ကမ္ဘာကြီးအပေါ် အမြင်များ ထပ်မံ ပြိုလဲသွားရပြန်သည့် ဧကရီနှစ်ပါး

ထိုဖြစ်ရပ်မှာ ဝံပုလွေဖေဖေသည် သူတို့၏ အတိတ်ဘဝက နားလည်ထားမှုများကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်နိုင်လောက်သော မှန်းဆ၍မရနိုင်သည့် အလားအလာနှင့် ခွန်အားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်ဟု ဆိုလိုနေခြင်းပင်။

ဤသည်မှာ သူတို့၏ ယခင်က စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် အစီအစဉ်များ အားလုံးကို ဖျက်သိမ်းပြီး အစကနေ ပြန်စရမည်ဟု ဆိုလိုနေခြင်းလဲ ဖြစ်လေသည်။

ဘယ်လို ဂရုတစိုက် ပုန်းအောင်းရန်၊ ဘယ်လို အေးဆေးစွာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရန်နှင့် ကလဲ့စားချေခံရမှာကို ကြောက်ရွံ့မှုတွေ... ထိုအရာအားလုံး အလကားဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။

ဝံပုလွေဖေဖေက အနာဂတ်ရဲ့ အကြီးစား ရန်သူကြီးကို အတွေ့အကြုံရမှတ်တွေအဖြစ် တိုက်ရိုက် ရိတ်သိမ်းလိုက်ပြီ မဟုတ်လော။

“ဒါဆို... ငါတို့အရင်က ဘာတွေကို စိုးရိမ်နေခဲ့မိကြတာလဲ...” ရှောင်လန်သည် ဗလာကျင်းနေသော အမူအရာဖြင့် တစ်ဦးတည်း တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

“တကယ်တန်း ဘာကိုမှ စိုးရိမ်စရာမလိုခဲ့တာပဲ...” ရှောင်ယင်းသည်လည်း တူညီစွာပင် မှင်တက်နေသည်။

ကြီးမားသော တုန်လှုပ်မှုများအပြီးတွင်၊ ပြင်းထန်လှသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ရောယှက်နေသည့် လုံခြုံမှု ခံစားချက်ကြီးမှာ နွေးထွေးသော စမ်းရေစီးကြောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ သူတို့စိတ်အတွင်းတွင် စီးဆင်းလာခဲ့ပြီး၊ ယခင်က အေးစက်မှုများနှင့် ထိတ်လန့်မှုများနေရာတွင် တဖြည်းဖြည်း အစားထိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့လေသည်။

“ခြေထောက်ကိုသာ မြဲမြဲဆုပ်ကိုင်ထားစမ်းပါ၊ ဒီရွှေခြေထောက်ကြီးက ငါတို့ အတိတ်ဘဝတုန်းက စိတ်ကူးဖူးခဲ့တာထက်တောင် အများကြီး ပိုပြီး ကြီးမားနေတာပဲ။ ပြီးတော့ ဒါက ရွှေစစ်စစ်ကြီး၊ စိန်တွေတောင် စီထားသေးတယ်”

“မဖြစ်သေးဘူး...” ရှောင်ယင်းသည် သူမ၏ လက်သီးသေးသေးလေးများကို ရုတ်တရက် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မီးတောက်များ လောင်ကျွမ်းလာခဲ့သည်။

“ငါတို့ ဒီလို နှေးကွေးလွန်းတဲ့အရှိန်နဲ့ ဆက်ကျင့်ကြံနေလို့မဖြစ်ဘူး... ငါတို့ ပိုပြီးမြန်မှရမယ်... ပိုပြီး မြန်မြန် သန်မာလာရမယ်...”

“ဝံပုလွေဖေဖေ့ရဲ့ ခြေလှမ်းတွေကို လိုက်မမီနိုင်ရင်တောင်မှ၊ အနည်းဆုံးတော့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေရဘူး... ဒီလောက် ကောင်းမွန်တဲ့ အရင်းအမြစ်တွေနဲ့ ဒီလို ကြီးမားတဲ့ ခြေထောက်ကြီး ရှိနေတာတောင်မှ ငါတို့ မတိုးတက်လာဘူးဆိုရင်၊ ငါတို့ရဲ့ အတိတ်ဘဝက မှတ်ဉာဏ်တွေကို အလကား ဖြုန်းတီးပစ်လိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲ...”

“ဟုတ်တယ်...” ရှောင်လန်သည်လည်း အတွေးများ ကူးစက်ခံလိုက်သည့်အလား သူမ၏ မျက်နှာလေးပေါ်တွင် ပြတ်သား‌သော ဆုံးဖြတ်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။ “မိုးကြိုးအကျဉ်းထောင် ဧကရာဇ်ဆီက ရထားတဲ့ အသားနဲ့ သွေးစွမ်းအင်တွေ အများကြီးကျန်နေသေးတာပဲ... အလဟဿအဖြစ်မခံနိုင်ဘူး... မြန်မြန်ကျင့်ကြံကြစို့... ဒီညမှာပဲ အဆင့် ၁၉ ရောက်အောင် ငါတို့ ကြိုးစားကြမယ်...”

ကလေးငယ်နှစ်ဦးမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများ အားလုံးကို ခဏတာ ဘေးဖယ်ထားလိုက်ကြပြီး၊ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သော တက်ကြွမှုများသာ ကျန်ရစ်စေခဲ့ကာ၊ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချက်ချင်း ချမှတ်လိုက်ကြလေသည်။

သူတို့သည် ချက်ချင်းပင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လိုက်ကြသည်... လမ်းလျှောက်ခါစ ကလေးငယ်တစ်ဦး တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေသည့် ပုံစံမှာ လုံးဝန်းနေသော ကောက်ညှင်းထုပ်လေး နှစ်ထုပ်နှင့် ပိုတူနေသော်လေသည်။

သူတို့သည် စိတ်ကို စုစည်းရန် အပြင်းအထန် ကြိုးစားလိုက်ကြပြီး ရေခဲနှလုံးသား သိုင်းကျမ်းနှင့် ခရမ်းအကျဉ်းထောင် မိစ္ဆာသိုင်းကျမ်းတို့ကို အပြည့်အဝ စတင်လည်ပတ်စေကာ၊ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းတွင် ကျန်ရှိနေသော ၀က်ဝံဘုရင်၏ စွမ်းအင်များကို ရူးသွပ်စွာ စုပ်ယူသန့်စင်တော့လေသည်။

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် လင်းထျန်းလုံမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်ပုံ ရလေသည်။ သူသည် သစ်ပင်အိမ်လေးအတွင်း၌ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသော ကလေးငယ်နှစ်ဦးကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ အပြင်းအထန် ကျင့်ကြံနေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူ၏ ရေခဲပြာရောင် မျက်ဝန်းများထဲတွင် စိတ်အေးသွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

“အင်း... သူတို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေကြတာပဲ၊ ကောင်းပါတယ်... ဒီဝက်ဝံဘုရင်အသားက တကယ်ပဲ ထိရောက်ပုံရတယ်၊ ငါ့ရဲ့ အားစိုက်ထုတ်မှုတွေ အလဟဿမဖြစ်တော့ဘူးပေါ့...” သူသည် ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် တွေးလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ခေါင်းပြန်ငုံ့လိုက်ပြီး၊ ဝက်ဝံအသားတုံးကြီး တစ်တုံးကို သစ်ကိုင်းဖြင့် ထိုးဖောက်လိုက်ကာ စိတ်ထိန်းချုပ်ခြင်းကို အသုံးပြု၍ ထိန်းချုပ်ကာ၊ ထိုမီးပုံလေးအပေါ်တွင် ညီညာစွာ အပူပေးလိုက်ရင်း၊ ‘ညစာအဖြစ် နည်းနည်း ထပ်စားရမလား ဒါမှမဟုတ် ကလေးတွေအတွက် မနက်ဖြန်စားဖို့ သိမ်းထားပေးရမလား’ဟု တွေးတောနေလေတော့သည်။

မှိန်ဖျော့ဖျော့ လရောင်အောက်တွင်၊ ဝက်ဝံဘုရင်၏ ဧရာမအလောင်းကြီးမှာ လင်းထျန်းလုံ၏ ဘေးကပ်ရင်တွင် မလှုပ်မရပ် လဲလျောင်းနေလေသည်။

တဖျတ်ဖျတ်လင်းလက်နေသော မီးပုံလေး၏ ဘေးတွင် ငွေပြာဝံပုလွေဘုရင်မှာ အေးအေးဆေးဆေး အသားကင်နေပြီး၊ သစ်ပင်အိမ်လေးအတွင်းတွင်မူ အနာဂတ် ဧကရီနှစ်ပါးမှာ ခြေလှမ်း၀က်ဘုရင်အဆင့် အသားထဲမှ စွမ်းအင်များကို ရူးသွပ်စွာ စုပ်ယူနေကြလေသည်။

နှင်းဝံပုလွေကျေးရွာ တစ်ခုလုံးမှာ အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှသော၊ အလွန်တရာ လုံခြုံလှသော၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှအောင် သဟဇာတဖြစ်နေသော အငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေတော့သည်။

သစ်ပင်အိမ်လေးအတွင်းတွင်လည်း စွမ်းအင်လှိုင်းဂယက်များမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြင်းထန်လာခဲ့လေသည်။

ရေခဲနှလုံးသား သိုင်းကျမ်းနှင့် ခရမ်းအကျဉ်းထောင် မိစ္ဆာသိုင်းကျမ်းတို့မှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လည်ပတ်နေကြလေသည်။

အေးစက်ခြင်းနှင့် ပူလောင်ခြင်းဟူသော လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသည့် အရှိန်အဝါနှစ်ခုမှာ ရှောင်လန်နှင့် ရှောင်ယင်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှ ထွက်ပေါ်လာနေသော်လည်း၊ ထူးဆန်းစွာပင် ၎င်းတို့မှာ အချင်းချင်း နှောင့်ယှက်ခြင်းမရှိကြဘဲ သိမ်မွေ့သော ဟန်ချက်ညီမှု တစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းထားကြလေသည်။

လုံးဝ မချေဖျက်ရသေးသော ခြေလှမ်း၀က်ဘုရင်အဆင့် အသားနှင့် သွေးအနှစ်သာရအမြောက်အမြားမှာ လျင်မြန်စွာ သန့်စင်ခံလိုက်ရပြီး၊ သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်များကို အဆင့် ၁၉ ၏ တံခါးဝအထိ တွန်းပို့နေခဲ့လေသည်။

အပြင်ဘက်တွင် လင်းထျန်းလုံမှာ ၎င်းကို အာရုံခံမိပုံရပြီး သူ၏ နားရွက်များ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားခဲ့သည်။

သူသည် သစ်ပင်အိမ်လေးအတွင်း၌ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် စွမ်းအင်များ ဆူပွက်နေပြီး၊ မျက်နှာငယ်လေးများမှာလည်း တင်းမာနေကာ၊ အားကုန်ထုတ်၍ ကြိုးစားနေကြမှန်း ထင်ရှားလှသော ကလေးငယ်နှစ်ဦးကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ ရေခဲပြာရောင် မျက်ဝန်းများထဲတွင် ချီးကျူးသည့် အလင်းတန်းတစ်ခု မသိမသာ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

“ငါ့သမီးလေးနှစ်ယောက်က ကျင့်ကြံဖို့အတွက် အချိန်ကို ဘယ်လို သုံးရမလဲဆိုတာတောင် သိနေတာပဲ၊ ဒီလောက်အထိ သိတတ်တာကတော့ ချစ်ဖို့ကောင်းလွန်းတယ်...” သူသည် တစ်ဦးတည်း တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်နေသည်။ “ဒီတစ်ခေါက် ‘ဟင်းလျာ’ ကတော့ တကယ်ကို တန်ပါတယ်လေ...”

သူသည် ဤ “အိမ်စောင့်ဖေဖေ” ဘဝမှာ ပို၍ တန်ဖိုးရှိလာသည်ဟု ခံစားလာရလေသည်။ သူ၏ သမီးလေးနှစ်ယောက်မှာ ရံဖန်ရံခါတွင် ထူးဆန်းသော အကြည့်များဖြင့် အချင်းချင်း ဆက်သွယ်တတ်ကြသော်လည်း၊ သူတို့မှာ ထက်မြက်ပြီး လိမ္မာကြကာ ကြိုးစားအားထုတ်ရန်လည်း သိကြသည်ဖြစ်ရာ၊ ၎င်းမှာ အခြား မည်သည့်အရာထက်မဆို ပို၍ ကောင်းမွန်လှပေသည်။

စိတ်အခြေအနေ ကောင်းမွန်နေသဖြင့် ဝံပုလွေဖေဖေသည် မိမိကိုယ်ကို ဆုချရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။ သူသည် အလယ်အလတ် စိတ်ထိန်းချုပ်ခြင်းကို အသုံးပြု၍၊ အတော်အတန် ကျက်နေပြီဖြစ်ပြီး ဆီများတ၀င်း၀င်းဖြစ်နေသော ဝက်ဝံဘုရင်၏ နောက်ခြေထောက်အသား တစ်တုံးကို ထိန်းချုပ်ကာ အနားသို့ ဆွဲယူလိုက်လေသည်။

ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သူ၏ ထက်ရှလှသော အစွယ်များဖြင့် အသားတုံးကြီးတစ်တုံးကို အလွယ်တကူ ကိုက်ဖြတ်ယူလိုက်ပြီး ကျေနပ်အားရစွာ ဝါးစားလိုက်လေတော့သည်။

[စနစ် အသိပေးချက်] ။ ။ ပိုင်ရှင်သည် ခြေလှမ်း၀က်ဘုရင်အဆင့် မိစ္ဆာသားရဲ ကောင်းကင်မိုးကြိုးမုန်တိုင်းဝက်ဝံဘုရင်၏ အသားကို စားသုံးလိုက်ပါသည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အနည်းငယ် မြင့်တက်လာပါပြီ။

“အင်း... အရသာကတော့ တကယ့်ကို ထိပ်တန်းပဲ၊ စွမ်းအင်ကလည်း များလွန်းတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ညဉ့်စာအဖြစ် စားဖို့ကတော့ နည်းနည်းမာမယ်ထင်တယ်...” လင်းထျန်းလုံသည် ဝါးနေရင်းနှင့် ဧရာမဝက်ဝံအလောင်းကြီးကို ဝေ့၀ဲကြည့်ကာ တွေးလိုက်မိသည်။

“ဒီလောက် အသားတွေ အများကြီးဆိုမှတော့ တစ်ညတည်းနဲ့ ကုန်မှာမဟုတ်ဘူ၊ သိမ်းဆည်းဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာရမယ်... ရန့်မြဲ့တို့အဖွဲ့ကို အကြီးစား ရေခဲဂူနည်းနည်းငယ်လောက် ထပ်တူးခိုင်းရမယ်ထင်တယ်...”

သူက အေးဆေးစားသုံးရင်း နှင်းဝံပုလွေမျိုးနွယ်စုအတွက် သိုလှောင်ရေး ကိစ္စများကို စီစဉ်နေချိန်တွင်၊ သစ်ပင်အိမ်လေးအတွင်းရှိ လေထုမှာမူ ပို၍ တင်းမာလာနေခဲ့သည်။

အဆင့် ၁၉ သို့ တက်ရန်၊ အတားအဆီးကို ထိုးဖောက်ရန်မှာ သူတို့ စိတ်ကူးထားသည်ထက် ပိုမိုခက်ခဲနေလေသည်။

ခြေလှမ်း၀က်ဘုရင်အဆင့် မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်၏ စွမ်းအင်မှာ ကြီးမားလွန်းပြီး အရိုင်းဆန်လှသည်။

လင်းထျန်းလုံ၏ ကနဦး ပြင်ဆင်မှုများ ရှိသော်ငြားလည်း၊ မိုးကြိုးအကျဉ်းထောင်ဧကရာဇ်၏ ကြမ်းတမ်းသော စိတ်ဆန္ဒ အပိုင်းအစလေး တစ်ခုမှာ ၎င်း၏ သွေးအနှစ်သာရ အနက်ထဲတွင် ကျန်ရှိနေသေးလေသည်။

ဤစိတ်ဆန္ဒ အပိုင်းအစလေးမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် ငြိမ်သက်နေသော်လည်း၊ သူတို့က ၎င်းကို လုံးဝသန့်စင်ရန်နှင့် အတားအဆီးကို ထိုးဖောက်ရန် ကြိုးစားလိုက်ချိန်တွင်မူ အကြီးမားဆုံးသော အတားအဆီး ဖြစ်လာခဲ့လေတော့သည်။

“တကယ့်ကို ကြမ်းတမ်းလွန်းတဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်ပဲ...” ရှောင်လန်သည် သူမ၏ အသိစိတ်မှာ သေးငယ်သော မိုးကြိုးများဖြင့် အပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး စူးရှသော နာကျင်မှုလှိုင်းများကို ခံစားနေရလေသည်။

ရေခဲနှလုံးသား သိုင်းကျမ်း၏ လည်ပတ်မှုမှာပင် တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားတော့မည့်အလား ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။

“သေသွားတာတောင်မှ အေးအေးဆေးဆေး မနေဘူးလား...”

“ဟမ့်... စိတ်ဆန္ဒ အကြွင်းအကျန်လေး တစ်ခုတည်းနဲ့တင် ဒီသခင်မကို လာပြီးနှောင့်ယှက်ရဲတယ်ပေါ့...” ရှောင်ယင်းမှာမူ ပို၍ပင် တိုက်ရိုက်ကျလေသည်။

ခရမ်းအကျဉ်းထောင် မိစ္ဆာသိုင်းကျမ်း၏ လည်ပတ်မှုမှာ ရုတ်တရက် မြန်ဆန်လာပြီး၊ ပြိုင်ဘက်ကင်းလှသော လွှမ်းမိုးခြင်း စိတ်ဆန္ဒဖြင့် ၎င်းအပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ဖိနှိပ်လိုက်လေသည်။ “ငါ့ရှေ့ကနေ... အခုချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားစမ်း...”

တစ်ဦးကကာကွယ်ပြီး တစ်ဦးကတိုက်ခိုက်ရင်း၊ သူတို့နှစ်ဦးမှာ အလွန်တရာ ကောင်းမွန်သော နားလည်မှုများဖြင့် အချိတ်အဆက်မိမိ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်လိုက်ကြလေသည်။

ထိုကြမ်းတမ်းသော စိတ်ဆန္ဒ အကြွင်းအကျန်လေးမှာ ရေခဲနှလုံးသား သိုင်းကျမ်း၏ ဖိနှိပ်မှုနှင့် ခရမ်းအကျဉ်းထောင် မိစ္ဆာသိုင်းကျမ်း၏ ဖိနှိပ်မှုအောက်တွင် လျင်မြန်စွာပင် ပြိုလဲ ပျက်စီးသွားလေတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ဆန္ဒအကြွင်းအကျန်လေး ကင်းစင်သွားသည်နှင့် ကြီးမားသော စွမ်းအင်များမှာ သူတို့၏ ခြေလက်များနှင့် အရိုးများအတွင်းသို့ အတားအဆီးမရှိ စီးဝင်သွားခဲ့လေပြီ။

ဘုန်း...

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးထံမှ အားကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခု တစ်ပြိုင်နက်တည်းနီးပါး ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့လေသည်။

အဆင့် ၁၉(ထူးချွန်အဆင့်)

ထိုးဖောက်မှု အောင်မြင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

ခွန်အားများ ဆူပွက်နေသော ခံစားချက်ကြီးမှာ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရာ၊ ကလေးငယ်နှစ်ဦးမှာ ရှည်လျားသော သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို မချဘဲမနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ကြပြီး မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ကြလေသည်။

သူတို့ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြရာ၊ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်လုံးများထဲတွင် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုများနှင့်အတူ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု အရိပ်အယောင်လေး တစ်ခုကိုလည်း မြင်တွေ့လိုက်ကြရလေသည်။

ထိပ်တန်းအဆင့် အရင်းအမြစ်များ၏ အထောက်အကူ ရှိသော်ငြားလည်း၊ ဆက်တိုက် အဆင့်တက်လှမ်းခြင်းမှာ သူတို့၏ နုနယ်သော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စိတ်ဝိညာဉ်များအတွက် ကြီးမားလွန်းသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး တစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

“နောက်ဆုံးတော့... နောက်ထပ် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း ထပ်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီ...” ရှောင်လန်သည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း သိသိသာသာ တိုးတက်လာနေသော ရေခဲဒြပ်စင် စွမ်းအားများကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူမ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ အနည်းငယ် ပေါ့ပါးသွားခဲ့သည်။

“မလုံလောက်သေးဘူး... အဝေးကြီး လိုသေးတယ်...”

ရှောင်ယင်းမှာမူ သူမ၏ လက်သီးသေးသေးလေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး၊ ပိုမိုသိပ်သည်း သန့်စင်လာသော ခရမ်းအကျဉ်းထောင် မိစ္ဆာအနှစ်သာရများကို ခံစားရင်း၊ သူမ၏ အကြည့်မှာ တံခါးအပြင်ဘက်က ဝက်ဝံအလောင်းဆီသို့ နောက်တစ်ကြိမ် လှည့်သွားခဲ့သည်။

“ဝံပုလွေဖေဖေက ဒီလို မိစ္ဆာကြီးမျိုးကို တစ်ယောက်တည်း အမဲလိုက်နိုင်တာပဲ... ငါတို့ ပိုပြီးမြန်မြန် တိုးတက်လာမှဖြစ်မယ်...”

ထိုအချိန်မှာပင် အလွန်တရာ ကြွယ်ဝပြီး မွေးပျံ့လွန်းသော အသားကင်ရနံ့တစ်ခုမှာ သစ်ပင်အိမ်လေးအတွင်းသို့ ပျံ့လွင့်လာခဲ့လေသည်။

လင်းထျန်းလုံသည် မည်သည့်အချိန်ကတည်းမှန်းမသိ၊ နောက်ထပ် အသားတုံးကြီး အနည်းငယ်ကို ကင်ထားကာ၊ ၎င်းတို့ကို စိတ်ထိန်းချုပ်ခြင်းအား အသုံးပြု၍ သစ်ပင်အိမ်လေး၏ အဝင်ဝတွင် လွင့်မြောနေစေခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ထိုရနံ့မှာ တကယ့်ကို ဝိညာဉ်ကိုပင် လှုပ်ခါသွားစေနိုင်လောက်ပေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နူးညံ့သော အတွေးတစ်ခုမှာလည်း သူတို့၏ စိတ်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

“ရှောင်လန်၊ ရှောင်ယင်း... ကျင့်ကြံလို့ ပြီးပြီလား... ဗိုက်ဆာနေမှာပေါ့... ဖေဖေ အခုလေးတင် ကင်ထားတာလေး၊ ပူတုန်းလေး စားလိုက်ကြဦး...”

အံ့သြစရာကောင်းလှသော စွမ်းအင်လှိုင်းများ ထွက်ပေါ်နေသည့် လွင့်မြောနေသော အသားကင်များကို ကြည့်ရင်း၊ ရှောင်လန်နှင့် ရှောင်ယင်းတို့မှာ တံတွေးများကို အလိုအလျောက် မျိုချမိလိုက်ကြပြန်သည်။