အခန်း (၁၀၁-၁၀၂)

အခန်း။ ၁၀၁

သုံးရက်အကြာ၊ မနက် ၇ နာရီမှ ၉ နာရီအတွင်းတွင် သူ၏ ပထမဆုံး လျှို့ဝှက်နယ်မြေခရီးစဉ်မှာ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု စုန်ယန် တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့မိပေ။ သံသယဖြစ်ဖွယ်မလိုသည်မှာ ဖယောင်းတိုင်နယ်မြေဟုခေါ်သော ဤနေရာသည် အလွန်ပင် သာမန်ဆန်လှသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူရောက်ခဲ့ဖူးသည့် မိစ္ဆာရွှံ့နွံသို့မဟုတ် အေးစက်သောရေကန်ချိုင့်ဝှမ်းဈေးတွင် ကြားခဲ့ရသည့် ဧရာမဆင်ရိုင်းလွင်ပြင်တို့နှင့်မူ နှိုင်းယှဉ်၍ပင် မရနိုင်ချေ။ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ အဝင်အဝမှာ ထူးကဲချီအနည်းငယ် ဖြာထွက်နေသည့် ကြည်လင်သော အမြှေးပါးတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။ စုန်ယန်သည် ဤနေရာကို ယခင်က စူးစမ်းခဲ့ဖူးသော်လည်း ထိုစဉ်ကမူ ဤအရာကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

ထိုစဉ် အစောင့်အရှောက်တူက အရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်နေပြီး စုန်ယန်က နောက်မှ လိုက်ပါလာသည်။ အစောင့်အရှောက်တူက နောက်သို့လှည့်ကာ သူ့နောက်မှ လိုက်လာသော သခင်ကြီးလီကို ကြည့်၍ ခါးသီးလှသော အပြုံးတစ်ချက် ပြုံးပြလိုက်၏။ သခင်ကြီးလီကလည်း သူ့ကို အားကိုးရာမဲ့သော အပြုံးဖြင့်ပင် ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ အစောင့်အရှောက်တူသည် အံတင်းတင်းကြိတ်ကာ ရှေ့သို့ အရှိန်ဖြင့် တိုးဝင်လိုက်၏။ အမြှေးပါးမှာ လှိုင်းကလေးများ ထသွားပြီးနောက် အစောင့်အရှောက်တူမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

စုန်ယန်သည် မြေခွေးအဘွားအို၏ ဝိညာဉ်ကို နှိုးလိုက်ပြီး သူမ ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်အထိ ထိုအမြှေးပါးကို အတူတူ စောင့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက်မှ သူသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့တော့သည်။ မြေခွေးအဘွားအိုသည် ရန်သူဖြစ်စဉ်က ပြင်းထန်သော ဖိအားများကို ပေးနိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သူ၏ ဝိညာဉ်အစေခံ ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ အလွန်ပင် စိတ်ချရသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်။

လှိုင်းတွန့်များ ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ ပတ်ဝန်းကျင် မြင်ကွင်းမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ လွန်ခဲ့သော ခဏက ချောင်လီခရိုင်အပြင်ဘက်ရှိ မြေလွတ်မြေရိုင်းကြီးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် စိမ်းလန်းစိုပြေသော တောင်ကြီးနှစ်လုံးမှာ မိုးထိမတတ် မြင့်မားနေကြသည်။ ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းရှိ နံနက်ခင်း မြူပါးလေးများမှာ မြေကြီးနှင့် ကျောက်တုံးရနံ့များကို သယ်ဆောင်လာ၏။ အပင်များစွာ ရှိနေသော်လည်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုမှာမူ ကြောက်စရာ ကောင်းလှသည်။ သက်ရှိသတ္တဝါ တစ်ကောင်တစ်မြီးမျှ မရှိသော သေမင်းတောင်တန်းတစ်ခုအလား ခံစားရသည်။

"ဟတ်... ဟတ်ချိုး"

ပျံလွှားဓားဂိုဏ်းဝင်တစ်ဦး နှာချေလိုက်ရာ ထိုအသံမှာ ကျဉ်းမြောင်းသော ချိုင့်ဝှမ်းနံရံများကို ရိုက်ခတ်ပြီး ထူးဆန်းနက်ရှိုင်းသော ပဲ့တင်သံတစ်ခုအဖြစ် ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူမိုက်တစ်စုမှာ ထိတ်လန့်သွားကြပြီး ဓားများ၊ လက်နက်များ ဆွဲထုတ်သံမှာ တစီစီ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ လူတိုင်းမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ကို သတိကြီးစွာဖြင့် အကဲခတ်နေကြ၏။ မည်သည့်အရာမျှ လှုပ်ရှားခြင်းမရှိသည်ကို မြင်သောအခါ အစောင့်အရှောက်တူက ရှေ့သို့တိုးသွားပြီး ထိုသူ၏ ပုခုံးကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်လိုက်ကာ "နောက်တစ်ခါ အသံထွက်ကြည့်စမ်း။ မင်းကို ငါကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်မယ်" ဟု အော်လိုက်သည်။ ထိုသူမှာ ခေါင်းကို အသည်းအသန် ငြိမ့်ပြလိုက်ရတော့၏။ လူတိုင်းမှာ တိတ်ဆိတ်သွားကြပြန်သည်။

ဂိုဏ်းချုပ်သည် လူပေါင်း ၃၀ အတိအကျကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်းပင်။ ယခုအခါ သူတို့အားလုံးမှာ ချိုင့်ဝှမ်းအဝင်ဝတွင် စုရုံးနေကြပြီး အဝေးရှိ ကောင်းကင်မျှင်လေးသဖွယ် ကျဉ်းမြောင်းလှသော လျှိုမြောင်ကြီးကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သေမင်းတမန် တိတ်ဆိတ်မှုကို ခံစားနေရသဖြင့် လူတိုင်း၏ မျက်နှာမှာ မကောင်းလှပေ။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကျင့်ကြံသူ ခြောက်ဦးမှာ မကြာမီမှာပင် နောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။ သခင်မလေးလင်းနှင့် ကျူးအာဟုခေါ်သော ကျင့်ကြံသူမလေးမှာ အလယ်တွင် လျှောက်လှမ်းလာကြ၏။

"ဂိုဏ်းချုပ်... မင်းရဲ့လူတွေကို ရှေ့ကနေ သွားခိုင်းလိုက်ပါ"

သခင်မလေးလင်းက တည်ငြိမ်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ အရှေ့ရှိ လူအချို့မှာ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လာကြသည်ကို မြင်သောအခါ သခင်မလေးလင်းက ထပ်လောင်းပြောဆိုသည်မှာ "ဒီအဝင်အဝက တစ်ဖက်သတ်ပဲ။ ဒီထဲကို ဝင်လာနိုင်ရုံနဲ့ ဒီကနေ ပြန်ထွက်သွားလို့ရမယ်လို့ မဆိုလိုဘူး"

ပျံလွှားဓားဂိုဏ်းချုပ်သည် အံကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး "သခင်မလေးလင်း... ကျွန်တော်မျိုးတို့ ဒီအထိ ရောက်လာပြီဆိုမှတော့ အမှန်အတိုင်းလေး ပြောပြပေးပါလား။ ကျွန်တော်တို့... ဒီနေရာကနေ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်သွားနိုင်ပါ့မလား"

သခင်မလေးလင်းက ခေါင်းကိုအသာအယာညိတ်ပြရင်း လေသံအေးအေးဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။

"ဒါပေါ့... ရှင်တို့ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်သွားနိုင်မှာပါ"

သူမ၏အသံမှာ အနည်းငယ် အက်ရှရှဖြစ်နေသော်လည်း လူတို့ကို ယုံကြည်သက်ဝင်စေနိုင်သော ဆွဲဆောင်မှုစွမ်းအား တစ်မျိုးကိန်းအောင်းနေသည်။ သူမသည် တစ်ချိန်က သိုင်းလောကကို အုပ်စိုးခဲ့သူဖြစ်ရာ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် ဘုရင်မတစ်ပါးကဲ့သို့ ခန့်ညားထည်ဝါသော အငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းနေ၏။ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လူအုပ်ကြီးမှာ ရှင်းမပြတတ်သော စိတ်သက်သာရာရမှုမျိုးကို ခံစားလိုက်ကြရသည်။

သို့သော် စုန်ယန်မှာမူ ဆွံ့အသွားရတော့သည်။ သူသည် ဟွာလင်းလုံ၏ အကြောင်းကို အလွန်အမင်း သိရှိနားလည်ထားသူ ဖြစ်သည်။ ဟွာလင်းလုံ၏ လေသံမှာ အခုလို နူးညံ့သိမ်မွေ့သွားပြီဆိုလျှင် ၎င်းမှာ သူမ လိမ်ညာနေပြီဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ပင်။

"ဒါပေါ့... ပြန်ထွက်သွားနိုင်မှာပါ" ဆိုသည့် စကားမှာ "ဘယ်တော့မှ ပြန်မထွက်နိုင်တော့ဘူး" ဟု ဆိုလိုခြင်းပင်။

ဤသည်မှာ စုန်ယန်၏ တွက်ချက်မှုများထက် အနည်းငယ် ကျော်လွန်နေသည်။ သို့သော် ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်လျှင်လည်း ဟွာလင်းလုံသည် မည်သည့်အခါကမျှ ကြင်နာတတ်သော နှလုံးသားပိုင်ရှင် သို့မဟုတ် ဖြူစင်လွန်းသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦး မဟုတ်ခဲ့ပေ။ သူမသည် ရက်စက်တတ်ပြီး ရည်မှန်းချက်အတွက်ဆိုလျှင် ဘာကိုမဆို လုပ်ရဲသည့် မိန်းမသားသူရဲကောင်းတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ သူမကို အားနွဲ့သူဟု မြင်နေမိသည့် စုန်ယန်၏ အစွဲမှာ မှားယွင်းနေခဲ့ခြင်းပင်။ အကယ်၍သာ စုန်ယန်တွင် ကြွင်းကျန်တာအိုအသီးသာ မရှိခဲ့ဘဲ ဟွာလင်းလုံနှင့် အဆင့်တူ ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ရမည်ဆိုပါက သူသည် အလဲအလဲအပြိုပြို ရှုံးနိမ့်သွားမည်မှာ အမှန်ပင်။

"တိတ်တဆိတ် ပြန်လည်ဆုံစည်းကြမယ်" သို့မဟုတ် "အလှပဂေးလေးကို ကယ်တင်မယ်" ဆိုသည့် ရိုးအီလှသော အတွေးစများကို စုန်ယန် ချက်ချင်းပင် လက်ပစ်လိုက်တော့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအလှပဂေးလေးမှာ ယခုထက်တိုင် ပရိယာယ်များလှသည့် မိစ္ဆာမလေးဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

...

...

ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဘာအန္တရာယ်တွေ ရှိနေလဲ မင်း မြင်ရလား။

စုန်ယန်က စိတ်ထဲမှ မေးလိုက်သည်။

မြေခွေးအဘွားအိုက "သခင်ကြီး... လောလောဆယ်တော့ ဘာမှမတွေ့ရသေးပါဘူး" ဟု ပြန်

ဖြေ၏။ ထို့နောက် သူမက ဆက်လက်ရှင်းပြသည်မှာ "လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲက မိစ္ဆာသားရဲတွေက များသောအားဖြင့် တစ်မျိုးတည်းသာ ရှိတတ်ပေမယ့် အရေအတွက်ကတော့ အလွန်များပြားပါတယ်။ အဲဒီသားရဲတွေမှာ ပုံသေအမူအကျင့်တွေ ရှိကြတာမို့ အဲဒီအချက်ကို သတိထားနိုင်ရင် အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေးရှိပါတယ်။

အရေအတွက် များတယ်ဆိုတာက သူတို့ရဲ့ ကြီးထွားမှုအဆင့်တွေ ကွဲပြားနေတာကို ဆိုလိုတာပါ။ အပြင်ဘက်ပိုင်းမှာ အားနည်းပြီး အတွင်းပိုင်းရောက်လေ အားကောင်းလေပါပဲ။ လျှို့ဝှက်နယ်မြေရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှာတော့... များသောအားဖြင့် သွေးကန်တစ်ခု ရှိတတ်ပါတယ်။ အဲဒါက အရမ်းစင်ကြယ်တဲ့ သွေးကန်မျိုးပါ။ ဘယ်လိုပုံစံနဲ့ ဖြစ်တည်လာသလဲဆိုတာကိုတော့ မသိရပေမယ့် ကျွန်မအထင်တော့ အဲဒီမိစ္ဆာသားရဲတွေ သေဆုံးပြီးတဲ့နောက် မြှုပ်နှံရာနေရာကနေ ထူးဆန်းတဲ့ အပြောင်းအလဲတွေကြောင့် စင်ကြယ်တဲ့ သွေးကန်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ ကျွန်မ အရင်ကရခဲ့တဲ့ ခြောက်တောင်ပံကြောက်မက်ဖွယ်လင်းနို့သွေး ဆိုတာလည်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးက သွေးကန်ထဲကနေ ရခဲ့တာပါ"

"ဒါနဲ့ သခင်ကြီး... ဒီသခင်မလေးလင်း ပြောသွားတဲ့ အဝင်အထွက်က တစ်ဖက်သတ်ပဲဆိုတာကတော့... ဟင်း... သူမ တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားတာပါ။ သူမ တစ်စုံတစ်ရာသော လျှို့ဝှက်အတတ်နဲ့ အဝင်လမ်းကို ပိတ်လိုက်တာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ပြီးတော့မှ ဒီကျင့်ကြံသူလေးတွေနဲ့ သိုင်းလောကသားတွေကို အပြင်ထွက်ပေါက်က တစ်ခြားမှာရှိတယ်လို့ လိမ်ညာပြီး အနိုင်ကျင့်နေတာပါ။ အစကတော့ ကျွန်မ မသေချာဘူး။ ဒါပေမယ့် သူမ ပြောပုံအရဆိုရင်တော့ ဒီကျင့်ကြံသူတွေကို လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲက မိစ္ဆာသားရဲတွေအတွက် အစာကျွေးဖို့ ခေါ်လာတာလို့ပဲ ကျွန်မ ထင်မိတယ်"

မြေခွေးအဘွားအို၏ ရှင်းပြချက်များကို နားထောင်ရင်း စုန်ယန်မှာ လမ်းညွှန်စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဖတ်နေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ တစ်ဖက်လူက သူ၏ ပရိယာယ်များကို မထုတ်သုံးရသေးမီမှာပင် ဤမြေခွေးအိုကြီးက ပြိုင်ဘက်ကို အဝတ်ဗလာဖြစ်အောင် ချွတ်ပြနေသကဲ့သို့ အကုန်အစင် ဖော်ထုတ်ပြနေ၏။

မြေခွေးအဘွားအိုက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"အရင်တုန်းက တောင်နှင့်ပင်လယ်နိုင်ငံမှာ ရှိစဉ်ကလည်း ကျွန်မ ကြားဖူးပါတယ်။ တချို့သော လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေဟာ အကြောင်းရင်း တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲက မိစ္ဆာသားရဲတွေကို တမင်တကာ အစာကျွေးတတ်ကြတယ်။ တချို့ဆိုရင် ကျင့်ကြံသူတွေကို နေရာတစ်ခုတည်းမှာ စုစည်းထားပြီး လယ်ယာစိုက်ပျိုးသလို မွေးမြူထားတတ်ကြတယ်။ အဲဒီကျင့်ကြံသူတွေ အားကောင်းလာပြီဆိုရင်တော့ တစ်သုတ်ပြီးတစ်သုတ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲကို ပို့ပစ်ကြတာပါပဲ"

ထိုစကားကြောင့် စုန်ယန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

မြေခွေးအဘွားအို ဖော်ပြနေသည်မှာ မြွေအလောင်းဈေးနှင့် တစ်ထပ်တည်း ကျနေသည်။

စုန်ယန်က အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် "လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲက မိစ္ဆာသားရဲတွေက ကျင့်ကြံသူတွေကို ထိန်းချုပ်ဖို့အတွက် ထူးကဲအမြစ်အတုတွေ ထည့်သွင်းပေးထားတာမျိုး ဖြစ်နိုင်မလား" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

သူ နောင်တရမိသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သော်လည်း ဟွာလင်းလုံ၏ လက်ရှိအခြေအနေကိုမူ သူ နားလည်ထားရန် လိုအပ်သည်။ သူ၏ မသိစိတ်ထဲတွင်မူ ဟွာလင်းလုံတစ်ယောက် အသိစိတ် လုံးဝလွတ်ကင်းသွားခြင်းမျိုး မဖြစ်ပါစေနှင့်ဟု ဆုတောင်းနေမိသည်။

မြေခွေးအဘွားအိုက "သခင်ကြီး... အဲဒီအဆင့်ထိတော့ မလုပ်နိုင်ပါဘူး။ အလွန်ဆုံးရှိလှရင် ခန္ဓာကိုယ်ကိုပဲ ထိန်းချုပ်နိုင်မှာပါ။ နတ်ဘုရားအာရုံကိုတော့ ထိန်းချုပ်လို့မရပါဘူး။ ဒါကြောင့်လည်း... ဒီလိုလျှို့ဝှက်ဆန်းပြားတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ကျွန်မလည်း မသိနိုင်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တာပါ။ သူတို့ ဒီလိုကိစ္စတွေ လုပ်နေတဲ့အချိန်မှာ သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်အသိစိတ်တွေက လုံးဝနိုးကြားနေကြတာပါ" ဟု ပြန်ပြောပြသည်။

စုန်ယန်က "လျှို့ဝှက်နယ်မြေရဲ့ အဝင်အဝကို ပိတ်ဆို့ဖို့ဆိုတာ ငါကိုယ်တိုင်တောင် မလုပ်နိုင်တဲ့ကိစ္စပဲ။ သခင်မလေးလင်းက ဒါကို ဘယ်လိုများ လုပ်နိုင်ခဲ့တာလဲ" ဟု မေးလိုက်ပြန်သည်။

"အဲဒီကျင့်ကြံသူတစ်စုက လျှို့ဝှက်နယ်မြေအကြောင်းကို အတော်လေး ကျွမ်းကျင်ကြပုံပဲ။ ကိုယ့်အိမ်ကိုယ့်ရာလိုပဲ အဝင်အထွက် လုပ်နေကြတာ။ ကျန်တာတော့... ကျွန်မလည်း မသိတော့ပါဘူး။ ဒီလိုကျင့်ကြံသူမျိုးကို ကျွန်မလည်း ပထမဆုံး မြင်ဖူးတာမို့လို့ပါ"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် မြေခွေးအဘွားအိုက လေသံကို ပြောင်း၍ လေးနက်စွာ ဆက်ပြောသည်။ "သခင်မလေးလင်းက အဲဒီလိုစကားမျိုး ပြောထွက်တယ်ဆိုရင်တော့ သူမက အဲဒီလိုကျင့်ကြံသူမျိုး ဖြစ်နေမှာ သေချာသလောက်ပါပဲ"

လူနှင့် မြေခွေးတို့၏ တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောဆိုနေမှုကို ဘေးလူများမှာမူ ရိပ်မိခြင်းမရှိကြချေ။

...

...

ထိုအချိန်တွင် ကျင့်ကြံသူများနှင့် သိုင်းလောကသားများ စုပေါင်းထားသည့် အဖွဲ့ကြီးမှာ ရှေ့သို့ စတင်ချီတက်ကြသည်။ ကံဆိုးလှသော ဂိုဏ်းသားနှစ်ဦးမှာ လမ်းပြကင်းထောက်အဖြစ် ရွေးချယ်ခံလိုက်ရသည်။ သူတို့သည် မျက်နှာများ ပြာနှမ်းနေလျက် ဓားများကို တုန်တုန်ရင်ရင် ဆုပ်ကိုင်ထားကြပြီးလျှင် ဝေ့ဝိုက်နေသော တောင်ပတ်လမ်းအတိုင်း ရှေ့သို့ ထွက်ခွာသွားကြရာ မကြာမီမှာပင် မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

စုန်ယန်သည်လည်း လူအုပ်ကြီးနှင့်အတူ ခြေလှမ်းကို နှေးကွေးစွာ လှမ်းရင်း အရှေ့မှ ကင်းထောက်များ ပြန်အလာကို စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။ လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း၌ အချိန်ကာလကို တိကျစွာ မသိနိုင်သော်လည်း အနည်းဆုံး အမွှေးတိုင် နှစ်တိုင်ခန့် ကုန်ဆုံးချိန်အထိ ထိုကံဆိုးသူ ဂိုဏ်းသားနှစ်ဦးမှာ ပြန်လည်ရောက်ရှိမလာခဲ့ကြချေ။

ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးမှာ ခြေလှမ်းကို ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်ပြီး အေးစက်စက် လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သခင်မလေးလင်း... မင်းပြောတော့ နေ့ဘက်မှာ ဒီနေရာက ဘာအန္တရာယ်မှ မရှိဘူးဆို"

သခင်မလေးလင်းမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ သူမက "သူတို့တွေ လိုဏ်ဂူတွေ ဒါမှမဟုတ် တခြားမှောင်တဲ့နေရာတွေကို မှားဝင်သွားတာ ဖြစ်မှာပါ။ အဲဒီလိုနေရာမျိုးတွေမှာတော့ နေ့ဘက်ဆိုရင်တောင် မိစ္ဆာပိုးကောင်တွေနဲ့ တိုးနိုင်တာပဲလေ" ဟု ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

"ဘယ်လို မိစ္ဆာပိုးကောင်တွေလဲဗျ"

ပျံလွှားဓားဂိုဏ်းချုပ်က အလန့်တကြား မေးလိုက်ရာ လူအုပ်ကြီးအတွင်း၌လည်း လှုပ်လှုပ်ရွရွ ဖြစ်သွားတော့သည်။

သူတို့သည် ဓားသွားပေါ် အသက်တင်၍ နေထိုင်လာကြသူများ ဖြစ်သဖြင့် ရန်သူ၏ ဓားရေးလှံရေးကိုသာ သတိထားရမည်ဆိုလျှင် မကြောက်ကြပေ။ သို့သော် ယခုမူ မသိနိုင်သော ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာများက ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဝန်းရံနေသည်။ မည်သို့သေဆုံးသွားမည်ကိုပင် မသိနိုင်ခြင်းက အကြီးမားဆုံးသော ကြောက်ရွံ့မှုပင်။

ထိုအခါမှ ကျင့်ကြံသူများကလည်း ဖုံးကွယ်မထားတော့ဘဲ ညဖယောင်းတိုင် မိစ္ဆာပိုးအကြောင်းကို ဖွင့်ပြောပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကင်းထောက်တဲ့အခါမှာ သတိထားကြ၊ မှောင်တဲ့နေရာတွေနဲ့ ဝေးဝေးနေရင် ဘာမှမဖြစ်ဘူး။ အခုက အချိန်စောသေးလို့ ဘာအန္တရာယ်မှ မရှိနိုင်သေးပါဘူး" ဟု နှစ်သိမ့်ကြသည်။

လူအုပ်ကြီး၏ အစွန်ဘက်တွင် အစောင့်အရှောက်တူက စုန်ယန်ကို ကြည့်ကာ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ငါ့ပိုင်ဆိုင်မှုတွေတော့ ငါ့မိန်းမအတွက် အလကားရတော့မှာပဲ ညီအစ်ကိုလီရာ။ မင်းလည်း အတူတူပဲနေမှာ... မင်းရဲ့ မယားငယ်နှစ်ယောက်ကတော့ အခုလောက်ဆို ပျော်နေလောက်ပြီ"

စုန်ယန်ကလည်း အားကိုးရာမဲ့စွာ ပြုံးရင်း "ကျွန်တော်တို့ ဘာတတ်နိုင်မှာလဲဗျာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အစောင့်အရှောက်တူမှာ ခေတ္တမျှသာ စိတ်ဓာတ်ကျပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အမူအရာ ပြန်လုပ်ပြသည်။

"ဒါပေမဲ့လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး။ မနေ့ညက ငါ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့တာဆိုတော့ ငါသေသွားရင်တောင် သားတစ်ယောက်တော့ ကျန်ခဲ့မှာပါ။ ညီအစ်ကိုလီကရော ဘယ်လိုလဲ"

စုန်ယန်ကလည်း ခပ်အေးအေးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်လည်း နှစ်ဖက်စလုံးကို မျိုးစေ့ချခဲ့တာပဲ။ အောင်မြင်မလားတော့ မသိဘူးပေါ့ဗျာ"

နှစ်ဦးသား အကြည့်ချင်းဆုံသွားကြပြီး အားကိုးရာမဲ့သော ခါးသီးသည့် အပြုံးများကိုသာ အပြန်အလှန် လဲလှယ်လိုက်ကြတော့သည်။

လူအုပ်ကြီးသည် ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်း တစ်လှမ်းချင်း တိုးဝင်လာရင်း တစ်ခါတစ်ရံ ရပ်တန့်ကာ အခြေအနေကို အကဲခတ်နေကြသည်။ အတန်ကြာသောအခါ ရှေ့ဘက်မှ တစ်စုံတစ်ဦး၏ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ရှေ့ဘက်တွင် အရိုးစုတစ်ခု ရှိနေပြီး ထိုအရိုးစု၏ လက်ထဲတွင် ထူးကဲကျောက်စိမ်း၊ ဆေးလုံးများနှင့် ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ ကျမ်းစာတစ်စောင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤမျှကြီးမားသော ရရှိမှုကြောင့် ကျင့်ကြံသူများ၏ စိတ်ထဲရှိ မကျေနပ်မှုများမှာ ချက်ချင်းပင် အရည်ပျော်သွားတော့၏။ သို့သော် အချိန်မည်မျှ ကုန်ဆုံးသွားသည်မသိပေ။ ကောင်းကင်ယံမှာ မမျှော်လင့်ဘဲ မှောင်ရီပျိုးစပြုလာပြီး အလွယ်တကူ ရှာတွေ့နိုင်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားသော ထွက်ပေါက်မှာမူ အရိပ်အယောင်ပင် မတွေ့ရသေးချေ။

ကျင့်ကြံသူများမှာ စတင်စိုးရိမ်လာကြပြီး ပျံလွှားဓားဂိုဏ်းသားများကို ကင်းထောက်ရန် ထပ်မံစေလွှတ်ကြပြန်သည်။ ယခုအခါတွင်မူ အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ စေလွှတ်လျှင် တစ်ဖွဲ့သာ ပြန်လာနိုင်တော့၏။ ကျန်ရှိနေသော ပျံလွှားဓားဂိုဏ်းသား အရေအတွက်မှာလည်း တဖြည်းဖြည်း နည်းပါးလာခဲ့သည်။ ညနေခင်းလေပြေက တိုက်ခတ်လာသည့်အခါ လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းရှိ အခြေအနေမှာ တစ်စုံတစ်ရာသော အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အန္တရာယ်အငွေ့အသက်များ ပိုမိုထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဟိုဘက်မှာ တစ်ယောက်ယောက် သွားကြည့်စမ်း"

ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ကျောက်ဆောင်နံရံများပေါ်တွင် ကျရောက်နေသော အရိပ်မည်းများကို ကြည့်ကာ စိတ်တိုတိုဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ထိုအရိပ်များမှာ ပိုမိုထူထပ်လာပြီး အေးစက်လှသော ညနေခင်းလေထဲတွင် သက်ရှိများအလား တွန့်လိမ်လှုပ်ရှားနေကြ၏။ သို့သော် သေချာစိုက်ကြည့်လျှင်မူ ၎င်းမှာ အမြင်မှားမှုတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပုံရသည်။

ပျံလွှားဓားဂိုဏ်းချုပ်၏ အကြည့်မှာ အစောင့်အရှောက်တူ၏ ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူသည် အားကိုးရာမဲ့စွာ သက်ပြင်းချရင်း တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောရန်ပြင်စဉ်မှာပင် လူရိပ်တစ်ခုက ရှေ့သို့ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကျွန်တော် သွားပါ့မယ်"

စုန်ယန်က ပြောလိုက်သည်။

ပျံလွှားဓားဂိုဏ်းချုပ်ရော အစောင့်အရှောက်တူပါ ခဏမျှ မှင်တက်သွားကြသည်။ အစောင့်အရှောက်တူ စကားပင် မပြောရသေးမီ စုန်ယန်က သူ၏ပုခုံးကို ပုတ်ကာ "အစ်ကိုကြီးတူ... ဒီဘဝမှာ ခင်ဗျားနဲ့ သိကျွမ်းခွင့်ရတာ တကယ်ပဲ ဝမ်းသာစရာပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ညီအစ်ကို... လီ..."

အစောင့်အရှောက်တူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲလာတော့သည်။ သူ လှမ်းကြည့်လိုက်သည့်အခါ စုန်ယန်မှာ အဝေးသို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ရာ မျက်ရည်များကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ "ညီအစ်ကိုလီ... အဝါရောင်နွေဦးလမ်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း သွားပါဦး မကြာခင် အစ်ကိုကြီးတူ လိုက်လာခဲ့မယ် မကြာခင် ဆုံကြမယ်... ဟင့်... ဟင့်..." ဟု အော်ဟစ်ငိုယိုတော့သည်။

ထိုအသံကို ကြားရသူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း ဝမ်းနည်းမှုအရိပ်အယောင်များ ဖြတ်သန်းသွားကြ၏။

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင်... နောက်ထပ် အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာခန့် အချိန်ကုန်ဆုံးသွားသော်လည်း စေလွှတ်လိုက်သော သခင်ကြီးလီမှာ ပြန်လည်ရောက်ရှိမလာခဲ့ပေ။ အနောက်ဘက်တွင် နေဝင်သွားပြီးနောက် ချိုင့်ဝှမ်းနံရံများက နေရောင်ခြည်ကို ပိတ်ဆို့ထားသဖြင့် တောင်ပတ်လမ်းမှာဝင်္ကပါတစ်ခုအလား ရှုပ်ထွေးနေပြီး ထွက်ပေါက်ကိုမူ ရှာမတွေ့သေးချေ။ ကျင့်ကြံသူများ၏ စိုးရိမ်စိတ်မှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်လာတော့သည်။

နောက်ထပ် သိုင်းသမားတစ်ဦးကို ကင်းထောက်ရန် စေလွှတ်တော့မည့်အချိန်တွင် ဝိညာဉ်မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူမှာ ရှေ့သို့ ရဲဝံ့စွာ ထွက်လာပြီး "မိတ်ဆွေတို့... ဒါတွေအားလုံးက ကျွန်မရဲ့ အမှားတွေပါ... အခုတော့ ကျွန်မနဲ့ ကျူးအာပဲ ရှေ့ကနေ ကင်းထောက်ပါတော့မယ်။ ရှင်တို့ကတော့ နောက်ကနေ အနီးကပ် လိုက်ခဲ့ကြပါ" ဟု တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သာမန်အချိန်မျိုးဆိုလျှင် ထိုကျင့်ကြံသူများက အနည်းငယ် ဟန်ဆောင်ငြင်းဆိုကြဦးမည် ဖြစ်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အသက်လုနေရသော အချိန်တွင်မူ အားလုံးက တညီတညွတ်တည်း သဘောတူလိုက်ကြသည်။

သခင်မလေးလင်းနှင့် စကားမပြောသော ကျူးအာတို့သည် ရှေ့သို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ သူမ၏ ဝတ်ရုံစများမှာ လေထဲတွင် ဝဲပျံနေပြီး သူမသည် လျင်မြန်စွာပင် ပျံသန်းထွက်ခွာသွားတော့၏။ သူတို့၏ အရှိန်မှာ အစပိုင်းတွင် ပုံမှန်သာ ဖြစ်သော်လည်း တဖြည်းဖြည်း မြန်ဆန်လာကာ လမ်းမကြီးမှ လမ်းခွဲများအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး မြူများထူထပ်ကာ အရိပ်များ ဝန်းရံနေသည့် နေရာများဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာခန့် ကြာပြီးနောက် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်သဖြင့် ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ လေပြင်းနှစ်ခုမှာ သူတို့ဆီသို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာ၏။ အနက်ရောင်နှင့် အဖြူရောင် မြွေနှစ်ကောင်အလား တောက်ပသော အလင်းတန်းနှစ်ခုမှာ သူတို့၏ လည်ပင်းနားတွင် ဝဲပျံနေတော့သည်။

သခင်ကြီးလီမှာမူ သခင်ကြီးလီ မဟုတ်တော့ဘဲ စုန်ယန်၏ မူလရုပ်သွင်အတိုင်း ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် အဖြူနှင့် အနက် ဓားနှစ်လက်ကို ကိုင်စွဲထားပြီး ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို အဝေးမှ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်မှာ သခင်မလေးလင်းဆီတွင် ရပ်တန့်သွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်၏။

"ဟွာလင်းလုံ... မင်း တကယ်ပဲ ဘာတွေ ကြံစည်နေတာလဲ"

သခင်မလေးလင်းသည် သူ၏ မျက်နှာကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားပြီး "စုန်ယန်" ဟု အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူမသည် ဘေးနားရှိ စကားမပြောသော ကျူးအာကို ကြည့်ကာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော အမူအရာဖြင့် တောင်းပန်တိုးလျှိုးလိုက်၏။

"ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်... သူ့ကိုတော့ မသတ်ပါနဲ့..."

စုန်ယန်ဆိုသော အမည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ထိုစကားမပြောသော အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူလေးမှာ ထူးဆန်းစွာပင် ပြုံးရွှင်သွားတော့သည်။ သူမ၏ တောင့်တင်းနေသော မျက်လုံးအိမ်များမှာ ဟိုဘက်ဒီဘက် လှိမ့်နေပြီးနောက် တိုးညှင်းသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မောင်လေး... ငါ့ဆီမှာ အရမ်းကောင်းမွန်တဲ့ အနှစ်သာရသွေးတွေ ရှိတယ် မင်း လိုချင်လား"

အခန်း။ ၁၀၂

စကားမပြောနိုင်ဟု ထင်မှတ်ထားသည့် ဆွံ့အသူမလေးက စတင်၍ စကားပြောလာသည်။ တစ်ဖက်တွင်မူ စကားပြောနိုင်စွမ်းရှိသော ဟွာလင်းလုံမှာမူ ဆွံ့အသူတစ်ဦးအလား တိတ်ဆိတ်သွားတော့၏။

စုန်ယန်သည် မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ်ကြုတ်ကာ စကားပြောခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူ၏ ဦးနှောက်အတွင်း၌ အတွေးစများမှာ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ တဖျတ်ဖျတ် ပေါ်ပေါက်လာပြီး အဓိကကျသော သတင်းအချက်အလက်များကို အလျင်အမြန်ပင် ဆက်စပ်ကြည့်လိုက်သည်။

ကျင့်ကြံသူများကို မွေးမြူ၍ လျှို့ဝှက်နယ်မြေရှိ မိစ္ဆာသားရဲများကို အစာကျွေးခြင်း၊ လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော ကျင့်ကြံသူ၊ နတ်ဘုရားတိမ်တိုက်မြို့တော်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် မြွေအလောင်းဈေးတွင် ထူးကဲအမြစ်ကို ရှာဖွေရန် ဟွာလင်းလုံကို စေခိုင်းခဲ့ခြင်း...

သူ၏စိတ်ထဲတွင် ရှင်းပြရခက်သော အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူသည် မိစ္ဆာရွှံ့နွံ လျှို့ဝှက်နယ်မြေရှိ ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာအိုကြီးကို အစာကျွေးရန်အတွက် ထိုမြွေအလောင်းဈေးကို ဆယ်စုနှစ်ချီ၍ ပျိုးထောင်နေသူဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။ ယခု ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခြင်းမှာလည်း အခြားသော ရည်မှန်းချက်များ ရှိနေနိုင်ပြီး သူနှင့် မတော်တဆ ဆုံတွေ့သွားခြင်းကြောင့် အခြားသော အကြံအစည်သစ်များ ထပ်မံဖော်ဆောင်နေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

သူ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် မြေခွေးအဘွားအို၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"သခင်ကြီး... ထောင်ချောက်ကို သတိထားပါဦး"

အမှားအယွင်းမရှိစေရန်အတွက် စုန်ယန်သည် တိုက်ပွဲမစတင်မီကပင် မြေခွေးအဘွားအို၏ ပြင်ပအာရုံခံစားမှုကို ဖွင့်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ တစ်ပါးသူနှင့် ထိတွေ့ဆက်ဆံနေချိန်တွင် အမှန်တကယ်၌ သူနှင့် မြေခွေးအဘွားအိုတို့ စုပေါင်း၍ တုံ့ပြန်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

မြေခွေးအဘွားအိုက ဆက်လက်၍ "ဒီစကားစုက သတင်းအချက်အလက် ထောင်ချောက်တစ်ခု ဆင်ထားတာပါ။ အကယ်၍ သခင်ကြီးက ပြန်ဖြေလိုက်မယ်ဆိုရင် သူမအတွက် အချက်အလက်တွေ အများကြီးကို မသိမသာ အတည်ပြုပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားပါလိမ့်မယ်။ သခင်ကြီးက အနှစ်သာရသွေးတွေ လိုအပ်နေတယ်ဆိုတာကို သူမက ဘယ်လိုသိနေတာလဲ ပြီးတော့ သူမက ဘာကြောင့် သခင်ကြီးကို အဲဒီသွေးတွေ ပေးချင်နေရတာလဲ သူမပေးမယ့် သွေးတွေကရော ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲ

အပြင်ကလူတွေက ကျွန်မနဲ့ သခင်ကြီး တိုက်ခိုက်ခဲ့တာကို သိကြသလို သခင်ကြီးက ကြက်သွေးရောင်နန်းဆောင်အဆင့်ကို တက်လှမ်းသွားပြီဆိုတာကိုလည်း သိကြပါတယ်။ ဒါကြောင့် အနှစ်သာရသွေး လိုအပ်နေတယ်ဆိုတာကတော့ အတော်အတန် အကြောင်းပြချက် ရှိကောင်းရှိနိုင်ပေမယ့်... သူမက ဘာကြောင့် ပေးချင်နေရတာလဲဆိုတာကတော့ အရမ်းကို စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းနေပါတယ်။ ဒီအမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူကတော့ တစ်ခုခုကို အသေအချာ သိထားပုံပဲ" ဟု သတိပေးလိုက်သည်။

"ဒီလောက်တောင် ဝေ့ဝိုက်နေတာ... ချန်ဝမ်ကျားမျိုးနွယ်စုရဲ့ သွေးမျိုးဆက်ဆီကို ပြန်ရောက်သွားမှာ စိုးရိမ်မိတယ်"

"အဲဒီတုန်းက ငါ မတော်တဆ အခွင့်အရေးရလို့ ဒီသွေးကို အတင်းလုယူခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီသွေးက တခြား ပိုပြီးနက်နဲတဲ့ အရာတစ်ခုခုနဲ့ ဆက်နွှယ်နေမလားဆိုတာတော့ ငါမသိဘူး"

စုန်ယန်သည် တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။

ချန်ဝမ်ကျားမျိုးနွယ်ဆိုသည်မှာ ဝိညာဉ်ကမ္ဘာတွင် အုပ်စိုးသူအဆင့်ရှိသော မိစ္ဆာများဖြစ်ပြီး တောင်နှင့်ပင်လယ် မိစ္ဆာနိုင်ငံတော်၏ အဆင့်မြင့်မျိုးနွယ်စုလည်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ မျိုးဆက် တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရှိတော့သဖြင့် ဤအနှစ်သာရသွေးမှာ အတိုင်းထက်အလွန် တန်ဖိုးကြီးမားလှသည်။

သို့သော်လည်း မည်မျှပင် တန်ဖိုးကြီးသည်ဖြစ်စေ တစ်စုံတစ်ဦးက သုံးစွဲပြီးသွားလျှင်မူ ၎င်း၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားရမည်ပင်။

သူတို့က ကိစ္စဟောင်းတွေကိုပဲ ပြန်ဖော်နေကြတာဆိုရင် ဒီလူတွေ ဘာကို အလိုရှိနေကြတာလဲ။

"ငါတို့ အရင်စလှုပ်ရှားရင်..."

"သခင်ကြီး... တစ်ဖက်လူက သခင်ကြီးဟာ ကြက်သွေးရောင်နန်းဆောင်အဆင့်ကို ရောက်နေပြီး ကျွန်မနဲ့ တိုက်ပွဲကနေ အသက်ရှင်ခဲ့တာကို သိနေတာတောင် ဒီလိုပြောနေတာဆိုတော့ သူတို့မှာ တစ်ခုခု ရှိနေတာ သေချာတယ်။ စေတနာအမှန်နဲ့တော့ မဟုတ်နိုင်ဘူး"

"ဒီလိုကျင့်ကြံသူမျိုးဟာ ကျွန်မအရင်ကပြောခဲ့တဲ့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေကျင့်ကြံသူမျိုး ဖြစ်ရမယ်။ ဒီလျှို့ဝှက်နယ်မြေကလည်း သူမရဲ့ အိမ်ကွင်းပဲ။ သူမရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က ဘယ်လောက်ရှိမလဲဆိုတာ ကျွန်မလည်း မသေချာဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူမက ဒီနယ်မြေနဲ့ တစ်နည်းနည်းနဲ့ ဆက်နွှယ်နေမှာတော့ အမှန်ပဲ။ သခင်ကြီး... သတိထားပါ"

"ဒီနယ်မြေကို ဖယောင်းတိုင်နယ်မြေလို့ ခေါ်ကြတယ်။ ညဖယောင်းတိုင်ပိုးတွေက နေ့ဘက်မှာ အိပ်စက်ပြီး ညဘက်မှာ နိုးထကြတာ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အရာတစ်ခုခုတော့ ရှိနေရမယ်။ အဲဒါက ဘာလဲဆိုတာကိုတော့ မသိရသေးဘူး..."

ကျူးအာဟုခေါ်သော ထူးဆန်းသည့် အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူမှာ မေးခွန်းတစ်ခုသာ မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း စုန်ယန်နှင့် မြေခွေးအဘွားအိုတို့၏ စိတ်ထဲတွင်မူ သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ဖော်ထုတ်ရန်အတွက် အတွေးစပေါင်းများစွာ တဖျတ်ဖျတ် ပေါ်ပေါက်နေကြသည်။

လူနှင့် မြေခွေးတို့အကြား လျင်မြန်လှသော အတွေးချင်း ဖလှယ်မှုမှာ အပြင်ပန်းတွင်မူ ခဏတာမျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

စုန်ယန်သည် မျက်လွှာကို ပင့်လိုက်ပြီး ရှေ့တွင်ရှိနေသော သစ်သားရုပ်သဖွယ် အေးစက်နေသည့် အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူကို ကြည့်ကာ ယဉ်ကျေးစွာ လက်ယှက်ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်နဲ့ သင့်တော်မယ့် အနှစ်သာရသွေးသာ ရှိမယ်ဆိုရင်တော့... ကျွန်တော် အလိုရှိတာပေါ့"

ထိုအခါ အမျိုးသမီးက ညှို့ဓာတ်ပါသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်ရင်း "ဒါပေါ့... ဒါက ရှင်နဲ့ အသေအချာကို သင့်တော်မှာပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စုန်ယန်သည် သူ၏ဗဟိုနန်းဆောင်သွေးမှာ မည်သည့်အရာဖြစ်ကြောင်း ထုတ်မပြောဘဲ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ပြန်မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုမျိုး သင့်တော်တာလဲဆိုတာ သိပါရစေ"

ယခုအကြိမ်တွင်မူ ထိုအမျိုးသမီးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ခေါင်းကို စောင်းကာ ကောင်းကင်ယံကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ ကောင်းကင်ယံသည် ပြင်ပလောက၏ ရာသီဥတုနှင့် ထပ်တူကျနေပြီး နေနှင့် လမင်းတို့ကပင် ဆည်းဆာနှင့် အရုဏ်ဦးကို ဆောင်ကြဉ်းပေးနေသည်။ ယခုအချိန်တွင် ကောင်းကင်သည် တဖြည်းဖြည်း မှောင်ရီပျိုးစပြုလာပြီဖြစ်ရာ မီးခိုးရောင် တိမ်တိုက်များက မိုးကုပ်စက်ဝိုင်း၏ နောက်ဆုံးလက်ကျန် အလင်းရောင်ကိုပါ ဝါးမြိုထားသည်။ နောက်တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် တစ်လောကလုံး ရုတ်တရက် အမှောင်ထုအောက်သို့ ကျဆင်းသွားတော့မည့်ပုံပင်။

ဤအချိန်အခါသည် အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူအတွက် အလွန်ပင် စိတ်ကျေနပ်စရာ ကောင်းနေပုံရသည်။

သူမက ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေရာက မိစ္ဆာသားရဲတွေကို ညဖယောင်းတိုင် ဝိညာဉ်ပိုးလို့ ခေါ်ကြတယ်။ ညရောက်တာနဲ့ သူတို့ နိုးထလာကြပြီး သက်ရှိဝိညာဉ်တွေဆီကို တိုးဝင်လာတတ်ကြတယ်။ သူတို့အမြင်မှာ သက်ရှိဝိညာဉ်တွေက အလင်းရောင်တစ်ခုလိုပဲ။ မီးစာထဲ တိုးဝင်တဲ့ ပိုးဖလံတွေလိုမျိုး အဲဒီဝိညာဉ်တွေ ပျက်စီးသွားတဲ့အထိ တရစပ် တိုက်ခိုက်ကြတာ။

ညဖယောင်းတိုင် ဝိညာဉ်ပိုး တစ်ကောင်တည်းဆိုရင်တော့ မကြောက်စရာ မရှိပါဘူး။ သူတို့ကို ခန္ဓာကိုယ် အားနည်းပေမဲ့ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းအားရှိတဲ့ အဆင့်မြင့် မိစ္ဆာပိုးအမျိုးအစားလို့ပဲ သတ်မှတ်ထားတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတာက... ဒီနေရာမှာ အဲဒီပိုးကောင်တွေ အလွန်အမင်း များပြားနေတာပဲ။ ဒီလောက်များတဲ့ ပိုးကောင်တွေ စုပေါင်းလိုက်ရင်တော့ ကြက်သွေးရောင်နန်းဆောင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်တောင် လမ်းလွှဲသွားရလိမ့်မယ်။

လူသားတစ်ယောက်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ခန္ဓာကိုယ်က ကာကွယ်ထားတာမို့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်

ထွက်ပြီး ဝိညာဉ်ကို ဖျက်ဆီးဖို့ဆိုတာ အရမ်းခဲယဉ်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီဝိညာဉ်ပိုးတွေရဲ့ ထူးခြားချက်ကတော့ သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ် ပြန်လည်ရှင်သန်နိုင်စွမ်းက အရမ်းမြင့်မားတာပဲ။ ညဘက်ဖြစ်နေသရွေ့ သူတို့ကပစ်မှတ်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို တိုက်ခိုက်ရင်း ခန္ဓာကိုယ်တွေ လောင်ကျွမ်းသွားရင်တောင် ချက်ချင်း ပြန်လည်နိုးထလာပြီး တိုက်ခိုက်မှုကို ဆက်လုပ်နိုင်ကြတယ်။

ကျွန်မ သိချင်တာကတော့... ဒီလို ဝိညာဉ်ကို အကျိုးပြုနိုင်တဲ့ မိစ္ဆာပိုးရဲ့ သွေးက ရှင့်အတွက် သင့်တော်ပါ့မလား ဆိုတာပါပဲ"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမက ဆက်လက်၍ "ဒီပိုးကောင်ရဲ့ သွေးက အရမ်းကို ရှားပါးတယ်။ ပိုးကောင်အများကြီးကို ညှစ်ထုတ်မှ သွေးတစ်စက်လောက်ပဲ ရနိုင်တာမို့... ကြက်သွေးရောင်နန်းဆောင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် စုပ်ယူနိုင်လောက်တဲ့ ပမာဏအထိ စုဆောင်းဖို့ဆိုတာ အင်မတန် ခက်ခဲပါတယ်။ မောင်လေး... မင်း လိုချင်လား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သာမန် ညဖယောင်းတိုင်ပိုးမှ ဝိညာဉ်ကို တိုက်ခိုက်နိုင်သော ညဖယောင်းတိုင် ဝိညာဉ်ပိုး အဖြစ်သို့ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခြင်းက ဤနေရာ၏ အန္တရာယ်ကို အဆပေါင်းများစွာ မြင့်တက်သွားစေသည်။ အကယ်၍ ဟိုတစ်ကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူအုပ်စုသာ ဤသတင်းကို သိခဲ့လျှင် အသက်နှင့်လဲ၍ပင် ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲသို့ ခြေချရဲကြမည်မဟုတ်ပေ။ ဝိညာဉ်ကို တိုက်ခိုက်သည့် မိစ္ဆာမျိုးဆိုလျှင်... ဖြေရှင်းရန် နည်းလမ်းမရှိသလောက်ပင်။

...

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ မြေခွေးအဘွားအိုက ချက်ချင်းပင် သတိပေးလိုက်သည်။

"သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မသိမသာ ဖော်ထုတ်လိုက်တာပဲ။ သူမ တကယ် လာတာက ချန်ဝမ်ကျားသွေးအတွက်ပဲ။ သူမက အဲဒီသွေးကို ခိုးယူခဲ့တာ ကျွန်မလား ဒါမှမဟုတ် သခင်ကြီးလားဆိုတာကို စမ်းသပ်နေတာ။ ပြီးတော့ သခင်ကြီးက အဲဒီသွေးကို အသုံးချပြီးသွားပြီလား ဆိုတာကိုပါ တပါတည်း စုံစမ်းနေတာပါ"

အမှန်စင်စစ် စုန်ယန်ကိုယ်တိုင်လည်း မြေခွေးအဘွားအို ပြောစရာမလိုဘဲ ဤအချက်ကို သဘောပေါက်ပြီး ဖြစ်သည်။ သူသည် ခေါင်းကိုမော့ကာ ခဏမျှ စဉ်းစားဟန်ပြုပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။

"ညဖယောင်းတိုင် ဝိညာဉ်ပိုးရဲ့ သွေးက တကယ်ပဲ ရှားပါးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်

အတွက်တော့ သိပ်မသင့်တော်ဘူး။ စီနီယာကို အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျွန်တော် ကြက်သွေးရောင်နန်းဆောင်အဆင့်ကို ရောက်နေပြီ ဆိုပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဗဟိုနန်းဆောင်သွေးကတော့ မျိုးဗီဇပြောင်း ကိုးမျက်လုံးစောင်းမြွေဟောက်ရဲ့ အနှစ်သာရသွေး ဖြစ်နေလို့ပါ"

"ကိုးမျက်လုံးစောင်းမြွေဟောက်လား အသားအရေနဲ့ အသံကိုသုံးပြီး မိန်းမောအောင် လုပ်တတ်တဲ့ အဲဒီမိစ္ဆာလား ဒါပေမဲ့... အဲဒီမိစ္ဆာက အလယ်အလတ်အဆင့် မိစ္ဆာအမျိုးအစားပဲ မဟုတ်လား"