အတွင်းအား ထုတ်ဖော်ခြင်း
Vol. 7 Ch. 103
ဝေးလံခေါင်ဖျားသော ဤနေရာ၌ သစ်ပင်များတောင်မှ ကျိုးတိုး ကျဲတဲသာ ရှိပြီး ချောင်းမြောင်း ပစ်ခတ်ရန်အတွက် သင့်လျော်သော နေရာ ဖြစ်စေသည်။
အကယ်၍ ရဲ့လင်းချန်နှင့် လင်းရှို့ရွှယ်တို့သာ ဆက်ရပ်နေပါက ပစ်မှတ်များ ဖြစ်သွားပေမည်။
သူ ဘာလုပ်နိုင်မလဲ။
ရဲ့လင်းချန် အသက်ကို မနည်းရှူလိုက်မိသည်။ နှစ်ယောက်လုံး ပူးကပ်ရှိနေပြီး ရဲ့လင်းချန်က လင်းရှို့ရွှယ်၏ အပေါ်၌ ထပ်၍ လှဲနေပြီး နည်းနည်းလေးမျှ မလှုပ်ရဲချေ။
တောင်ပူစာလေးက အလွန် နိမ့်ပြီး မီတာဝက်မျှပင် မရှိချင်ပါ။ ထို့အပြင် သေးလွန်းသဖြင့် သူတို့နှစ်ယောက် ပုန်းနေရုံမျှသာ ရသည်။ သူတို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစား၍ ကိုယ့်ကို နှိမ့်ထားမိသည်။ အကယ်၍ သူတို့၏ ခေါင်းသာ ပေါ်သွားပါက စနိုက်ပါသမားက ပစ်လာပေမည်။
“လင်းချန် အခု ကျွန်မတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ”
လင်းရှို့ရွှယ်က အသံခပ်တိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ ရဲ့လင်းချန်၏ လေငွေ့နွေးနွေးက သူမမျက်နှာအား ရိုက်ခတ်နေသည်ကို ခံစားမိနေ၏။
“ငါ နည်းလမ်းရှာလိုက်ဦးမယ်”
ရဲ့လင်းချန်သည် အစွမ်းကုန် ကြိုးစား၍ ဘေးပတ်လည်ကို ကြည့်ကာ ထွက်ပြေးနိုင်မည့် နည်းလမ်းကို တွက်ချက်နေသည်။
ထို့နောက် သူသည် နားကိုစွင့်၍ သေချာ နားစိုက်ထောင်လိုက်သည်။
ငှက်များက ကောင်းကင်ထက်သို့ အဆက်မပြတ် ပျံသန်းနေသည်။ ၎င်းတို့ထဲတွင် စနိုက်ပါသမားနားမှ ထွက်ပြေးလာသော ငှက်များ၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရလေသည်။
“ငါ သေတော့မယ်၊ ငါ သေတော့မယ်၊ ကယ်ကြပါဦး”
“အဲ့လူသားက အရမ်း ရုပ်ဆိုးတာပဲ၊ အထူးသဖြင့် သူ့နှုတ်ခမ်းပေါ်က အမွေးတွေ”
“သူက ငကြောက်ပဲ၊ သေနတ်ရှိတာတောင် အဲ့ကျောက်တုံးကြီးနဲ့ သစ်ပင်ကြားထဲ ပုန်းနေရတယ်လို့”
“အိုက်ယား … ဒီကိုလည်း ကြည့်ကြပါဦး၊ ဒီမှာ ယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် ပုန်းနေတယ်၊ ယောကျ်ားက မိန်းမအပေါ်မှ ပေါ်တင်ကြီး လှဲနေပါလားကွ၊ နှာဘူးကျလိုက်တာကွာ”
ငှက်များက အလွန် များသဖြင့် သူ အသံများကို ကြုံရာကျပန်း ကြားနေရသည်။ သို့သော် ရဲ့လင်းချန်သည် အရေးပါသော သတင်းစကား အချို့ကို ရလိုက်သည်။
ပထမဆုံးအနေဖြင့် ထိုလူတွင် နှုတ်ခမ်းမွေး ရှိသည်။ ဒုတိယအနေဖြင့် …
သူ တတ်နိုင်သလောက် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ငှက်များ ပျံသန်းလာသည့် အရပ်ကို အခြေခံ၍ သူ အရပ်မျက်နှာတစ်ခုကို အကြမ်းဖျင်း စဉ်းစားမိသည်။
တစ်နေရာ၌ ငေါထွက်နေသော ကျောက်တုံးကြီးရှိပြီး ဘေးတွင် သစ်ပင်များ ကာရံထားသည်။ ၎င်းက ပုန်းကွယ်ရန် အကောင်းဆုံး နေရာပင်။
“မင်း ဒီမှာနေခဲ့၊ မင်းခေါင်းကို မဖော်မိစေနဲ့”
ရဲ့လင်းချန်က သူ့လက်ကောက်ဝတ်နှင့် ခြေချင်းဝတ်တို့မှ အလေးအိတ်များကို စဖယ်ရင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“နင် အပြင်မထွက်နဲ့လေ”
လင်းရှို့ရွှယ်၏ အမူအရာက အကြီးအကျယ် ပျက်ယွင်းသွားပြီး ရဲ့လင်းချန်၏ အဝတ်အစားကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လာ၏။ သူမ အလွန် စိုးရိမ်ပုံ ပေါ်နေကာ မျက်လုံးများ နီရဲနေ၏။
“ဘာမှမဖြစ်ဘူး၊ သူ ငါ့ကို မသတ်နိုင်ပါဘူး”
ရဲ့လင်းချန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ အလေးအိတ်များကို ဖယ်လိုက်သောအခါ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး လွတ်လပ်သါားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
အလေးအိတ်များက စုစုပေါင်း ခုနစ်ဆယ် ကီလိုဂရမ် ရှိသည်။ ရဲ့လင်းချန်သည် သူ၏ အမြန်နှုန်းက ယခင်ထက် အနည်းဆုံး နှစ်ဆမျှ ပိုမြန်လိမ့်မည်ဟု အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းမိသည်။ သူ၏ လျင်မြန်စွာ ပြေးနိုင်ခြင်း ပညာနှင့် ပေါင်းလိုက်လျင် သူ့အမြန်နှုန်းက ပျံနေသလောက်ပင် ဖြစ်သွားနိုင်သည်။
“ငါတို့ ဒီမှာပဲ နေလို့မရဘူးလား၊ ငါတို့ တပ်ကူတွေလည်း မကြာခင် ရောက်လာမှာပါ”
လင်းရှို့ရွှယ်က ရဲ့လင်းချန်ကို ကြည့်နေသည်။
“သေနတ်ပါတယ်ကွ၊ ပြီးတော့ အဲ့လူက ကမ္ဘာမြေရဲ့ ဂိတ်တံခါးက စနိုက်ပါသမား၊ သူက သာမန်ထက် ကျော်လွန်မှာ အသေအချာပဲ၊ မင်း ခေါင်းထောင်မိရင် သေလိမ့်မယ်”
“ငါတို့မှာ တပ်ကူ ရှိရင် သူတို့မှာလည်း တပ်ကူ ရှိမှာပဲ၊ သူတို့က ဒီစနိုက်ပါသမားနဲ့ အချိန်ဆွဲထားပြီး လူထပ်ခေါ်လိုက်ရင် ငါတို့ သေမှာ သေချာတယ်”
ရဲ့လင်းချန်က တည်ငြိမ်စွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။ သူ ပင့်သက်ရှိုက်လိုက်ပြီးနောက် လင်းရှို့ရွှယ်ကို ပြန်ကြည့် လေသည်။
“မစိုးရိမ်နဲ့၊ ငါ အဆင်ပြေတယ်”
လင်းရှို့ရွှယ်က ရဲ့လင်းချန်အား မမှိတ်မသုန် ကြည့်နေပြီးနောက် ရုတ်တရက် ရဲ့လင်းချန်နားသို့ တိုးကပ်လာ၏။ သူတို့၏ မျက်နှာသည် အစကတည်းက ထိကပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ထိုသို့ လှုပ်ရှားလာသောအခါ သူတို့ နှုတ်ခမ်းချင်း ထိတွေ့မိသွားလေ၏။
*မြတ်စွာဘုရား၊ အခု ငါ … ငါ အနမ်းခံလိုက်ရတာလား၊ အခုခေတ် မိန်းကလေးတွေအားလုံးက ဒီလို ရဲတင်းတာလား*
သုံးစက္ကန့်ကြာသော် …
“ရှင် သတိထားမှရမယ်နော်”
လင်းရှို့ရွှယ်က ရဲ့လင်းချန်နားမှ ပြန်ခွာ၍ တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။
“အင်း…”
ရဲ့လင်းချန် နှုတ်ခမ်းသပ်လိုက်မိသည်။
“မင်း စတော်ဘယ်ရီ ရေခဲမုန့် စားခဲ့တယ် မဟုတ်လား”
“ကျွန်မ ရှင့်ကို လာမကြိုခင်တုန်းက တစ်ခု ခိုးစားခဲ့တာ”
*စတော်ဘယ်ရီ အရသာ ရနေတာကို ငါ မအံ့ဩတော့ဘူး*
ချမ်းသာကြွယ်ဝသော မိသားစုမှ သမီးဖြစ်သော လင်းရှို့ရွှယ်က ဤသို့ ပြုလုပ်ရသည်ကို နှစ်သက်လိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မထားမိပါ။
အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီးနောက် ရဲ့လင်းချန်က ကျောက်စရစ်ခဲကို ကောက်၍ သူ့ခေါင်းပေါ် ပစ်လိုက်သည်။
“ရွှစ်”
ခပ်တိုးတိုး အသံ ထွက်လာပြီးနောက် ထိုကျောက်စရစ်ခဲ ပျက်စီးသွားသည်။
ရဲ့လင်းချန်၏ မျက်လုံးက လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီးနောက် ကျားသစ်သဖွယ် ကိုယ်ကိုကိုင်း၍ အရှေ့သို့ သုတ်ခြေတင် ပြေးလေသည်။
သူ့အမြန်နှုန်းက အလွန် လျင်မြန်လှသည်။ လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်လာပြီးနောက် သူ့ဘေးမှ မြင်ကွင်းအား ခပ်ဝါးဝါးသာ မြင်လိုက်ရသည်။
ထိုမြန်နှုန်းက လူသားတစ်ယောက်၏ အကန့်အသတ်ထက် ကျော်လွန်နေ၏။ ရဲ့လင်းချန်သာ အိုလံပစ်၌ ဝင်ပြိုင်ပါက တစ်ကမ္ဘာလုံးကို ရူးသွားအောင် လုပ်နိုင်လောက်သည်။
ကျောက်တုံးအနောက်မှ နှုတ်ခမ်းမွေးနှင့်လူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ရဲ့လင်းချန်အား မျက်တောင်မခတ်စတမ်း လိုက်ကြည့်နေသည်။
သာမန်လူတစ်ယောက်က အလွန် လျင်မြန်သောနှုန်းဖြင့် ရွေ့လျားနေသော အရာအား လိုက်ကြည့်လျင် ၎င်း၏ လားရာကို အလွယ်တကူ မတွေ့နိုင်တော့ချေ။
နှုတ်ခမ်းမွေးနှင့်လူအတွက် ၎င်းက အရေးမပါပါ။ သူသည် စနိုက်ပါသမားတစ်ယောက်အဖြစ် မွေးဖွားလာခြင်း ဖြစ်သည်။
ကမ္ဘာမြေ၏ ဂိတ်တံခါးဂိုဏ်း၌ သူသည် အတော်ဆုံး စနိုက်ပါသမားများထဲမှ တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ အဘယ်သို့သော ပစ်မှတ် ဖြစ်နေပါစေ သူ့မြင်ကွင်းထဲ ဝင်လာသည်နှင့် သေရပေလိမ့်မည်။
သူသည် နှုတ်ခမ်းကို တွ့န်ကွေး၍ အထင်သေးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူ့လက်ညှိုးအား ခလုတ်ပေါ် တင်ထားပြီး ရဲ့လင်းချန်၏ လှုပ်ရှားမှုကို လိုက်ချိန်နေသည်။
ရဲ့လင်းချန်က မြန်ကောင်းမြန်နိုင်သော်လည်း သူ့ပစ်မှတ်အတွင်းမှ ပြေးမလွတ်နိုင်ပါ။
*မင်း မြန်မြန်ပြေးရင် ငါ့လက်က လွတ်မယ် ထင်နေလား၊ အိပ်မက်မက်နေလိုက်*
နှုတ်ခမ်းမွှေးနှင့်လူက လျှာသပ်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူ့အကြည့်ပင်။ ထိုအပြုအမူက သားကောင်၏ အရသာကို မြည်းစမ်းကြည့်ချင်နေသော မုဆိုးတစ်ယောက်နှင့် တူနေသည်။
သူ ခလုတ်ကို ဆွဲတော့မည့်အချိန်၌ ရဲ့လင်းချန်က သစ်ပင်နား ရောက်သွားပြီး ခြေလက်တို့ကို အသုံးပြု၍ သစ်ပင်ပေါ် အေးအေးလူလူ တက်သွားသည်။
*ဟမ်*
နှုတ်ခမ်းမွှေးနှင့်လူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး သူ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နေသလားဟု တွေးမိသွားလေသည်။
*ဘယ်လိုလုပ် လူတစ်ယောက်က သစ်ပင်တက်တာ အဲ့လောက် တော်နေရတာလဲ၊ ဒါကြီးက သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်ကြီးလိုပဲ*
ထို့နောက် ရဲ့လင်းချန်က ထိုသစ်ပင်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး နောက်တစ်ပင်နား ကပ်သွားပြီး သက်တောင့်သက်သာ တက်သွားပြန်သည်။
ရဲ့လင်းချန်က တာဇံသဖွယ် ထိုသစ်ပင်မှ နောက်တစ်ပင်သို့ ခုန်ကူးသွားသည်။
*ဒါကြီးက စောက်ရမ်း ရူးချင်စရာကောင်းတယ်*
နှုတ်ခမ်းမွှေးနှင့်လူ နှလုံးခုန်နှုန်း မြန်လာ၏။
*မျောက်တွေတောင်မှ အဲ့လောက် မြန်မြန် မတက်နိုင်ဘူး*
*ကြည့်ရတာ ဒါ ငါ့ရဲ့ သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်ကို စမ်းသပ်တဲ့ပွဲ ဖြစ်နေတဲ့ပုံပဲ*
သူသည် အလျင်အမြန် စိတ်ကို ထိန်းချုပ်၍ ရဲ့လင်းချန် သွားရာကို လိုက်ကြည့်ကာ ဆက်၍ ချိန်ရွယ်လေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ တစ်စုံတစ်ရာကို သတိထားမိသွားသည်။ ရဲ့လင်းချန်က သူ့ထံ ချဉ်းကပ်လာနေပါတကား။
*သူက တန်ပြန် တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား*
နှုတ်ခမ်းမွှေးနှင့်လူ ကျိတ်၍ သရော်လိုက်သည်။
ချောင်းပစ်ခြင်း၌ အလွန် တိကျသော အကွာအဝေး လိုအပ်သည်။ အကွာအဝေးက နီးနေလျင် ချောင်းပစ်ရန် မသင့်တော်ချေ။ သို့သော် ယင်းက အကွာအဝေးက ဝေးလျင် ပိုကောင်းသည်ဟုလည်း ဆို၍ မရပါ။
စနိုက်ပါသမားတိုင်း၌ အသင့်တော်ဆုံးဖြစ်သော အကွာအဝေး ရှိသည်။ ရဲ့လင်းချန်၏ ချဉ်းကပ်မှုက မကြာခင် နှုတ်ခမ်းမွေးနှင့်လူ၏ အသင့်တော်ဆုံး အကွာအဝေးအတွင်း ဝင်ရောက်လာပေတော့မည်။
ဝေးကွာသော အကွာအဝေးမှ ပစ်မှတ်ကို သူ ကျည်တစ်ထောင့်ထဲဖြင့် သတ်နိုင်စွမ်း မရှိသော်လည်း အကွာအဝေးက နီးကပ်လာသည်နှင့် တစ်ချက်တည်းဖြင့် ခေါင်းကို ပစ်နိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ချက် ရှိသည်။
ရဲ့လင်းချန်က သစ်ပင်တစ်ပင်ပေါ် တက်လာပြန်ကာ ပုံမှန်မဟုတ်သော နှုန်းဖြင့် ချဉ်းကပ်လာနေ၏။
နှုတ်ခမ်းမွှေးနှင့်လူ ကြည့်နေစဉ်မှာပင် ရဲ့လင်းချန်က လေထဲ ခုန်လာသဖြင့် အကာအကွယ် မဲ့နေသည်။ ရဲ့လင်းချန်က လက်ကိုမြှောက်၍ လေထဲမှာပင် လက်သီးဖြင့် ထိုးရန် ကြိုးစားလာပုံရသည်။
*လေကို ထိုးမလို့လား၊ မင်း လာနောက်နေတာလား၊ မင်း ဝတ္ထုဖတ်တာ များသွားပြီထင်တယ်၊ မင်း ချီတို့ ဘာတို့ကို ထုတ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား*
သူ ခလုတ်ပေါ် လက်ညှိုးတင်၍ ချက်ချင်း ပစ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် မမြင်ရသော စွမ်းအားတစ်ခုက အရှေ့မှ ပြေးဝင်လာ၏။ ၎င်းက တိုင်ဖုန်းမုန်တိုင်းကဲ့သို့ မျက်နှာထံ တိုက်ခတ်လာပြီး သစ်ပင်များ ယိမ်းထိုးလာကာ သူ မျက်လုံး မဖွင့်နိုင်တော့ပေ။
“ဝုန်း”
ထို့နောက် ဗုံးပေါက်သကဲ့သို့သော ပေါက်ကွဲသံ ထွက်လာ၏။ သူ ပုန်းနေသေ ကျောက်တုံးကြီးက အက်ရာ ထင်လာပြီး ပေါက်ကွဲသွားသဖြင့် သူသည်လည်း လွင့်ထွက်သွားရသည်။
“ဝေါ့”
သူ သွေးအန်လာပြီး ရင်ဘတ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ လက်သီးအရွယ် အပေါက်တစ်ပေါက် ဖြစ်ပေါ် နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။
ထိုလက်သီးလေးတစ်ချက်က သူ ပုန်းနေသော ကျောက်တုံးကို ထိုးခွင်းကာ သူ့ကိုယ်ကိုပင် ထိုးဖောက်လာ၏။ ၎င်း၏ စွမ်းအားက ကြောက်စရာ ကောင်းလှပေသည်။
သူ ဆက်၍ သွေးအန်လာပြီး ရဲ့လင်းချန်ကို မယုံနိုင်သလို ကြည့်၍ တအံ့တဩ ရေရွတ်လိုက်သည်။
“အ … အတွင်းအားထုတ်လိုက်တာလား”