးမှ စကားရပ်လိုက်တယ်

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဒီကို မလာခင် ကောင်းကင်ဓားဌာန ဆီက သတင်းရထားတာက၊ အဆင့် ၁ ဓားကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ဟာ နဂါးပုန်းမြို့ မှာ ကျရှုံးသွားတယ်၊ အဆင့် ၁ လွတ်လပ်သောမသေမျိုး အတော်များများရဲ့ ဝိုင်းတိုက်တာကို ခံလိုက်ရပြီး သေသွားတယ်၊ အဲဒီ လွတ်လပ်သောမသေမျိုးတွေက ဖန့်ချန် ရဲ့ လူတွေပဲ"

"ဖန့်ချန် ရဲ့ လူတွေ မဟုတ်ဘူး"

ဝမ်ချုံစန်း က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်တယ်

"ဝိညာဥ်သုတ်သင်ခြင်းဌာန က လူတွေပဲ၊ ဖန့်ချန် လိုမျိုး ဝိညာဥ်ခွဲဖြာခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လွတ်လပ်သောမသေမျိုးတွေကို ခိုင်းစေနိုင်မှာလဲ ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်လေးကတော့ တကယ်ပဲ ကံကောင်းလွန်းတယ်၊ ဒီအရပ်က လွတ်လပ်သောမသေမျိုးတွေရဲ့ အားကိုးမှုကို ရနေတာတင်မကဘူး၊ ဝိညာဥ်သုတ်သင်ခြင်းဌာန ကလည်း သူ့ကို စောစောစီးစီးပဲ သူတို့တံခါးအောက်ကို သွင်းထားပြီးသား"

"သူက အာရုံခံစားမှု အရမ်း ထက်မြက်တယ်၊ ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ အစီအစဉ်တွေကို အကြိမ်ကြိမ် ရိပ်မိနေတာ၊ ဒါကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဝိညာဥ်သုတ်သင်ခြင်းဌာန က သူ့ကို ကူညီဖို့ လွတ်လပ်သောမသေမျိုးတွေကို လွှတ်ပေးထားတာ"

"ဝိညာဥ်သုတ်သင်ခြင်းဌာန..."

ယန်ဟောက်ရန် ရဲ့ မျက်နှာက ပျက်သွားပါတယ်

"နှစ်ပေါင်းများစွာ သူတို့က ခွေးခြေထောက်မှာ ကပ်နေတဲ့ ကတ္တရာစေးလိုပဲ၊ ခါထုတ်လို့ကို မရဘူး၊ ငါတို့ ရှိတဲ့နေရာတိုင်းကို အနံ့ခံပြီး လိုက်လာကြတာ"

"ဒါပေမဲ့ ဝိညာဥ်သုတ်သင်ခြင်းဌာန ရဲ့ အဓိက အင်အားစုတွေက ဓာတ်ငါးပါးနယ်မြေ မှာပဲ ရှိတာ၊ ရှေးဟောင်းနယ်မြေ မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဖန်တီးရှင်ဂြိုဟ် ပေါ်က ဝိညာဥ်သုတ်သင်ခြင်းဌာန ကို ငါတို့တွေ အမြစ်ပြတ်သလောက် ရှင်းထုတ်ပစ်ခဲ့တာ ကြာပါပြီ၊ နောက်ပိုင်းမှာ ကူညီဖို့ လူအင်အားလည်း လုံးဝ မရှိတော့ဘူး"

"အရင်က မြေဝက်ဝံဂြိုဟ် ရဲ့ ဝိညာဥ်သုတ်သင်ခြင်းဌာန အကြီးအကဲ ဖူယွမ်ကျူး ဆိုရင်တောင် တစ်ချိန်က မင်ဟူ က ဆင်းရဲတဲ့ စာသင်သားလေး တစ်ယောက်ပါပဲ"

"သူတို့ကို အရှင်ထားခဲ့တာက နောက်ထပ် ဝိညာဥ်သုတ်သင်ခြင်းဌာန ကျင့်ကြံသူတွေ လာပြီး ဒုက္ခပေးမှာ စိုးလို့သာ ချန်ထားခဲ့တာ၊ မဟုတ်ရင် အရင်ကတည်းက ပုရွက်ဆိတ်လို ချေပစ်လို့ ရပါတယ်"

"အကယ်၍ ဖန့်ချန် ခေါ်လာတဲ့ အကူအညီတွေက ဝိညာဥ်သုတ်င်ခြင်းဌာန ကျင့်ကြံသူတွေ ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင်၊ ဝိညာဥ်သုတ်သင်ခြင်းဌာန ရဲ့ အဆင့်မြင့်လူတွေက ချောင်ဖုန်းဒေသ ကို အာရုံစိုက်လာပြီဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ"

"ဦးလေး... ဒါဟာ ဆရာပြောတဲ့အတိုင်း ထူးခြားသူသူကို ဆွဲထုတ်ပြီး အဲဒီစစ်မှန်သောမသေမျိုးနဲ့ အရောင်းအဝယ် အောင်မြင်အောင် လုပ်သင့်တဲ့ အကြောင်းရင်းပဲ"

"ဆရာ့ရဲ့ အစွမ်းက ပိုတောင့်တင်းလေ၊ ဦးလေးလည်း ဒီအရပ်မှာ ပိုပြီး စိတ်ချလက်ချ နေနိုင်လေပဲ၊ အရင်က ရန်သူဟောင်းတွေ တံခါးလာခေါက်တာကို မခံရတော့ဘူးပေါ့"

"ငါ့ကို ထပ်ပြီး ခြိမ်းခြောက်ပြန်ပြီ"

ဝမ်ချုံစန်း က သက်ပြင်းအသာချလိုက်ပါတယ်

"ဒါတွေ အကုန်လုံးက မင်းဆရာဆီက သင်ထားတာတွေ မဟုတ်လား"

"အရင်တုန်းက သူ ကျင့်စဉ်လမ်းပေါ်ကို ခြေချနိုင်ဖို့ ငါကိုယ်တိုင် လမ်းပြပေးခဲ့တာ၊ အခုတော့ သူ့ရဲ့ တပည့်ကတောင် ငါ့ရှေ့မှာ ခြိမ်းခြောက်စကား ပြောနိုင်နေပြီဆိုတော့... လောကကြီးမှာ တရားမျှတမှု မရှိတော့ဘူးပဲ"

"ဦးလေး မလွဲမှားပါနဲ့၊ ကျွန်တော်မျိုးမှာ ခြိမ်းခြောက်လိုတဲ့ ဆန္ဒ လုံးဝ မရှိပါဘူး၊ ဆရာနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ဒီအရောင်းအဝယ်ကို အောင်မြင်အောင် လုပ်စေချင်ရုံသက်သက်ပါ"

ယန်ဟောက်ရန် က ညင်သာစွာ ပြောလိုက်ပါတယ်။

"တော်ပြီ... ဖန့်ချန် ကို မင်းလက်ထဲ ရောက်အောင် ပို့ပေးဖို့ ငါ နည်းလမ်းရှာလိုက်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက သူ့ရဲ့ ဝိညာဥ်ခွဲ တစ်ခုပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်၊ အဲဒီ ထူးခြားသူကို ဆွဲထုတ်နိုင်မလား ဆိုတာကတော့၊ အဲဒီလူရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ဖန့်ချန် က ဘယ်လောက်အထိ အရေးပါတယ် ဆိုတဲ့အပေါ်မှာပဲ မူတည်လိမ့်မယ်"

ဝမ်ချုံစန်း က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ပါတယ်။

"ဦးလေးမှာ နည်းလမ်း ရှိတာလား သူ့ဘေးက ဝိညာဥ်သုတ်သင်ခြင်းဌာန ကျင့်ကြံသူတွေကိုရော မကြောက်ဘူးလား..."

ယန်ဟောက်ရန် ရဲ့ မျက်လုံးတွေက လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပါတယ်။

"ရှေးအစဉ်အလာအရ သူရဲကောင်းတွေဟာ အလှအပကို မလွန်ဆန်နိုင်ကြဘူး၊ ငါ့မှာ တပည့်တစ်ယောက် ရှိတယ်၊ သူက ဖန့်ချန် ရဲ့ မိန်းမပဲ၊ ငါ သူ့ကို တစ်ခေါက် ပြန်လာခိုင်းလိုက်ရင် ရပြီ"

ဝမ်ချုံစန်း က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။

အခန်း (၁၁၀၆) မိတ်ဟောင်းဆွေဟောင်း

နောက်ထပ် အချိန်တော်တော်ကြာတဲ့အထိ ဘယ်ဘက်ကမှ ထူးထူးခြားခြား လှုပ်ရှားမှု မရှိခဲ့ပါဘူး၊ ထျန်းယောင်းနိုင်ငံ ဘက်ကလည်း စစ်သည်တော်တွေ စတင်စေလွှတ်ခြင်း မရှိသေးပါဘူး။

ယန်ဟောက်ရန် ဟာ ဟင်လင်းပြင်ထာဝရဓားဂိုဏ်း ကနေ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ပျောက်ခြင်းမလှ ပျောက်ကွယ်သွားပါတယ်၊ ဘယ်ကိုသွားတယ်ဆိုတာ မသိရပေမဲ့ ရံဖန်ရံခါ ပြန်ကြားရတဲ့ သတင်းတွေအရ သူဟာ တိထျန်း ဒါမှမဟုတ် ပေတု နယ်မြေတွေမှာ ခဏခဏ ပေါ်လာတတ်ကြောင်း သိရပါတယ်။

ဒါတွေအားလုံးဟာ ငြိမ်သက်နေတဲ့ ရေပြင်အောက်က အတုအယောင် မြင်ကွင်းတွေပါပဲ၊ ရေအောက်က မှောင်မည်းနက်ရှိုင်းတဲ့ နေရာမှာတော့ ငါးကြီးတစ်ကောင်ဟာ သားကောင်ကို တစ်လုပ်တည်း ဝါးမျိုဖို့ အချိန်မရွေး အသင့်ပြင်ပြီး ပုန်းအောင်းနေပါတယ်။

ထျန်းယောင်၊ စိန်ခွေ့ နဲ့ ဖေးရှင်း တို့ဘက်မှာ လေငြိမ်နေရခြင်း အကြောင်းရင်းကတော့ ဝမ်ချုံစန်း က သူ့ရဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ အရင်စမ်းသပ်ကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားလို့ပါပဲ။

ဒါကြောင့် ဒီနေ့မှာတော့ ပျောက်ကွယ်နေတာ ကြာပြီဖြစ်တဲ့ နတ်သမီးယွီ ဟာ ဟင်လင်းပြင်ထာဝရဓားဂိုဏ်း ကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ရောက်လာပါတယ်။

တောင်ထိပ်သခင်တွေ အကုန်လုံး သတင်းကြားတာနဲ့ ရောက်လာကြပြီး သူ့ကို ထူးဆန်းတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ အကဲခတ်နေကြပါတယ်။

ကျိကျန့်တောင်ထိပ် က တပည့်တွေကသာ သူဟာ မိစ္ဆာသန္ဓေသား ကို စုစည်းခဲ့တယ်ဆိုတာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဒီနှစ်တွေမှာ ဘယ်လိုနေထိုင်ခဲ့လဲဆိုတာကို အလုအယက် မေးမြန်းနေကြပါတယ်။

"အားလုံးပဲ စိတ်ပူပေးကြလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

နတ်သမီးယွီ က ပြုံးပြီး လက်အုပ်ချီလိုက်တယ်

"ဒီနှစ်တွေမှာ ကျွန်မက မိစ္ဆာသန္ဓေသားကို ဖိနှိပ်နေခဲ့တာပါ၊ အခုမှ အောင်မြင်မှု အစပျိုးရရှိလာလို့ ပြန်လာကြည့်တာပါ"

"ပြန်လာတာ ကောင်းတာပေါ့"

ကျင်ယွဲ့ဟန် ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေ နည်းနည်း နီမြန်းသွားပြီး နတ်သမီးယွီ ရဲ့ ပုခုံးကို ခပ်ဖွဖွ ပုတ်ပေးလိုက်ပါတယ်။

"စီနီယာအစ်မ... သခက်လေး ရော "

နတ်သမီးယွီ က လူအုပ်ထဲမှာ ဖန့်ချန် ကို လိုက်ရှာနေပေမဲ့ မတွေ့တာကြောင့် မေးလိုက်ပါတယ်။

နတ်သမီးယွီ ပြန်လာတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ဟာ သူတို့ကို ကြည့်ဖို့ မဟုတ်ဘဲ သူ့စိတ်ထဲက သခင်လေး ကို တွေ့ဖို့ဆိုတာ ကျင်ယွဲ့ဟန် ကြိုတင် ခန့်မှန်းမိပြီးသားပါ။

"ငါ လူလွှတ်ပြီး အကြောင်းကြားခိုင်းထားတယ်"

ကျင်ယွဲ့ဟန် က ပြောပါတယ်။

ကျန်းလင် က နတ်သမီးယွီ ရဲ့ ရှေ့ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာပြီး သူ့ကို အထက်အောက် အကဲခတ်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မေးလိုက်တယ်

"မင်းကိုယ်ပေါ်က မိစ္ဆာသန္ဓေသားက တကယ်ပဲ ဖိနှိပ်ထားနိုင်ပြီလား "

"တောင်ထိပ်သခင်... အဲဒီလို မဟုတ်ရင် တပည့်က ဒီနေရာမှာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဘယ်ရပ်နေနိုင်ပါ့မလဲ"

နတ်သမီးယွီ က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။

လူတိုင်းရဲ့ မျက်နှာထားတွေက ထူးဆန်းနေကြပါတယ်၊ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာကလည်း ဓားကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ဟာ မိစ္ဆာသန္ဓေသားကို စုစည်းခဲ့ပြီးနောက် အသိဉာဏ် ပျောက်ဆုံးကာ ဟင်လင်းပြင်ထာဝရဓားဂိုဏ်း ထဲမှာ သွေးချောင်းစီးအောင် သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးပါတယ်။

အဲဒီတုန်းက ကိစ္စဟာ လူတိုင်းအတွက် သတိပေးချက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တာကြောင့် သူတို့တွေဟာ ဒါကို အင်မတန် ဂရုစိုက်ကြတာပါ။

တောင်ထိပ်သခင် အချို့ဟာ အချင်းချင်း တိုင်ပင်လိုက်ကြပြီး ဝမ်ချုံစန်း ဘက်ကိုလည်း သတင်းပို့လိုက်ကြပါတယ်၊ တစ်ဖက်က ဂရုစိုက်စရာ မလိုကြောင်း အမိန့်ပေးလာမှပဲ ဆက်ပြီး မမေးမြန်းတော့ပါဘူး။

ကြည့်ရသလောက်တော့ နတ်သမီးယွီဟာ မိစ္ဆာသန္ဓေသားရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကို တကယ်ပဲ မခံရတော့ပုံပါပဲ။

သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုက ဟင်လင်းပြင်ကို ဖြတ်ပြီး ရောက်လာပါတယ်။

နတ်သမီးယွီ က ဒါကို မြင်တာနဲ့ ဓားအလင်းတန်းဆီကို ပြေးထွက်သွားပြီး တစ်ဖက်လူရဲ့ ရင်ခွင်ထဲကို တိုးဝင်လိုက်ပါတယ်။

လူတိုင်းက ဒီလိုက်ဖက်တဲ့ စုံတွဲကို ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲမှာတော့ အားကျစိတ်တွေ တိတ်တဆိတ် ပေါ်လာကြပါတယ်။

"သွားကြစို့၊ ငါတို့ ဒီမှာ သူတို့ကို အနှောင့်အယှက် မပေးကြတော့နဲ့"

ကျန်းလင် က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။

လူတိုင်း ထွက်သွားပြီးနောက်မှာတော့ နတ်သမီးယွီည က ဖန့်ချန် ကို ဒီနှစ်တွေအတွင်း သူကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ အတွေ့အကြုံတွေကို တကယ့် အမှန်တရားတွေလိုမျိုး ပြောပြနေပါတယ်။

နှစ်ယောက်သား စကားပြောရင်းနဲ့ ကျင့်ကြံတဲ့ ဂူဗိမာန် ဘက်ကို ပျံသန်းသွားကြပါတယ်။

ဝမ်ချုံစန်း ကတော့ ဟင်လင်းပြင်ထဲမှာ ရပ်နေပြီး ဒါကို ကြည့်ကာ မျက်နှာမှာ သာမန်ကာလျှံကာ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်နေပါတယ်။

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် နတ်သမီးယွီ က အပြင်ထွက်ပြီး လမ်းလျှောက်ချင်တယ်လို့ ပြောတာကြောင့် ဖန့်ချန် နဲ့အတူ ဟင်လင်းပြင်ထာဝရဓားဂိုဏ်း ကနေ ထွက်လာခဲ့ကြပါတယ်။

နောက်ထပ် နှစ်နှစ်ခွဲ တောက်လျှောက်မှာတော့ နှစ်ယောက်သား တောင်တွေ ရေတွေကြားမှာ လှည့်လည်ရင်း အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့ကြပါတယ်။

ဒီလိုမျိုး အေးအေးဆေးဆေး ဖြတ်သန်းရတဲ့ နေ့ရက်တွေဟာ စိတ်သောကတွေကို မေ့ပျောက်သွားစေဖို့ လုံလောက်ပါတယ်။

"သခင်လေး... ဒါက ဘယ်နေရာလဲ ဒီအရပ်မှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား တွေက အရမ်း နည်းပါးနေသလိုပဲ၊ ကျုံးကျိုး မှာ ဒီလိုနေရာမျိုး ရှိသေးတာလား"

နတ်သမီးယွီ နဲ့ ဖန့်ချန် တို့ဟာ ကျေးလက်လမ်းလေးအတိုင်း လျှောက်ရင်း ပတ်ဝန်းကျင် အလှအပတွေကို ကြည့်နေကြပါတယ်။

"ကျုံးကျိုး ဆိုရင်တောင် နေရာတိုင်းက သန့်စင်တဲ့ နယ်မြေတွေ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကြွယ်ဝတဲ့ နေရာ ရှိသလို၊ ဝိညာဉ်စွမ်းအား နည်းပါးတဲ့ နေရာလည်း ရှိတာပဲ"

ဖန့်ချန် က ပြုံးလိုက်ပြီး

"ငါလည်း ဒါ ဘယ်နေရာလဲဆိုတာ မသိဘူး၊ လောကကြီးထဲမှာ လှည့်လည်နေတာဆိုတော့လည်း ဘယ်နေရာပဲ ဖြစ်ဖြစ်ပေါ့၊ ရောက်တဲ့နေရာက နေရာပဲလေ"

နတ်သမီးယွီ က ဖန့်ချန် ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာမှာ မျက်နှာမှာ ပျော်ရွှင်တဲ့ အပြုံးတွေ ပေါ်လာပြီး ဖန့်ချန် ရဲ့ လက်မောင်းကို တွဲကာ ကလေးမလေး တစ်ယောက်လို ခုန်ပေါက်နေပါတယ်။

လမ်းသွားလမ်းလာ လူ တချို့က နှစ်ယောက်သားကို တွေ့တဲ့အခါ သူတို့ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ အရှိန်အဝါကြောင့် သာမန်လူတွေ မဟုတ်မှန်း ရိပ်မိပြီး ဝင်ပြီး စကားပြောကြပါတယ်။

"ညီလေး... မင်းတို့ကလည်း စီနီယာ ရှု ရဲ့ မွေးနေ့ပွဲကို သွားမလို့လား "

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက အသက် ၃၀ ကျော်လောက် ရှိပြီး၊ ဖန့်ချန် နဲ့ နတ်သမီးယွီ တို့က အသက် ၂၀ ကျော် ဝန်းကျင်လောက်ပဲ ရှိသေးတာကြောင့် ဒီနှစ်ယောက်ကို လောကထဲကို အခုမှ ခြေချတဲ့ မျိုးဆက်သစ်တွေလို့ သူတို့က ထင်နေကြတာပါ။

"ကျွန်တော်တို့က ဒီအတိုင်း လျှောက်သွားနေတာပါ၊ ခင်ဗျားပြောတဲ့ စီနီယာ ရှု ဆိုတာ ဒီအရပ်က ကိုယ်ခံပညာ ပညာရှင်ကြီးလား "

ဖန့်ချန် က ပြုံးပြီး မေးလိုက်ပါတယ်။

ဒီလူဟာ လူသားအထွတ်ထိပ် အဆင့် ကျင့်စဉ် ရှိတာကြောင့် လူ့လောကမှာတော့ မသေးလှပါဘူး၊ ဒီနေရာက ဝိညာဉ်စွမ်းအား နည်းပါးတာကြောင့် ကိုယ်ခံပညာ ထွန်းကားတဲ့ နေရာ ဖြစ်ပုံရပါတယ်။

"အစ်ကိုကြီး... သူတို့က စီနီယာ ရှု ရဲ့ နာမည်ကိုတောင် မကြားဖူးဘူးဆိုတော့ သာမန်လူတွေပဲဆိုတာ သေချာတယ်၊ သွားကြစို့၊ နောက်ကျသွားရင် မကောင်းဘူး"

တစ်ယောက်က ဝင်တိုက်တွန်းပါတယ်။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်၊ ပြီးမှ ဖန့်ချန် ကို ပြုံးပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်

"မင်းတို့ နှစ်ယောက်တည်း လမ်းလျှောက်နေတာ အစောင့်အရှောက်လည်း မပါဘူးဆိုတော့ လမ်းမှာ ဓားပြတွေနဲ့ တွေ့မှာ သတိထားဦး၊ အကယ်၍ ဒုက္ခတွေ့ရင် ငါ့နာမည်ကို ပြောလိုက်၊ ငါက ဒေါသဓားစုန့်ချန်း ပါ"

ပြောပြီးတာနဲ့ အဲဒီလူအုပ်စုဟာ မြင်းတွေကို အရှိန်မြှင့်ပြီး လမ်းအဆုံးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပါတယ်။

"ကိုယ်ခံပညာ..."

နတ်သမီးယွီ က အဲဒီလူတွေရဲ့ ကျောပြင်ကို လွမ်းဆွတ်တမ်းတတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်ရင်း ညင်သာစွာ ပြောလိုက်တယ်

"ငခင်လေး အကယ်၍ ရှင်သာ အစတုန်းက မသေမျိုးလမ်းစဉ်ကို ခြေမချခဲ့ဘူးဆိုရင်၊ အခုဆိုရင် ကျွန်မတို့မှာ မြေးတွေ မြစ်တွေတောင် အုပ်စုလိုက် ရှိနေလောက်ပြီ မဟုတ်လား "

ဖန့်ချန် က သေချာ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြတယ်

"တကယ်လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်"

"ဖြစ်နိုင်တာက ကျွန်မတို့တွေ မြေတစ်ဆုပ် ဖြစ်နေလောက်ပြီပေါ့၊ ဒါကြောင့်လည်း လူတွေက အသက်ရှည်ချင်ကြတာပဲ၊ လူ့လောကရဲ့ စည်ကားလှပတဲ့ မြင်ကွင်းတွေနဲ့ ချစ်ရသူကို မခွဲနိုင်ကြလို့ ဖြစ်မှာ"

နတ်သမီးယွီက ခစ်ခစ်ရယ်လိုက်ပြီး

"ဒါပေမဲ့ သူတို့သာ ငရဲ ကို ရောက်ရင်လည်း ပြန်ဆုံနိုင်တယ်ဆိုတာ သိရင် ဒီလောက်အထိ ပူဆွေးနေကြမှာ မဟုတ်ဘူးနော်"

"အဲဒါတော့ မပြောနိုင်ဘူး၊ လူ့လောကနဲ့ ယှဉ်ရင် ငရဲမှာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ရှင်သန်ဖို့ဆိုတာ ပိုတောင် ခက်သေးတယ်"

ဖန့်ချန် က အေးဆေးစွာ ပြုံးလိုက်တယ်

"ငါတို့လည်း အရှေ့က ပွဲကို သွားကြည့်ရင်း ခဏလောက် နားကြတာပေါ့"

နတ်သမီးယွီ က အံ့သြသွားပေမဲ့ မငြင်းပါဘူး၊ ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။

စုန့်ချန်း ပြောတဲ့ စီနီယာ ရှု ဆိုတဲ့လူဟာ မလှမ်းမကမ်းက မြို့လေး တစ်မြို့မှာ နေထိုင်တာဖြစ်ပြီး၊ ဒီမြို့လေးဟာ ပုံမှန်ဆိုရင် လူသူ သိပ်မရှိပေမဲ့ အခုတော့ လူကုံထံတွေ တစ်ဖွဲဖွဲ ရောက်နေတာကြောင့် လောကသားတွေရဲ့ အငွေ့အသက်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပါတယ်။

"သခင်လေး ရှင်က အကြောင်းမရှိဘဲ ဒီလို လူစည်တဲ့နေရာကို လာမယ့်သူ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီမှာ ရှင့်ရဲ့ မိတ်ဟောင်းဆွေဟောင်း ရှိနေလို့လား "

နတ်သမီးယွီ က စပ်စုလိုက်ပါတယ်။

"ငါ ရှု မျိုးရိုးရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ကို သိတယ်၊ အရင်တုန်းက သူဟာ ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားလမ်း မှာ ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်စဉ် ဆက်ခံမှုကို ရခဲ့ပြီး သိုင်းသမားတွေရဲ့ လမ်းစဉ်ကို လျှောက်ချင်ပုံရတယ်"

"ရုတ်တရက် သူ့ကို သတိရလာတာနဲ့ လူလွှတ်ပြီး စုံစမ်းကြည့်လိုက်တော့၊ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက သူ ဒီနေရာမှာ လာနေတာတဲ့၊ မင်းနဲ့ငါ တစ်ခါမှ မလျှောက်ဖူးတဲ့ လမ်းစဉ်တစ်ခုကို သူ ဖောက်နိုင်ခဲ့မလားဆိုတာ သိချင်လို့ လာကြည့်တာ"

ဖန့်ချန် က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။

နှစ်ယောက်သား အိမ်ကြီးတစ်အိမ်ကို ရောက်လာကြပါတယ်၊ တံခါးဝမှာ ဧည့်သည်တွေကို စာရင်းမှတ်နေတဲ့သူတွေ ရှိပြီး၊ သူတို့နှစ်ယောက်က နာမည်တွေ ပြောလိုက်တဲ့အခါ ဘယ်သူမှ ဘာမှ ထပ်မမေးတော့ဘဲ အိမ်စေလေးတစ်ယောက်က သူတို့ကို အတွင်းခန်းထဲအထိ နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုခေါ်ဆောင်သွားပါတယ်။

အတွင်းခန်းရဲ့ အဓိက နေရာမှာတော့ အင်မတန် အိုမင်းနေတဲ့ အဘိုးအို တစ်ယောက် ထိုင်နေပါတယ်၊ သူက ဆံပင်တိုတိုကို သေသေသပ်သပ် ညှပ်ထားပြီး မျက်နှာက အိုမင်းနေပေမဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ အင်မတန် တောင့်တင်းလှပါတယ်၊ ထိုင်နေတဲ့ အရပ်ကတောင် သာမန်လူတွေ မတ်တပ်ရပ်နေတာထက် ပိုမြင့်နေပါတယ်။

ခန်းမထဲက လူတွေဟာ ဒီလူကို မြင်တဲ့အခါ မျက်လုံးထဲမှာ လေးစားအားကျတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပေါ်လာကြပါတယ်။

"သခင်လေး... သူလား"

နတ်သမီးယွီ က သိချင်စိတ်နဲ့ မေးလိုက်ပါတယ်။

ဖန့်ချန် က ရှုကျင်းထော် ကို အကဲခတ်ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြတယ်

"သူပါပဲ၊ ကြည့်ရတာ သူ့ရဲ့ မသေမျိုးကျင့်စဉ်တွေ အကုန် ပျောက်ကွယ်သွားပြီပဲ၊ ကိုယ်တွင်းက အရှိန်အဝါကလည်း အရမ်း ထူးဆန်းနေတယ်၊ နည်းလမ်းတွေကတော့ မသေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သက်တမ်း ကတော့... ကုန်တော့မယ်"

သူက ရုတ်တရက် သူ့ရဲ့ ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွ ငြိမ့်ပြလိုက်ပါတယ်။

သာမန်လူတွေ မမြင်နိုင်တဲ့ ဝိညာဉ်နှစ်ကောင်ဟာ အရိုအသေပေး နှုတ်ဆက်လိုက်ကြပြီးနောက် မရဏလမ်း ထဲကို လှည့်ဝင်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားကြပါတယ်။