အခန်း (၂၀၉-၂၁၀)

အခန်း (၂၀၉) - တိမ်မြုပ်တိမ်စီး လေကိုစီးခြင်း

​ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် အချိန် တစ်ဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်။

​ကျောက်တုံးသေတ္တာပေါ်ရှိ တားမြစ်ချက်မှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အလွန်သာမန်ကျသော ကျောက်တုံးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

​လီယန်ချူက ကျောက်တုံးသေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်ရာ ကြီးမားသော အသက်စွမ်းအင်တစ်ခု ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

​ခုနက တားမြစ်ချက်ကို ထိုးဖောက်ရန် သုံးစွဲလိုက်ရသည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ပြည့်ဝသောအခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။

​"အံ့ဩစရာပဲ"

​လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများတွင် ဝမ်းမြောက်ခြင်းများ ပေါ်လာသည်။

​အကြည့်များမှာ ကျောက်တုံးသေတ္တာထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

​ကျောက်တုံးသေတ္တာထဲတွင် ရွှေရောင်ဆေးလုံး တစ်လုံး ရှိနေပြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မြူခိုးရောင် အလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်နေကာ လူကို အံ့အားသင့်စေသည်။

​လီယန်ချူက ထိုရွှေရောင်ဆေးလုံးကို ညင်သာစွာ ကောက်ယူလိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် နွေးထွေးသော ခံစားမှုကို ရရှိလိုက်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး အလွန် သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားသည်။

​"ဒါ တာအိုဘာသာရဲ့ နတ်ဘုရားဆေးလုံးပဲ"

​သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

​သို့သော်လည်း သတိရှိရှိဖြင့် ကပ်ကျော်အဆောင် ကို အပေါ်မှ ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

​ကပ်ကျော်အဆောင် သည် နတ်ဘုရား ငါးပါးကို ပူဇော်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး အဆိပ်အတောက်၊ ပိုးမွှား၊ အင်းဆက်၊ အဆိပ်ငွေ့နှင့် ကူးစက်ရောဂါ အားလုံးကို ဖျက်ဆီးနိုင်သည်။

​ထိုရွှေရောင်ဆေးလုံးပေါ်သို့ တင်လိုက်ရာ တစ်စုံတစ်ရာ တုံ့ပြန်မှု မရှိပေ။

​အမှန်တကယ်တော့ ထိုအဆောင်ကို မသုံးလျှင်ပင် လီယန်ချူသည် ထိုရွှေရောင်ဆေးလုံးထဲမှ ကြီးမားသော အသက်စွမ်းအင်ကို ခံစားနိုင်သည်။

စင်ကြယ်ပြီး ငြိမ်းချမ်းလှသည်။

​မိစ္ဆာပစ္စည်း လုံးဝ မဟုတ်ပေ။

​သူ အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ထိုရွှေရောင်ဆေးလုံးကို သောက်သုံးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

​ကောင်းကင်ဘုံက ပေးသနားတာကို မယူလျှင် အပြစ်ရှိလိမ့်မည်

​၎င်းမှာ သူလုယူလာသော ကံကြမ္မာဖြစ်သော်လည်း၊ ကောင်းကင်ဘုံ၏ တရားမျှတမှုအရ သူအတွက် စီစဉ်ပေးထားသော အခွင့်အရေး မဟုတ်ဘူးဟု မည်သူက ပြောနိုင်မည်နည်း။

​လီယန်ချူသည် ချက်ချင်းပင် ရွှေရောင်ဆေးလုံးကို သောက်သုံးလိုက်သည်။

​ကြီးမားသော အသက်စွမ်းအင်တစ်ခုသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်းပင် ပြည့်နှက်သွားစေသည်။

​ခရမ်းရောင် ရွှေစွမ်းအားများ ဝန်းရံနေသည်။

​သူ၏ ခြေထောက်အောက်မှ ခရမ်းရောင် မြူခိုးများ တက်လာပြီး သူသည် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေစေသည်။

​ပြင်းထန်သော နာကျင်မှု မရှိသလို၊ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကြောင့် ခန္ဓာကိုယ် ပေါက်ကွဲသွားမည့် ခံစားချက်လည်း မရှိပေ။

​မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လီယန်ချူသည် တစ်ကိုယ်လုံး ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်

ကိုယ်တွင်းရှိ အသက်စွမ်းအင်မှာ အလွန် ကြီးမားလှသည်။

​"ဟူး"

​သူသည် ခရမ်းရောင် ရွှေစွမ်းအားများဖြင့် ရောစပ်နေသော အသက်ရှုမှူကို ညင်သာစွာ ထုတ်လိုက်သည်။

​တစ်ကိုယ်လုံး တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားသည်။

​ဆိုလိုသည်မှာ ထိုတောက်ပသော ထူးခြားသည့် အာနိသင်များ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

​"ဒါပဲ ဒါမှ နတ်ဘုရားဆေးလုံးရဲ့ တန်ဖိုးပဲ "

​လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် ကျေနပ်နေသည်။

​ဒဏ္ဍာရီ ပုံပြင်များတွင် သာမန်လူများက နတ်ဘုရားဆေးလုံးကို သောက်သုံးပြီးနောက် တစ်ကိုယ်လုံး ပြောင်းလဲကာ တိမ်တိုက်ပေါ်သို့ ပျံသန်းသွားကြသည်ဟု ဆိုသည်။

​အလွန်အမင်း နာကျင်ခြင်း၊ သွေးကြောများ ပေါက်ကွဲခြင်း စသည့် အကြောင်းအရာများ မကြားဖူးပေ။

​ဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် နတ်ဘုရားဆေးလုံးဟု မည်သို့ ခေါ်ဆိုနိုင်မည်နည်း

​လီယန်ချူ၏ တိုက်ရိုက် ခံစားချက်မှာ ခန္ဓာကိုယ်က ပိုမို ပေါ့ပါးလာခြင်းပင် ဖြစ်သည်၊ ဤသည်မှာ အလွန် ထူးခြားသော ခံစားချက်ဖြစ်ပြီး မပြောပြတတ်အောင် ပေါ့ပါးလှသည်။

​ထို့ပြင် တစ်ကိုယ်လုံး၏ အရေပြားမှာ တောက်ပလာပြီး မျက်လုံးများတွင် နတ်ဘုရား အလင်းရောင်များ ရှိနေသည်။

​သွေးစွမ်းအင်နှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာမူ တစ်စုံတစ်ရာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။

​သို့သော် ကိုယ်တွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ ပိုမို စုစည်းလာပြီး နတ်ဘုရား ဆန်သော အရာတစ်ခု ပေါက်ဖွားလာသည်။

​ဆိုလိုသည်မှာ လီယန်ချူ၏ တာအိုအတတ်များ၏ စွမ်းအားမှာ ပိုမို ကြီးမားလာမည် ဖြစ်သည်။

​ထိုရွှေရောင်ဆေးလုံး တစ်လုံးသည် လီယန်ချူ၏ သက်တမ်းကို နှစ်ခြောက်ဆယ် တိုးမြှင့်ပေးလိုက်သည်။

​နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ရှေ့ဆောင် ကျွမ်းကျင်သူများ၊ ဧကရာဇ်မင်းများ၊ တိုင်းပြည်အုပ်ချုပ်သူများ အားလုံးသည် သက်တမ်းရှည်စေရန် အလွန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်ကို သိထားသင့်သည်။

​သူတို့ တောင်းဆိုခဲ့သည်မှာ ထာဝရရှင်သန်ခြင်း ဖြစ်သည်

​သို့သော် ရှေးယခင်ကတည်းက ယနေ့တိုင်၊ သေဆုံးခြင်းမရှိသူတစ်စုံတစ်ယောက် ရှိသည်ဟု မကြားဖူးပေ

​တာအိုဘာသာ၏ အကြီးဆုံး ဂိုဏ်းဖြစ်သော မော်ရှန်းဂိုဏ်းမှ ဖော်စပ်သည့် မော်ရှန်း ရွှေဆေးလုံးပင်လျှင် ဆယ်နှစ်သက်တမ်းသာ တိုးမြှင့်ပေးနိုင်ပြီး၊ ၎င်းမှာပင် လောကတွင် ရှားပါးသော နတ်ဆေးဖြစ်သည်။

​ဤသည်မှာ လောကတွင် ပြောစမှတ်ပြုနေသော နတ်ဘုရားဆေးလုံး ဖြစ်သည်

​သို့သော် လီယန်ချူ ရရှိလိုက်သည့် တစ်လုံးမှာမူ သက်တမ်း နှစ်ခြောက်ဆယ် အထိ တိုးမြှင့်ပေးနိုင်ပြီး ယခုမှစ၍ ရောဂါဘယများ ပျောက်ကင်းသွားလိမ့်မည်

​သေချာသည်။

​လက်ရှိတွင် လီယန်ချူသည် မိမိ၏ သက်တမ်း မည်မျှ တိုးမြှင့်သွားသည်ကို တိတိကျကျ မသိရှိသေးပေ၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ကြီးမားသော အသက်စွမ်းအင်များ ပုန်းကွယ်နေသည်ကိုသာ ခံစားရသည်။

​ဒဏ္ဍာရီလာ နဂါးဆိုး၏ စောင့်ရှောက်မှု၊ ကျွမ်းကျင်သူများစွာ၏ လုယူမှု၊

​ပြီးလျှင် လျှို့ဝှက်စွာ ကျင့်ကြံနေသော လူအိုကြီးတစ်ယောက် အသက်ပင် ပေးဆပ်ပြီး လုယူခဲ့သော နတ်ဘုရား အခွင့်အရေးတစ်ရပ် ဖြစ်သည်။

ထိုမျှလောက် ရိုးရှင်းလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ

​လီယန်ချူက ခြေတစ်လှမ်းကို ညင်သာစွာ လှမ်းလိုက်သည်။

​ခန္ဓာကိုယ်က ချက်ချင်းပင် လေထဲသို့ ပျံတက်သွားသည်။

​ဤတစ်ကြိမ်တွင်

​သူသည် ကိုယ်ခံပညာကို အသုံးမပြုခဲ့ပေ။

​သူသည် တာအိုနန်းတော်ထဲမှ တဖြည်းဖြည်း ထွက်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ တဖြည်းဖြည်း လေထဲသို့ ပျံတက်သွားသည်။

​ခြေအောက်တွင် ငါးရောင်စုံ တိမ်တိုက်များ ပေါ်လာသကဲ့သို့ ရှိသည်။

​သူ၏ စိတ်ကို တစ်ချက် လှုပ်ရှားလိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားသည်

​မြင်ကွင်းမှာ အလွန် ကျယ်ပြန့်လာပြီး၊ ဟောင်းနွမ်းနေသော အပျက်အစီးများ အားလုံးကို မြင်တွေ့ရကာ အားလုံးမှာ ကျယ်ပြောလှသည်။

​ဤသည်မှာ ရွှေရောင်ဆေးလုံး ပေးအပ်သော စစ်မှန်သည့် နတ်ဘုရား အခွင့်အရေး ဖြစ်သည်။

​တိမ်မြုပ်တိမ်စီး လေကိုစီးခြင်း

​ဤသည်မှာ မြေပြင် နတ်ဘုရားများသာ လုပ်ဆောင်နိုင်သော နည်းလမ်းဖြစ်သည်။

​သို့သော် လီယန်ချူမှာ ဒုတိယအဆင့် အလယ်အဆင့်တွင်ပင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

​ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ အခွင့်အရေးကို လုယူခြင်း၊ တစ်ကိုယ်လုံး ပြောင်းလဲသွားခြင်း၊ မြေပြင်မှ လွတ်ကင်းပြီး ပျံသန်းခြင်း

​လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန် ပေါ့ပါးနေသည်။

​ရယ်မောလိုက်ချင်စိတ်များ ပေါ်လာသည်။

​"ဟားဟားဟားဟားဟားဟားဟား"

​နာမ်ဝိညာဉ် ထွက်ခွာခြင်းဖြင့် ပျံသန်းနိုင်သော်လည်း သူက ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် တိမ်တိုက်ပေါ်တွင် ပျံသန်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

​လီယန်ချူ စိတ်ကို တစ်ချက် လှုပ်ရှားလိုက်ရာ တဖြည်းဖြည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်ဆင်းလာသည်။

​ထိုကဲ့သို့ တိမ်တိုက်ပေါ် ပျံသန်းသည့် နည်းလမ်း ရှိသွားပြီဖြစ်ရာ နောက်တစ်ခေါက် ထို ဝိညာဉ်အသွင်ဖြင့် တိုက်ခိုက်သူများအပြင် ကျွမ်းကျင်သူများနှင့် တွေ့ဆုံလျှင် လီယန်ချူက သူတို့ ထွက်ပြေးမည်ကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ပေ

​ဆိုလိုသည်မှာ လေထဲတွင် တိုက်ခိုက်နိုင်သော နည်းလမ်း ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။

​"ဒါက တကယ်ကိုပဲ ကြီးမားတဲ့ အခွင့်အရေးပဲ "

​လီယန်ချူ မျက်လုံးများတွင် ပြုံးရွှင်မှုများ ပေါ်လာသည်။

​လမ်းပိတ်နေသည့် လူးရှားမြစ် မှာ သူ့အတွက် ပြဿနာ မဟုတ်တော့ပေ။

​အရင်က ရေရှောင်ခြင်း အဆောင်ကို သုံးရမှာကိုပင် ရေအောက်ရှိ မိစ္ဆာများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ကြောက်ရွံ့ခဲ့သည်။

​သို့သော် ယခုအခါတွင် သူသည် နတ်ဘုရား ခန္ဓာကိုယ်ကို ရရှိထားပြီး တိမ်တိုက်ကို စီးကာ ပေရာပေါင်းများစွာ မြင့်သည့်နေရာတွင် ပျံသန်းနိုင်သည်။

​ရေအောက်ရှိ မိစ္ဆာများကို ဘာကို ကြောက်ရမည်နည်း။

​ထိုသို့ တွေးမိသောအခါ လီယန်ချူမှာ အနည်းငယ် အရေးမကြီးတော့သလို ဖြစ်သွားသည်။

​သူသည် အာရုံစိုက်ခံရခြင်းကို မနှစ်သက်သူ ဖြစ်ပြီး၊ မဟုတ်လျှင် အမှောင်ဖုံး အတတ်ကို ကျင့်သုံးမည် မဟုတ်ပေ။

​သူ၏ ကံကြမ္မာ အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။

​အခြားသူများ၏ အမြင်တွင် သူသည် သာမန် တာအိုဆရာ လူငယ် တစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။

​သူသည် ဤ မြေပြင်နတ်ဘုရားများသာ ပိုင်ဆိုင်သည့် နည်းလမ်းကို ရရှိထားသော်လည်း အပြင်ဘက်သို့ ထုတ်ပြရန် မရည်ရွယ်ပေ။

​နောက်ဆုံးအချိန်တွင် အသုံးပြုရန် အတွက်သာ ဖြစ်သည်။

​အံ့အားသင့်စေမှသာ အကြီးမားဆုံး အကျိုးရလဒ်ကို ရရှိမည် ဖြစ်သည်။

​ထိုသို့ ကြည့်လျှင်။

​လီယန်ချူသည် အာရုံစိုက်ခံရခြင်းကို မနှစ်သက်ခြင်းမျှသာ မဟုတ်ဘဲ၊ စိတ်ထားမှာလည်း ရက်စက်လှသည်

​သူသည် တိုက်ရိုက်ပင် ကိုယ်ဖော့ ပညာကို အသုံးပြုကာ ထိုကျယ်ပြန့်ပြီး ထူးခြားသော မြစ်ကြီးဆီသို့ အမြန်ဆုံး သွားလိုက်သည်။

​နတ်ဘုရားဆေးလုံးကို သောက်သုံးပြီးနောက် သူ၏ ကိုယ်ဖော့ပညာမှာလည်း အရင်ကထက် နှစ်ဆ မြန်ဆန်လာသည်။

​ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ကြီးမားသော အပျက်အစီးများကြားတွင် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

​မြစ်ကမ်းဘေးတွင် လူခုနစ်ဦး သို့မဟုတ် ရှစ်ဦးမှာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

​ထို ဝိညာဉ်ခေါ် ခေါင်းလောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် လှေဆရာ၏ လမ်းကြောင်းကို သိရှိသူများ ဖြစ်သည်။

​လီယန်ချူက အနီးကပ် ကြည့်လိုက်သည်။

​မနေ့ညက တာအိုနန်းတော်ထဲရှိ လူသုံးဦးအပြင်၊ ခန္ဓာကိုယ် ဝဝတုတ်တုတ် နဲ့ တောအုပ်ထဲမှ ထွက်လာသည့် ဇူဖူကွေ့ လည်း ရှိသည်။

​တရားရုံးတော်မှ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အရာရှိ ချန်ယန်

​ဓားနှစ်လက်ကို ချိတ်ထားသည့် မာနကြီးသော လူငယ် ရှောင်စဲ့

​နောက်တစ်ဦးကို လီယန်ချူက သိနေသည်။

​သူမှာ ပညာတတ် လူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး လက်တွင် ပုတီးစိပ်ကို ချည်ထားသည်။

​ကုန်းရှူပေယွီ

​ထိုသူများသည် လီယန်ချူ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အကြည့်များမှာ သူ့ဆီသို့ ရောက်လာသည်။

​လီယန်ချူ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။

​"ဘာလို့ အသိကျွမ်းသူတွေချည်းပဲ ဖြစ်နေတာလဲ"

​သူသည် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသည်ဟု ယူဆသည်။

​ဤမျှ ကြီးမားသော တာအိုနန်းတော် အပျက်အစီးထဲတွင် ကံကြမ္မာရှိသူ မည်မျှ ဝင်ရောက်လာသည်ကို မသိရပေ။

​သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ

​ဤနေရာတွင် စုဝေးနေသူများမှာ သူ အနည်းနှင့်အများ မြင်ဖူးသူများသာ ဖြစ်သည်။

​သူ လွန်စွာ လျင်မြန်စွာ ပြေးနိုင်လွန်း၍လား

​သို့မဟုတ် အသက်ရှင်သူများမှာ နည်းပါးလာ၍လား...

​"တာအိုဆရာ၊ နောက်ဆုံးတော့ ပြန်တွေ့ရပြီ"

​ဇူဖူကွေ့က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ပြေးလာသည်။

​ထိုကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ မြေပြင်ကိုပင် တုန်ခါသွားစေသည်။

​"ညီအစ်ကို၊ ပြန်ဆုံကြပြန်ပြီ "

​လီယန်ချူက ပြုံးလိုက်သည်။

​ဤ ဇူဖူကွေ့မှာ သူနှင့် ခဏတာသာ သိကျွမ်းသော်လည်း၊ သူ၏ လက်အောက်ခံအဖြစ် အမြဲလိုလို ပြုမူနေသည်မှာ သူအတွက် အနည်းငယ် ခက်ခဲလှသည်။

​"ယန်ချူ တာအိုဆရာ "

​ချန်ယန်လည်း လျှောက်လာသည်။

​ယခုအခါ ချန်ယန်၏ အရှိန်အဝါမှာ ပိုမို ခန့်ညားလာပြီး ဂုဏ်သရေရှိသူ တစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင်။

​လီယန်ချူနှင့် သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောဆိုပြီးနောက် နောက်ထပ် လူအချို့လည်း ရောက်လာသည်။

​"ဘာလို့ ဒီနေ့ လူအကုန်လုံး ဒီနေရာကို စုဝေးရောက်ရှိနေကြတာလဲ"

​လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

​အခန်း (၂၁၀) -ကူးတို့လှေဆရာ

​"တာအိုဆရာ မသိသေးတာ ဖြစ်မှာပါ ဒီနေရာရဲ့ နက်နဲတဲ့ အကြောင်းအရာကို နားလည်သွားတဲ့ ကူးတို့လှေဆရာ တစ်ယောက် ပေါ်လာတယ်၊ ဝိညာဉ်တွေကို ချုပ်နှောင်တဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ လူငယ်နေရာမှာ အစားထိုးပြီး လူတိုင်းကို လှေပေါ်တင်ကာ မြစ်ကူးပေးနိုင်တယ်လေ "

​ချန်ယန်က ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

​"မှန်တယ်၊ အဲဒီကောင်လေးက တကယ်ကို အစွမ်းရှိတယ်၊ ရှာဟဲ့မြစ်ကမ်းဘေးက ကူးတို့လှေဆရာလို့ ပြောကြတယ်၊ နောက်ခံကလည်း မသေးဘူး "

​ဇူဖူကွေ့က ရယ်မောရင်း ပြောသည်။

​လီယန်ချူ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

​တာအိုဘာသာ၏ နတ်ဘုရားနယ်မြေ ၇၂ ခုထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး မြေပြင် နတ်ဘုရားတို့၏ ကျင့်ကြံရာဌာန ဖြစ်သည့်အတိုင်း ဒီလိုလူမျိုးကိုတောင် ဆွဲဆောင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားမိပေ။

​သူ၏ အမူအရာမှာ ထူးဆန်းနေသည်။

​"တကယ်ပဲ အဲဒီ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ လူငယ်နေရာမှာ အစားထိုးလိုက်တာလား "

​လီယန်ချူမှာ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်၊ ဒါက အဲဒီ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ လူငယ်ရဲ့ အလုပ်ကို လုယူလိုက်တာလား

​ကူးတို့လှေဆရာ ဆိုတဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းက ဒီလောက်တောင် ပြိုင်ဆိုင်မှု ပြင်းထန် ဖြစ်နေတာလား

​ဇူဖူကွေ့က ဦးခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း ရယ်မောကာ ပြောသည်

"တကယ်ကိုပဲ လူကို အံ့အားသင့်စေတာပါ ဒါပေမဲ့ ရှာဟဲ့မြစ် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ဒဏ္ဍာရီတွေ အမြဲရှိနေတာဆိုတော့ ဒီလို ကူးတို့လှေဆရာမျိုး ပေါ်လာတာကို နားလည်ပေးလို့ ရပါတယ်"

​ရှာဟဲ့မြစ် သည် ချန်နိုင်ငံတွင် အကြီးဆုံးမြစ်ဖြစ်ပြီး၊ လီယန်ချူ၏ ယခင်ဘဝက ဟွမ်ဟဲ့ မြစ်နှင့် အဆင့်အတန်း တူညီသည်။

​မူလက ရှေးဟောင်းအမည် ရှိသော်လည်း ရှမင်းဆက် ကာလတွင် အမည်သစ် ပြန်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ယနေ့တိုင် လွှမ်းမိုးနေသည်။

​ရှေးကတည်းက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှပြီး ထူးဆန်းသော နတ်ဘုရား ဒဏ္ဍာရီများစွာ ပျံ့နှံ့နေသည်။

​ရှာဟဲ့မြစ်အောက်ခြေသည် မြေအောက်ကမ္ဘာနှင့် တိုက်ရိုက်ဆက်သွယ်ထားပြီး လူ့လောကနှင့် ဝိညာဉ်လောကကြား နယ်နိမိတ် ဖြစ်သည်ဟု လူအများက ယုံကြည်ကြသည်။

​လူသုံးဦး စကားပြောနေစဉ် လီယန်ချူ အရင်က မြင်ဖူးခဲ့သော လှေငယ်လေးမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ရောက်ရှိလာသည်။

​လှိုင်းလုံးများ ပြင်းထန်သော်လည်း လှေငယ်လေးမှာ ကျောက်တုံးကဲ့သို့ တည်ငြိမ်ပြီး အလွန်ပင် ငြိမ်းချမ်းနေသည်။

​လှေပေါ်တွင် မူလက အမူအရာ တည်ကြည်သော လူငယ်တစ်ယောက် ရှိပြီး တာအိုဘာသာ၏ မှော်ပစ္စည်းဖြစ်သည့် ဝိညာဉ်ခေါ် ခေါင်းလောင်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဝိညာဉ်များကို လှေပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

​ယခုမူ ရုပ်ရည်ဆိုးဝါးပြီး ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်သော ရိုင်းစိုင်းသည့် လူကြီးတစ်ယောက်ဖြင့် အစားထိုးထားပြီး၊ မျက်လုံးများမှာ အေးစက်စွာ တောက်ပနေကာ ခါးတွင် ဓားတိုတစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။

​သူ၏ ကြွက်သားနှင့် အရိုးများမှာ ကြေးနီဖြင့် ပုံသွင်းထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး၊ ဝေးကွာသော နေရာမှ လှမ်းကြည့်ရုံဖြင့် ဖိအားပေးနေသော ခံစားချက်ကို ရရှိစေသည်။

​"ဒီလူကို ကြည့်ရတာ လှေသမားနဲ့တူတာထက် လူသတ်သမား ရာဇဝတ်ကောင်ကြီးနဲ့ ပိုတူနေသလိုပဲ "

​လီယန်ချူက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

​သူသည် အရင်က ယင်ယန်ဆရာ တစ်ဦးကို တွေ့ဖူးသည်၊ သင်္ချိုင်းထဲတွင် ဖြစ်ပြီး ထိုမျှလောက် ပြင်းထန်သော ဖိအားမျိုး မရှိခဲ့ပေ။

​ဇူဖူကွေ့က ရေရွတ်သည်

"မှန်တယ်၊ ဒီလူကို ကြည့်ရတာ လူကောင်းနဲ့ မတူဘူး "

​သူတို့တင်မက၊ ဤ ရှာဟဲ့မြစ် ကူးတို့လှေဆရာကို မြင်သမျှ မည်သူမဆို ထိုသို့ပင် တွေးမိကြလိမ့်မည်။

​သူ၏ လှေပေါ်သို့ တက်လိုက်လျှင် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ အသက်ကို အလုခံရတော့မည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။

​သို့သော်။

​ကျင့်ကြံသူအများစုမှာ ကူးတို့လှေဆရာများ၏ စည်းမျဉ်းအချို့ကို သိရှိကြသည်။

​ဥပမာအားဖြင့် လှေစီးလျှင် ပိုက်ဆံပေးရမည်

​ဤနေရာရှိ ပိုက်ဆံမှာ ငွေကြေးမဟုတ်သလို၊ ဒဏ္ဍာရီလာ မရဏငွေလည်း မဟုတ်ဘဲ တန်ဖိုးရှိသည့်အရာကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

​ဥပမာအားဖြင့် ထိုကူးတို့လှေဆရာက လက်ခံသည်မှာ ဤ တာအိုနန်းတော်ထဲမှ မှော်ပစ္စည်းများ ဖြစ်သည်

​လူတစ်ယောက်လျှင် မှော်ပစ္စည်းတစ်ခု၊ ၎င်းမှာ လှေခ ဖြစ်သည်

​ဥပမာနောက်တစ်ခုမှာ၊ ဘုန်းကြီးဖြစ်စေ၊ တာအိုဆရာဖြစ်စေ၊ ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်စေ မည်သူမျှ စည်းမျဉ်းကို မဖျက်ဆီးကြသလို ကူးတို့လှေဆရာကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုကြပေ။

​သေချာသည်။

​ထိုနေရာတွင် ဆိုလိုသည်မှာ လှေစီးသည့်အချိန် ဖြစ်သည်။

​ကူးတို့လှေဆရာ လိုအပ်သည့် အခြေအနေများမှာ အလွန် အန္တရာယ်များပြီး ပြင်းထန်သော ရေပြင်များ ဖြစ်ကြပြီး၊ ထိုလုပ်ငန်းလုပ်သူများမှာ ဝိညာဉ်လောကနှင့် ဆက်သွယ်နိုင်သည့် နည်းလမ်းများ ရှိကြသည်။

​သူတို့၏ စည်းမျဉ်းအတိုင်းသာ လိုက်နာလျှင် ဘေးကင်းစွာ ကူးမြောက်နိုင်သည်။

​ဥပမာအားဖြင့် ရှေးဟောင်းသင်္ချိုင်းများတွင် တွေ့ရလေ့ရှိသော အလောင်းများ စုပုံနေသည့် ဂူများ၊ လူသေမြစ်များ၊ မြေအောက် ဝိညာဉ်မြစ်များအားလုံးတွင် ကူးတို့လှေဆရာ လိုအပ်သည်။

​ဤသည်မှာ သဘောတူညီထားသည့် စည်းမျဉ်းတစ်ခုလို ဖြစ်နေပြီ။

​ဘယ်ကလာမှန်း မမေး၊ ဘာအကြောင်းမှ မမေး၊ ပိုက်ဆံယူပြီး အလုပ်လုပ်သည်။

​ဤသည်မှာ ကူးတို့လှေဆရာ ဖြစ်သည်။

​အတော်လေး ကြားနေကျ လုပ်ငန်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

​လှေငယ်လေးမှာ ကမ်းခြေသို့ နီးကပ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျင့်ကြံသူ အများအပြားမှာ ချက်ချင်းပင် ဝိုင်းရံလာကြကာ လှေခပေး၍ မြစ်ကူးရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။

​နဂါးဟိန်းသံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

​နားကွဲမတတ်ပင်

​လူတိုင်း၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ထိန်းချုပ်မရအောင် ဖြစ်သွားစေသည်။

​ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ အဝေးမှ ပျံသန်း ရောက်ရှိလာသည်။

​၎င်းမှာ အကြည့်နှင့်ပင် အထက်စီးက ဆက်ဆံတတ်သော၊ ခန့်ညားသော လူငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

​သူ ပေါ်လာသည်နှင့်၊ နေရာရှိ လူတိုင်း၏ အရှိန်အဝါမှာ မှေးမှိန်သွားသည်။

​လှေပေါ်သို့ တက်ရန် ပြင်ဆင်နေကြသူများမှာ သူ၏ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါကြောင့် နောက်သို့ အနည်းငယ် ဆုတ်ခွာလိုက်ရသည်။

​သူမှာ မော်ရှန်းဂိုဏ်းမှ သခင်လေးဖြစ်သည်။

​ဟုန်ပိုင်ဝေ

​ဟုန်ပိုင်ဝေ၏ အရှိန်အဝါမှာ ပြင်းထန်နေပြီး ကိုယ်ပေါ်တွင် ပါးလွှာသော နတ်ဘုရား အလင်းရောင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

​ခုနက နဂါးဟိန်းသံမှာ သူ၏ ရင်ဘတ်မှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

​အလွန် ထူးခြားသော နတ်ဘုရား မှော်ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်သည်မှာ သေချာသည်။

​သူ လှေနားသို့ ရောက်လာပြီး တာအိုနန်းတော် မှော်ပစ္စည်းတစ်ခုကို ကူးတို့လှေဆရာထံ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

​ကူးတို့လှေဆရာက ခေါင်းညိတ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ဘေးဖယ်ပေးသည်။

​ဟုန်ပိုင်ဝေ လှေခေါင်းပေါ်သို့ တက်သွားသည်။

​သူသည် အထက်စီးက ဆက်ဆံတတ်ပြီး ကူးတို့လှေဆရာ၏ စည်းမျဉ်းကို လိုက်နာသော်လည်း နေရာရှိ လူအားလုံးကို မျက်စိထဲတွင်ပင် မထည့်ပေ။

​အလွန် မောက်မာလှသည်။

​သူ၏ အမြင်တွင် လူအားလုံးမှာ တန်ဖိုးမရှိသူများ ဖြစ်ပြီး တာ့ရှန်းကော် ဘုရားကျောင်းမှ ကျဲ့ခုံးတို့ကဲ့သို့ လူအနည်းငယ်သာ သူ့နှင့် ယှဉ်နိုင်မည်ဟု ယူဆသည်။

​အမဲလိုက်ခံရပြီး အသက်မသေဘဲ လွတ်မြောက်လာသော ကုန်းရှူပေယွီကို မြင်လျှင်ပင် သူက မည်သည့်အမူအရာမျှ မပြပေ။

​ရုတ်တရက်

​ဟုန်ပိုင်ဝေမှာ လူအုပ်ထဲရှိ လီယန်ချူကို မြင်လိုက်ရပြီး အကြည့်မှာ ချက်ချင်း အေးစက်သွားသည်။

​မော်ရှန်းဂိုဏ်းသားတွေကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သူမှာ ဒီလူပဲ

​သူ့ကို တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်သွားအောင် လုပ်ခဲ့သူ

​"ငါ ကျန်းထင်ရှန်းမှာ နတ်ဘုရား အခွင့်အရေးကို ရှာတွေ့ပြီးတာနဲ့ ဒီလူကို အရေခွံခွာပြီး ဝိညာဉ်ပျက်သုဉ်းသွားအောင် လုပ်ပစ်မယ် "

​ဟုန်ပိုင်ဝေ စိတ်ထဲတွင် ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။

​လီယန်ချူသည် အမှောင်ဖုံး အတတ်ကို အသုံးပြုထားသဖြင့် ကံကြမ္မာ အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို လွယ်ကူစွာ ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့သည်။

​ရုပ်ရည် ချောမောခြင်းမှလွဲ၍ ထူးခြားခြင်းမရှိသော လူငယ် တာအိုဆရာ တစ်ယောက်အဖြစ်သာ ထင်မှတ်ခံထားရသည်။

​ဟုန်ပိုင်ဝေပင်လျှင်။

​ခုနက လူအုပ်ထဲတွင် သူ့ကို တစ်ချက်တည်းနှင့် ဘာကြောင့် မမြင်မိသလဲဆိုတာကို နားမလည်ခဲ့ပေ။

​လီယန်ချူက ဟုန်ပိုင်ဝေ၏ မှုန်မှိုင်းနေသော မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

​သူ့ကို လက်ခလယ် တစ်ချောင်း ထောင်ပြလိုက်သည်

​ဟုန်ပိုင်ဝေမှာ ထိုအမူအရာကို နားမလည်သော်လည်း ၎င်း၏ စိန်ခေါ်သည့် အဓိပ္ပာယ်ကိုမူ နားလည်သွားသည်။

​မျက်နှာမှာ ပိုမို အေးစက်သွားသည်

​လီယန်ချူ အံ့ဩသွားသည်မှာ၊ မောက်မာပြီး လူ့အသက်ကို အရေးမထားသည့် ဤ မော်ရှန်းဂိုဏ်းမှ လူငယ်သခင်လေးမှာ။

​ချက်ချင်း လှည့်ထွက်သွားပြီး သူ့ကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

​"ကူးတို့လှေဆရာရဲ့ လှေပေါ် တက်လိုက်လို့ ရန်မလုပ်ရတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီ ကျန်းထင်ရှန်း ထဲမှာ ဒီကောင် သိထားတဲ့ နတ်ဘုရား အခွင့်အရေး ရှိနေလို့ အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေချင်တာလား "

​လီယန်ချူ စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

​ရှာဟဲ့မြစ် အနီးမှ ကူးတို့လှေဆရာမှာ အရင်က ဝိညာဉ်ခေါ် ခေါင်းလောင်းကို ကိုင်ထားသော လူငယ်ထက် အသွားအပြန် ပိုမြန်သည်။

​အချိန် တစ်ဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် ပြန်ရောက်လာသည်။

​"ဒါက အစိုးရအတွက် အလုပ်လုပ်တာနဲ့ ကိုယ့်အတွက် အလုပ်လုပ်တာရဲ့ ကွာခြားချက်လား "

​လီယန်ချူ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

​ဟုန်ပိုင်ဝေမှာ လူမိုက် ဖြစ်သော်လည်း မောက်မာပြီး အေးစက်သည်။

​သို့သော် သူ့ကို အသံတိတ် သတ်ဖြတ်ရန်မှာ မလွယ်ကူပေ။

​ဤကူးတို့လှေဆရာမှာ ပြဿနာ မရှိပုံရသည်။

​လီယန်ချူကို ပိုပြီး အံ့ဩစေသည်။

​"ဟုန်ပိုင်ဝေရဲ့ စရိုက်အတိုင်းဆိုရင် ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး ကူးတို့လှေဆရာကို သတ်ပစ်ပြီး တခြားသူတွေရဲ့ လမ်းကို ပိတ်လိုက်မှာလေ "

​"ကူးတို့လှေဆရာကို သတ်ရင် မကောင်းတဲ့ အရာတွေ ဖြစ်လာမှာလား "

​လီယန်ချူက မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း စဉ်းစားလိုက်သည်။

​တစ်ခါလျှင် အများဆုံး လူနှစ်ဦးသာ လိုက်ပါနိုင်သည်။

​စည်းမျဉ်းမလိုက်နာသော ဟုန်ပိုင်ဝေမှလွဲ၍ ကျန်သူများမှာ အစဉ်လိုက် အေးဆေးစွာ လှေပေါ်တက်ကြသည်။

​လူတိုင်း တာအိုနန်းတော်မှ မှော်ပစ္စည်းများကို လှေခပေးကြပြီး ပဋိပက္ခ တစ်စုံတစ်ရာ မဖြစ်ပွားခဲ့ပေ။

​ဇူဖူကွေ့ကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်မျိုးပင် လှေပေါ်တွင် ရပ်နေသော်လည်း တောင်ကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေသည်။

​လီယန်ချူ လှေပေါ်တက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

​တာအိုဝတ်ရုံ ဝတ်ထားသော အမျိုးသမီး တစ်ယောက် ပျံသန်း ရောက်ရှိလာပြီး၊ အရင်က သူမြင်ခဲ့ဖူးသော ကံမကောင်းသည့် မိန်းကလေးဖြစ်သည်။

​တင်းရုံံ

​ယခုအခါ ချန်ယန်နှင့် ဇူဖူကွေ့တို့မှာ လှေဖြင့် ထွက်ခွာသွားပြီဖြစ်ပြီး ကမ်းခြေတွင် လီယန်ချူ တစ်ယောက်တည်း ကျန်နေသည်။

​တင်းရုံ မှာ ခန္ဓာကိုယ် အနှံ့ သွေးများ ထွက်နေပြီး မျက်နှာမှာ ဖြူရော်နေသည်။

​"လီ တာအိုဆရာ ကျွန်မကို ကယ်ပါ "

​တင်းရုံမှာ ကြောက်လန့်နေပြီး တစ်စုံတစ်ခုသော ထိတ်လန့်စရာ အဖြစ်အပျက်နှင့် ကြုံတွေ့လာရသည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။

​

​

​

​