အခန်း (၁၀၇-၁၀၈)

အခန်း။ ၁၀၇

အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာ ခန့်အကြာတွင်...

ဖယောင်းတိုင်နယ်မြေ။

...

"ဂလု... ဂလု... ဂလု..."

သွေးရောင်လွှမ်းနေသော ကန်ငယ်လေးမှာ အချင်းတစ်ပေခန့်သာရှိပြီး လက်တစ်ကမ်းစာခန့်သာ နက်ရှိုင်းသည်။ ၎င်း၏အတွင်း၌ ကြည်လင်တောက်ပနေသော သွေးသလင်းခဲ အနည်းငယ် မျောပါနေ၏။

စုန်ယန်သည် အားနာခြင်းမရှိဘဲ ထိုသွေးသလင်းခဲအားလုံးကို သူပြင်ဆင်ထားသော ပုလင်းထဲသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် သွေးရည်များကို ဆက်လက်ဖြည့်သွင်းလိုက်သည်။

သခင်မလေးလင်းသည် သူမ၏ကတိအတိုင်း တည်ခဲ့သည်။ သူမသည် စုန်ယန်ကို ဖယောင်းတိုင်နယ်မြေ လျှို့ဝှက်ချက်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာရှိ သွေးကန်ဆီသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်းပင်။ ပြင်ပမှကြည့်လျှင် ဤနေရာသည် အရိပ်တစ်ခုကဲ့သို့သာ ထင်မှတ်ရပြီး အထဲရောအပြင်ပါ ရေတွက်၍မရနိုင်သော ညဖယောင်းတိုင် ဝိညာဉ်ပိုးများစွာဖြင့် ဝန်းရံထားသည်။

စုန်ယန်သည် သူ၏ဘူးထဲသို့ ညဖယောင်းတိုင် ဝိညာဉ်ပိုးများ၏ သွေးများကို အပြည့်ဖြည့်လိုက်သည်။ ဤသွေးကန်မှာ အလွန်သေးငယ်လှရာ ဤမျှလောက်သော ပိုးသွေးများရရှိရန် နှစ်ပေါင်းမည်မျှကြာအောင် စုဆောင်းခဲ့ရသည်ကို မည်သူမျှမသိနိုင်ချေ။ ယခုမူ သူသည် ကန်၏ အဓိကအနှစ်သာရ အစိတ်အပိုင်းကို ယူဆောင်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဤပမာဏမှာ နည်းပါးလွန်းလှသဖြင့် စုန်ယန်၏ ခန့်မှန်းချက်အရ ၎င်းကို ဘယ်ဘက်နန်းဆောင်နှင့် ညာဘက်နန်းဆောင်များအတွက် သွေးအဖြစ်သာ အသုံးပြုနိုင်ပေလိမ့်မည်။

စုဆောင်းခြင်းလုပ်ငန်းစဉ် ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ စုန်ယန်သည် ပိုးသွေးပုလင်းကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး သခင်မလေးလင်းကို ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အခုကိစ္စပြီးရင် မင်း ဘာဆက်လုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ"

သခင်မလေးလင်းက တည်ငြိမ်စွာဖြင့်ပင် "ကျွန်မ ဒီဖယောင်းတိုင်နယ်မြေက ကိစ္စတွေကို အရင်ဆုံး ရှင်းလင်းမယ်။ အဲဒီနောက် မြွေအလောင်းဈေးကို ပြန်မယ်။ ပြီးရင်တော့ ဒီလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာပဲ အချိန်အတော်ကြာအောင် အားထုတ်ကျင့်ကြံတော့မယ်။ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုပဲဖြစ်ဖြစ် နှစ်ပေါင်းများစွာပဲဖြစ်ဖြစ်ပေါ့။ ကျင့်ကြံဖို့ လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကိုတော့ ဈေးကနေပဲ ဝယ်ယူမယ်။ ကျွန်မရဲ့ ရည်မှန်းချက်ကတော့ ကြက်သွေးရောင်နန်းဆောင်အဆင့်ကို အမြန်ဆုံး တက်လှမ်းနိုင်ဖို့ပါပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေ၏။ သူမ၏ နွဲ့နှောင်းသော ကိုယ်ဟန်မှာ ဝတ်ရုံရှည်ကြီးအောက်တွင် ဖုံးကွယ်နေပြီး လှပသော မျက်နှာကလေးမှာလည်း ကြောက်မက်ဖွယ် ဝိညာဉ်မျက်နှာဖုံးနောက်တွင် ပုန်းကွယ်နေသည်။

"ကျွန်မသာ ကြက်သွေးရောင်နန်းဆောင်အဆင့်ကို ရောက်သွားခဲ့ရင်... ကျွန်မတို့ ပြန်ဆုံကြဦးမှာပါ မိတ်ဆွေ"

သူတို့နှစ်ဦးသည် စကားမဆိုဘဲ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြပြီး လမ်းခွဲရန် ပြင်လိုက်ကြသည်။ သခင်မလေးလင်းက လက်ကိုဝေ့ယမ်းကာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ ထွက်ပေါက်ကို ဖွင့်ပေးလိုက်၏။ စုန်ယန်သည် ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လိုက်သည်။

ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း၊ နှစ်လှမ်း၊ သုံးလှမ်း...

ရုတ်တရက် စုန်ယန် ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။

သူ ခေါင်းကို အသာအယာ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ သခင်မလေးလင်းမှာ ကျောခိုင်း၍ ပိုးကောင်အုပ်ကြီး၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ လျှောက်လှမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ ထူထပ်လှသော အရိပ်မည်းကြီးများမှာ လှိုင်းလုံးကြီးများအလား သူမအတွက် လမ်းဖယ်ပေးနေကြပြီး သူမ ကျော်ဖြတ်သွားသည်နှင့် နောက်ကွယ်တွင် ချက်ချင်း ပြန်လည် ပိတ်ဆို့သွားကြသည်။

သို့သော် စုန်ယန် ရပ်တန့်သွားသည်ကို အာရုံခံမိပုံရသော သခင်မလေးလင်းမှာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် လှည့်ကြည့်လာပြီး မေးလိုက်သည်။

"မိတ်ဆွေ... တခြားပြောစရာ ရှိသေးလို့လား"

စုန်ယန်က တိုက်ရိုက်ပင် မေးလိုက်သည်။

"မင်း အဲဒီကြီးမားတဲ့ စိတ်ကူးအကြံကို စုပ်ယူလိုက်တာကြောင့် မင်းရဲ့ ပင်ကိုယ်စရိုက်တွေ ပြောင်းလဲသွားနိုင်တယ်ဆိုတာ ငါ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းကို တစ်ခုလောက် မေးချင်တယ်"

သခင်မလေးလင်းက "မေးပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စုန်ယန်က "မင်း ငါ့ကို ရန်မူဖို့ စိတ်ကူးရှိလား" ဟု မေးလိုက်၏။

သခင်မလေးလင်းမှာ မှင်တက်သွားပြီးနောက် ခေါင်းခါပြလိုက်ရင်း "မိတ်ဆွေက အများကြီး တွေးနေတာပဲ။ ကျွန်မက မှတ်ဉာဏ်တချို့ကို စုပ်ယူလိုက်ရုံနဲ့ ဗဟုသုတတွေ ပိုရလာရုံပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားက ပိုးကောင်တွေအပေါ် ပိုပြီး အသားကျလာသလို စွမ်းအားအပေါ်မှာလည်း ပိုပြီး ပြင်းပြတဲ့ ဆန္ဒတွေ ရှိလာတယ်။ ဒါပေမဲ့... ကျွန်မက ကျွန်မပါပဲ"

ထိုအခါ စုန်ယန်က "ဒါဆိုရင် ငါ ဘာလို့ မင်းနဲ့အတူ မြွေအလောင်းဈေးကို အတူတူ ပြန်မလိုက်ရတာလဲ" ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။

သခင်မလေးလင်းမှာ အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် ဆွံ့အသွားရသည်။

"မိတ်... မိတ်ဆွေ ရှင်က အပြင်လောကမှာ အခွင့်အလမ်းသစ်တွေ သွားရှာမလို့ မဟုတ်ဘူးလား"

အေးစက်လှသော သခင်မလေးလင်း၏ အသံမှာ ရုတ်တရက်ပင် ထစ်ငေါ့သွားတော့သည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် "ဒါမျိုး မဖြစ်သင့်ဘူး" ဆိုသည့် ခံစားချက်တစ်ခု ရုတ်တရက် တိုးဝင်လာ၏။

စုန်ယန်က တည်ငြိမ်စွာပင် ပြောလိုက်သည်။

"မြွေအလောင်းဈေးကို ဗဟိုပြုပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ နန်းဆောင်ကိုးခုကို ဖြည့်တင်းဖို့အတွက် ငါနဲ့ကိုက်ညီမယ့် အပြင်ပန်းသွေးတွေကို လိုက်ရှာမယ်။ မင်းအတွက် ကျင့်ကြံဖို့ လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေ ရှိရင်လည်း ငါ့ခရီးစဉ်တွေမှာ ငါ ရှာပေးလို့ရတာပေါ့။

မင်းသိတဲ့အတိုင်း အပြင်မှာ ငါ့ကို လိုက်ရှာနေတဲ့သူတွေ အများကြီးပဲ။ ချောင်လီခရိုင်မှာ နေခဲ့တာကလည်း ပုန်းနေချင်လို့ပဲလေ။ မင်းရဲ့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေထက် ပိုပြီး ဘေးကင်းတဲ့ ပုန်းခိုရာနေရာ ဘယ်မှာ ရှိဦးမှာလဲ"

သခင်မလေးလင်းမှာ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ သို့သော် ဤသည်မှာ သူမအတွက် အကောင်းဆုံးရလဒ်ပင်။ သူမ တောင့်တခဲ့ရသောသူက ရုတ်တရက်ပင် ထွက်မသွားတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမအတွက် သန်မာသော အဖော်တစ်ဦး ရရှိလိုက်သလို ကြက်သွေးရောင်နန်းဆောင်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန်အတွက်လည်း မျှော်လင့်ချက်အသစ်များ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏ၌ သခင်မလေးလင်းသည် သူမ၏ ဝိညာဉ်မျက်နှာဖုံးကို ရုတ်တရက် ချွတ်လိုက်ရာ မျက်နှာဖုံးနောက်ကွယ်မှ လှပသော မျက်နှာကလေး ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ နုနယ်လှပနေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ မျက်သူငယ်အိမ်များမှာမူ ထူးဆန်းစွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့မှာ ဝေဝါးနေပြီး အနီးကပ်ကြည့်မညါဆိုလျှင် အမှန်

တကယ်ပင် ထူးဆန်းလှသော ပေါင်းစပ်မျက်လုံးများဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရမည်ဖြစ်သည်။

သူမ၏ မျက်သူငယ်အိမ်များမှာ သစ်သားပမာ တောင့်တင်းနေပြီး မျက်နှာဖုံးပြင်ပတွင်မူ ပါးလွှာသော အလွှာတစ်ခုဖြင့်သာ ဖုံးအုပ်ထားသဖြင့် ပေါင်းစပ်မျက်လုံးများကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် မျက်သူငယ်အိမ်များမှာ အာရုံစူးစိုက်မှု မရှိတော့သဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ သဘာဝအတိုင်း တောင့်တင်းနေခြင်းပင်။

သခင်မလေးလင်းက ပြောလိုက်သည်။

"ရှင်သတ်လိုက်တဲ့ လူမျက်နှာနဲ့ ပိုးကောင်ကြီးကို မှတ်မိသေးလား အဲဒီတုန်းက ရှင်က ကျွန်မကို တကယ်ပဲ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီလား လို့ မေးခဲ့တယ်... အခုတော့ ကျွန်မအလှည့်ပဲ။ ရှင့်ကို ပြန်မေးပါရစေ"

စုန်ယန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရင်း "သေချာတာပေါ့"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ မြင်ကွင်းကောင်းသော တောင်စောင်းတစ်

နေရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ဟောဒီနေရာမှာ သစ်လုံးအိမ်လေးတစ်လုံး ဆောက်ကြတာပေါ့"

ထို့နောက် မြေကွက်လပ်တစ်ခုကို ကြည့်ကာ "ဒီနေရာမှာတော့ မိစ္ဆာသားရဲတချို့ မွေးလို့ရမယ်။ ဒီဘက်မှာတော့ ဝက်တချို့ မွေးလို့ရမယ်။ ဒါနဲ့ မင်းက ဒီပိုးကောင်တွေကို အဲဒီတိရစ္ဆာန်တွေကို မစားအောင် ထိန်းချုပ်ထားနိုင်မလား"

မြေခွေးအဘွားအိုထံမှ ချန်ဝမ်ကျားသွေးကိစ္စမှာ မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်မှန်းမသိဘဲ လူသိရှင်ကြား ပေါက်ကြားသွားခဲ့ပြီး အမည်ကြားရုံနှင့်ပင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ်ကောင်းသော မျိုးနွယ်စုများပါ ပါဝင်ပတ်သက်နေကြောင်း သိလိုက်ရသည့်နောက်တွင် စုန်ယန်သည် အပြင်လောကသို့ စွန့်စားထွက်ရန် စိတ်ကူးကို လုံးဝစွန့်လွှတ်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။

သူသည် ဆယ်စုနှစ်အနည်းငယ်ခန့် ဘေးကင်းစွာ အခြေချနေထိုင်နိုင်မည့် နေရာတစ်ခုကိုသာ ရှာဖွေလိုတော့၏။ ချောင်လီခရိုင်သည် သူလိုအပ်သော တသီးတခြားဖြစ်မှုမျိုးကို မပေးစွမ်းနိုင်တော့သည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။ ဟွာလင်းလုံက လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲတွင် ကျင့်ကြံတော့မည်ဖြစ်ရာ သူကလည်း ထိုနေရာမှာပင် ပုန်းအောင်းနေမည်ဆိုပါက အတော်ပင် အံကိုက်ဖြစ်နေတော့သည်။

သခင်မလေးလင်းမှာ လုံးဝပင် ဆွံ့အသွားရသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဘာမှပင် စဉ်းစားမရတော့ချေ။ အခြေအနေများမှာ သူမ၏ မျှော်လင့်ချက်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဒီလူက အိမ်ဆောက်ဖို့အထိတောင် စဉ်းစားနေပြီပဲ။

သူမသည် အနာဂတ် ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းခရီးတွင် မည်သူ့ကိုမျှ မယုံကြည်တော့ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသော်လည်း အကယ်၍ ယုံကြည်ရမည့်သူ တစ်ဦးဦးကို ရွေးချယ်ရမည်ဆိုလျှင်မူ ဤလူက သေချာပေါက် ပထမဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သခင်မလေးလင်းသည် မနေနိုင်ဘဲ အသာအယာ ပြုံးလိုက်မိပြီး ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

"မိတ်ဆွေက ဒီမှာနေချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်မအနေနဲ့ ဝမ်းသာရုံတင်မကပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရှင့်ရှေ့မှာရှိနေတာက သခင်မလေးလင်းပါ။ ဟွာလင်းလုံ မဟုတ်တော့ဘူး။ အရင်တုန်းကလိုမျိုး ကျွန်မကို ဆက်ဆံချင်တယ်ဆိုရင်တော့ အဲဒါက မဖြစ်နိုင်တော့ပါဘူး"

စုန်ယန်က ရယ်မောလိုက်ပြီး "အရင်တုန်းက မင်းနဲ့ ဆက်ဆံခဲ့တာက ဟွာရုံလေ။ အခုတော့ စုန်ယန်ပါ။ သခင်မလေးလင်း... ဆုံတွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ကျွန်တော့်နာမည်က... စုန်ယန်ပါ။ ဒါနဲ့... မိစ္ဆာရွှံ့နွံလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာရော သွေးကန် ရှိသေးလား"

သခင်မလေးလင်းက ပါးစပ်ကလေးကို အုပ်ကာ ရယ်မောလိုက်ပြီး "ရှိပါတယ် ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ပြန်ရောက်တဲ့အခါ အဲဒီနေရာကို ထိန်းချုပ်နိုင်ဖို့ အချိန်နည်းနည်းတော့ ယူရပါလိမ့်မယ်။ အဲဒီသွေးကရော ရှင့်အတွက် အဆင်ပြေမပြေဆိုတာ ကျွန်မ မသေချာဘူး။ နောက်ပြီး မြွေအလောင်းဈေးကို ပြန်တဲ့လမ်းမှာ အန္တရာယ်တချို့ ရှိနိုင်တယ်။ ရုပ်သေးဂိုဏ်းက လူတွေက နတ်ဘုရားတိမ်တိုက်မြို့တစ်ဝိုက်မှာ ရှင့်ကို အသည်းအသန် လိုက်ရှာနေကြတာမို့ သူတို့နဲ့ လမ်းမှာ ထိပ်တိုက်တိုးနိုင်ခြေ ရှိတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အခန်း။ ၁၀၈

ဖယောင်းတိုင်နယ်မြေ လျှို့ဝှက်ချက်အတွင်းရှိ ပိုးကောင်လှိုင်းလုံးကြီးမှာ ပင်လယ်ဒီရေကဲ့သို့ပင် တက်လိုက်ကျလိုက်ဖြင့် ထူးဆန်းသော အမှောင်ထုဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးနေသည်။

စုန်ယန်သည် ကမ်းပါးယံတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်နေ၏။ သူရှိနေသော တောင်ကုန်းပေါ်တွင်မူ ပိုးကောင်များ မရှိချေ။ နယ်နိမိတ်အဖြစ် ကွေ့ကောက်စီးဆင်းနေသော စမ်းချောင်းလေးတစ်ခု ရှိသည်။ လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းရှိ မြစ်ချောင်းများသည် ယေဘုယျအားဖြင့် ငြိမ်သက်နေလေ့ရှိသော်လည်း ဤစမ်းချောင်းမှာမူ ထူးဆန်းစွာ ကြည်လင်နေပြီး မြစ်ဖျားခံရာအရပ်ကို သန့်စင်ပေးနေသည့် ထူးခြားဆန်းပြားသော ပန်းမာန်များနှင့် ဆေးဘက်ဝင်အပင်များ၏ ရနံ့များ သင်းပျံ့နေသည်။

မြစ်၏ အရှေ့ဘက်ခြမ်းမှာ သခင်မလေးလင်း နယ်မြေကို ထိန်းချုပ်ရာနေရာဖြစ်ပြီး ပိုးကောင်အုပ်ကြီးကို ထိုနေရာတွင် စုစည်းထားသည်။ မြစ်၏ အနောက်ဘက်ခြမ်းမှာမူ သခင်မလေးလင်းက စုန်ယန်အတွက် သတ်မှတ်ပေးထားသော နေထိုင်ရာနေရာဖြစ်သည်။ ဤမြစ်သည် နယ်နိမိတ်မျဉ်းတစ်ခုကဲ့သို့ သူတို့နှစ်ဦးကို ခွဲခြားထား၏။ နေ့စဉ်ကျင့်ကြံအားထုတ်နေချိန်အတွင်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အနှောင့်အယှက်မဖြစ်စေရန်အတွက် မည်သူမျှ မြစ်ကို ဖြတ်ကျော်ခွင့်မရှိချေ။

စုန်ယန်သည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင်ထားကာ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သွေးပေါင်းစပ်ခြင်းအတတ် အကြွင်းအကျန်ထဲမှ ကျင့်စဉ်အပိုင်းကို အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် သတင်းအချက်အလက် စာသားတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

[ကျေးဇူးပြု၍ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမည့် သက်တမ်းပမာဏကို ရွေးချယ်ပါ]

စုန်ယန်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ပြောင်းလဲမှုကို အာရုံခံကြည့်လိုက်သည်။ ယခုအခါ သူ၏ ဗဟိုညာဘက်နန်းဆောင်တွင် ညဖယောင်းတိုင် ဝိညာဉ်ပိုးသွေးသည် ချန်ဝမ်ကျားသွေးနှင့်အတူ ယှဉ်တွဲ၍ နေရာယူသွားပြီဖြစ်သည်။

ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအတွက် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်မည့် အန္တရာယ်ရှိသော လုပ်ငန်းစဉ်ကို သူသည် စနစ်၏အကူအညီဖြင့် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြီးမြောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ သတိပြုမိသည်မှာ ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းရှိ ထူးကဲချီမှာ သိပ်သည်းမှု မရှိလှဘဲ သာမန်မျှသာ ရှိခြင်းပင်။ အထောက်အကူပြု ဆေးလုံးများနှင့် အခြားပစ္စည်းများ မရှိဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်မှ စွမ်းအင်ကိုသာ အားကိုးနေရသဖြင့် သဘာဝအတိုင်း ကျင့်ကြံပါက အလွန်ပင် နှေးကွေးနေပေလိမ့်မည်။

သူ၏ လက်ရှိအခြေအနေကို စနစ်တွင် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ..

[သက်တမ်း: 31 / 14626]

ချောင်လီခရိုင်တွင် ဝက်သတ်ခဲ့စဉ်က စုဆောင်းခဲ့သော သက်တမ်းများကြောင့် ယခု နှစ် ၁၀၀ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံလိုက်ခြင်းမှာ သူ့အတွက် ပြောပလောက်သော ပမာဏမဟုတ်ပေ။

စုန်ယန်သည် ကမ်းပါးယံထိပ်တွင် မတ်တပ်ရပ်ကာ လေပူတစ်ချက်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် စွမ်းအင်သစ်များ တိုးပွားလာသော်လည်း ဤနေရာတွင်သာ အချိန်အကြာကြီး အောင်းနေ၍ မဖြစ်ကြောင်း သူသိသည်။ သွေးကန်ထဲမှ ရရှိထားသော သွေးရည်များမှာ နန်းဆောင်အားလုံးကို ဖြည့်ရန် မလုံလောက်သေးပေ။

သူသည် မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းရှိ သခင်မလေးလင်း၏ နယ်မြေဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည်လည်း သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်နည်းလမ်းဖြင့် အပြင်းအထန် ကျင့်ကြံနေပေလိမ့်မည်။

"မြေခွေးအဘွားအို... ငါတို့ မြွေအလောင်းဈေးဘက်ကို ခဏပြန်သွားကြည့်ရင် ကောင်းမလား အဲဒီမှာ ငါ့အတွက် သင့်တော်တဲ့ တခြားသွေးမျိုးနွယ်တွေ ရှိနိုင်သေးလား"

သူ စိတ်ထဲမှ မေးလိုက်သည်။

ယခုအခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်ပတ်လည်တွင် မတူညီသော ဆန်းကြယ်သည့် စွမ်းအားနှစ်ရပ် စီးဆင်းနေသည်ကို သူ ခံစားသိရှိနေရသည်။ သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိသော်လည်း အရင်ကထက် ပိုမိုသန်မာလာသည်မှာမူ အမှန်ပင်။

အကယ်၍ သူသည် ဗဟိုဘယ်ဘက်နန်းဆောင်အတွက် သင့်တော်သော သွေးကိုသာ ရှာတွေ့ခဲ့လျှင် ကြက်သွေးရောင်နန်းဆောင် အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ တစ်ဟုန်ထိုး တက်လှမ်းနိုင်တော့မည်ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်ရောက်လျှင် မြေခွေးအဘွားအို၏ အမြီးများသော မြေခွေးမျိုးနွယ်၏ အနှစ်သာရသွေးမှာ ပုံသေနန်းဆောင်သွေးအဖြစ် တည်ရှိနေပေလိမ့်မည်။

ရက်အနည်းငယ် ကြာလွန်သွားခဲ့သည်။

စုန်ယန်နှင့် သခင်မလေးလင်းတို့ကြားရှိ ယုံကြည်မှုမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း တိုးပွားလာခဲ့၏။ အစောပိုင်းက စုန်ယန်သည် ဟွာလင်းလုံရှေ့တွင် မျက်နှာအစစ်ကို ဖုံးကွယ်ကာ ဟွာရုံအဖြစ် ပေါ်လာခဲ့သလို ယခုအခါတွင်လည်း ဟွာလင်းလုံမှာ ပိုးကျင့်ကြံသူ၏ စိတ်ကူးအကြံကို စုပ်

ယူထားသူ ဖြစ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် မူလက ဟွာရုံနှင့် ဟွာလင်းလုံ မဟုတ်တော့ဘူးဟု ပြောနိုင်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးလုံးက ထုတ်ဖော်မပြောကြသော်လည်း သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင်မူ အပြန်အလှန် သတိထားစောင့်ကြည့်မှုများ အမြဲရှိနေခဲ့သည်။

စုန်ယန်သည် ညဖယောင်းတိုင် ဝိညာဉ်ပိုးသွေးကို မည်သည့်အတားအဆီးမျှမရှိဘဲ အောင်မြင်စွာ စုပ်ယူပြီးနောက် လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းမှ အပြင်သို့ အကြိမ်အနည်းငယ် ထွက်ကြည့်ခဲ့သော်လည်း အဝင်အထွက်တွင် မည်သည့်ပြဿနာမျှ မရှိခဲ့ပေ။

တစ်ခါက လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို ထိန်းချုပ်နေသော သခင်မလေးလင်းမှာ သိသိသာသာ အားအင်ကုန်ခမ်းသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက် လဲကျသွားခဲ့ဖူးသည်။ ထိုအခါ စုန်ယန်က အပြေးအလွှား သွားရောက်ကာ တတ်နိုင်သမျှ ကူညီပေးခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့သော နေ့စဉ်လူမှုဘဝ၏ သေးငယ်သော အသေးစိတ်အချက်အလက်များကပင် သူတို့ကြားရှိ ယုံကြည်မှုကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ပေးခဲ့ခြင်းပင်။

ယနေ့တွင်မူ သခင်မလေးလင်းမှာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုလုံးကို အပြည့်အဝနီးပါး ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် စုန်ယန်သည် ချောင်လီခရိုင်ကို အဝေးမှ လှမ်းကြည့်

ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှ ထွက်ခွာကာ ဝေးလံသော တောင်ထိပ်

တစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ နတ်ဘုရားအာရုံကို ဖြန့်ကျက်လိုက်၏။

သို့သော် သူ၏အာရုံကို လွှတ်တင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စုန်ယန်မှာ မျက်မှောင်ကို အလိုလို ကြုတ်လိုက်မိတော့သည်။

သူ၏ နတ်ဘုရားအာရုံထဲတွင် ထူးဆန်းသောအရာတစ်ခု သို့မဟုတ် မဖိတ်ခေါ်ဘဲ ရောက်ရှိနေသော ဧည့်သည်အချို့ကို တွေ့ရှိလိုက်ရခြင်းပင်။

"ကျွန်မက မယားကြီးပဲ သခင်ကြီးရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ကျွန်မပဲ ခွဲဝေရမယ်"

"ငါတို့တွေအားလုံးက မယားငယ်တွေချည်းပါပဲ။ ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ထက် ပိုမြတ်နေလို့လဲ ဟားဟား..."

"သခင်ကြီးရဲ့ ပိုက်ဆံတွေက ငါ့ဟာတွေပဲ"

"ငါ့ဟာ"

"ငါက သူ့အတွက် အဝတ်အစားဂူတောင် သီးသန့်လုပ်ပေးထားတာ။ နင်တို့ကရော ဘာလုပ်ပေးဖူးလဲ"

"ငါဆိုရင် သူ့အတွက် ထာဝရအသက်ရှည်စေကြောင်းနတ်ကွန်းတောင် ချက်ချင်း ဆောက်ပေးခဲ့သေးတယ်"

သခင်ကြီးလီ၏ လှပသော မယားငယ်နှစ်ဦးမှာ အရင်က သခင်ကြီးလီနှင့် မည်မျှပင် ရင်းနှီးခဲ့ပါစေ ခုတင်ပေါ်တွင် မည်သို့ပင် ချော့မြှူခဲ့ပါစေ၊ ယခုအခါ သခင်ကြီးလီအပေါ်တွင် မည်သည့် သံယောဇဉ်မျှ မရှိကြသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။ သူသေဆုံးသွားပြီးနောက် မည်သူကမျှ ဝမ်းမနည်းကြသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ မိသားစုအမွေပစ္စည်းများအတွက် အသည်းအသန် အငြင်းပွားနေကြတော့သည်။

ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦး ရန်ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် မက်မွန်ဥယျာဉ် အသားဆိုင်၏ အပြင်ဘက်သို့ အရာရှိနှစ်ဦး ချဉ်းကပ်လာကြသည်။ ဘယ်ဘက်မှ အရာရှိက သူ၏မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ဆိုင်တံခါးကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ညာဘက်မှ တစ်ဦးကို တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်၏။

"သခင်ကြီးလီ သေပြီဆိုတော့ အိမ်မှာ မတည်ငြိမ်တဲ့ မယားငယ်နှစ်ယောက်ပဲ ကျန်တော့တာ။ ငါတို့တွေ... အထဲဝင်ပြီး တစ်ချက်လောက် ကြည့်ကြရင် မကောင်းဘူးလား"

"ကောင်းတာပေါ့ သွားကြစို့"

အကယ်၍ သခင်ကြီးလီသာ အသက်ရှင်နေပါက ဤအရာရှိများမှာ ဤမျှ ရဲတင်းဝံ့ကြမည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူတို့သည် အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူရန်နှင့် ထိုလှပသော မယားငယ်နှစ်ဦးကိုပါ သိမ်းပိုက်ရန် စိတ်ကူးဖြင့် တက်ကြွစွာ လျှောက်လှမ်းလာကြသည်။

သို့သော် ထိုအရာရှိနှစ်ဦး ခြေလှမ်းအနည်းငယ်သာ လှမ်းရသေးမီမှာပင် လမ်းကြားထဲမှ လူအချို့ ပြေးထွက်လာပြီး တံခါးကို ပိတ်ဆို့လိုက်ကြသည်။ အရာရှိများက ထိုလူသစ်များကို သေချာကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်၍ မေးလိုက်၏။

"ပျံလွှားဓားဂိုဏ်းကလူတွေပဲ... ငါတို့တွေကို ဘာလို့ တားတာလဲ"

တစ်ဦးက ပြန်ပြောသည်မှာ "ခေါင်းဆောင်တူရဲ့ အမိန့်ကြောင့်ပါ" ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

"ခေါင်းဆောင်တူ ဟုတ်လား"

အရာရှိများမှာ ခေတ္တမျှ ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားပြီးမှ အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်ကြတော့သည်။

နောက်တစ်ဦးမှာလည်း ရှေ့တိုးနောက်ငင်ဖြစ်အောင်အထိ အားရပါးရ ရယ်မောရင်း "ဘယ်က ခေါင်းဆောင်တူလဲ ဟားဟား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အဝေးမှ ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရပြီး သတ္တုနှင့် ကျောက်တုံး ထိခိုက်သံကဲ့သို့ ထူးဆန်းသောအသံလည်း ပါလာခဲ့သည်။

"ဒီခေါင်းဆောင်တူကို ပြောတာပါ"

အရာရှိများ လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ နားထင်များ ဖောင်းကြွနေပြီး ပိုးထည်ဝတ်ရုံများ ဆင်မြန်းထားသော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် ပုံစံရှိသည့် လူတစ်ယောက် အဝေးမှ လျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။