ဧကရီနှစ်ပါးလုံး စိတ်ကောက်သွားကြခြင်း၊ မိုးကြိုး၀က်ဝံကို တိုက်ရသည်ထက်ပင် အခက်တွေ့နေခဲ့သည့် လင်းထျန်းလုံ (၃)

ရှပ်... ရှပ်... ရှပ်...

သမင်သားရဲ၏ အလောင်းမှာ အထူအပါး တိကျညီညာသော အသားပြားများနှင့် အသားတုံးများအဖြစ် ခုတ်ပိုင်းခံလိုက်ရလေသည်။

တစ်ပိုင်းစီတိုင်းမှာ တိကျစွာ တိုင်းတာထားသည့်အလား ညီညာနေပြီး အေးစက်သော ရေခဲမီးတောက်ရှိရာသို့ ပျံသန်းသွားကြလေသည်။

ရှဲ...

အရည်အသွေးမြင့် ဝိညာဉ်သမင်သားက အေးစက်သော မီးတောက်များနှင့် ထိတွေ့လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်မှာပင်၊ ကြားမိသူတိုင်းကို သွားရည်ကျစေနိုင်လောက်သော အသားကင်အသံကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သန့်စင်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များနှင့် ရောယှက်နေသော ကြွယ်ဝလှသည့် အသားကင်ရနံ့မှာ ဗုံးတစ်လုံးကဲ့သို့ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ယခုနေရာရှိ လူတိုင်း၏ အနံ့ခံအာရုံကြောများကို လှုံ့ဆော်လိုက်လေတော့သည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် နှင်းဝံပုလွေအုပ်စုတစ်ခုလုံး၏ အကြည့်များမှာ အလိုလျောက် အသားကင်နေသော နေရာသို့ ရောက်ရှိလာကြလေသည်။

နှင်းဝံပုလွေ အများအပြားမှာ တံတွေးမမျိုချဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြပြီး၊ ရေခဲမီးတောက်ဖြင့် ကင်ထားသဖြင့် ရွှေရောင်အဖြစ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲလာကာ စွမ်းအင်များ ပြည့်လျှံနေသည့် စားချင်စဖွယ် သမင်အသားများကို အငမ်းမရ စူးစိုက်ကြည့်ရင်း တိုးညင်းသော ညည်းတွားသံများကို ထုတ်လွှတ်နေကြလေသည်။

စွတ်ဖားပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ရှောင်လန်နှင့် ရှောင်ယင်းတို့သည်လည်း မတ်မတ်ထိုင်လိုက်ကြပြီး၊ သူတို့၏ မျက်လုံးကြီးများမှာ ပြူးကျယ်နေကာ တဖြောက်ဖြောက် မြည်နေသော အသားကင်များကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း စူးစိုက်ကြည့်နေကြလေသည်။

သူတို့၏ မျက်နှာလေးများပေါ်တွင် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သော မျှော်လင့်ချက်များနှင့် လိုချင်တောင့်တမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး၊ သူတို့၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာလည်း အနည်းငယ်စိုစွတ်လာပုံ ရလေသည်။

“မွှေးလိုက်တာ... ဒီသမင်အသားက သေချာပေါက် ထိပ်တန်းအဆင့် ဟင်းလျာပဲ...”

“ဝိညာဉ်စွမ်းအင် သိပ်သည်းဆကလည်း.. တချို့. အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်သစ်သီးတွေလောက်အထိ များပြားနေတာပဲ... ဝံပုလွေဖေဖေ့ရဲ့ ဟင်းချက်လက်ရာကလည်း တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ...”

ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပြန်လည်နိုးထလာမှုက ကမ္ဘာကြီး၏ဂေဟစနစ်ကို လုံးဝ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံရမည်ပင်။

ဤမိစ္ဆာသားရဲများ၏ အသားအရည်အသွေးမှာ ကမ္ဘာတုန်လောက်သော ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရပြီး၊ ကြွယ်ဝလွန်းသော စွမ်းအင်များ ပါဝင်လာရုံတင်မကဘဲ ၎င်းတို့၏ အရသာမှာလည်း အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် အရသာရှိသည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ကလေးငယ်နှစ်ဦးမှာ ဝံပုလွေဖေဖေ၏ ပြောင်မြောက်လှသော အသားကင်လက်ရာများကြောင့် စံပြ အစားအသောက်ကြူးသည့် ပါကျဲလေး နှစ်ယောက်အဖြစ်သို့ ကြာမြင့်စွာကတည်းက အသွင်ပြောင်းခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်လေသည်။

သေချာသည်မှာ မျှော်လင့်နေမှုများအပြင်၊ သူတို့၏ နှလုံးသားများမှာ နွေးထွေးပြီး ပြည့်လျှံနေသော ကြည်နူးမှု ခံစားချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

“ဝံပုလွေဖေဖေက မနက်ကတည်းက တစ်ချိန်လုံး အလုပ်ရှုပ်နေတာ... နယ်မြေကိုကင်းလှည့်တယ်၊ တိုက်ပွဲတွေကို ကွပ်ကဲတယ်၊ စွမ်းရည်တွေကို အဆင့်မြှင့်တယ်... သူ့ဟာသူတောင် တစ်လုတ်စားဖို့ အချိန်မရသေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ပထမဆုံးအတွေးက ငါတို့အတွက် မနက်စာလုပ်ပေးဖို့ပဲ...”

“ဒီအိမ်ထောင်ရှင် ဖေဖေကြီးက... ပုံမှန်ဆိုရင် အရမ်းပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေတတ်သလိုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူ ဂရုစိုက်ပြီဆိုရင်တော့ တကယ့်ကို... ဘယ်သူ့မှ အသည်းမာနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး...”

လုပ်ရပ်များမှတစ်ဆင့် ပြသလိုက်သော ဤဂရုစိုက်မှုများမှာ၊ မည်သည့် ကြီးကျယ်ခမ်းနာသော စကားလုံးများထက်မဆို သူတို့၏နှလုံးသားထဲရှိ အနူးညံ့ဆုံးသော အစိတ်အပိုင်းများကို ပိုမိုထိတွေ့သွားစေခဲ့သည်။

မိစ္ဆာသားရဲမျိုးနွယ်စုမှာ ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းပြီး ကြီးရာလူစားစတမ်း ဖြစ်သည်ဟု ကမ္ဘာကြီးက ပြောကြသော်လည်း၊ ဝံပုလွေဖေဖေထံမှ သူတို့ခံစားရသည်မှာ လူသားတို့၏ ရှုပ်ထွေးသော နှလုံးသားများထက် များစွာ ပိုမိုသန့်စင်ပြီး တိုက်ရိုက်ကျကာ နွေးထွေးလှသော ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုပင် ဖြစ်လေသည်။

မကြာမီမှာပင် အပြင်ဘက်တွင် ကြွပ်ရွနေပြီး အတွင်းပိုင်းတွင် နူးညံ့ကာ စွမ်းအင်များ ကြွယ်၀လွန်းသည့် သမင်အသားကင်ကြီးမှာ ပြီးပြည့်စုံစွာ ကျက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မွှေးပျံ့လွန်းသော ရနံ့များမှာလည်း အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး အေးစက်သော ဆောင်းလေထုကိုပင် လွှမ်းမိုးသွားလေသည်။

လင်းထျန်းလုံသည် အလယ်အလတ် စိတ်ထိန်းချုပ်ခြင်းကို အသုံးပြုပြီး ၎င်းကို ဂရုတစိုက် မတင်လိုက်ရာ၊ သမင်အသားထဲမှ ရွှေရောင်အဆီအနှစ်များမှာ ရေခဲမီးတောက်ပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ‘တရှဲရှဲ’ အသံများကို ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။

သူသည် ထိုအသားတုံးကြီးကို သမီးလေးများထံ ကမ်းပေးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်၊ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

သူသည် ကြယ်လေးများကဲ့သို့ လင်းလက်တောက်ပနေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် သူ့အားကြည့်နေသည့် ရှောင်လန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ “ငါ့ကို ပေးပါ” ဟူသော မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ပါ၀င်သည့် မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်နေသော ရှောင်ယင်းကိုလည်း လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“အင်း... ဒါက... ဘယ်သူ့ကို အရင်ပေးရမလဲ...”

“ကောင်မလေး နှစ်ယောက်စလုံးက အရမ်းလိမ္မာပြီး ငါ့ကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်နေကြတာဆိုတော့၊ တစ်ယောက်တည်းကို အရင်ပေးလိုက်ဖို့က သိပ်မသင့်တော်သလိုပဲ...”

“ငါက မျက်နှာလိုက်တယ်လို့များ ထင်သွားမလား... ရေချိန်ကို ညီနေအောင် ကိုင်ထားမှ ဖြစ်မယ်... ဒီပြဿနာက ငါ့ရဲ့ ကလေးထိန်းဗဟုသုတ နယ်ပယ်ထက် ကျော်လွန်နေပြီ...” လင်းထျန်းလုံ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

အတိတ်ဘဝကတည်းက လူပျိုကြီးဖြစ်ခဲ့ပြီး ကလေးထိန်းသည့် အတွေ့အကြုံ လုံးဝမရှိခဲ့သော လင်းထျန်းလုံမှာ၊ “ချိုမြိန်သော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး” ဆိုသည်မှာ ဘယ်အရာဖြစ်ကြောင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အမှန်တကယ် ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ဤအခြေအနေမှာ ဘုရင်အဆင့် မိစ္ဆာသားရဲ တစ်ကောင်ကို ရင်ဆိုင်ရသည်ထက်ပင် ပိုမိုခေါင်းခဲစရာကောင်းနေသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ မိမိ၏ မျိုးနွယ်စုကို အုပ်စိုးပြီး ကမ္ဘာကြီးကိုလွှမ်းမိုးမည့် သူ၏ ကြီးမားသော ရည်မှန်းချက်များပင်လျှင်၊ ဤကလေးငယ် နှစ်ဦး၏ မျှော်လင့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် ခဏတာ ပျောက်ကွယ်သွားရလေသည်။

သို့သော် နှင်းဝံပုလွေဘုရင်၏ ခဏတာ တွန့်ဆုတ်သွားမှုလေးကို အလွန်တရာ ထက်မြက်လွန်းသော ကလေးငယ်နှစ်ဦးက ချက်ချင်းပင် ဖမ်းဆုပ်မိသွားခဲ့ကြသည်။

ရှောင်လန်၏ တောက်ပနေသော မျက်ဝန်းလေးများမှာ အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် နှုတ်ခမ်းသေးသေးလေးကို စူလိုက်ပြီး၊ နူးညံ့သော ဝက်ဝံသားရေပေါ်တွင် ထိုင်ချကာ ခေါင်းတစ်ဖက်သို့ လှည့်သွားပြီးနောက် စိတ်ကောက်နေသည့်ဟန်ဖြင့် ကျောပေးထားခါ နောက်စေ့လေးကိုသာ မြင်တွေ့ရန် ချန်ထားခဲ့လေသည်။

“ဟွန့်၊ ဝံပုလွေဖေဖေက ငါ့ကိုအရင်ကြည့်တာ ရှင်းနေတာပဲ၊ ပထမဆုံးနဲ့ အကြီးဆုံးအသားကင်က ငါ့ဟာ ဖြစ်သင့်တာ၊ အဲ့တာ ရှောင်ယင်းက ဒီမှာရှိနေလို့...”

“ငါ မပျော်တော့ဘူး၊ ငါ ဒေါသတွေထွက်နေပြီ၊ ဘယ်လိုချော့ချော့ မရတဲ့ဒေါသမျိုးပဲ...”

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ရှောင်ယင်းသည်လည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်းနီးပါး ခေါင်းကိုတစ်ဖက်သို့ လှည့်သွားခဲ့ပြီး၊ သူမ၏ ပန်းရောင် နှုတ်ခမ်းလေးမှာ ပုလင်းတစ်လုံး ချိတ်ဆွဲထား၍ ရလောက်အောင်ပင် ထော်နေခဲ့လေသည်။

“ဝံပုလွေဖေဖေက သေချာပေါက် တွန့်ဆုတ်သွားတာပဲ၊ ရှောင်လန် ကြည့်နေလို့ ဖြစ်ရမယ်၊ ဒီလိြမဟုတ်ရင် ဝံပုလွေဖေဖေ့ရဲ့ စရိုက်အရဆို ငါ့ကို ပေးပြီးလောက်ပြီ...”

“ဟွန့်၊ အားလုံးက ရှောင်လန်ကြောင့်ပဲ...”

ရုတ်တရက်ကြီး စိတ်ကောက်သွားကြပြီး၊ ကျောချင်းကပ် ထိုင်ကာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ရန် ငြင်းဆန်နေကြသော ကလေးငယ်နှစ်ဦးကို လင်းထျန်းလုံ ကြည့်လိုက်မိသည်။

မျက်စိဖြင့်မမြင်ရသော အမည်းရောင် မျဉ်းကြောင်း သုံးကြောင်းမှာ သူ၏ နဖူးပေါ်တွင် တွဲကျလာကာ သူ၏ ဧရာမ ဝံပုလွေခေါင်းကြီးမှာလည်း အနည်းငယ် ငိုက်ကျသွားလေသည်။

“ဒါ... သူတို့ ဒေါသထွက်သွားကြပြီလား၊ ငါက မပေးဘူးလို့လည်း မပြောရသေးပါဘူး...”

“အဖေ တစ်ယောက်ဖြစ်ရတာ... အထူးသဖြင့် သမီးနှစ်ယောက်ရဲ့ ဖေဖေ ဖြစ်ရတာက... တကယ့်ကို နက်နဲလွန်းတဲ့ သိပ္ပံပညာရပ်တစ်ခုပဲ၊ အရမ်းကို ခက်ခဲလွန်းတယ်...”

သမီးမိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ အတွေးများမှာ အရှုပ်ထွေးဆုံးသော စစ်မြေပြင်ထက်ပင် ခန့်မှန်းရ ပိုမို ခက်ခဲလှသည်ဟု သူထင်မိကာ စိတ်ထဲမှ အကူအညီမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

ဖြေရှင်းမည့် နည်းလမ်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ... လုံးဝ မရှိသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

နောက်တစ်ခိုက်အတန့်တွင် ငွေပြာရောင် ကောင်းကင်ဆုတ်ဖြဲလက်သည်းမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြန်လေသည်။

ငွေပြာရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ တိကျသော လေဆာတန်းတစ်ခုကဲ့သို့ လေထုကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။ သွားရည်ကျစေလောက်သော ဧရာမသမင်အသားတုံးကင်ကြီးမှာ အလယ်တည့်တည့်မှနေ၍ တိကျစွာ နှစ်ပိုင်းကွဲသွားလေတော့သည်။

အပိုင်းတစ်ခုစီတိုင်းမှာ အရွယ်အစား အထူအပါးနှင့် ကင်ထားသည့် အနေအထားတို့ တစ်ထပ်တည်း တူညီနေလေသည်။

ထိုအရာက အကြွင်းမဲ့တရားမျှတမှုပင် ဖြစ်လေသည်။

ထို့နောက် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဖြင့် ထိန်းချုပ်ကာ၊ အလေးချိန်တူညီပြီး မွှေးပျံ့နေသော ထိုအသားတုံးကင် နှစ်ခုကို သယ်ဆောင်ပြီးနောက် ကလေးငယ်နှစ်ဦး၏ အရှေ့သို့ တည်ငြိမ်စွာ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်လေသည်။

“စားကြလေ...” သူ၏ စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် ဆက်‌သွယ်လိုက်သော သတင်းစကားထဲတွင် အကူအညီမဲ့နေသော အပြုံးခါးခါးလေး တစ်ခု ပါဝင်နေသော်လည်း၊ စိတ်အတွင်းရှိ အလိုလိုက်မှုနှင့် ဂရုစိုက်မှုများမှာ အနည်းငယ်မျှပင် လျော့ကျသွားခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

ရှောင်လန်နှင့် ရှောင်ယင်းတို့သည် စီးကျနေသော အဆီအနှစ်များနှင့် အထူအပါး ပုံစံပင်လျှင် တစ်ထပ်တည်းနီးပါး တူညီနေပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရောက်ရှိလာသော အသားကင်များကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် ခဏတာမျှ မှင်တက်သွားကြပြီး၊ သူတို့၏ မျက်နှာလေးများပေါ်ရှိ မပျော်မရွှင်ဖြစ်နေသည့် အရိပ်အယောင်များမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

“ဒီတစ်ခါတော့ ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်မယ်” သို့မဟုတ် “အခြေအနေကို နားလည်လို့ ကံကောင်းသွားတယ်မှတ်” ဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်များ ပါဝင်နေသော အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီးနောက်၊ သူတို့သည် နေရခက်စွာ တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်ဖြင့် သူတို့၏ ဝေစုများကို ယူရန် လက်လှမ်းလိုက်ကြလေသည်။

သူတို့သည် အလွန် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ကိုက်ဟန်လေးများဖြင့် စတင် စားသောက်နေကြသော်လည်း၊ သူတို့၏ အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားသော နှုတ်ခမ်းလေးများနှင့် လင်းလက်တောက်ပလာသော မျက်လုံးများက သူတို့၏ အစစ်အမှန် ခံစားချက်များကို ဖော်ပြနေပြီ ဖြစ်လေသည်။

“ကောင်းပြီလေ... ဒီအသားက အရမ်းမွှေးနေပြီး ဝေစုကလည်း အတူတူပဲဆိုတော့၊ ငါက ရှောင်ယင်းရဲ့ အဆင့်ထိ ဆင်းပြီး ပြဿနာမရှာတော့ပါဘူး...”

“ကောင်းပြီလေ... ဒီအသားက အရမ်းမွှေးနေပြီး ဝေစုကလည်း အတူတူပဲဆိုတော့၊ ငါက ရှောင်လန်ရဲ့ အဆင့်ထိ ဆင်းပြီး ပြဿနာမရှာတော့ပါဘူး...”

“ဝံပုလွေဖေဖေ ပေးတာက တရားမျှတနေသရွေ့ပေါ့...” ဟု သူတို့ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်ကြသည်။

“အကြွင်းမဲ့တရားမျှတမှုနှင့် ဖြောင့်မတ်မှု” ဟူသော မူဝါဒကို ကိုင်စွဲထားသည့် နှင်းဝံပုလွေဘုရင်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်အောက်တွင်၊ မနက်စာစားချိန်တွင် ဖြစ်ပေါ်လာသော မုန်တိုင်းငယ်လေးမှာ နောက်ဆုံးတွင် ငြိမ်သက်သွားခဲ့လေပြီ။

သို့သော် အစွမ်းထက်ရန်သူများကို အလွယ်တကူ ဆုတ်ဖြဲနိုင်ပြီး ဧရာမဝံပုလွေအုပ်စုကြီးကို အုပ်ချုပ်နိုင်သော ဤနှင်းဝံပုလွေဘုရင်မှာ နက်ရှိုင်းလှသော နားလည်သဘောပေါက်မှု တစ်ခုကို နောက်တစ်ကြိမ် ခံစားလိုက်ရလေသည်။ ဝံပုလွေအုပ်စုကို ဦးဆောင်ခြင်းနှင့် စစ်မြေပြင်တွင် တိုက်ခိုက်ရခြင်းမှာ ယခုကိစ္စနှင့်ယှဉ်လျှင် အတော်လေး ရိုးရှင်းပုံရလေသည်။

ဤနုနယ်လှသော ဘိုးဘေးလေး နှစ်ယောက်ကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် ကြိုးစားရခြင်းမှာမူ၊ အဆက်မပြတ် လေ့လာသင်ယူရန် လိုအပ်သည့် နက်နဲပြီးအဆုံးမရှိသော သိပ္ပံပညာရပ်တစ်ခုပင် ဖြစ်လေတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကျေနပ်အားရစွာ စားသောက်နေကြပြီဖြစ်သော သူ၏သမီးလေးနှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ လက်သည်းကို အသုံးပြုကာ အသားတုံးကြီးတစ်တုံးကို ထိုးဆွလိုက်ပြီး ပါးစပ်ထဲသို့ပစ်ထည့်ကာ ဝါးစားလိုက်သည်။

“အင်း၊ အရသာကတော့ တကယ်ကို မဆိုးဘူး၊ နောက်တစ်ခါကျရင် သမင်အသားကို မိုးကြိုးလက်သည်းနဲ့ လျှပ်စီးစွမ်းအင်သုံးပြီး ကင်ကြည့်ရမလား... အရသာက တစ်မျိုးထူးခြားသွားနိုင်တယ်...”

နှင်းဝံပုလွေဘုရင်၏ မနက်စာ စားချိန်လေးမှာ အနည်းငယ် ‘ချိုမြိန်သော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး’ ဟု ခေါ်ရမည့် ဤလေထုထဲတွင် ဆက်လက် လည်ပတ်နေလေတော့သည်။