ဝံပုလွေဘုရင်၏ ကင်းလှည့်ခရီးစဉ် (၂)

“ဒီအဆင့် မိစ္ဆာသားရဲတွေက နှင်းဝံပုလွေအုပ်စုအတွက် ဘယ်လို ခြိမ်းခြောက်မှုမျိုးမှ မဖြစ်စေနိုင်တော့ဘူး...”

“ဝံပုလွေဖေဖေ့ရဲ့ မျိုးနွယ်စုက တကယ်ကို အစွမ်းထက်လာခဲ့ပြီပဲ...”

နှင်းဝံပုလွေအဖွဲ့သည် ဆက်လက် ချီတက်လာကြသည်။

ချွန်ထက်သော ကျောက်ဆောင်များရှိသည့် ဧရိယာတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းသွားစဉ်၊ အပေါ်က ကျောက်နံရံထံမှ တရှပ်ရှပ် အသံများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ အနက်ရောင် အရိပ်ဒါဇင်ကျော်မှာ မြားမိုးများအလား အောက်သို့ ထိုးဆင်းလာကြလေသည်။

၎င်းတို့မှာ အရိပ်လင်းနို့များ (အဆင့် ၇ ထူးချွန်အဆင့်) ဖြစ်ကြပြီး၊ အားနည်းသော်လည်း စူးရှစွာ အော်ဟစ်ကာ ထုံကျင်စေနိုင်သော အဆိပ်မြူများကို ထွေးထုတ်ရင်း အဖွဲ့ကို နှောင့်ယှက်ရန် ကြိုးစားနေကြလေသည်။

သို့သော် သူတို့မှာ စွတ်ဖား၏ မီတာတစ်ဆယ် အကွာအဝေးသို့ပင် မရောက်နိုင်ခဲ့ကြပေ။ လင်းထျန်းလုံသည် ခြေတစ်လှမ်းမျှပင် မရွေ့ဘဲ၊ ခေါင်းကို အနောက်သို့လှန်ချကာ တိုးညင်းသော်လည်း အလွန်အမင်း ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်းရှိသော ဝံပုလွေဟိန်းဟောက်သံ တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်လေသည်။

ဝံပုလွေဟိန်းသံဖြင့် ဖိနှိပ်ခြင်း၏ မှိန်ဖျော့ဖျော့ အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ [ငွေပြာရောင် သွေးမျိုးဆက်] မှ ယူဆောင်လာသော သဘာဝ ဖိအားများနှင့် ရောယှက်သွားကာ လေထုထဲတွင် ရုပ်ဝတ္ထုတစ်ခုကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသွားရာ ရိုက်ခတ်မှုလှိုင်းအဖြစ် ဖြတ်သန်းသွားလေသည်။

ထိုအရိပ်လင်းနို့များမှာ မျက်စိဖြင့်မမြင်ရသော နံရံတစ်ခုနှင့် တိုက်မိသွားသည့်အလား ချက်ချင်းပင် မူးဝေသွားကြပြီး အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးသွားကာ၊ ‘ဖလပ် ဖလပ်' အသံများနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာကြလေတော့သည်။

အများစုမှာ ချက်ချင်းသတိမေ့သွားကြပြီး၊ မနည်း ရုန်းကန်ကာ ပျံသန်းထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေသည့် အရိပ်လင်းနို့အနည်းငယ်ကိုလည်း အပြင်ဘက်တွင် ကင်းလှည့်နေသော လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများက အလွယ်တကူ ခုန်အုပ်ဖမ်းဆီးကာ၊ တစ်ချက်တည်း ကိုက်၍ တိကျစွာ ချေမှုန်းပစ်လိုက်လေသည်။

“အခုမှပဲ နားအေးသွားတော့တယ်...”

“ဒီလင်းနို့တွေက တကယ်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာကောင်းတာပဲ... ဆူညံတာကလွဲရင် ဘာမှအသုံးမကျဘူး...”

လင်းထျန်းလုံသည် လှည့်ပင်မကြည့်တော့ပေ။ ရှောင်လန်နှင့် ရှောင်ယင်းတို့သည်လည်း နားကိုသာ ပိတ်ထားလိုက်ကြပြီး၊ ဤတိုတောင်းသော ဟာသပြကွက်လေးကို စိတ်မဝင်စားကြချေ။

“ဝံပုလွေဖေဖေ့ရဲ့ အသံက နားထောင်ရ နည်းနည်း ဆိုးနေသလိုပဲ...” “ဒါပေမဲ့ ဝံပုလွေဖေဖေက တကယ် အစွမ်းထက်တာကိုတော့ ဝန်ခံရမယ်... ဟိန်းဟောက်ရုံနဲ့တင် မိစ္ဆာသားရဲတွေကို သတ်နိုင်တာပဲ...”

ထို့နောက် လင်းထျန်းလုံတို့အဖွဲ့သည် ရွံ့နွံတော တစ်ခု၏ အစွန်းတွင် ခဏတာ အနားယူလိုက်ကြသည်။

ရေခဲကြေးခွံများ ဖုံးလွှမ်းထားပြီး ထက်ရှသော သွားများရှိသည့် ထူးဆန်းသော ငါးအချို့... ရေခဲဓားသွားငါးများ (အဆင့် ၉ ထူးချွန်အဆင့်)... မှာ ရေထဲမှ ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်လာကြပြီး၊ ရေအရင်းအမြစ်ဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားသော နှင်းဝံပုလွေများကို ကိုက်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားကြလေသည်။

ကင်းစောင့်တာဝန်ယူထားသော အစောင့်အရှောက်များမှာ အလွန်အမင်း မြန်ဆန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ကြပြီး၊ သူတို့၏ ထူထဲသော အမွေးများ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် ဝံပုလွေလက်ဝါးများဖြင့် အေးစက်သော အရှိန်အဝါများနှင့်အတူ အောက်သို့ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

ဖြောင်း... ဖြောင်း... ဖြောင်း...

စူးရှသော အသံအချို့နှင့်အတူ ထိုထူးဆန်းသော ငါးများမှာ ကမ်းခြေပေါ်သို့ ရိုက်ချခံလိုက်ရပြီး မေ့မျောသွားကာ သရေစာများ ဖြစ်လာခဲ့ကြလေသည်။

နှင်းဝံပုလွေတစ်ကောင်က သူတို့အား ကျွမ်းကျင်စွာ ကောက်ယူလိုက်ပြီး အနောက်ဘက်ရှိ သားကောင်များ ပုံထားသည့် နေရာသို့ ပစ်ထည့်လိုက်လေသည်။

“ဒီနေ့ည ဟင်းလျာထဲကို ငါးစွပ်ပြုတ် နည်းနည်း ထပ်ပေါင်းလို့ ရပြီ...”

“ဒီငါးတွေက အရသာ တော်တော်ကောင်းမဲ့ပုံပဲ...”

ကင်းလှည့်မှု လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခုလုံးမှာ ဝံပုလွေအုပ်စု၏ ထိရောက်သော အမဲလိုက်နိုင်စွမ်းနှင့် အကြွင်းမဲ့လွှမ်းမိုးထားနိုင်စွမ်းတို့ကို ပြသသည့် ပြပွဲတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

ပေါ်လာဝံ့သော၊ အနည်းငယ် ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း ရှိသော၊ အတိအကျဆိုရလျှင် အခြေအနေ အချိန်အခါကို နားမလည်သော မည်သည့် မိစ္ဆာသားရဲမဆို... မြေပြင်ပေါ်တွင်ဖြစ်စေ၊ လေထဲတွင်ဖြစ်စေ၊ ရေထဲတွင်ဖြစ်စေ...

လက်နက်အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားပြီး အပြစ်အနာအဆာကင်းစွာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နေသော နှင်းဝံပုလွေအဖွဲ့၏ အလွယ်တကူ ခြေမှုန်းခြင်းကို ခံလိုက်ကြရလေသည်။

သားကောင်များမှာ လျင်မြန်စွာ စုပုံလာသော်လည်း အဖွဲ့၏ ချီတက်မှုအရှိန်မှာ အနည်းငယ်မျှပင် လျော့ကျသွားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

စွတ်ဖားပေါ်တွင် ရှောင်လန်နှင့် ရှောင်ယင်းတို့သည် အစပိုင်းတွင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်ခဲ့ကြသော်လည်း ကြုံတွေ့ရပေါင်း များလာသောအခါ တည်ငြိမ်သွားခဲ့ကြကာ နောက်ဆုံးတွင် ပျင်းရိမှုကြောင့် သမ်းဝေလာကြလေတော့သည်။

သူတို့သည် အဝေးပတ်၀န်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေပြီး တောအုပ်၏ ရှုခင်းများကို ခံစားခြင်း သို့မဟုတ် မတူညီသော ဧရိယာများရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ၏ သိမ်မွေ့သော ကွာခြားချက်များကို အာရုံခံခြင်းတို့ ပြုလုပ်လာကြလေသည်။

“ဒီတောအုပ်ထဲမှာ ဝံပုလွေဖေဖေနဲ့ ဝံပုလွေအုပ်စုကို စိန်ခေါ်နိုင်မယ့်အရာ တကယ်ကို မရှိတော့ဘူး ထင်တယ်...”

“ကျန်တာကတော့ ဖြည်းဖြည်းချင်း စူးစမ်းပြီး အားလုံးကို ချေဖျက်ဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်...”

လင်းထျန်းလုံမှာလည်း တူညီစွာပင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိထားလေသည်။ ဤကင်းလှည့်မှုမှာ အန္တရာယ်များကို စူးစမ်းရှာဖွေရန်ထက် လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းကို အတည်ပြုရန်နှင့် အရင်းအမြစ်များကို စုဆောင်းရန်အတွက်သာ ဖြစ်လေသည်။

ဝံပုလွေအုပ်စု၏ စွမ်းဆောင်ရည်အပေါ် သူ အလွန် ကျေနပ်နေခဲ့လေသည်။

“ဒီကောင်လေးတွေ လေ့ကျင့်ထားတာ အလဟဿ မဖြစ်ဘူးပဲ... သူတို့ရဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုက တော်တော်လေး ပုံပေါ်လာပြီ...”

“ဒီနှုန်းအတိုင်းဆိုရင် မကြာခင်မှာ တကယ့်ကို ခိုင်မာတဲ့ ခြေကုပ်တစ်ခု ရတော့မှာပဲ...”

နှင်းဝံပုလွေအဖွဲ့သည် နှင်းလွင်ပြင်တွင် ထူးချွန်အဆင့် သမင်အုပ်တစ်အုပ် အစာရှာနေသည့် တောအုပ်တစ်ခုကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ကြသည်။

ဝံပုလွေအုပ်စု၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ၊ ထိုသမင်များမှာ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် မူလနေရာတွင်တင် ကြက်သေသေသွားကြပြီး တုန်ရီနေကြလေသည်။

သို့သော်လည်း ကင်းလှည့်အဖွဲ့မှာ ဤအရာကို မမြင်ချင်ယောင် ဆောင်ထားလိုက်ကြသည်။ စွတ်ဖားကို ဆွဲလာသော လင်းထျန်းလုံဖြစ်စေ၊ ဘေးမှစောင့်ကြပ်နေသော ရန့်မြဲ့နှင့် သူ၏ အစောင့်အရှောက်များဖြစ်စေ၊ ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်နေရသော အပြင်ဘက်မှ လုပ်သတ်ဖြတ်သူများဖြစ်စေ...

မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်၏ အကြည့်ကမျှ ဤလွယ်ကူစွာ ရရှိနိုင်သော ‘ရွေ့လျားနေသည့် စပါးကျီများ’ ကို နည်းနည်းလေးတောင် ဂရုမစိုက်ကြပေ။

အဖွဲ့သည် တင်းကျပ်သော ဖွဲ့စည်းပုံကိုသာ ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားကာ၊ တည်ငြိမ်ပြီး အလျင်စလို မရှိဘဲ၊ ကြက်သေသေနေသော သမင်အုပ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖြတ်သန်းသွားရာတွင် ဘာကိုမှဂရုမစိုက်သော မာနတရားမျိုးပင် ပါဝင်နေလေသည်။

“ဒီသမင်တွေရဲ့ အရည်အသွေးက မဆိုးဘူး... နေရာကို မှတ်ထားပြီး လိုတဲ့အခါ ပြန်လာရှာလို့ ရတယ်...”

“အခု အဓိကကိစ္စက အမဲလိုက်ဖို့မဟုတ်ဘူး၊ ကင်းလှည့်ဖို့နဲ့ နယ်‌နမိတ်အမှတ်အသားလုပ်ဖို့ပဲ...”

စွတ်ဖားပေါ်တွင် ရှောင်လန်နှင့် ရှောင်ယင်းတို့သည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေကြလေသည်။

“ဝံပုလွေဖေဖေ့ရဲ့ သြဇာလွှမ်းမိုးမှုက... မျိုးနွယ်စုက နှင်းဝံပုလွေတိုင်းရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းထဲကို စိမ့်ဝင်နေပြီပဲ... ဒီလို အကြွင်းမဲ့ ထိန်းချုပ်နိုင်မှုက...”

“အစာကို မြင်တာတောင်မှ သူတို့ရဲ့ ဗီဇကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး အမိန့်ကို ဒီလောက်အထိ လိုက်နာနိုင်တယ်ဆိုတော့... ဒါက သာမန် မိစ္ဆာသားရဲမျိုးနွယ်စု မဟုတ်တော့ဘူး... ဝံပုလွေဖေဖေက တကယ်ကို... အံ့သြစရာပဲ...”

ဧကရီနှစ်ပါးသည် သူတို့ရှေ့မှ လင်းထျန်းလုံ၏ ခမ်းနားထည်ဝါပြီး တည်ငြိမ်သော ကျောပြင်ကို ကြည့်လိုက်ကြကာ၊ သူတို့၏ ရေခဲပြာရောင်နှင့် ခရမ်းရောင်ရင့်ရင့် မျက်ဝန်းများထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော အသိအမှတ်ပြုမှုများ ရောင်ပြန်ဟပ်နေလေသည်။

ဝံပုလွေဘုရင် ကင်းလှည့်ထွက်လာသည့်အခါ သားရဲများအားလုံး ဝပ်တွားနေကြရသည်။ ဤတောအုပ်၏ အရှင်သခင်မှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

အဖွဲ့သည် အနောက်မြောက်ဘက်ဆီသို့ ဆက်လက် ချီတက်သွားကြရာ၊ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်မှာ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာပြီး၊ သစ်ပင်များ ပါးလွှာလာကာ နှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ဗလာကျင်းသည့် ကျောက်ဆောင်များ ပေါ်ထွက်လာလေသည်။

“ဒီနေရာမှာ ကျောက်ဆောင်တွေ ပိုများလာတယ်...”

“နည်းနည်း ခြောက်သွေ့ပြီး ပူလာသလိုပဲ...”

ရှောင်လန်သည် ရုတ်တရက် မျက်တောင်ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်လိုက်ပြီး၊ ရှောင်ယင်း၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲကာ အဝေးရှိ နှင်းဖုံးနေသော တောင်ငယ်လေးတစ်ခု၏ တောင်ခါးပန်းဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

“ဟေ့... ဟိုဘက်ကို ကြည့်လိုက်...” သူမသည် သူမ၏ စကားလုံးများကို အစုလိုက်ပြောရန် အပြင်းအထန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

“အဲဒါက... နည်းနည်း ကောက်ကွေးနေသလိုပဲ... မဟုတ်သေးဘူး တစ်ခုခုက... တဖျတ်ဖျတ် လင်းလက်နေသလိုမျိုးပဲ...”

ရှောင်ယင်းသည် သူမ ညွှန်ပြရာဘက်သို့ သေချာ ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာရှိ မြင်ကွင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် ပုံမှန်မဟုတ်နေဘဲ၊ တဖျတ်ဖျတ် လင်းလက်နေသော အပူလှိုင်းတစ်ခုမှတစ်ဆင့် ကြည့်နေရသကဲ့သို့ ဝေဝါးနေလေသည်။

“အဲဒီမှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ...”

“အရမ်းထူးခြားနေသလို ခံစားရတယ်...”

ကလေးငယ်နှစ်ဦးလုံး ထိုနေရာမှာ အလွန် ထူးခြားသည်ဟု ခံစားလိုက်ကြရသည်။

“ဝံပုလွေဖေဖေ့ကို သွားကြည့်ခိုင်းရမယ်...”

“ဒါပေမဲ့ ဘယ်လို ပြောရမလဲ...”

ရှောင်လန်သည် ခေါင်းမော့ကြည့်ကာ လင်းထျန်းလုံကို ပြောလိုက်သည်။ “ဖေဖေ... ဟိုဘက်ကို သွားကြည့်ရအောင်... အဲဒီမှာ ပျော်စရာတစ်ခုခု ရှိနေသလိုပဲ...”

ရှောင်ယင်းသည်လည်း ထိုဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်သည်။ “သွားကြည့်ရအောင်...”

လင်းထျန်းလုံသည် ခေါင်းလှည့်ကာ သူ၏သမီးငယ်လေးများ လက်ညှိုးထိုးပြရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

စူးရှသော အမြင်အာရုံကြောင့် ထိုနေရာရှိ လေထုမှာ အနည်းငယ် တွန့်လိမ်နေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

(အဲဒီမှာ ထူးခြားတာ တစ်ခုခု ရှိနေတာလား...)

(ငါ့သမီးလေးတွေက သွားချင်နေမှတော့ သွားကြည့်ကြတာပေါ့...)

“ကောင်းပြီ။” သူသည် တိုတိုတုတ်တုတ်ပဲ ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး တောင်ခါးပန်းဘက်သို့ ဦးတည်ရန် လမ်းကြောင်းကို ချိန်ညှိလိုက်လေသည်။

ရန့်မြဲ့သည် ချက်ချင်းပင် တိုးညင်းစွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ၊ ကာကွယ်ရေး ဖွဲ့စည်းပုံမှာလည်း အလိုက်သင့် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

ထျန်းပင်းသည် ထိုဘက်သို့ အရင်ဦးဆုံး တက်သွားရန် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများကို ဦးဆောင်လိုက်သည်။

ကနဦး ကင်းထောက်ရန်အတွက် ယင်းဖုန်း၏ ပုံရိပ်မှာ တောင်ခါးပန်းဆီသို့ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြေးလွှားသွားလေသည်။

သူတို့၏ ဖခင်က တောင်းဆိုချက်အား သဘောတူလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ ရှောင်လန်နှင့် ရှောင်ယင်းတို့သည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် အချင်းချင်းကြည့်ကာ ပြုံးပြလိုက်ကြလေသည်။

“ကောင်းတယ်...”

“ဝံပုလွေဖေဖေ့အတွက် အသုံးဝင်မယ့် အရာ တစ်ခုခု အဲဒီမှာ ရှိနေစေဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်...”

သူတို့သည် ပိုမိုနီးကပ်လာသော တောင်ခါးပန်းကို ကြည့်ရင်း သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်လာခဲ့လေသည်။

ဝံပုလွေဘုရင်၏ ကင်းလှည့်ခရီးစဉ်က သူတို့အား မမျှော်လင့်ထားသော ရှာဖွေတွေ့ရှိမှုတစ်ခုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားတော့မည် ဖြစ်လေသည်။