အရှိန်အဟုန်ပြင်းပြင်းဖြင့် တိုးတက်လာနေသော နှင်းဝံပုလွေကျေးရွာ၊ တိုတမ်မိခင်သစ်ပင် ထပ်မံအဆင့်တက်သွားခြင်း (၁)

“ဒါ... ဒါက ဘယ်နေရာက အသားလဲ... အစောကလေးတင် ငါတို့ စားလိုက်တဲ့ အသားထက်တောင် ပိုသန့်စင်တဲ့ စွမ်းအင်တွေ ရှိနေသလိုပဲ...” ရှောင်လန်မှာ အနည်းငယ် မှင်တက်နေလေသည်။

“အသားရဲ့ပုံစံနဲ့ စွမ်းအင်ကြွယ်၀မှုအရဆိုရင်... ဒါက... ဝက်ဝံဘုရင်ရဲ့ နှလုံးတစ်ဝိုက်က အသားတွေပဲ...”

မိစ္ဆာသားရဲများနှင့်ပတ်သတ်လျှင် ရှောင်ယင်း၏ ဗဟုသုတမှာ ပိုမိုကျယ်ပြန့်လှသဖြင့် သူမ ချက်ချင်းပင် တွက်ဆလိုက်နိုင်ပြီး၊ သူမ၏ နှလုံးသားမှာလည်း ဝံပုလွေဖေဖေ၏ ရက်ရောမှုကြောင့် နောက်တစ်ကြိမ် တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။

“ဒီလို အစိတ်အပိုင်းကိုမှ... သူက ငါတို့အတွက် ညစာအဖြစ် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ ကင်ပေးလိုက်တာလား...”

အတိတ်ဘဝတုန်းက အရင်းအမြစ် အနည်းငယ်လေးအတွက်နှင့်ပင် အသေအကြေ တိုက်ခိုက်ခဲ့ရပုံများ သူတစ်ပါးကို လှည့်စားခဲ့ရပုံများမှာ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်စီးဆင်းလာခဲ့သည်။

ထျန်းစန်းတောင်တန်းကို စိုးမိုးရန် ပထမဆုံးခြေလှမ်းကို ပြီးပြည့်စုံစွာ လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။ အနာဂတ် လမ်းကြောင်းမှာလည်း ဤမမျှော်လင့်ထားသော ကိစ္စကြောင့် ပိုမိုရှင်းလင်းကာ ကျယ်ပြန့်လာခဲ့လေတော့သည်။

ငွေရောင်လမင်းကြီးအောက်တွင် ဆောင်းလေပြင်းများမှာ အရိုးခိုက်မတတ် အေးစက်မှုများနှင့်အတူ တိုး၀င်လာသော်လည်း၊ ၎င်းတို့သည် နှင်းဝံ‌ပုလွေကျေးရွှာလေး၏ အလယ်တွင် ဆင်နွှဲနေသော စိတ်အားထက်သန်ပြီး ပျော်ရွှင်စရာကောင်းလှသည့် စားသောက်ပွဲကြီးကိုတော့ လုံးဝ မဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

ဧရာမမီးပုံကြီးတစ်ခု လောင်ကျွမ်းနေပြီး၊ ကခုန်နေသော မီးတောက်များသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နှင်းဝံပုလွေတိုင်း၏ ငွေရောင် အမွေးအမျှင်များကို လင်းထိန်နေစေခဲ့သည်။

လေထုထဲတွင် ငြင်းဆန်၍မရနိုင်လောက်အောင် မွှေးပျံ့သော အသားကင်ရနံ့များနှင့် အသက်စွမ်းအင် အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေလေသည်။ အဆင့် ၂၉ ခြေလှမ်း၀က်ဘုရင်အဆင့် ကောင်းကင်မိုးကြိုးမုန်တိုင်းဝက်ဝံဘုရင်ကြီး၏ ဧရာမအလောင်းကြီးကို နှင်းဝံပုလွေအုပ်စုက အပိုင်းပိုင်းဖြတ်တောက်ပြီးစီးခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အရေးအကြီးဆုံး အစိတ်အပိုင်းများကို အနာဂတ် ကာလအတွက် ရိက္ခာများအဖြစ်သိုလှောင်ရန် ဂရုတစိုက် ဖယ်ထားလိုက်သည်။

ကြီးမားလွန်းသော စွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေဆဲဖြစ်သည့် ကျန်ရှိနေသော သွေးနှင့်အသား အများအပြားကိုတော့၊ သူတို့၏ ခွန်အားများ တိုးတက်လာစေရန် ရည်ရွယ်ကာ ယနေ့ည နှင်းဝံပုလွေအုပ်စု တစ်စုလုံးအား ဆုချီးမြှင့်မည့် အဓိက ဟင်းလျာအဖြစ် ဖန်တီးလိုက်လေသည်။

သစ်ပင်အိမ်လေးအတွင်းရှိ ရှောင်လန်နှင့် ရှောင်ယင်းတို့သည် အဝင်ဝတွင် ဘေးချင်းယှဉ်ကာ ထိုင်နေရင်း အပြင်ဘက်က စည်ကားနေသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်နေကြလေသည်။

သူတို့၏ အကြည့်များမှာ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသော ဝက်ဝံအလောင်းကြီးဆီသို့ ရံဖန်ရံခါ ရောက်ရှိသွားတတ်ပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် လင်းလက်နေဆဲဖြစ်သော အပြာရောင် သလင်းကျောက် အဆူးများပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားတတ်လေသည်။

သူတို့၏ နှလုံးသားထဲမှ ကနဦး တုန်လှုပ်မှုများမှာ ကြာမြင့်စွာကတည်းက လွင့်ပြယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး၊ နက်ရှိုင်းသော ယုံကြည်ချက်တစ်ခုနှင့် တည်ငြိမ်မှုတို့ဖြင့် အစားထိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့လေသည်။

ဝံပုလွေဖေဖေသည် သူ၏ ငြင်းဆန်၍မရနိုင်သော စွမ်းအင်များဖြင့် လေးလံလွန်းသော အနာဂတ်တစ်ခုကို လုံးဝဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်ပြီး၊ ထိုစွမ်းအားများကို ဝံပုလွေအုပ်စု ကြီးထွားလာရန်အတွက် အာဟာရများအဖြစ် အသွင်ပြောင်းပစ်လိုက်ချေပြီ။

“ငါတို့သိထားတဲ့ သမိုင်းကြောင်းက လုံးဝကို ကွဲပြားခြားနားတဲ့ လမ်းကြောင်းတစ်ခုပေါ်ကို ရောက်သွားခဲ့ပြီပဲ...” ရှောင်လန်သည် တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်ပြီး၊ သူမ၏ မျက်နှာငယ်လေးပေါ်တွင် တုန်လှုပ်မှုများ မရှိတော့ဘဲ၊ လွတ်မြောက်သွားပြီးနောက် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှုနှင့် တွေးတောဆင်ခြင်မှုများသာ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

“ဝံပုလွေဖေဖေက အဲဒါကို လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်... ငါတို့ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးတဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ သူလုပ်နိုင်ခဲ့တယ်...”

ရှောင်ယင်း၏ အတွေးများမှာ တူညီစွာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ကြီးမားပြီး ခိုင်ခံ့လွန်းသော စွမ်းအင်အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။ “သူက အတိတ်ကို ဖြတ်တောက်လိုက်ရုံတင်မကဘူး... ငါတို့အားလုံးအတွက် မျှော်လင့်ချက်အသစ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ အနာဂတ်တစ်ခုကိုပါ ဖန်တီးပေးလိုက်တာပဲ...”

ဤနားလည်သဘောပေါက်မှုက ဝံပုလွေဖေဖေအပေါ် ထားရှိသော သူတို့၏ အကြွင်းမဲ့ယုံကြည်မှုကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းသွားစေခဲ့သည်။

“ဟတ်ချိုး...”

မီးပုံဘေးတွင် အသားကင်များကို စူးစိုက်ကြည့်နေသော ရန့်မြဲ့မှာ ရုတ်တရက် နှာချေလိုက်သည်။ ရန့်မြဲ့သည် သူ၏ ဧရာမခေါင်းကြီးကို နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ခါယမ်းလိုက်ပြီး၊ နှာခေါင်းကို ၀က်၀ံသွေးများကြောင့် ရဲရဲနီနေသောလျှာဖြင့် လျက်လိုက်ကာ၊ မကြာမီ သူ၏ အစာဖြစ်လာတော့မည့် အရသာရှိသော အသားများကင်နေသည်ကို ဆက်လက်၍ အားရပါးရ စောင့်ကြည့်နေလေသည်။

၎င်း၏ အနောက်ဘက်ရှိ ထူထဲသော အမြီးကြီးမှာလည်း မြေပြင်ပေါ်တွင် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် တဖျတ်ဖျတ် လှုပ်ခါနေသည်။

လင်းထျန်းလုံသည် ဆောင်းရာသီသို့ လုံးဝ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသည့် အအေးဓာတ်ကို သဘာဝကျကျပင် ခံစားမိလိုက်သော်လည်း၊ သူ၏ ရေခဲပြာရောင် မျက်ဝန်းများတွင်မူ တည်ငြိမ်မှုများသာ ရှိနေလေသည်။

“ဆောင်းရာသီ ရောက်လာပြီဆိုပေမဲ့... အသိုက်က လုံခြုံတယ်၊ အစားအစာတွေလည်း ပေါများလွန်းတယ်... ဒါက အနားယူဖို့နဲ့ ခွန်အားတွေမြှင့်တင်ဖို့အတွက် အကောင်းဆုံးအချိန်ပဲ...”

သူသည် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်ပြီးနောက် ပျော်ရွှင်နေသော ဝံပုလွေအုပ်စုနှင့် သစ်ပင်အိမ်လေးထဲရှိ ကလေးငယ်နှစ်ဦးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ စိတ်ထဲတွင် ကြည်နူးမှုများ ဆူပွက်လာခဲ့သည်။ “အိမ်ဆိုတဲ့ ခံစားချက်က ဒါမျိုးဖြစ်ရမှာပေါ့...”

ရှဲ...ရှဲ...

ဝက်ဝံဘုရင်၏ အသားမှ ထွက်ပေါ်လာသော ကြွယ်ဝလှသည့် အဆီများမှာ မီးပုံထဲသို့ ကျဆင်းသွားပြီး၊ အစာစားချင်စိတ်ကို ဖြစ်ပေါ်လာစေနိုင်သည့် အသံများ ထွက်ပေါ်လာကာ လင်းထျန်းလုံ၏ အာရုံကို ပြန်လည်ဆွဲဆောင်သွားလေသည်။

အပူချိန်က အနေတော်ပဲ... လင်းထျန်းလုံ၏ မျက်လုံးများ စူးရှသွားခဲ့သည်။

ခွန်အားပြင်း သံချပ်ကာခွဲလက်သည်း၏ ထက်ရှပြီး အေးစက်သော အလင်းတန်းများမှာ သူ၏ လက်သည်းထိပ်ဖျားတွင် လျှပ်တစ်ပြက် တောက်ပသွားပြီး၊ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ မြန်ဆန်ပြီး တိကျလှသော ကဗျာဆန်းဆန် လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပိုင်းဖြတ်လိုက်လေသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အပြင်ဘက်တွင် ကြွပ်ရွနေပြီး အတွင်းပိုင်းတွင် နူးညံ့နေသော အသားတုံးကြီးမှာ၊ အလွယ်တကူ စားသုံးနိုင်သော အရွယ်အစားညီမျှသည့် အတုံးငယ်လေးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေတော့သည်။

“ဒီအသားက ထူးခြားတဲ့ အသွင်အပြင်နဲ့ လုံလောက်တဲ့ စွမ်းအင်တွေရှိတယ်... ငါ့သမီးလေးနှစ်ယောက်ရဲ့ လက်ရှိခန္ဓာကိုယ်နဲ့ အဆင့်အရဆိုရင်... သူတို့ ချေဖျက်ဖို့အတွက် အနေတော်လောက်ပဲ ဖြစ်မယ်...”

သူ တွေးလိုက်မိကာ အလယ်အလတ် စိတ်ထိန်းချုပ်ခြင်းကို အသက်သွင်းလိုက်ရာ မျက်စိဖြင့်မမြင်ရသော စွမ်းအားတစ်ခုက အသားတုံး အမြောက်အမြားကို မတင်လိုက်လေသည်။

ရန့်မြဲ့မှာလည်း ချက်ချင်း နားလည်သွားပြီး သူ၏ပါးစပ်ကို အနည်းငယ်ဟလိုက်ရာ၊ ပြီးပြည့်စုံစွာ ထိန်းချုပ်ထားသော အေးစက်လှသည့် လေငွေ့များ လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားပြီး၊ ပူလောင်လှသော အသားကင်များ၏ အပူချိန်ကို စားသုံးရန်သင့်တော်သော နွေးထွေးသည့် အခြေအနေသို့ လျှော့ချပေးလိုက်လေသည်။

လင်းထျန်းလုံသည် ဤဂရုတစိုက် ပြင်ဆင်ထားသော ခမ်းနားလှသည့် အသားပွဲကြီးနှစ်ပွဲကို စိတ်ဝိညာဉ်ဖြင့် ထိန်းချုပ်သယ်ဆောင်ကာ သစ်ပင်အိမ်လေး၏ အဝင်ဝသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

နူးညံ့ပြီး သာယာလှသော အတွေးတစ်ခုမှာ နွေးထွေးသော ရေစီးကြောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ စီးဝင်သွားခဲ့သည်။

“ရှောင်လန်၊ ရှောင်ယင်း... ညစာရပြီ... ဒီနေ့ အများကြီးရှိတယ်၊ အဝသာစားကြ...”

အလွန်တရာ မွှေးပျံ့သော ရနံ့များနှင့် ကြွယ်ဝလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသည့် ဝက်ဝံအသားကင် ပန်းကန်နှစ်ချပ် သူတို့ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ၊ ရှောင်လန်နှင့် ရှောင်ယင်းတို့သည် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းမော့လိုက်ကြပြီး ကြည်လင်ပြတ်သားစွာဖြင့် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်ကြသည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဖေဖေ...”

သူတို့သည် တွန့်ဆုတ်နေခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ၊ အသားတုံးများကို ကိုင်ရန် သူတို့၏ လက်သေးသေးလေးများကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ကြပြီး၊ ဝံပုလွေဖေဖေကိုယ်တိုင် ပြင်ဆင်ပေးထားသော ဤတန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သည့် စားသောက်ပွဲကြီးကို အားရပါးရ စတင်သုံးဆောင်ကြလေတော့သည်။

အရည်အသွေး မြင့်မားလှသော ဝက်ဝံအသားမှာ မာကျောသော်လည်း မျိုချရန် မခက်ခဲလှပေ။

အနည်းငယ် ဝါးလိုက်ပြီးနောက် ၎င်းမှာ နွေးထွေးသော ရေစီးကြောင်းတစ်ခုနှင့် ကြီးမားလှသော သန့်စင်သည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ သူတို့၏ ခြေလက်များနှင့် အရိုးများအတွင်းသို့ စီးဝင်သွားလေသည်။

ကလေးငယ်နှစ်ဦးမှာ သက်တောင့်သက်သာရှိမှုကြောင့် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်ကြပြီး၊ သူတို့၏ မျက်နှာငယ်လေးများပေါ်တွင် ကျေနပ်အားရမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မီးပုံဘေးရှိ ဝံပုလွေအုပ်စု၏ စားသောက်ပွဲကြီးမှာလည်း အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေလေပြီ။

ရန့်မြဲ့နှင့် ထျန်းပင်းကဲ့သို့သော ခြေလှမ်း၀က်ပါရမီရှင်အဆင့် ခေါင်းဆောင်ဝံပုလွေများမှအစ အစောင့်အရှောက် ဝံပုလွေများအဆုံး နှင်းဝံပုလွေတိုင်းသည်၊ ယခင်က တစ်ခါမှ မစားဖူးသော အစားအစာကို ပျော်ရွှင်စွာ သုံးဆောင်နေကြလေသည်။

သေချာကင်ထားသော အသားတုံးများ၏ ဆန်းသစ်ပြီး အံ့သြစရာကောင်းလှသော အရသာနှင့်၊ သူတို့၏ ပုံမှန်အမဲလိုက်မှုများမှ ရရှိသည်ထက် များစွာ သာလွန်သော ကြီးမားလှသည့် စွမ်းအင်များက နှင်းဝံပုလွေတိုင်းကို စိတ်လှုပ်ရှားစေခဲ့သည်။

ကျေနပ်အားရစွာ ညည်းတွားသံများ၊ ပျော်ရွှင်စွာ ဝါးစားသံများနှင့် အမွေးအမျှင်များ ပွတ်တိုက်သံများမှာ ရောယှက်နေပြီး၊ မျိုးနွယ်စု၏ ကြီးပွားတိုးတက်မှုနှင့် ကြီးထွားလာမှုတို့ကို ဖော်ပြနေသည့် တေးသွားတစ်ခုအဖြစ် နှင်းဝံပုလွေကျေးရွာ တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေလေသည်။

လင်းထျန်းလုံသည် ဤအရာအားလုံးကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဝံပုလွေအုပ်စု၏ စည်းလုံးညီညွတ်မှုမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေကြောင်းကို သူ ခံစားနေရပြီး၊ တစ်ဦးချင်းစီ၏ ခွန်အားများ တိုးတက်လာတိုင်း သူ့ထံသို့ ပြန်လည် စီးဆင်းလာမည်ကိုလည်း သူ သိရှိနေလေသည်။

ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ကျေနပ်အားရမှုနှင့် အောင်မြင်မှု ခံစားချက်များက သူ၏နှလုံးသားကို ပြည့်နှက်သွားစေခဲ့သည်။

ဘုရင်တစ်ပါးအနေဖြင့် မိမိ၏မျိုးနွယ်စုကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရန်နှင့် ကြီးပွားတိုးတက်စေရန် ဦးဆောင်ခြင်းမှာ သူ၏ အရိုးထဲထိ စွဲထင်နေသော တာဝန်တစ်ခု ဖြစ်သလို၊ သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာလည်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ကြာမြင့်စွာ စောင့်မျှော်နေခဲ့ရသော စနစ်အသိပေးချက်များမှာ အသာယာဆုံးသော တေးဂီတတစ်ခုကဲ့သို့ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ဆက်တိုက်ဆိုသလို ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

[စနစ် အသိပေးချက်] ။ ။ နှင်းဝံပုလွေမျိုးနွယ်စုသည် ကောင်းကင်မိုးကြိုးမုန်တိုင်းဝက်ဝံဘုရင်၏ အသားနှင့် သွေးများကို ဝါးမြိုလိုက်ပါသည်။ သူတို့၏ အသက်စွမ်းအင်နှင့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားများမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီး၊ ခွန်အားများ အလုံးစုံတိုးတက်လာခဲ့ပါပြီ။ ပင်ကိုစွမ်းရည် လက္ခဏာရပ်ဖြစ်သော ‘ငွေပြာရောင် သွေးမျိုးဆက် - အာဏာစက်’ ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုများ အားကောင်းလာခဲ့ပါပြီ။

လက်ရှိ ဆက်နွယ်ခြင်းအကျိုးသက်ရောက်မှု - ဝံပုလွေအုပ်စု၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းရည်အားလုံး ၆၀% တိုးလာသည်။

[စနစ် အသိပေးချက်] ။ ။ ပိုင်ရှင်၏ ခြောက်ကီလိုမီတာ ပတ်လည်အတွင်းတွင် နှင်းဝံပုလွေမျိုးနွယ်စု၀င်များက အခြားမိစ္ဆာသားရဲများကို အောင်မြင်စွာ အမဲလိုက် သတ်ဖြတ်နိုင်ပါက၊ သင့်အတွက် ပင်ကိုစွမ်းရည် လက္ခဏာရပ် အပိုင်းအစများ သို့မဟုတ် ပြီးပြည့်စုံသော ပင်ကိုစွမ်းရည်များ ကျဆင်းလာနိုင်သည့် အခွင့်အလမ်းရှိသည်။