အခန်း (၂၀၁-၂၀၂)

အခန်း (၂၀၁) - အရှည်ရှစ်ရာ လူးရှားမြစ်

​သူတို့နှစ်ယောက်သည် အပျက်အစီးများထဲမှ သေဆုံးသွားသူများ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ပစ္စည်းများကို စုဆောင်းလိုက်ကြသည်။

​စုစုပေါင်း ကျောက်စိမ်းအကွဲ ၁၃ ခုနှင့် တာအိုနန်းတော်မှ နတ်ဘုရားလက်နက် ၁၅ ခု ရရှိသည်။

​ထိုအထဲတွင် ချင်းရှန်းဂိုဏ်းမှ လျိုဒါအန်း တစ်ယောက်တည်း၏ ကိုယ်ပေါ်တွင်ပင် ကျောက်စိမ်းအကွဲ ၆ ခု ပါဝင်သည်။

​ဤ တာအိုနန်းတော် နတ်ဘုရားလက်နက်များထဲတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအား အပြည့်ဝဆုံးမှာ လျိုဒါအန်း လက်ထဲမှ ရှေးဟောင်းဓား ဖြစ်သည်။

​ခုနက လျိုဒါအန်းသည်လည်း ထို ရှေးဟောင်းဓားကို အသုံးပြုပြီး ဓားမန္တန်များကို လှုပ်ရှားကာ တောင်ပိုင်းမှ လူသုံးယောက်ကို တစ်ခါတည်း သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

​ချန်ယန်က ပစ္စည်းအားလုံးကို လီယန်ချူထံ အပ်လိုက်သည်။

​ဖုန်းရွှေ ပညာရှင်၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ရှေးဟောင်းစာအုပ် တစ်အုပ်ကိုသာ ယူလိုက်သည်။

​မြှုပ်နှံခြင်း ကျမ်းစာ

​ဤသည်မှာ ဖုန်းရွှေ ပညာရပ်ကို မှတ်တမ်းတင်ထားသော ရှေးဟောင်းစာအုပ် ဖြစ်ပြီး ချန်နိုင်ငံ၏ ဘိုးဘေးတော် သုံးဆက်မြောက် ကတည်းက ပျောက်ဆုံးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

​ထိုစာအုပ်မှာ တစ်အုပ်တည်းရှိသော စာမူဖြစ်ပြီး၊ ထိုအချိန်က တစ်အုပ်တည်းသာ ကျန်ရှိတော့မည်ဟု ထင်ရသည်။

​ချန်ယန်မှာ အနည်းငယ် ကြောက်လန့်သွားသည်၊ လီယန်ချူက ခုနက လက်ဝါးနှင့်သာ ရိုက်လိုက်ပါက ထို ဖုန်းရွှေ ရှေးဟောင်းစာအုပ်မှာ လောကကြီးထဲမှ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည် ဖြစ်သည်။

​သူတို့နှစ်ယောက်သည် တာအိုကျောင်းတော် ခန်းမဆောင်ထဲသို့ ခဏပြန်သွားပြီး အနားယူကြသည်၊ လီယန်ချူ၏ ကျောပေါ်တွင် အထုပ်တစ်ထုပ် ပေါ်လာသည်။

​ထို တာအိုကျောင်းတော်မှ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပါဝင်သော မှော်ပစ္စည်းများနှင့် ကျောက်စိမ်းအကွဲများကို အတူတူ ထည့်လိုက်သည်။

​သူတို့သည် အဝေးမှ ထွက်ပေါ်လာသော ကျယ်လောင်သည့် အသံများကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

​တစ်ညလုံးပင် ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

​ကြောက်စရာကောင်းသော ဟိန်းသံများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ အေးစက်သော ဘုရားရှိခိုးသံ များသာ ကျန်ရစ်သည်။

​ဗုဒ္ဓဘာသာမှ ထို ကျွမ်းကျင်သူက မိစ္ဆာကို နှိမ်နင်းလိုက်ပုံ ရသည်။

​ချန်ယန်သည် နတ်ဘုရားနယ်မြေ ထဲသို့ ဝင်ရောက်စဉ်က လီယန်ချူကို အကူအညီ ပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့ဖူးသည်။

​နတ်ဘုရားနယ်မြေထဲတွင် ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးရန် ဖြစ်သည်။

​သို့သော် မနေ့က မိစ္ဆာဖြစ်နေသော အပင်၊ ကျားဖြူ အစီအရင်၊ ဖုန်းရွှေ ပညာရှင်တို့နှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး အလွန် အန္တရာယ်ကြီးမားလှသည်။

​လီယန်ချူသာ ဝင်ရောက် မတိုက်ခိုက်ပေးပါက ဤ သေလမ်းမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

​ဒီနေ့ မနက်စောစော။

​ချန်ယန်က နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့မည် ဖြစ်သော်လည်း အကြောင်းရင်းကိုမူ ရှင်းပြမသွားပေ။

​လီယန်ချူကလည်း အတင်းအကျပ် မတားဆီးခဲ့ပါ။

​ချန်ယန် ထွက်ခွာသွားသည့် ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများတွင် အတွေးများ ပေါ်လာသည်။

​"ဒီ ချန်ယန်ဟာ မနေ့ညက အဖြစ်အပျက်တွေပြီးတော့ သူ့ကိုယ်ပေါ်က ရွှေရောင် အငွေ့အသက်တွေက ပိုပြီး စူးရှလာတယ်၊ ဒါဟာ အဆင့်တက့်တော့မယ့် လက္ခဏာပဲ "

​လီယန်ချူက ခုနက အရှိန်အဝါကို ကြည့်ရှုသည့် ပညာကို သုံးလိုက်သည်။

​ချန်ယန်ဆိုတဲ့ တရားရုံးမှ အရာရှိ၊ နန်းတွင်းသားရဲ့ ကံကြမ္မာမှာ သိသာထင်ရှားစွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

​သူတို့ကဲ့သို့ ကံကြမ္မာကို ထမ်းထားရတဲ့ နန်းတွင်းသားများအတွက်ဆိုရင်တော့ ပိုပြီးတော့တောင် အဆင့်မြင့်လာတော့မည့် ပုံပါပဲ။

​လီယန်ချူ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဤသို့သော လောကီရေးရာ အရှုပ်အထွေးများထဲတွင် ပါဝင်ဖို့ စိတ်မဝင်စားပေ။

​ထို ချန်အစ်ကိုကြီး၏ အထောက်အထားမှာ မြင့်မြတ်ပြီး ကံကြမ္မာမှာ ခန့်မှန်းရ ခက်ခဲသည်၊

​သေချာပေါက် ကျဆုံးသွားတဲ့ မင်းသား မဟုတ်ဘဲ၊ ရေအောက်မှာ ပုန်းကွယ်နေတဲ့ နဂါးပျံ နန်းတွင်းသား ဖြစ်ရပေမည်။

​သူသည် ဆက်လက် စူးစမ်းမနေတော့ဘဲ တောင် ဆီသို့ ဆက်လက် ခရီးနှင်သည်။

​ချန်ယန်က တစ်ယောက်တည်း လုပ်ဆောင်သည်မှာ လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခုခုကို သိထားပြီး၊ သူနှင့်အတူ လိုက်ပါသွားပါက ကံကြမ္မာကို လုယူသွားမှာ စိုးရိမ်၍ ဖြစ်နိုင်သည်။

​လီယန်ချူက နောက်မှ ခိုးလိုက်မသွားဘဲ ခရီးကို ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းဖို့သာ ရွေးချယ်လိုက်သည်။

​လူတိုင်းမှာ ကိုယ့်ကံကြမ္မာနှင့် ကိုယ် ရှိကြသည်။

​သို့သော်လည်း တိုက်ဆိုင်စွာ တွေ့ဆုံမိလျှင်တော့ သူကလည်း လက်မနှေးပေ။

ရွှီးးး

​လီယန်ချူသည် ဧရာမ အပျက်အစီးများထဲတွင် ခုန်ပျံသွားရင်း ရေစီးသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

​အသံလာရာဆီသို့ ရှာဖွေသွားရာ စီးဆင်းနေသော မြစ်ကြီးတစ်စင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။

​မြစ်မျက်နှာပြင်မှာ အလွန် ကျယ်ဝန်းပြီး တစ်ဖက်ကမ်းကိုပင် မမြင်ရပေ။

​လီယန်ချူ၏ အကြည့်တို့ တည်ငြိမ်သွားပြီး ရှေ့သို့ တိုးသွားမှ ဤမြစ်ရေမှာ သာမန်မြစ်ရေများနှင့် ဘာမှ မခြားနားသည်ကို တွေ့ရသည်။

​အဆိပ်သင့်နေသော အရာလည်း မဟုတ်ပေ။

​သူသည် ထိုရက်ပိုင်းအတွင်း အသီးများကို စားသုံးနေရပြီး ချိုမြိန်ကာ အသက်ဓာတ်များ ပြည့်ဝနေသဖြင့် အစားအစာ၊ ရေသောက်ရန် မလိုပေ။

​ထို့အပြင် သူသည် အစားဖြတ်သည့် တာအိုအတတ် ကို တတ်မြောက်ထားပြီး လေကို စားသုံးနိုင်သည်။

​ထို့ကြောင့် အကြိမ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်ခဲ့ရသော်လည်း သူသည် သန်မာနေဆဲဖြစ်ပြီး စွမ်းအင်များ ပြည့်ဝနေသည်။

​ရေသောက်ဖို့ လုံးဝ မလိုပေ။

​လီယန်ချူသည် ရေနားတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ရင်ခွင်ထဲမှ ကပ်ကျော်အဆောင် ကို ထုတ်ယူကာ မြစ်ရေထဲသို့ တို့လိုက်သည်။

​ရွှီးးး

မြစ်ရေမှာ ချက်ချင်းပင် အဖြူရောင် မီးခိုးများ ထွက်လာပြီး ကျယ်လောင်သော အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

​"ဒီအရာက အဆိပ်သင့်နေတာပဲ "

​လီယန်ချူ စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

​သူသည် သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ အရွက် အချို့ကို ထုတ်ယူကာ မြစ်ရေထဲသို့ တိုက်ရိုက် ပစ်ချလိုက်သည်။

​ပေါ့ပါးသော အရွက်များမှာ တိုက်ရိုက် ကျသွားပြီး အရည်ပျော်သွားခြင်းမျိုး မရှိပေ။

​ထို့နောက် သစ်ကိုင်း တစ်ခုကို ချိုးယူပြီး ရေထဲသို့ ထည့်လိုက်ရာ ရေထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားသည်။

​"ဒါက ဘာလို့ ဆန်းကျင်း ထဲက လူးရှားမြစ်နဲ့ တူနေရတာလဲ "

လီယန်ချူ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။

​အရှည်ရှစ်ရာ လူးရှားမြစ်၊ သုံးထောင်နက်သော ရေအိုင်၊ ငှက်မွေးပင် မပေါ်နိုင်၊ ကြူရိုးပင် အောက်ခြေနစ်။

​ထို နတ်ဘုရားနယ်မြေ အကြွင်းအကျန်ထဲတွင် ဤမျှ မြစ်ကြီးတစ်စင်းကို ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရခြင်းက လီယန်ချူကို လောကကြီးမှာ အလွန် ကျယ်ပြောလှသည်ဟု ခံစားစေသည်။

​သူသည် ရေကို ရှောင်နိုင်သည့် အဆောင်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ခုန်ပျံခြင်းဖြင့် ခဏတာ ရေပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နိုင်သည်။

​သို့သော် ထိုမြစ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မသေချာမှုများ ရှိနေသည်။

​ဒီသစ်သားတုံးတောင် နစ်သွားတာ၊ မြစ်ရေကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ ခက်ခဲမည့်ပုံ မပေါ်ပေမယ့်၊ ဒီ အပျက်အစီးတွေကြားမှာ မြစ်ကြီးတစ်စင်းကို ရုတ်တရက် တွေ့ရတာကတော့ ထူးဆန်းသည်။

​မြစ်ထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော မိစ္ဆာများ၊ သေဆုံးသွားသူများ၏ ဝိညာဉ်များ ရှိနေနိုင်သည်။

​သူ တွေဝေနေချိန်တွင် နားထဲသို့ ခြေသံများ ကြားလိုက်ရသည်။

​လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ပုံရိပ်နှစ်ခုမှာ အရှိန်ပြင်းစွာ ပြေးလာကြသည်။

​ဝတ်စုံဟောင်းကို ဝတ်ဆင်ထားသော ဝမ်းဗိုက်ကြီးသည့် သူတောင်းစား တစ်ယောက်၊ ဆံပင်များ ရှုပ်ပွပြီး ညစ်ပတ်နေသော်လည်း မျက်လုံးများမှာ အလွန် တောက်ပနေသည်။

​ဓားရှည် သုံးလက်ကို လွယ်ထားပြီး ပိုးထည် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော သက်လတ်ပိုင်း အရွယ် ဓားသမား တစ်ယောက်။

​သူတို့နှစ်ယောက်သည် လီယန်ချူကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး အဝေးတစ်နေရာတွင် ရပ်လိုက်သည်။

​ယခုအချိန်တွင် လီယန်ချူသည် အရှိန်အဝါများ မရှိတော့ဘဲ သာမန် တာအိုတစ်ယောက်နှင့် တူနေသည်။

​ခါးတွင် ရှေးဟောင်း ဓားရှည်တစ်လက်ကို ချိတ်ထားသည်။

​ပြီးတော့ ရှစ်မြှောင်ကြေးခေါင်းလောင်း တစ်လုံးလည်း ရှိသည်။

​တင်း လင်း လင်း

တင်း လင်း လင်း

​နားထဲတွင် ကြည်လင်သော ခေါင်းလောင်းသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

​လီယန်ချူ ခါးတွင် ချိတ်ထားသော ရှစ်မြှောင် ကြေးခေါင်းလောင်းမှ မဟုတ်ဘဲ မြစ်ပြင်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

​လီယန်ချူ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

​မြစ်ထဲတွင် လှေငယ် တစ်စင်း ဆိုက်ကပ်လာသည်ကို တွေ့ရပြီး၊ ကောင်းကင်မှာ မှောင်မည်းနေကာ မြစ်ရေမှာ အေးစက်လှသည်။

​ကျယ်ပြောသော မြစ်ပြင်ကြီးတွင် ဤ လှေငယ် တစ်စင်းသာ တစ်ယောက်တည်း ရှိသည်။

​လှေလှော်သမားမှာ အေးစက်သော အမူအရာ ရှိသည့် အမျိုးသား တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး လက်ထဲတွင် တာအိုကျင့်စဉ်မှ အသုံးများသည့် မှော်ပစ္စည်း တစ်ခုကို ကိုင်ထားသည်။

​ဝိညာဉ်ခေါ် ခေါင်းလောင်း

​လှေငယ်မှာ ကမ်းစပ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆိုက်ကပ်လာပြီး ရပ်တန့်သွားသည်။

​ထိုအမျိုးသားမှာ မလှုပ်မရှားဘဲ လီယန်ချူတို့ သုံးယောက်ကိုလည်း ဘာမှ စကားမပြောပေ။

​ထူးဆန်းစွာပင် ထိုနေရာတွင် ရပ်တန့်နေသည်။

​ထိုနှစ်ယောက်သည် ဤနေရာ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို သိရှိပုံရပြီး အလျင်အမြန်ပင် ရှေ့သို့ တိုးလာကြသည်။

​လီယန်ချူထက်ပင် ရှေ့သို့ တိုးသွားသည်။

​တိုက်ရိုက်ပင် ထိုလှေငယ်ပေါ်သို့ တက်သွားကြသည်။

​တင်း လင်း လင်း

တင်း လင်း လင်း

​အေးစက်သော အမူအရာရှိသူ အမျိုးသားက လက်ထဲမှ ဝိညာဉ်ခေါ် ခေါင်းလောင်းကို လှုပ်ခါလိုက်ပြီး တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာသွားသည်။

​ခဏအကြာတွင်။

​သုံးယောက်စလုံး မြစ်ကြီးပေါ်မှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

​ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုများ မရှိခဲ့သလို၊ မိစ္ဆာ အငွေ့အသက်များလည်း မရှိခဲ့ပေ၊ အလွန် ပုံမှန်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

​သို့သော် လီယန်ချူကို အလွန် ထိတ်လန့်သွားစေသည်။

​သူသည် ထွက်ခွာသွားသော သုံးယောက်ကို ကြည့်ရင်း အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

​မတားဆီးခဲ့သလို၊ သူတို့နှင့်အတူ လှေပေါ်သို့လည်း မလိုက်သွားခဲ့ပေ။

​လှေက တစ်ဖက်ကမ်းကို မရောက်နိုင်မှာကို စိုးရိမ်တာ မဟုတ်ဘဲ၊ ခုနက သူ သတိထားမိလိုက်သည်။

​ရောက်လာတဲ့ ထိုနှစ်ယောက်မှာ လူတွေ မဟုတ်ကြပေ

​ဝိညာဉ်တွေ ဖြစ်ကြသည်

​ထို မျက်လုံးတောက်ပသော သူတောင်းစား ဖြစ်စေ၊ ထို ဓားကို လွယ်ထားသည့် ဓားသမား ဖြစ်စေ၊ အားလုံးမှာ ဝိညာဉ်တွေ ဖြစ်ကြသည်။

​လူသားတိုင်းတွင် ဝိညာဉ် သုံးပါး နှင့် လိပ်ပြာ ခုနစ်ပါး ရှိကြပြီး၊ တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် ကြောက်လန့်သွားပါက အချို့ ပျောက်ဆုံးသွားတတ်သည်။

​ထိုသို့ဖြစ်ပါက မူးဝေသွားပြီး ပျောက်ဆုံးသွားသော ဝိညာဉ်ကို ပြန်ရှာမတွေ့မချင်း ဖြစ်နေတတ်သည်။

​ခုနက ထိုနှစ်ယောက်မှာ ထိုသို့ မဟုတ်ပေ။

​သူတို့နှစ်ယောက်မှာ ပြည့်စုံသော ဝိညာဉ်များ ဖြစ်ကြသော်လည်း ဘယ်နေရာတွင် သေဆုံးသွားမှန်း မသိဘဲ၊ အေးစက်သော အမူအရာရှိသူ အမျိုးသား၏ လက်ထဲမှ ဝိညာဉ်ခေါ် ခေါင်းလောင်းဖြင့် ခေါ်ဆောင်ခြင်း ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

​'သူတို့ မြစ်ကို ကူးဖို့ လှေပေါ်တက်တာ မဟုတ်ဘဲ၊ ထို လှေလှော်သမားက ဖမ်းဆီးသွားတာလား'

​လီယန်ချူ စိတ်ထဲတွင် အံ့ဩသွားသည်။

​ခုနက သူ အနည်းငယ် ထူးဆန်းသည်ဟုသာ ထင်ခဲ့သည်။

​အရှိန်အဝါကို ကြည့်ရှုသည့် ပညာကို သုံးလိုက်သည်။

​ချက်ချင်းပင် ပြဿနာကို တွေ့သွားသည်။

​လီယန်ချူသည် ရေကမ်းစပ်တွင် တစ်နေ့တာလုံး ရပ်နေခဲ့သည်။

​ဤ လျှို့ဝှက် လှေလှော်သမားသည် နှစ်နာရီတိုင်း တစ်ခါ ရောက်လာပြီး လူသုံးစုကို ခေါ်ဆောင်သွားသည်ကို တွေ့ရသည်။

​အားလုံးမှာ သေဆုံးသွားသော ဝိညာဉ်များ ဖြစ်ကြသည်။

​အခန်း (၂၀၂) - ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ခြင်း

​မျက်နှာတွင် ပိုးသားပါးလေးသာ ဖုံးအုပ်ထားသော အဖြူရောင် ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသာလျှင် ကိုယ်ခန္ဓာဖြင့် လှေပေါ်သို့ တက်သွားခဲ့ပြီး၊ တစ်ဖက်ကမ်းသို့ တကယ်ပင် ကူးနိုင်၊ မကူးနိုင်ကိုမူ မသိရှိရပေ။

​ထိုအမျိုးသမီး၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အရောင်အဝါများ ဝေ့ဝဲနေပြီး ထူးခြားသော ရတနာပစ္စည်းများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြောင်းမှာ ထင်ရှားသည်။

​လီယန်ချူသည် နောက်ဆုံးတွင် ထွက်ခွာခဲ့ပြီး အနီးဆုံးရှိ တာအိုနန်းတော် အပျက်အစီး တစ်ခုတွင် ဝင်ရောက် နားခိုလိုက်သည်။

​ထို တာအိုနန်းတော်ကို တည်ဆောက်ထားသည့် မြင့်မားသော ကမ်းပါးထိပ်မှာ အလွန် အန္တရာယ်ကြီးလှသည်။

​တောင်လေတို့က ပြင်းထန်လှပြီး တစ်ချက်မျှ သတိလွတ်သွားပါက အောက်သို့ လွင့်စင်သွားနိုင်သည်။

​လီယန်ချူ တောင်ပေါ်သို့ တက်ရောက်လိုက်သည်နှင့် အေးစက်သော လေတိုက်ခတ်မှုမှာ ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ လူ၏ အရိုးများထဲထိ စိမ့်ဝင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

​သာမန်လူများသာ ဤတောင်လေကို အနည်းငယ်မျှ ခံလိုက်ရပါက ပြင်းထန်စွာ ဖျားနာနိုင်ပြီး၊ အသက်ပင် ဆုံးရှုံးသွားနိုင်သည်။

​တာအို ကျင့်ကြံသူများနှင့် ကိုယ်ခံပညာရှင်များပင်လျှင် ထို အေးစက်သော တောင်လေကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ မခံနိုင်ပေ။

​လီယန်ချူသည် လေကို ထိန်းချုပ်သည့် လေငြိမ်ပုတီး ကို ချက်ချင်း အသုံးပြုလိုက်သည်။

​ဤ ဒဏ္ဍာရီထဲမှ ရတနာမှာ ချန် မြို့၏ ကိုးကွယ်မှု အများဆုံး နတ်ဘုရားမ ချင်းယီ မယ်တော်က ပေးအပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

​တကယ်လည်း ဟုတ်၏။

​လေကို ထိန်းချုပ်သည့် ပုတီးလုံးကို အသုံးပြုလိုက်သည်နှင့် လီယန်ချူ ပတ်လည်ရှိ တောင်လေတို့မှာ ချက်ချင်းပင် ငြိမ်သက်သွားသည်။

​လီယန်ချူသည် ဤ ပုတီးလုံးမှာ မိစ္ဆာဆန်သော ထို အေးစက်သည့် တောင်လေကို လုံးဝ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သည်ဟုပင် ခံစားမိသည်။

​"တကယ်ကို ကောင်းတဲ့ ရတနာပဲ"

​လီယန်ချူ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

​အကယ်၍ အလွန်ပြင်းထန်သော ရာသီဥတုများဖြစ်သည့် မုန်တိုင်း၊ လေဆင်နှာမောင်း၊ သဲမုန်တိုင်းများနှင့် ကြုံတွေ့ရပါက ထို ပုတီးလုံးမှာ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးမည့် အကောင်းဆုံး မှော်ပစ္စည်း ဖြစ်သည်။

​သူသည် မတ်စောက်သော တောင်လမ်းအတိုင်း တက်သွားရာ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အလွန် လျင်မြန်သည်။

​ပြီးတော့ အရှိန်မှာလည်း အလွန် မြန်သည်။

​ရှူး

နားထဲတွင် ရုတ်တရက် လေကို ခွင်း၍ ထွက်လာသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

​ဗုန်း

လီယန်ချူသည် ဘေးသို့ ရှောင်လိုက်ရာ သူ မူလက ရှိနေသော နေရာမှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားပြီး ကျောက်စရစ်ခဲများ လွင့်စင်သွားသည်။

​ညဉ့်ဦးယံ နီးကပ်လာပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားမှာ အမှောင်ထုထဲသို့ ကျရောက်တော့မည် ဖြစ်သည်။

​ခုနက လီယန်ချူသည် သေချာ မမြင်လိုက်ရဘဲ ပျံသန်းလာသော ဓားတစ်လက် ဖြစ်နိုင်သည်ဟုသာ ထင်မြင်လိုက်ရသည်။

​ရှူး ရှူး

နားထဲတွင် ပြင်းထန်သော လေကိုခွင်းသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

​လီယန်ချူ မျက်မှောင် ကြုတ်လိုက်သည်၊ ဘယ်သူကများ တွေ့သည်နှင့် စကားမပြောဘဲ တိုက်ခိုက်နေရတာလဲ။

​ဤ တောင်လမ်းမှာ မတ်စောက်ပြီး တောင်လေမှာလည်း ပြင်းထန်လှသည်။

​အထက်မှ အောက်သို့ တိုက်ခိုက်ခြင်း

​ဒါက လူကို အသက်ရှင်ခွင့် မပေးတော့သည့် ပုံစံပင်

​လီယန်ချူ၏ ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ကာကွယ်ရေး အရှိန်အဝါများ ပေါ်လာပြီး ရှောင်မနေတော့ပေ။

​တိုက်ခိုက်မှုကို တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်ကာ ရှေ့သို့ တိုးသွားလိုက်သည်။

​ဟူး

အလွန်လေးလံသော ကျောက်တုံးကြီး တစ်ခု ပြုတ်ကျလာပြီး အသံမှာ ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။

​လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများ အေးစက်သွားပြီး လက်ဝါး တစ်ချက် ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။

​ထျန်းကန်း လက်ဝါး

လေခွင်း လက်ဝါး

​ဘုန်း

​ထို ပေါင်ထောင်ချီလေးသော ကျောက်တုံးကြီးမှာ လီယန်ချူ၏ ပြင်းထန်သော လက်ဝါးချက်ကြောင့် ချက်ချင်း ကွဲကြေသွားသည်။

​အထက်မှ လူများမှာ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားပုံ ရသည်။

​လီယန်ချူမှာမူ ထို အရှိန်ကို အသုံးချကာ ကမ်းပါးထိပ်သို့ တက်ရောက်သွားသည်။

​သူ့မျက်လုံးထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပေါ်လာသည်။

​ဆန့်ကျင်ဘက်ရှိ လူနှစ်ဦးမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်သွားသည်။

​"မင်းလား"

​တစ်ဦးက အံ့ဩစွာ ပြောလိုက်သည်။

​သူမှာ တည်ငြိမ်မှုမရှိသော အမူအရာရှိသည့် သက်လတ်ပိုင်း အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး၊ လီယန်ချူအရင်က တွေ့ဖူးသည်။

သူမှာ ကုန်းရှူး မိသားစုကို ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်ခဲ့သော ဝူဟူ ဘုန်းကြီးကို ခေါ်ဆောင်လာသူ ဖြစ်သည်။

​လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်

"ဒီတစ်ခါတော့ တကယ်ပဲ ရန်သူချင်း တိုးမိတာပဲ"

​အရင်က ထို အမျိုးသားသည် မော်ရှန်း မှ တာအိုဆရာ၏ အမိန့်ကို နာခံပြီး ကုန်းရှူ မိသားစုကို သတ်ဖြတ်ရန် ဝိုင်းဝန်းခဲ့ရာ၊ သူသည် စပျစ်ပင်ကို သိမ်းယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

​ထိုအချိန်က သူသည် ဤ အမျိုးသားကို ဘာမှ မမြင်ခဲ့သော်လည်း

​ကုန်းရှူ မိသားစုက လူတွေမှာလည်း ကောင်းသူများ မဟုတ်ပေ။

​သို့သော် ယခု သူက ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လိုက်ခြင်းက လီယန်ချူကို အနည်းငယ် ဒေါသထွက်စေသည်။

​အမျိုးသား၏ မျက်လုံးများမှာ အဆိပ်မြွေကဲ့သို့ အေးစက်နေပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်

"ဒါက မင်း ကိုယ့်ကိုကိုယ် လာပို့တာပဲ"

​သူသည် ရင်ခွင်ထဲမှ ဝါးပိုက်လုံး တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ကောင်းကင်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

​ဗုန်း

မီးရှူးမီးပန်း တစ်ခု ကောင်းကင်တွင် ပေါက်ကွဲသွားပြီး အလွန် တောက်ပလှသည်။

​အဝေးရှိ တာအိုနန်းတော်ထဲတွင် ပုံရိပ်အချို့ ချက်ချင်း ပေါ်လာပြီး ထိုနေရာသို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ပြေးလာကြသည်။

​သက်လတ်ပိုင်း အရွယ် အမျိုးသားဘေးတွင် ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသော လူမျိုးခြား တစ်ယောက် ရပ်နေပြီး နားတွင် လက်ဝါးအရွယ် ကြေးကွင်းများ တပ်ဆင်ထားကာ၊ လည်ပင်းတွင်လည်း ပုံမှန်မဟုတ်သော တက်တူးများ ရှိနေသည်။

​မျက်နှာမှာလည်း အလယ်ပိုင်းဒေသ လူများနှင့် မတူပေ။

​"ဂျာတာ ၊ မင်းရဲ့ ညီ မန်ချာ က သူ့လက်ချက်နဲ့ သေတာပဲ "

​သက်လတ်ပိုင်း အရွယ် အမျိုးသားက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

​ထို လူမျိုးခြား အမျိုးသား၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် ရက်စက်သွားသည်။

​ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အသံများ တရွေ့ရွေ့ မြည်လာသည်။

​ကြွက်သားများမှာ ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် ဖောင်းကြွလာသည်။

​စွမ်းအားများ ပြည့်ဝနေသည်။

ကြွက်သားများ ပေါင်းစပ်ထားသော အဆင့်နှင့် ဆင်တူလှသည်။

​သို့သော် ဤ လူမျိုးခြား အမျိုးသား၏ အရှိန်အဝါမှာ တောရိုင်းဆန်လှသည်။

​သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင်။

​သူသည် လီယန်ချူကို လက်သီးဖြင့် တိုက်ရိုက် ထိုးလိုက်ရာ ရက်စက်လှသည်။

​ဗုန်း

လေထဲတွင်ပင် အသံပေါက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။

​လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများ အေးစက်သွားပြီး လက်သီး တစ်ချက် ပြန်လည် ထိုးပေးလိုက်သည်။

​ထျန်းကန်း လက်ဝါး

တောင်ကို ခွင်းသည့် လက်သီး

​ထို မြက်ခင်းပြင်မှ ရဲဘော်၊ ပေါင်ထောင်ချီ လေးသည့် အားအင်ရှိသော ထို အမျိုးသားမှာ လီယန်ချူ၏ ထျန်းကန်း လက်ဝါးကို မတားဆီးနိုင်ပေ။

​ခရက်

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ရှိ နွားအရိုးထက် ပိုမိုခိုင်ခံ့သော အရိုးများ အားလုံး ကျိုးကျသွားသည်။

​သက်လတ်ပိုင်း အရွယ် အမျိုးသား၏ မျက်နှာမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

​ဓားမြှောင် သုံးလက်မှာ လေကိုခွင်း၍ ရောက်လာသည်။

​ရှူး ရှူး ရှူး

​လီယန်ချူ ခြေတစ်လှမ်း တက်လိုက်ပြီး လက်ဝါး တစ်ချက် ခပ်ဖြည်းဖြည်း ရိုက်လိုက်သည်။

​ဗုန်း

ပြင်းထန်သော လက်ဝါးစွမ်းအားမှာ ဓားမြှောင်များကို ချက်ချင်း ရိုက်ချလိုက်ပြီး အမျိုးသား၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ လက်ဝါး တစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်သည်။

​အကယ်၍ သူ့ကိုယ်ပေါ်တွင် နတ်ဘုရား အလင်းတန်း တစ်ခု မပေါ်လာပါက ထို လက်ဝါးချက်နှင့်ပင် သေဆုံးသွားမှာ ဖြစ်သည်။

​"ဒါက ဘယ်သူတွေလဲ "

​"ဘယ်ကနေ လာတဲ့ တာအိုဆရာလဲ "

​သက်လတ်ပိုင်း အရွယ် အမျိုးသားမှာ အလွန် ထိတ်လန့်သွားသည်။

​တောင်ထိပ်ရှိ တာအိုနန်းတော်ဆီသို့ ချက်ချင်း ပြေးသွားသည်။

​လီယန်ချူက နောက်ထပ် လက်ဝါး တစ်ချက် ထပ်ရိုက်လိုက်သည်။

​လေခွင်း လက်ဝါး

ထို လက်ဝါးအတတ်မှာ ရိုးရှင်းသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အလွန် ပြင်းထန်သော စွမ်းအားရှိပြီး၊ လက်ဝါးစွမ်းအားမှာ တောင်နှင့် ပင်လယ်ကို လွှမ်းခြုံထားသကဲ့သို့ပင်

​သက်လတ်ပိုင်း အရွယ် အမျိုးသားသည် နတ်ဘုရား မှော်ပစ္စည်း တစ်ခုရှိသော်လည်း အသက်ရှူရ ခက်ခဲနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

​ဗုန်း

သူတစ်ကိုယ်လုံးမှာ ပြတ်သွားသော စွန် တစ်ခုကဲ့သို့ ရှေ့သို့ လွင့်စင်သွားသည်။

​"ရဲတင်လိုက်တာ "

​"သေချင်နေတာပဲ "

​"ဘယ်ကလာတဲ့ သေမှာမကြောက်တဲ့ တာအိုဆရာလဲ၊ ဒီနေရာမှာ လာပြီး ရိုင်းစိုင်းနေရတာ "

​တောင်ထိပ်မှ ပြေးဆင်းလာသော ပုံရိပ်အချို့က ဆဲဆိုကြသည်။

​နည်းလမ်းအချို့ကို သုံးလိုက်ကြရာ၊ ထိုအထဲတွင် ရာစုနှစ်ကြာ သေဆုံးသွားသော ရုပ်အလောင်း၏ ပြာများ ပါဝင်ပြီး တာအိုအတတ်ကို ညစ်ညမ်းစေနိုင်သည်။

​လီယန်ချူ မလှုပ်ရှားပေ။

​အကာကွယ် အရှိန်အဝါမှာ အလွန် ပြင်းထန်ပြီး ဤ မိစ္ဆာ အတတ်များကို မကြောက်ပေ။

​ခရက်

သူသည် ပြာများဖြင့် ပက်ဖျန်းသည့် မိစ္ဆာ ၏ ဦးခေါင်းကို ရင်ဘတ်ထဲသို့ ရောက်သွားအောင် လက်ဝါးနှင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။

​ဦးခေါင်းခွံ၊ လည်ပင်း၊ ရင်ဘတ်ရိုးတို့ အားလုံး ကျိုးကျသွားသည်။

​သေဆုံးပုံမှာ အလွန် ရက်စက်လှသည်

​အခြားတစ်ဦးမှာ နတ်ဘုရား အတားအဆီး မိသွားသကဲ့သို့ လက်ကို ရင်ဘတ်တွင် ထောင်ထားရင်း မလှုပ်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

​မျက်လုံးထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

​ဗုန်း

သူ့သူငယ်ချင်းမှာ ပူပြင်းသော လက်ဝါးစွမ်းအားဖြင့် အပိုင်းပိုင်း ဖြစ်သွားသည်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်လိုက်ရသည်။

​ခန္ဓာကိုယ်မှာ အပိုင်းပိုင်း ကွဲကြေသွားသည်။

​ဗုန်း

သူ့ဦးခေါင်းမှာလည်း တစ်ချက်တည်းနှင့် ပေါက်ကွဲသွားသည်။ သူလက်ထဲရှိ ကြေးဆူးများမှာ အသုံးမပြုလိုက်ရဘဲ ချက်ချင်း သေဆုံးသွားသည်။

​ဤအရာအားလုံးမှာ လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ဖြစ်ပျက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့နှင့် သက်လတ်ပိုင်း အရွယ် အမျိုးသားနှင့် အပြန်အလှန် ဖြစ်နေချိန်တွင်။

​ဆဲဆိုသံများ တောင်ပေါ်တွင် လွင့်ပျံနေဆဲပင်။

​အသက်ဆုံးရှုံးသွားကြပြီ

​သက်လတ်ပိုင်း အရွယ် အမျိုးသား နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိတ်လန့်သွားပြီး၊ လီယန်ချူက နောက်မှ လိုက်လံ သတ်ဖြတ်နေသည်။

​သက်လတ်ပိုင်း အရွယ် အမျိုးသား စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်ကာ အသက်စွန့်ပြီး အပေါ်သို့ ပျံသန်းသည်။

​"သခင်လေး ကယ်ပါဦး"

​"သခင်လေး ကယ်ပါဦး"

​သူသည် ထိတ်လန့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

​လီယန်ချူကြောင့် တကယ်ကို ကြောက်လန့်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

​ခရက်

ငါးရောင် နတ်ဘုရား အလင်းတန်း တစ်ခု ရုတ်တရက် ကျရောက်လာသည်။

​အလွန် မြန်သည်။

​လီယန်ချူ လက်ဝါး တစ်ချက် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်လိုက်ရာ မြေပြင်မှာ တုန်ခါသွားသည်။

​လေခွင်း လက်ဝါး

ဘုန်းဘုန်း

​ကြီးမားသော ပေါက်ကွဲသံ တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး လေလှိုင်းများ ပေါက်ကွဲသွားသည်။

​လီယန်ချူ၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ တားဆီးခံလိုက်ရသည်။

​မျက်လုံးများ အေးစက်နေသည်။

​အကြည့်တစ်ချက်နှင့်ပင် မာနကြီးပြီး ရဲရင့်သော လူငယ်တစ်ယောက် တောင်ထိပ်တွင် ပေါ်လာသည်။

​ခရမ်းရောင် ရွှေဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားပြီး၊ ခါးတွင် ကျောက်စိမ်းခါးပတ်ကို ပတ်ထားကာ၊ အရှိန်အဝါမှာ နတ်ဘုရား တစ်ပါး ဆင်းသက်လာသကဲ့သို့ပင်။

​"သူ့ကို သတ်လိုက် "

​ထိုလူငယ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

​လူ့အသက်ကို မြက်ပင်ကဲ့သို့ သဘောထားသည်။

​အေးစက် ရက်စက်သည်။

​မြင့်မားသော ကမ်းပါးထိပ်တွင် လူငယ်နှစ်ဦး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ဝေးလံစွာ ကြည့်နေကြသည်။

​ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ခြင်း