အခန်း (၁၀၁-၁၀၂)

အပိုင်း (၁၀၁)

လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားကတော့ မျက်နှာကြီးအိမ်တွင် အလုပ်လုပ်ဖူးသောကြောင့် သူ့ကိုယ်သူ ဂုဏ်ယူနေပြီး ရှန်မြောင်ကဲ့သို့ သာမန်အရပ်သူဈေးသည်က သူ့ကို လာဝယ်သည်ကို သိက္ခာကျသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ သို့သော် သူက မိမိကိုယ်ကိုလည်း ယုံကြည်မှုအပြည့် ရှိနေသည်။

"ကျွန်တော်က တောင်ရောက်မြောက်ရောက်၊ ကောင်းကင်ပျံ ရေကူး၊ အကုန်တတ်တယ်"

လူပွဲစားက အရပ်ပုသူဖြစ်ကာ ကြားလျှင်ကြားချင်း ဒေါသထွက်ကာ ခုန်လိုက်ပြီး လက်ထဲမှ စာရင်းစာအုပ်ဖြင့် သူ့ကို ရိုက်လေသည်။

"ဟေ့ကောင်... မင်းက မိသားစုမရှိတဲ့ကောင်၊ မင်းသခင်က အဆင့်၉အရာရှိလေး၊ တစ်လ ဝင်ငွေ ၂၀ ကွမ်းတောင် မပြည့်ဘူး၊ မင်းက ဘာတွေ လာကြွားနေတာလဲ၊ အမှန်အတိုင်းပြောစမ်း၊ မဟုတ်ရင် အရိုက်ခံရမယ်"

အရိုက်ခံရပြီးနောက် သူ ချက်ချင်း ရိုးသားသွားသည်။

"တကယ်တော့... ဖက်ထုပ်လုပ်တတ်တယ်၊ ကြက်ပေါင်းရည် လုပ်တတ်တယ်"

ပွဲစားက ထိုအခါမှ ရှန်မြောင်ဘက်သို့ လှည့်ပြီး မျှော်လင့်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"ရှန်ညန်ဇီ ဒီနှစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုမြင်လဲ၊ ချက်ပြုတ်တတ်တဲ့ ကျွန်က ရှားတယ်ဗျ၊ မနေ့ကတောင် သူတို့ကို လာမေးသွားတဲ့သူတွေ ရှိတယ်၊ လိုချင်တဲ့သူ များတယ်ဗျ၊ ညန်ဇီ သဘောကျရင် အခုပဲ စာချုပ်ချုပ်လိုက်ပါ၊ မဟုတ်ရင် မနက်ဖြန်ဆို ဒီလိုလူကောင်းတွေ မရှိလောက်တော့ဘူး"

ရှန်မြောင်က ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ထပ်ကြည့်ဦးမည်ဟုသာ ပြောလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် ပွဲစားက သူမကို အမျိုးသမီးများထားရှိရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြန်သည်။ ထိုနေရာတွင်လည်း ထမင်းချက်တတ်သူများ ရှိသော်လည်း လူနည်းပြီး အသက် ၄၀၊ ၅၀ အရွယ် အဘွားကြီးများ ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် ထိုအထဲတွင် ၁၅ နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ဦးကို သူမ သတိထားမိလိုက်သည်။ ဟင်းချက် မတတ်သော်လည်း မျက်လုံးကျဉ်းကျဉ်း၊ နှုတ်ခမ်းပါးပါးဖြင့် ပါးစပ်ဟလိုက်သည်နှင့် ဟင်းပွဲအမည် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို တရစပ် ရွတ်ပြနိုင်ပြီး လုံးဝ ထစ်ငေါ့ခြင်း မရှိပေ။

အသက် ၁၅ နှစ်သာ ရှိသေးသော်လည်း သတ္တိကောင်းလှသည်။ လူပွဲစားရုံးတွင် ရောက်နေသည့်တိုင် ရှန်မြောင်ကို တောင်းဆိုရဲသည်။

"ညန်ဇီ ကျွန်မကို ဝယ်မယ်ဆိုရင် ၁၀ နှစ်ပဲ စာချုပ်မယ်၊ ပိုက်ဆံစုမိရင် ကျွန်မ အိမ်ပြန်မှာ၊ ညန်ဇီက အဲ့ဒီအချက်ကို စာချုပ်ထဲ ထည့်ပေးမယ်ဆိုမှ ကျွန်မ လိုက်မယ်"

ရှန်မြောင် အားလုံးကြည့်ပြီးမှ ထိုင်ကာ ပွဲစားနှင့် အသေးစိတ် ဆွေးနွေးတော့သည်။

ထိုအချိန်ထိ ပွဲစားသည် သူ့ရှေ့မှ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပုံရသော မိန်းကလေး၏ ပါးစပ်သေနတ် မည်မျှစွမ်းကြောင်း မသိသေးပေ။ ခဏနေတော့ "ကျွန်မက ပထမဆုံးအကြိမ် လာဝယ်တာလေ၊ ဈေးလျော့ပေးသင့်တာပေါ့"၊ ခဏနေပြန်တော့ "ကျွန်မက တစ်ခါတည်း ၃ ယောက်တောင် ဝယ်တာလေ၊ လက်ကားဈေးနဲ့ မပေးချင်ဘူးလား၊ ကျွန်မကို တိုးတိုးလေး ပြောပြပါ၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ ပြန်မပြောပါဘူးလို့ ကတိပေးတယ်"၊ ခဏနေပြန်တော့ "ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ရှင် မရောင်းချင်ရင်လည်း တခြားဆိုင် သွားမေးလိုက်မယ်၊ ဈေးမတည့်ပေမယ့် ခင်မင်မှု မပျက်ပါဘူးနော်၊ သွားလိုက်ပါဦးမယ်"

ပွဲစားမှာ မတတ်သာဘဲ သူမကို ပြန်ခေါ်ရတော့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူတင်ကိုယ်တင် ဆွဲလိုက်လျော့လိုက် လုပ်ရင်း ရှန်မြောင်သည် ထို ၃ ယောက်ကို ဝယ်ယူလိုက်သည်။

မိန်းကလေး၏ နာမည်မှာ အားထောင် ဖြစ်ပြီး ၁၀ နှစ် စာချုပ်ဖြင့် နှစ်ရှည်အလုပ်သမားအဖြစ် ငှားရမ်းခြင်း ဖြစ်သည်။ ပွဲစားက ကော်မရှင်ခ ၅၀၀ ဝမ်သာ ယူပြီး ရှန်မြောင်က အားထောင်ကို တစ်လ ငွေ၃စ ပေးရမည် ဖြစ်သည်။

လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား၏ နာမည်မှာ ဖူရှင်း ဖြစ်ပြီး အရပ်ရှည်ရှည် လူငယ်၏ နာမည်မှာ ထန်အာ ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်အတွက် တစ်ယောက် ၁၂ လျန် ပေးရပြီး ရှန်မြောင်က သူတို့ကို အပြီးအပိုင် ဝယ်ယူလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ စာရွက်စာတမ်းများ လုပ်ပြီးနောက် ရှန်မြောင်က နောက်ရက်နည်းနည်းကြာမှ အိမ်ရှင်းပြီးလျှင် လာခေါ်မည်ဟု ပွဲစားကို ပြောထားလိုက်သည်။

ဆိုင်ကိစ္စနှင့် လူကိစ္စ ဖြေရှင်းပြီးနောက် ရှန်မြောင်သည် သူမ၏ ရည်မှန်းချက်ဆီသို့ ခြေလှမ်းကြီးကြီး တစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ ပြန့်ကျင်းသို့ တစ်ကိုယ်တည်း ရောက်လာခဲ့သော သူမသည် ယခုအခါ မိသားစု၊ ပိုကြီးသော ဆိုင်ခန်းနှင့် ကိုယ်ပိုင် "ဝန်ထမ်းများ" ပါ ရရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။ အနာဂတ်တွင် ဘာဖြစ်မည်မသိသော်လည်း မျှော်လင့်ချက် မီးရှူးတန်ဆောင်များ တောက်လောင်လာစေရန် လုံလောက်လေသည်။

သူမသည် အောင်ပွဲခံရန်အတွက် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် လမ်းပေါ်မှ ဘဲကင်တစ်ကောင် ဝယ်လိုက်တော့သည်။

စုန့်ခေတ်လူများက ပီကင်းဘဲကင် စားနည်းကို မသိကြသေးပေ။ သူတို့၏ ဘဲကင်မှာ ပေါင်းပြီးမှ ဆီသုတ်ကာ မီးသွေးမီးဖိုပေါ် တင်ပြီး ကင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အရသာမှာ ပီကင်းဘဲကင်နှင့် အတော်ကွာခြားသည်။ ကြက်သွန်မြိတ်၊ သခွားသီး၊ ကြာရွက်ပန်ကိတ်တို့ဖြင့် လိပ်မစားသလို ပဲငံပြာရည်အချိုနှင့်လည်း တို့မစားကြပေ။

သို့သော် ရှန်မြောင်က ဘဲကင်စားချင်နေသဖြင့် တစ်ကောင် ဝယ်လိုက်သည်။ အိမ်ရောက်လျှင် ကိုယ်တိုင် ဂျုံမုန့်ပြားလုပ်၊ ကြက်သွန်မြိတ်နှင့် သခွားသီးများကို အမျှင်ရအောင်လှီး၊ ဘဲသားကို ပါးပါးလှီးပြီး ဘဲအရိုးကို ကြော်စားမည်ဟု စိတ်ကူးထားသည်။ အနာဂတ်ခေတ်က အဆီတစက်စက် ကျနေသော ကြွပ်ရွသည့် ဘဲအရေခွံနှင့် အရည်ရွှမ်းသော ဘဲကင်လောက် မကောင်းမွန်သော်လည်း အစားထိုးအနေဖြင့် စားသုံးနိုင်ပေသည်။

ဒါနဲ့ စဉ်းစားမိမှပဲ၊ သူမဘာသာ ဘဲကင်လုပ်ရင် ပိုမကောင်းဘူးလား။ လက်သမားဆရာဟယ် နံရံလာဖြိုတုန်း သူ့ကို ဘဲကင်ဖို့ စွန်ပလွံသီးပုံစံ မီးဖိုတစ်ခုပါ တန်းစီခိုင်းလိုက်ရမည်။ မဟုတ်ရင် စားချင်တုန်း မစားရလျှင် ခံစားရ ခက်နေပေလိမ့်မည်။ ပီကင်းဘဲကင်ကို အရင်က "ချိတ်ဆွဲကင်သော ဘဲ" ဟု ခေါ်ပြီး ရေအိုးကြီးကဲ့သို့ ဗိုက်ပူပြီး အဝကျဉ်းသော မီးဖိုကြီးဖြင့် ကင်ရသည်။ မီးဖိုအောက်ခြေတွင် လေပေါက်နှင့် မီးလမ်းကြောင်းပါရှိပြီး မီးအရှိန်ကို ထိန်းညှိနိုင်သည်။

ညဈေးတန်းတွင် ငါးကင်နှင့် ရှောင်လုံရှားကို အဓိကထား ရောင်းချပြီး နေ့ဘက်တွင် ခေါက်ဆွဲပြုတ်ကို အဓိကထား ရောင်းချမည်။ တွဲဖက်ဟင်းပွဲများကို အကန့်အသတ်ဖြင့် ရောင်းချမည်ဆိုလျှင် အဓိကဟင်းပွဲများကို မလွှမ်းမိုးဘဲ ရွေးချယ်စရာ ပိုများလာမည်။ အသားပေါင်းအပြင် ဘဲကင်ပါ ထပ်တိုးနိုင်မည်။

ပြီးတော့ ဘဲကင်က ဂျုံမုန့်ပြားနှင့် လိပ်စားရတာဆိုတော့ "ပန်ကိတ်" အမျိုးအစားထဲ ပါတာပဲလေ။ ဆိုင်မှာ "ယန်ကျိုးစတိုင် ပဲခေါက်ဆွဲ" ရှိနေမှတော့ "ယန်ကျိုးစတိုင် ဘဲကင်ပန်ကိတ်လိပ်" မရှိလို့ ဖြစ်ပါ့မလား။ ဆောင်းတွင်းရောက်ရင် "ယန်ကျိုးစတိုင် သိုးသားစွပ်ပြုတ်" ပါ ထပ်တိုးရမည်။

ဝမ်းနည်းစရာက အမဲသား ရှားပါးပြီး အမဲကလီစာလည်း သိပ်မတွေ့ရသဖြင့် ဈေးကြီးသည်။ မဟုတ်လျှင် "ယန်ကျိုးစတိုင် ကလီစာကြော်" ပါ ထပ်ထည့်နိုင်ဦးမည်။ ဒါဆိုရင် ယန်ကျိုးအစားအစာတွေ (ရှန်မြောင်က ပဲနို့ရည်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ဖယ်ထုတ်ထားသည်) အကုန်လုံး စုံသွားပြီပေါ့။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ရှန်မြောင်သည် ဘဲကင်စားချင်စိတ်ကြောင့် မီးဖိုဆောက်မည့် ကိစ္စကို ပျော်ရွှင်စွာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ လက်သမားဆရာထံတွင် မီးခံအုတ် ကောင်းကောင်းရှိ မရှိ မေးရဦးမည်။ မရှိလျှင် မီးဖိုဆောက်လို့ ရမည် မဟုတ်ပေ။

သူမ၏ နေ့ရက်များသည် မျှော်လင့်ချက်များ၊ အစားအသောက်ကောင်းများနှင့်အတူ တိုးတက်စည်ပင်နေသော်လည်း ပြန့်ကျင်းမြို့စွန် မိုင် ၂၀ အကွာ ချန်ချောင်မြို့ရှိ ဧည့်ရိပ်သာတွင် ယာယီတည်းခိုနေသော ရုံသာ့လန် မိသားစုမှာမူ အခက်အခဲများနှင့် ရင်ဆိုင်နေရလေသည်။

ချန်ချောင်မြို့သည် စုန့်မင်းဆက် တည်ထောင်သူ ကျောက်ခွမ်းယင်က "ချန်ချောင် ပုန်ကန်မှု" ကို စတင်ခဲ့ပြီး "အဝါရောင်ဝတ်ရုံ ဆင်မြန်းကာ" ဧကရာဇ်အဖြစ် တက်လှမ်းခဲ့သော နေရာဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤမြို့သည် အခြားနေရာများထက် ပိုမို စည်ကားပြီး အရာရှိများစွာက ဧကရာဇ်၏ ဘုန်းကံကို ခံယူလိုသဖြင့် ဤနေရာတွင် အိမ်ဝယ်ကာ လာရောက် နေထိုင်တတ်ကြသည်။

သို့သော် ထိုအရာများက ရုံသာ့လန်နှင့် မသက်ဆိုင်ပေ။

သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချခံလိုက်ရပြီး ခြေထောက်ဖြင့် နင်းချေခံလိုက်ရသော သူ၏ ကဗျာနှင့် စာစီစာကုံးများကို မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် ရင်ခွင်ပိုက်ကာ ချန်ချောင်မြို့ ကျန့်မိသားစုရွာရှိ အကြီးဆုံးအိမ်ကြီး၏ ဘေးတံခါးမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ တံခါးဝတွင် ချည်ထားသော မြည်းကို ဆွဲပြီး လယ်ကန်သင်းလမ်းအတိုင်း မြို့ဘက်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ သူ့နားထဲတွင် ကျန့်မျိုးနွယ် ဆွေမျိုးဝေး အဘိုးကြီး၏ လှောင်ပြောင်သံများ ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲ။

"မင်းရေးထားတဲ့ စာတွေက ဘာမှ အနှစ်သာရမှ မပါဘူး၊ ဂန္တဝင်စကားလုံးတွေကိုတောင် ကောင်းကောင်း အသုံးမချတတ်ဘူး၊ ဒီလိုနဲ့ မြို့နယ် စာမေးပွဲကို အောင်မယ်လို့ မျှော်လင့်နေတာလား၊ မင်း ရှို့ချိုင် ဖြစ်လာတာကိုတောင် ငါ အံ့ဩနေရတယ်၊ ငါက ရာထူးကနေ အနားယူတာ ကြာပြီဆိုပေမယ့် မင်းလို ကိုယ်ကျိုးရှာတတ်တဲ့သူမျိုးကိုတော့ ကြည့်မရဘူး၊ မင်းရေးထားတာတွေ ကြည့်စမ်းပါဦး၊ စာပေဆိုတာ လူ့စိတ်ကို ဖော်ပြတာကွ၊ မင်း... မင်း ခေါင်းထဲမှာ ရာထူးအာဏာနဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေပဲ ပြည့်နေတာ၊ ပြည်သူအတွက်၊ တရားမျှတမှုအတွက် စာဖတ်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ဦးထုပ်တစ်လုံး လိုချင်ရုံသက်သက်နဲ့ စာဖတ်တာလား၊ မင်းက စာပေပညာရှင် ဖြစ်ဖို့ မတန်ဘူး၊ ထွက်သွား... ငါ့နေရာကို လာမညစ်ပတ်စေနဲ့"

ဆရာကြီးကျန့်သည် မင်ကျိုးတွင် အဆင့် ၈ ပညာရေးအရာရှိသာ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ဆွေမျိုးအများအပြားသည် မြို့တော်တွင် အရာရှိများ ဖြစ်ကြသည်။ အထူးသဖြင့် ဆွေမျိုးတော်စပ်သော ဦးလေးတော်သူ တစ်ဦးသည် အဆင့် ၃ အရာရှိအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ဖူးပြီး ရောဂါကြောင့် အနားယူကာ ချန်ချောင်မြို့တွင် လာရောက် နေထိုင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ့တွင် တပည့်တပန်း များပြားလှသည်။ ယခုနှစ် ဆောင်းဦးရာသီ စာမေးပွဲတွင် မင်ကျိုးနယ်၌ ကျင်းပမည့် ဖြေဆိုခွင့်ရ စာမေးပွဲကို ကြီးကြပ်မည့် မြို့ဝန်သည် သူ့တပည့်ဟောင်း ဖြစ်သည်။ ရုံသာ့လန်သည် ဇနီးသည် ကျန့်ရှီနှင့်အတူ လာရောက်ပြီး လမ်းကြောင်းရှာရန် ကြိုးစားခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဒီအဘိုးကြီးက စာတစ်စောင်လောက် ရေးပေးလိုက်လျှင် သူသည် ဒီလောက်အထိ ပင်ပင်ပန်းပန်း စာဖတ်နေစရာ လိုပါဦးမည်တဲ့လား။ မြို့နယ် စာမေးပွဲ အောင်မြင်လျှင် ပြည်နယ်အဆင့် စာမေးပွဲ ဖြေဆိုခွင့်ရမည် ဖြစ်ပြီး တစ်ဆင့်တည်းနှင့် ကောင်းကင်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် ထိုရောဂါသည် အဘိုးကြီးက ပါးစပ်ဟလိုက်သည်နှင့် စံပြစိတ်ဓာတ်၊ တရားမျှတမှု ဆိုသည်များကိုသာ ပြောနေပြီး လူ့လောက၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကို နားမလည်ပေ။ ရုံသာ့လန်၏ မျက်နှာထားသည် ပိုမို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လာပြီး ထိုကျန့်အဘိုးကြီး မြန်မြန်သေပါစေဟု စိတ်ထဲတွင် ကျိန်ဆဲနေမိသည်။ ကိုယ့်ဆွေမျိုး၏ ခင်ပွန်းကိုတောင် ကူညီမပေးချင်သော ကပ်စေးနည်း အဘိုးကြီး။

သူသည် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် လမ်းတွင် တွေ့သမျှ သစ်ပင်ကို ကန်၊ ကျောက်တုံးကို ကန်နှင့် လျှောက်လာခဲ့ရာ ချန်ချောင်မြို့ထဲ ရောက်မှသာ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ပုံစံသို့ ပြန်ပြောင်းလိုက်သည်။ တောပန်းခူးရောင်းသော ကလေးတစ်ယောက်ကို တွေ့သောအခါ နှင်းရည်စိုနေသော ပန်းတစ်ခြင်း ဝယ်လိုက်သည်။ စဉ်းစားပြီးနောက် မုန့်ဆိုင်သို့ ဝင်ကာ လုံကျင်းဆန်ကိတ်မုန့် တစ်ဘူးပါ ဝယ်လိုက်သည်။

သူ့ဇနီးသည်အသစ် ကျန့်ရှီကလည်း နေ့စဉ်အသုံးစရိတ်ကို နားမလည်သူ ဖြစ်သည်။ ဆီများသော မုန့်များကို မကြိုက်ဘဲ လုံကျင်းလက်ဖက်ခြောက်ကို အမှုန့်ကြိတ်ပြီး ကောက်ညှင်းဆန်နှင့် ရောလုပ်ထားသော မုန့်မျိုးကိုမှ ကြိုက်သည်။ စားလိုက်လျှင် သန့်ရှင်းမွှေးပျံ့သည်ဟု ဆိုသည်။

ဗိုက်ထဲရောက်သွားမည့် အစားအစာကို ဘာများ သန့်ရှင်းသည်၊ မသန့်ရှင်းသည် ပြောနေရသနည်း။ ရုံသာ့လန်က စိတ်ထဲတွင် မနှစ်မြို့သော်လည်း အပြင်ပန်းတွင်မူ အလိုလိုက်သည့်ဟန် ပြနေသည်။

ဧည့်ရိပ်သာသို့ ရောက်သောအခါ ဘေးခန်းသို့ ဝင်ပြီး မိခင်ဖြစ်သူကို အရင် နှုတ်ဆက်သည်။ မိခင်ဖြစ်သူ၏ မျက်နှာမှာ မကျေမနပ် ဖြစ်နေသဖြင့် ရုံသာ့လန်က အချိန်ကြာမြင့်စွာ ချော့မော့ရသည်။ နောင်တစ်ချိန် ရာထူးရလာလျှင် မိခင်ဖြစ်သူ သဘောအတိုင်း ချွေးမကို စည်းကမ်းတကျ ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ ယခုလောလောဆယ်တွင်တော့ သည်းခံပေးပါရန်၊ သူ့ကိစ္စကြီး မပျက်စီးစေရန် တောင်းပန်လေသည်။

"အမေရယ်... ကျန့်ရှီက ရှန်ရှီနဲ့ မတူဘူး၊ အရင်တုန်းက ရှန်ရှီက ကျွန်တော်တို့ကို မမီလို့ ယူထားတာ၊ အခုကျတော့ ကျွန်တော်တို့က သူတို့ကို မမီမကမ်း လိုက်နေရတာ၊ ဒါကြောင့် သည်းခံရမှာပေါ့၊ အမေက ကျန့်ရှီကို မျက်နှာပျက်အောင် မလုပ်ပါနဲ့၊ နည်းနည်းလောက် သည်းခံလိုက်ပါ၊ သား ရာထူးရတဲ့တစ်နေ့ကျရင် သူက အမေ့ချွေးမပဲ ဖြစ်နေဦးမှာပါ"

မိခင်ကို ချော့မော့ပြီးနောက် သူသည် အမြန်ထွက်လာပြီး ဘေးခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ ကျန့်ရှီသည် ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်ပြီး ပန်းထိုးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ သူ ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ပန်းထိုးဘောင်ကို ချထားပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးလေသည်။

"ဘယ်လိုလဲ၊ အဘိုးကြီးနဲ့ တွေ့ခဲ့လား၊ အဖေ ပြောတာတော့ သူ့စိတ်က သိပ်မကောင်းဘူးတဲ့၊ အဆက်အသွယ် မလုပ်တာလည်း ကြာပြီဆိုတော့ ကျွန်မတို့ကို မှတ်မိပါ့မလား"

"မင်း စိတ်ပူလွန်းနေပါပြီ၊ အဘိုးကြီးက ကျန်းမာပါတယ်၊ ကိုယ့်ကိုလည်း အရမ်း သဘောကျနေတာ၊ ဆောင်းပါးရေးတာ ကောင်းတယ်လို့တောင် ချီးကျူးလိုက်သေးတယ်၊ စာမေးပွဲအောင်ဖို့ သေချာသလောက် ရှိတယ်တဲ့၊ စာရေးပေးစရာတောင် မလိုဘူးတဲ့လေ၊ လိုအပ်တာတွေလည်း အများကြီး သင်ပေးလိုက်တယ်" ရုံသာ့လန်က ကြင်နာစွာ ပြုံးပြီး ပန်းများနှင့် မုန့်ဘူးကို ပေးလိုက်သည်။ "မင်း ပန်းတွေ ကြိုက်တယ်မလား၊ လမ်းမှာ တွေ့လို့ ကိုယ်တိုင် ခူးလာတာ၊ ကြိုက်လား ကြည့်ပါဦး၊ ပြီးတော့ ဒါက မင်းအကြိုက်ဆုံး မုန့်လေ"

ကျန့်ရှီသည် ခြင်းတောင်းကို ဝမ်းသာအားရ ယူလိုက်ပြီး ပန်းရနံ့ကို ရှူရှိုက်ကာ ရင်ထဲတွင် ပန်းနံ့များ ပြည့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ လုံကျင်းဆန်ကိတ်မုန့်ကို မြင်သောအခါ ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ရုံသာ့လန် ရင်ခွင်ထဲသို့ မှီကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှင်နဲ့ လက်ထပ်ရတာ ကျွန်မ ကံကောင်းတာပါပဲ"

ရုံသာ့လန်၏ အိမ်မှာ ဆင်းရဲသော်လည်း မင်ကျိုးကျောင်းတော်တွင် စာကြိုးစားသူ ဖြစ်သည်။ ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်ပြီး မျက်ခုံးမျက်လုံး ကြည်လင်သည်။ ကျန့်ရှီ၏ အိမ်မှာ ကျောင်းတော်ဝင်းထဲတွင် ရှိသဖြင့် ရံဖန်ရံခါ တွေ့ဆုံရာမှ မကြာမီတွင် စိတ်ဝင်စားသွားခဲ့သည်။

ကျန့်ရှီသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက မိခင်ဆုံးပါးသွားပြီး မိထွေးက ဂရုမစိုက်ပေ။ လူမှုရေးနှင့် လူ့လောက အကြောင်းများကို ဘယ်တော့မှ မသင်ပေးဘဲ ကိုယ့်သမီးအရင်းကိုသာ သင်ပေးသည်။ ကျန့်ဆရာကြီးက ရုံသာ့လန်ကို အထင်ကြီးပြီး သဘောကျကြောင်း အရိပ်အမြွက် ပြလိုက်သည်နှင့် မိထွေးက သူမကို ချက်ချင်း ထိုးထည့်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကျန့်ရှီက ရုံသာ့လန်ကို သဘောကျသဖြင့် မငြင်းဆန်ခဲ့ပေ။

ရုံသာ့လန်တွင် ဇနီးဟောင်း ရှိခဲ့ဖူးကြောင်း သူမ သိသည်။ သို့သော် ယောက္ခမ ပြောပြချက်အရ ကုန်သည်သမီး ဖြစ်ပြီး ရိုင်းစိုင်းကြောင်း၊ ကလေးမမွေးနိုင်ရုံသာမက အိမ်ရှိ ပစ္စည်းများကို ရိုက်ခွဲကာ ဒေါသထွက်တတ်ကြောင်း၊ ယောက္ခမကိုပင် ရန်ရှာတတ်ပြီး မြုံလည်းမြုံ၊ မိုက်လည်းမိုက်သဖြင့် ကွာရှင်းလိုက်ရကြောင်း သိထားသည်။

ကျန့်ရှီသည် တကယ်တမ်းတွင် ယောက္ခမ၏ ရိုင်းစိုင်းသော အပြောအဆိုနှင့် ဈေးသည်ဆန်သော အမူအရာများကို မနှစ်သက်သော်လည်း သူမအပေါ် ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံသည်။ ချက်ပြုတ်ခိုင်းခြင်း မရှိသလို သားဖြစ်သူကိုလည်း သူမအား ဂရုစိုက်ရန် အမြဲ ပြောတတ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကျန့်ရှီသည် ထိုစကားများကို ယုံကြည်ခဲ့ပြီး ဇနီးဟောင်းသာ ထိုမျှ ဆိုးသွမ်းလျှင် ကွာရှင်းလိုက်သည်မှာ မမှားဘူးဟုပင် တွေးမိလိုက်သည်။

"အဘိုးကြီးနဲ့ တွေ့ပြီးပြီဆိုတော့ ကျွန်မတို့ ပြန်ရတော့မှာလား" ကျန့်ရှီက ဝမ်းနည်းစွာ မေးလိုက်သည်။ သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် ခရီးဝေး ထွက်ဖူးခြင်း ဖြစ်သလို ပြန့်ကျင်းသို့ ပထမဆုံး ရောက်ဖူးခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် မြို့တံခါးဝသို့ပင် မရောက်ဖူးသေးသဖြင့် နှမြောမိနေသည်။

ရုံသာ့လန်က သူမ၏ စိတ်ကို ရိပ်မိသည်။ ထို့အပြင် သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်လည်း မအောင်မြင်သေးသဖြင့် ပြန်မသွားချင်သေးပေ။ ထို့ကြောင့် ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "ကြားရတာတော့ နောက်ရက်နည်းနည်းနေရင် ပြန့်ကျင်းမြို့မှာ ကြာပန်းပွဲတော် ရှိတယ်တဲ့၊ အရမ်း စည်ကားတယ်ဆိုပဲ၊ ရှင်မလည်း အပြင်ထွက်တုန်းထွက်ခိုက် ဒီမှာ ရက်နည်းနည်းလောက် ဆက်နေပြီး မီးပုံးပွဲ ကြည့်ပြီးမှ ပြန်ကြတာပေါ့"

ကျန့်ရှီ ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် ရုံသာ့လန် ရင်ခွင်ထဲ တိုးဝင်လိုက်သည်။ "ရှင် ကျွန်မအပေါ် အရမ်းကောင်းတာပဲ"

"မင်းက ကိုယ့်မိန်းမပဲဟာ၊ ကိုယ် မင်းအပေါ် မကောင်းလို့ ဘယ်သူ့အပေါ် ကောင်းရမလဲ" ရုံသာ့လန်က သူမကို ဖက်ထားပြီး အလွန် နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် ကျန့်ရှီ မမြင်နိုင်သော နေရာတွင် သူ၏ မျက်ဝန်းများသည် အေးစက်နေပြီး လှောင်ပြောင်သရော်သည့် အရိပ်အယောင်များပင် ပါနေသည်။

ပြန့်ကျင်းမြို့၏ နွေရာသီ အကြီးဆုံးပွဲတော်ဖြစ်သော ကြာပန်းပွဲတော်သည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရောက်ရှိလာသည်။

နန်းတော်တွင်းနှင့် အပြင်တွင် ပွဲတော်အတွက် ၃ ရက်တိုင်တိုင် စားပွဲသောက်ပွဲကြီး ကျင်းပပြီး အရာရှိများကို ဆုလက်ဆောင်များ ပေးအပ်ကာ ဧကရာဇ် ကိုယ်တိုင် ရေးဆွဲထားသော ကြာပန်းပုံများကို ရင်းနှီးသော အရာရှိများအား ချီးမြှင့်သည်။ မြို့တွင်း၌လည်း လူတန်းစားပေါင်းစုံ လှုပ်ရှားသွားလာနေကြပြီး အထူးသဖြင့် ကျင်းမင်ကန်နှင့် ပြန့်မြစ်အနီးတွင် မီးပုံးများ ထွန်းညှိထားကာ မီးရှူးမီးပန်းများ ကောင်းကင်သို့ ပစ်လွှတ်ကြသည်။

လူအုပ်ကြီးသည် ရေစီးကြောင်းကဲ့သို့ သွားလာနေပြီး ဆူညံသံများမှာ တစ်ညလုံး မစဲပေ။

ရှန်မြောင်၏ ဆိုင်ကြီးသည်လည်း ပွဲတော်မတိုင်မီ အချိန်မီ ပြီးစီးသွားပြီး အသစ်တဖန် ပြန်လည် မွမ်းမံထားသည်။ ဆိုင်မျက်နှာစာမှာ ၂ ဆ ကျယ်ဝန်းသွားပြီး အတွင်းပိုင်းမှာလည်း ပိုမို ကျယ်ဝန်းလာသည်။ ကြမ်းခင်းအုတ်များ ခင်းထားပြီး ဆေးသုတ်ထားကာ အသစ်ဝယ်ထားသော ဖန်မီးအိမ်များကြောင့် ဆိုင်အတွင်း နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ လင်းထိန်နေသည်။

သူမသည် ဗြောက်အိုးများ ဖောက်ကာ တဖွဲဖွဲ ဝင်ရောက်လာသော ဧည့်သည်များကို ကြိုဆိုလိုက်သည်။

ဝမ်ညန်ဇီသည် ကြာပန်းမီးပုံးကို ကိုင်လျက် ရောက်လာသည်။ သူမသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူနှင့်အတူ မြစ်ထဲ မီးပုံးမျှောခြင်း၊ ကောင်းကင်မီးပုံး လွှတ်ခြင်း၊ မျက်လှည့်ပွဲ ကြည့်ခြင်းများ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ဗိုက်ဆာလာသဖြင့် ရုပ်ဖျက်ပြီး ထွက်လာသော ဝမ်ယုံကို ဆွဲကာ ညစာ လာစားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမတွင် ငါးအကောင် ၂၀ အပ်ထားရာ ၆ ကောင် ကျန်သေးသည်။

ဒီနေ့ ခင်ပွန်းဖြစ်သူနှင့် တစ်ယောက်တစ်ကောင် စားပြီး ပျော်ပါးလိုက်ဦးမည်။

သို့သော် ရှန်ကျိဆိုင်ထဲ ဝင်လိုက်သည်နှင့် မွှေးပျံ့သော ရနံ့များအကြားတွင် ထူးခြားသော ရနံ့တစ်ခုကို ရလိုက်သည်။ ဘဲကင်နံ့။

သို့သော် ဤဘဲကင်နံ့မှာ သာမန် မဟုတ်ပေ။ အပြင်ဘက်ရှိ သာမန်ဘဲကင်များနှင့် လုံးဝ မတူဘဲ သစ်သီးနံ့ သင်းပျံ့ကာ မီးသွေးနံ့ မွှေးနေပြီး နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။

သူမသည် အနံ့ခံပြီး လူအုပ်ကြားမှ တိုးဝင်ကြည့်လိုက်ရာ ဆိုင်၏ နံရံတစ်ခုတွင် ငွေချိတ်များ တပ်ဆင်ထားပြီး အနီရောင် တောက်ပြောင်နေသော ဘဲကင်များကို ချိတ်ဆွဲထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ ဘဲကင်များသည် ဆီများဖြင့် ပြောင်လက်နေပြီး အလွန် မွှေးပျံ့နေသည်။ အပြာရောင် ခေါင်းပေါင်း မြင့်မြင့်ပေါင်းထားသော အသက် ၂၀ အရွယ် စားပွဲထိုးလေးက မိုးမခရွက်ပုံစံ ဓားငယ်လေးကို ကိုင်ကာ ဘဲတစ်ကောင်ကို ဖြုတ်ယူလိုက်သည်။ ဓားဖြင့် လှီးလိုက်သည်နှင့် "ရှဲ" ခနဲ အသံမြည်ကာ ကြွပ်ရွနေသော ဘဲအရေခွံ ကွာကျသွားသည်။ အသားလွှာ တစ်ခုချင်းစီကို အရေခွံပါအောင် ညီညာစွာ လှီးဖြတ်လိုက်ရာ အဆီများမှာ အရေပြားအောက်တွင် တုန်ခါနေသည်။ ထိုစားပွဲထိုးလေး၏ လက်ရာမှာ ကျွမ်းကျင်လှပြီး ဓားကို အသားအမျှင်အတိုင်း လှီးဖြတ်သဖြင့် အသားလွှာတိုင်းသည် အရေခွံနှင့် အသား အချိုးအစား ညီမျှကာ မိုးမခရွက်ပုံစံ ဖြစ်နေသည်။

ခဏအကြာတွင် ဘဲကင်တစ်ကောင်လုံးကို လှီးဖြတ်ပြီး ပန်းကန်ပြားကြီးထဲတွင် သပ်ရပ်လှပစွာ စီထားလိုက်သည်။

ဝမ်ညန်ဇီမှာ မျက်တောင်မခတ်တမ်း ကြည့်နေမိသည်။

ဝမ်ယုံကလည်း စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေသည်။ နံရံပေါ်တွင် ဘဲကင်ပုံ အသစ်ဆွဲထားပြီး "ယန်ကျိုးစတိုင် ဘဲကင်ဟောင်း" ကို မည်သို့ စားရမည်ဖြစ်ကြောင်း အသေးစိတ် ရေးသားထားသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ ပုစဉ်းရင်ကွဲတောင်ပံကဲ့သို့ ပါးလွှာသော ကြာရွက်ပန်ကိတ်ဖြင့် ဘဲသားတစ်ဖတ်ကို လိပ်၊ ကြက်သွန်မြိတ်၊ သခွားသီးထည့်ပြီး ပဲငံပြာရည်အချိုဖြင့် တို့စားရမည်ဟု ဆိုသည်။

ပုံဆွဲထားသည်မှာ အလွန် ကောင်းမွန်ပြီး ဘဲကင်၏ နူးညံ့သော အရိုး၊ ကြွပ်ရွသော အရေခွံနှင့် မွှေးပျံ့သော အသားများကို ပေါ်လွင်အောင် ဆွဲထားသဖြင့် စားချင်စဖွယ် ဖြစ်နေသည်။

ဝမ်ညန်ဇီ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။

ငါးမစားတော့ဘူး။ ဒီနေ့ ဒီဘဲကင်ကို မဖြစ်မနေ စားရမယ်။

...

အပိုင်း (၁၀၂) ဝန်ထမ်းစီမံခန့်ခွဲခြင်း

နေမင်းသည် ကျိုးတံတားအောက်သို့ ဝင်သွားသည်နှင့် အိုက်စပ်သော အပူချိန်မှာ စတင်လျော့ပါးသွားပြီး ပြန့်ကျင်းမြို့တခွင်တွင် စည်ကားလာလေသည်။

ပြန့်မြစ်ကမ်းတစ်လျှောက် စိမ်းလန်းစိုပြေသော သစ်ခွပင်များ ပေါက်ရောက်နေပြီး မြစ်ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ကြာပွင့်ပုံစံ ရောင်စုံစက္ကူကပ်ထားသည့် မီးခွက်မျှောသူများဖြင့် ပြည့်လုနီးပါး ဖြစ်နေလေပြီ။ မီးခွက်အတွင်းမှ ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်သည် တဖျတ်ဖျတ် လက်နေပြီး ယိမ်းနွဲ့ကာ ပြန့်မြစ်ရေစီးကြောင်းအတိုင်း ကွေ့ကောက်စီးဆင်းသွားကြရာ အဝေးမှလှမ်းကြည့်လျှင် ကြယ်တာရာများ မြေပြင်ပေါ် ကြွေကျနေသကဲ့သို့ပင်။

ဒီနေ့တွင် တစ်မြို့လုံးရှိ လူများ အပြင်ထွက်လည်ပတ်ကြသည်ဟု ထင်ရပြီး ရှန်မြောင်၏ ဆိုင်တွင်လည်း ဧည့်သည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။ စားပွဲဝိုင်းတိုင်းသည် အချိန်နာရီဝက်ခန့်ပင် လွတ်လပ်သည်ဟူ၍ မရှိပေ။ နောက်ဖေးခြံဝင်းထဲမှ ယခုလေးတင် ကင်ပြီးသား ဘဲကင် ၁၀ ကောင်ကျော်သည် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ရောင်းကုန်သွားလေသည်။ စားပွဲဝိုင်းတစ်ခု လာထိုင်သည်နှင့် ဧည့်သည်များက ဆန်းသစ်မှုကို မြင်တွေ့သွားကြပြီး တစ်ကောင် သို့မဟုတ် တစ်ဝက်ခန့် မှာယူကြလေသည်။

ထန်အာ၏ လက်များသည် ဘဲသားလွှာရင်း ကြွက်တက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော်လည်း ခေါင်းမာစွာဖြင့် အရှုံးမပေးလိုပေ။

ဆိုင်ကို ချဲ့ထွင်လိုက်သဖြင့် အနက်မှာ မပြောင်းလဲသော်လည်း အကျယ်မှာ နှစ်ဆဖြစ်သွားပြီး ဒေါင်လိုက်လေးထောင့်ပုံစံမှ အလျားလိုက်ပုံစံ ပြောင်းလဲသွားသည်။ အားထောင်က ရှန်မြောင် ချုပ်ပေးထားသည့် ဂွမ်းထူလက်အိတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဟင်းပွဲများကို မြှောက်ကိုင်ထားကာ "ဖယ်ကြပါအုံး၊ ဖယ်ကြပါအုံးရှင်" ဟု ကျယ်လောင်ပြတ်သားစွာ အော်ပြောရင်း လူအုပ်ကြားထဲမှ မြွေတစ်ကောင်အလား လျင်မြန်ဖျတ်လတ်စွာ တိုးဝှေ့သွားလာနေလေသည်။

အသစ်စီထားသော စွန်ပလွန်သီးရွှံ့မီးဖိုကို နောက်ဖေးခြံဝင်းထဲတွင် ထားရှိပြီး ဖူရှင်းသည် ရင်ဘတ်ဟထားသော အင်္ကျီလက်တိုကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ချွေးများရွှဲနေလျက် ဘဲများကို ဆက်လက်ချိတ်ဆွဲနေလေသည်။ သို့သော် ဒီနေ့အတွက် နောက်ထပ် ၅ ကောင်၊ ၆ ကောင်ခန့်သာ ချိတ်ဆွဲစရာ ကျန်တော့သည်။

မနက်စောစောကတည်းက ရှန်မြောင်သည် ဖူရှင်း၊ ထန်အာတို့နှင့်အတူ မနက်မှ ညအထိ အလုပ်ရှုပ်ခဲ့သော်လည်း အကောင် ၂၀ ခန့်သာ ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့လေသည်။

ဘဲကင်လုပ်ခြင်းသည် ရှုပ်ထွေးပြီး မလွယ်ကူပေ။ ပထမဦးစွာ ဘဲကို သေချာရွေးချယ်ရမည်။ သိပ်ကြီး၍ မရပေ။ ဘဲအကောင်ကြီးလွန်းလျှင် အသားမနူးညံ့ဘဲ ရင့်နေတတ်သလို အဆီများလွန်းနေတတ်သည်။ ၅ ကျင်း၊ ၆ ကျင်း ဝန်းကျင်ရှိသော ဘဲဖြူလေးများသည် အကောင်းဆုံးဖြစ်လေသည်။

လတ်ဆတ်သော ဘဲများကို ဝယ်ယူပြီးနောက် ထန်အာက ရှန်မြောင်ကို ကူညီပြီး သတ်ဖြတ်ပေးသည်။ သတ်ဖြတ်ရာတွင်လည်း သတိထားရပြီး လည်ပင်းလေပြွန်နားတွင် အပေါက်ဖောက်ကာ သွေးထုတ်ရသည်။ ကလီစာများကိုလည်း ထိုအပေါက်မှပင် သတိထား၍ ထုတ်ရသည်။ အမွေးနုတ်၊ ရေဆေးပြီးနောက် 'ရေနွေးဖျော' ရသည်။ ရေနွေးဖျောရာတွင် ဘဲတစ်ကိုယ်လုံးကို ရေနွေးပူပူလောင်းချရသည်။ ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းက ဘဲအရေခွံကို တင်းရင်းစေပြီး ကင်လိုက်သောအခါ အရေခွံကို ပိုမိုကြွပ်ရွစေလေသည်။

ရေနွေးဖျောပြီးသော ဘဲကို ခြောက်သွေ့အောင်သုတ်ကာ ကြမ်းတမ်းသော ကျူရိုးပိုက်ဖြင့် ဘဲဗိုက်ထဲသို့ လေမှုတ်သွင်းရသည်။ ဘဲတစ်ကောင်လုံး လေပွလာအောင် မှုတ်ရမည်။ ထိုမှသာ ဘဲအရေခွံနှင့် အဆီပြင် ကွာသွားပြီး ကြွပ်ရွသော ဘဲခွံကို ရရှိနိုင်မည်။ ထို့နောက် ဘဲကိုယ်လုံးပေါ်တွင် ထန်းလျက်၊ ချက်အရက် အစရှိသော လျှို့ဝှက်ချက်နည်းအမယ်များကို ညီညာစွာ သုတ်လိမ်းပြီး လေဝင်လေထွက်ကောင်းသော နေရာတွင် ချိတ်ဆွဲကာ အခြောက်ခံရသည်။ ၂ နာရီခန့် အခြောက်ခံရလေသည်။

အခြောက်ခံပြီးမှသာ မီးဖိုထဲသို့ ထည့်ရသည်။ ဘဲကင်ရာတွင်သုံးသော ထင်းသည်လည်း လိုအပ်ချက်ရှိသည်။ စွန်ပလွန်သားနှင့် သစ်တော်သားကိုသာ သုံးရသည်။ ဤသစ်သားနှစ်မျိုးသည် မီးရှို့လိုက်လျှင် မွှေးကြိုင်ပြီး ထိုအမွှေးနံ့သည် ဘဲသားထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း စိမ့်ဝင်သွားကာ အထူးမွှေးကြိုင်သော အရသာကို ရရှိစေသည်။ ရှန်မြောင်သည် စွန်ပလွန်သားကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ဘဲကင်ပြီးသွားသောအခါ သူမကိုယ်တိုင်ပင် မွှေးကြိုင်သော အနံ့ကို နှစ်သက်စွာ ရှူရှိုက်မိလေသည်။

ခေတ်သစ်တွင် ဘဲကင်ဆိုင်အများစုသည် လျှပ်စစ်မီးဖိုများကို ပြောင်းလဲသုံးစွဲကြသဖြင့် သစ်သီးနံ့သင်းသော ဘဲကင်မျိုးကို ရရှိရန် ခက်ခဲတော့မည် ဖြစ်လေသည်။

ဘဲများ မီးဖိုထဲရောက်သွားလျှင်လည်း ဒီအတိုင်း ပစ်ထား၍ မရပေ။ ခေတ်သစ် လျှပ်စစ်မီးဖိုများက သူ့အလိုလို လည်ပတ်နိုင်သော်လည်း ရှန်မြောင်၏ ဆိုင်တွင်မူ လူအားကိုသာ အားကိုးရသည်။ ကင်နေစဉ်တွင် လူတစ်ယောက်က စောင့်ကြည့်နေရပြီး မီးအပူရှိန်ကို ကြည့်ရသလို ဘဲချိတ်ထားသော တုတ်တံကိုလည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ပေးရသည်။ အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုရောက်တိုင်း တုတ်တံကို ထောင့်ချိုးတစ်ခု လှည့်ပေးရမှသာ ဘဲတစ်ကောင်လုံး အပူချိန်ညီမျှစွာ ရရှိမည်ဖြစ်သည်။ ဘဲတစ်ဖို ကင်လျှင် အာရုံစိုက်ပြီး ၁ နာရီကျော်ကြာအောင် မတ်တပ်ရပ်ရလေသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ဘဲကင်မရောင်းချမီ ရှန်မြောင်၏ ဝန်ထမ်းသစ်သုံးဦးစလုံး အလုပ်ဆင်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ဖူရှင်းသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ စားဖိုမှူးလုပ်ခဲ့ဖူးရာ မီးအပူချိန်ကို ထိန်းညှိရာတွင် အလွန်အတွေ့အကြုံရှိလေသည်။ သူသည် ပါးစပ်အရသာမက လက်တွေ့တွင်လည်း အားကိုးရသူ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူ့ကို ရှန်မြောင်က ဘဲကင်ရန် သီးသန့်တာဝန်ပေးထားသည်။ ဤအလုပ်သည် ခွန်အားနှင့် စိတ်ရှည်သည်းခံမှု လိုအပ်ရာ သူနှင့် အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်သည်။

သူသည် အဆင့်၉ အရာရှိငယ်အိမ်မှ စားဖိုမှူးဟောင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်ရာဟင်းပွဲအချို့ ရှိပြီး ဟင်းရည်ကျိုရာတွင် ကိုယ်ပိုင်ဟန် ရှိသည်။ ရှန်မြောင်က ဆိုင်ပြင်ဆင်ပြီးသောအခါ သူသည် အဝတ်အစားဟောင်း နှစ်ထည်ကို ကျောပိုးလျက် ရှန်မြောင်၏ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်လာကာ ဟင်းရည်အိုးကြီးကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ အနံ့ခံကြည့်ပြီး "ရှန်ညန်ဇီအနေနဲ့ ဝက်ရိုးပြုတ်ရည်ထဲမှာ ကြက်ရိုးတစ်ဝက်လောက် ထပ်ထည့်ပြီး ပြုတ်ကြည့်ပါလား၊ ပိုပြီး လတ်ဆတ်သွားပါလိမ့်မယ်" ဟု ရှန်မြောင်ကို အကြံပေးကာ မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်လေသည်။

ရှန်မြောင် စမ်းကြည့်လိုက်ရာ အမှန်ပင် ဖြစ်နေလေသည်။ ထိုနေ့က ယန်ချွန်းထန်းပင် လာစားသော ဆရာကြီးယောင်ပင်လျှင် အရသာကို သတိထားမိသွားလေသည်။ သူက ဟင်းရည်ပန်းကန်လုံးကို ကိုင်ရင်း တဖွဖွ ချီးကျူးလေသည်။ "ရှန်ညန်ဇီ ဟင်းရည်အနှစ် ပြောင်းလိုက်တာလား၊ အရသာက ပိုမွှေးလာသလိုပဲ"

ထို့အပြင် သူသည် ကျိချိုင်ဖက်ထုပ်ကိုလည်း ကောင်းကောင်းထုပ်တတ်သည်။ ပြန့်ကျင်းမြို့တွင် ကျိချိုင်ဖက်ထုပ်စားသူ ရှားပါးပြီး ဒါသည် တောင်ပိုင်းနည်းလမ်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ သခင်ဟောင်းအိမ်မှ သခင်မကြီးသည် လျန်ကျဲ့လမ်း၊ ဟွာထင်စီရင်စု (ရှန်ဟိုင်း) သူ ဖြစ်သဖြင့် နွေဦးရာသီတွင် ကျိချိုင်စားရခြင်းကို နှစ်သက်သူ ဖြစ်သည်ဟု ကြားသိရသည်။

ထိုအားသာချက်နှစ်ချက်အပြင် သူသည် တောင်ပိုင်းဟင်းလျာများဖြစ်သော "ကြက်ပေါင်း"၊ "ကြက်သွန်ဆီချက်ကြက်သား" စသည်တို့ကိုလည်း ချက်ပြုတ်တတ်သည်။ အတိုချုံးပြောရလျှင် သူ ကျွမ်းကျင်သည်မှာ ကြက်သားဟင်းလျာများသာ ဖြစ်သည်။ ရှန်မြောင် တွေးမိသည်မှာ သူ့သခင်ဟောင်းသည် ကြက်သားကြိုက်သော မြေခွေးဝင်စားသည်လား မသိပေ။

သို့သော် ဖူရှင်း၏ ဓားကိုင်ပညာသည် ထန်အာလောက် မကောင်းသလို မုန့်နယ်ရာတွင်လည်း သာမန်သာရှိသေးသဖြင့် သင်ပေးရဦးမည်။

ထန်အာဆိုသော လူမှာမူ အစပိုင်းတွင် ရှန်မြောင် အကဲခတ်မှားခဲ့မိခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ပွဲစားအိမ်တွင် ရှိစဉ်က စကားသိပ်မပြောသဖြင့် ရှန်မြောင်က သူ့ကို သဘာဝအလျောက် ရှက်တတ်သူဟု ထင်ခဲ့မိသည်။ အိမ်သို့ ရောက်လာသောအခါ သူသည် နှစ်ရက်လောက်သာ ငြိမ်နေခဲ့သည်။ ရှန်မြောင်က သူ့ကို အသားမကျသေးဟု ထင်ကာ သူဒီလောက်အသက်ကြီးသည်အထိ ကြီးပြင်းလာပြီးမှ မိထွေးဖြစ်သူ၏ ရောင်းစားခြင်းခံရသဖြင့် သနားစရာကောင်းသည်ဟု တွေးမိပြီး နှစ်သိမ့်ခဲ့သည်။ "ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ နောက်ဆို ဒါကို ကိုယ့်အိမ်လို သဘောထားနော်

နောက်တစ်နေ့တွင် သူသည် အမိန့်တော်ရလိုက်သကဲ့သို့ လုံးဝ လူပြောင်းသွားကာ ပါးစပ်မပိတ်တမ်း ပြောဆိုနေတော့သည်။ အိမ်ရှိ သက်ရှိသတ္တဝါတိုင်းကို စကားလိုက်ပြောပြီး ပါးစပ်ဟလိုက်သည်နှင့် လေသံဝဲဝဲဖြင့် ပြောတတ်သည်။

"အမယ်လေး အမေရေ၊ နင့်ခွေးက ဘာလုပ်နေတာတုန်း။ ငါပြောသားပဲ၊ ကြက်ဖင်ဆီဖူးတွေ အမွေးကျွတ်နေတယ်ဆိုတာ နင်လျက်ထားလို့ကိုး၊ မစားနဲ့တော့ဟေ့၊ ကောင်းတာလေး သင်ယူစမ်းပါ"

သူသည် ခွေးပါးစပ်ကို ညှစ်ကိုင်ပြီး ရေဆေးပေးနေရင်းမှ ရှန်းအာ ထမင်းစားပြီးခါစ သကြားလုံး နှစ်လုံးစားကာ နေကာအောက်တွင် အားထောင်နှင့်အတူ မက်မွန်သီး ပျော်ရွှင်စွာ စားနေသည်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရာ လှမ်းပြောပြန်သည်။ "ညီမလေးရေ ညည်းလည်း လျှော့စားပါအုံး၊ ကြည့်ပါအုံး၊ ညည်းမျက်နှာက ပေါင်မုန့်ပြားလောက် ဖြစ်နေပြီ"

ရှန်းအာမှာ စိတ်ဆိုးပြီး နှုတ်ခမ်းဆူသွားရာ အားထောင်က မက်မွန်သီးစေ့ဖြင့် သူ့ခေါင်းကို လှမ်းပေါက်ပြီး "မိန်းကလေးကိစ္စ နင်ဝင်မပါနဲ့" ဟု မျက်စောင်းထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါပြီ၊ ဟုတ်ပါပြီ၊ ငါ မပြောတော့ပါဘူး၊ ပေါင်မုန့်မျက်နှာလေးက ကောင်းပါတယ်၊ ကျက်သရေရှိတာပေါ့" သူသည် အဆူခံရသော်လည်း ဟီးခနဲ ရယ်မောနေပြီး မက်မွန်သီးစေ့ကို ကောက်ကာ အိတ်ထဲထည့်ရင်း ပြောလေသည်။ "မပစ်နဲ့လေ၊ အထဲမှာ အဆန်ပါသေးတယ်၊ နောက်မှ ငါခွဲပြီး နင်တို့နှစ်ယောက်အတွက် မက်မွန်စေ့ဆန်ပြုတ် လုပ်ပေးမယ်"

သူ ပြောတာတော့ ကောင်းပါရဲ့။ သို့သော် ရှန်မြောင် သူ့ကို နှစ်ရက်လောက် စမ်းကြည့်လိုက်သည်နှင့် သူသည် ချက်ပြုတ်ရာတွင် သိပ်မကျွမ်းကျင်ဘဲ ဓားကိုင်ရာတွင်သာ ကျွမ်းကျင်ကြောင်း သိလိုက်ရလေသည်။

ကြက်ဘဲသတ်ခြင်း၊ ဝက်၊ ဆိတ် ခုတ်ထစ်ခြင်း၊ အသားလှီးခြင်း၊ အရိုးခုတ်ခြင်းတို့တွင် အလွန်သွက်လက်သည်။

သူသည် မျက်လုံးဖြင့် ကြည့်စရာမလိုဘဲ အရိုးအဆစ်ကြားထဲသို့ ဓားချက် တိတိကျကျ ဝင်အောင် ခုတ်ထစ်နိုင်လေသည်။ အသားလှီးရာတွင် ကောင်းမွန်သဖြင့် ရှန်မြောင်အတွက် များစွာ အထောက်အကူ ဖြစ်စေသည်။ အထူးသဖြင့် ငယ်စဉ်ကတည်းက လေ့ကျင့်လာခဲ့သဖြင့် တိရစ္ဆာန်များ၏ အရိုးတည်ဆောက်ပုံကို ကောင်းစွာ သိရှိပြီး အသားနှင့်အရိုးကို ပြောင်စင်အောင် ခွဲထုတ်နိုင်သည်။ တစ်နေကုန် လုပ်သော်လည်း ဓားသွားမှာ ထိခိုက်ခြင်းမရှိသဖြင့် သွေးစရာပင် မလိုပေ။

အခြားဟင်းလျာများ မချက်တတ်သော်လည်း ဤကဲ့သို့ အားသာချက်ရှိနေခြင်းသည်ပင် ရှန်မြောင်အတွက် လုံလောက်စွာ ကျေနပ်စရာ ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဓားကိုင်ကျွမ်းကျင်သော ဆရာတစ်ယောက်သည် ခေတ်သစ်တွင်ပင် ရှာဖွေရ ခက်ခဲလေသည်။

အားထောင်ကတော့ မြင်လိုက်သည်နှင့် သိသာသော မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ စွာကျယ်ပြီး ဖြတ်ထိုးညဏ်ကောင်းသည်။

သူမ ရောက်လာသည့်နေ့တွင် ခါးစည်းဝတ်ဆင်ပြီးသည်နှင့် ဆိုင်တွင် လူမိုက်နှစ်ယောက်က ရန်လာရှာလေသည်။ အခြားစားသုံးသူများ ကြိုတင်မှာယူထားသော နေရာကို ဇွတ်ဝင်ထိုင်ကြသည်။ အားထောင်က ကောင်းမွန်စွာ ပြောဆိုသော်လည်း သူတို့က အောက်တန်းကျသော နည်းလမ်းကို သုံးလေသည်။ အားထောင်၏ ရှေ့တွင် ခြေကားယား လက်ကားယားထိုင်ကာ ဘောင်းဘီခွကြားကို တမင်ဖြဲပြပြီး ထိုင်ခုံနေရာဦးကာ အားထောင်ကဲ့သို့ မိန်းကလေးငယ်တစ်ယောက်အား အနိုင်ကျင့်လေသည်။

ရှန်မြောင်က မီးဖိုချောင်ထဲမှ သတိထားမိပြီး ထန်အာနှင့် ဖူရှင်းကို ခေါ်ကာ မောင်းထုတ်ခိုင်းမည် ပြုစဉ် အားထောင်သည် လုံးဝ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ အင်္ကျီလက်ကို ပင့်တင်ကာ မျက်လုံးကို ပြူးလျက် ခါးထောက်ပြီး တရစပ် ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ဪ... ရှင်တို့နှစ်ယောက်က ခြေထောက်ကို ဒီလောက်တောင် ကားထားရတယ်ဆိုတော့ ခြေထောက်ကြားက အပ်က စူးနေလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် အနောက်က လိပ်ခေါင်းရောဂါ ထဖောက်လို့လား။ ရှင်တို့အတွက် သမားတော်တစ်ယောက်လောက် ပင့်ပေးရမလား၊ အောက်ပိုင်းမှာ ရောဂါရှိနေတာ မဟုတ်ဘဲ လည်ပင်းပေါ်တင်ထားတဲ့ ခေါင်းထဲမှာ ရေ ၂ ပြည်လောက် ရှိနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ"

စကားမဆုံးခင်မှာပင် ဆိုင်တစ်ဆိုင်လုံး ရယ်မောသံများ ဆူညံသွားပြီး တချို့စားသုံးသူများက အားထောင်ကို လက်ခုပ်တီး အားပေးကြသည်။

ထိုလူမိုက်နှစ်ယောက်သည် ပျော့သူကို နိုင်စားပြီး မာသူကို ကြောက်တတ်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ အားထောင်က မလွယ်မှန်းသိပြီး ထန်အာနှင့် ဖူရှင်းကလည်း မုန့်ဒလိမ့်တုံးကို ကိုင်လျက် ထွက်လာကြသဖြင့် ခြေထောက်ပြန်စိကာ ထွက်ပြေးသွားကြလေသည်။ သူတို့သည် ညစ်ပတ်သော နည်းလမ်းဖြင့် အားထောင်ကဲ့သို့ မိန်းကလေးငယ်ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်မည် ထင်ခဲ့သော်လည်း အားထောင်က လုံးဝမကြောက်ဘဲ ပညာပြန်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ပွဲစားက ဌာနဆိုင်ရာတွင် ကျွန်စာချုပ် လုပ်ပြီး ပို့လာသောအခါမှ အားထောင်သည် ဖျော်ဖြေရေးရပ်ကွက်တွင် ကြီးပြင်းလာသူမှန်း ရှန်မြောင် သိလိုက်ရသည်။ သူမ၏အမေသည် တာ့မင်စီရင်စုမှ အဆိုတော်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူမကို ခိုးမွေးထားကာ ၃ နှစ်အရွယ်အထိ မွေးမြူခဲ့သော်လည်း ပြည့်တန်ဆာခေါင်းက တွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။ ပြည့်တန်ဆာခေါင်းက အားထောင်၏ ရုပ်ရည်မဆိုးသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်စိမှိတ်ပြီး သူမအမေကို ၁၅ နှစ်အရွယ်အထိ မွေးမြူခွင့်ပြုခဲ့သည်။ သို့သော် အားထောင်၏ အမေသည် ပြည့်တန်ဆာခေါင်း၏ အကြံအစည်ကို သိနေသည်။ သူမကိုယ်တိုင် ရွှံ့နွံထဲ ရောက်နေသော်လည်း သမီးဖြစ်သူကို တစ်သက်လုံး ဒီထဲမှာ အရောက်မခံနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ပြည့်တန်ဆာခေါင်း မရှိသည့်နေ့တွင် အသိမိတ်ဆွေ ပွဲစားထံ သမီးဖြစ်သူကို အရင်ဦးအောင် ရောင်းချလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကျုပ်က တာ့မင်စီရင်စုကို လူလာဝယ်နေကျပါ၊ ဖျော်ဖြေရေးရပ်ကွက်က လူတွေနဲ့ ရင်းနှီးပေမယ့် ဒီလိုကိစ္စမျိုး တစ်ခါမှ မကြုံဖူးဘူး။ သူက သမီးကိုရောင်းတာ ငွေလိုချင်လို့ မဟုတ်ဘဲ ငွေ ၂ လျန်တောင် ပြန်ပေးပြီး အားထောင်ကို ဝေးဝေးခေါ်သွားပေးဖို့နဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့နေရာတစ်ခု ရှာပေးဖို့ တောင်းပန်ခဲ့ပါတယ်"

ပွဲစားက ရှန်မြောင် တည်ခင်းဧည့်ခံသော မက်မွန်သီးရေခဲချိုရည်ကို သောက်ပြီး သက်ပြင်းချကာ ပြောလေသည်။

"ကျုပ်က သူ ထွက်ပြေးလာတဲ့ ပြည့်တန်ဆာမ ဖြစ်မှာစိုးလို့ တိတ်တဆိတ် စုံစမ်းကြည့်သေးတယ်။ အားထောင်အမေက မလိမ်ပါဘူး၊ သူ ပြန်ရောက်တော့ ပြည့်တန်ဆာခေါင်းရဲ့ ရိုက်နှက်တာခံရပြီး အိပ်ရာထဲက မထနိုင်ဘဲ အသက်အန္တရာယ်တောင် စိုးရိမ်ရတဲ့ အခြေအနေ ရောက်သွားပေမယ့် အားထောင် ဘယ်ရောက်သွားလဲဆိုတာ နည်းနည်းလေးမှ ထုတ်မပြောခဲ့ဘူး။ တခြားလူတွေက ဂရုမစိုက်ပေမယ့် ကျုပ်က ကတိတည်တယ်။ ဆင်းရဲသား အများအပြားက သူတို့သားသမီးတွေကို ကျုပ်ဆီ အပ်နှံကြတာ ကျုပ်က ကတိပေးရင် တည်လို့ပဲ။

နောက်တော့ ကျုပ်လည်း အားထောင်ကို ခေါ်ပြီး ပြန့်ကျင်းမြို့အထိ လာခဲ့တာ။ ရှန်ညန်ဇီ ကြားရင်တော့ ရယ်ချင်ရယ်လိမ့်မယ်။ လမ်းမှာ လော့ယန်၊ ကျန့်ကျိုး စတဲ့နေရာတွေ ဖြတ်လာတုန်း ဖျော်ဖြေရေးရပ်ကွက်က ဝယ်လက်ကြီးတွေက သူ့ကို ဈေးကောင်းပေးပြီး ဝယ်ချင်ကြပေမယ့် ကျုပ် အံကြိတ်ပြီး မရောင်းခဲ့ဘဲ သုံးလလောက် အလကား ကျွေးမွေးထားခဲ့ရတာ"

ရှန်မြောင်နှင့် တွေ့မှသာ သူက အားထောင်ကို လက်လွှဲပေးခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် အားထောင်က တသက်တာစာချုပ် မချုပ်ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ရှန်မြောင်ကို ပြောလေသည်။ "ကျွန်မအမေက သီချင်းဆိုတာ အလွန်ဆုံး နောက်ထပ် ၁၀ နှစ်ပေါ့၊ အသက်ကြီးလာရင် အသံမကောင်းတော့ဘူး၊ အဲဒီကျရင် ပြည့်တန်ဆာခေါင်းက ပြန်ရောင်းမှာ သေချာတယ်၊ ကျွန်မ အမေကို ရွေးဖို့ ငွေစုရမယ်"

ရှန်မြောင်က သူမ၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ရည်မှန်းချက် ရှိတာ ကောင်းတယ်၊ ညီမလေး သေချာ ကြိုးစားလုပ်နော်။ ညီမလေး စိတ်ချပါ၊ အစ်မတို့အိမ်က ၃ နှစ် ၅ နှစ် လုပ်တာတောင် လစာမတိုးပေးတဲ့ အိမ်မျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ အစ်မတို့ဆီမှာ 'အခြေခံလစာနဲ့ ဆုကြေး' ရှိတယ်၊ ကြာပန်းပွဲတော် ပြီးသွားရင် ညီမလေးတို့ကို သေချာ ရှင်းပြမယ်နော်"

ယခုအခါ သူမတွင် ဝန်ထမ်းအများအပြား ရှိနေပြီဖြစ်ရာ သူမ၏ ကုမ္ပဏီလေးကို သေချာ စီမံခန့်ခွဲတော့မည်။

အဒေါ်ကုသည် ယာယီကူညီသူ ဖြစ်ပြီး ယိုယွီ၊ အားထောင်၊ ဖူရှင်းနှင့် ထန်အာတို့သည် အမြဲတမ်းဝန်ထမ်းများ ဖြစ်ကြသည်။ သူမ၏ လက်အောက်တွင် စုစုပေါင်း လူ ၅ ဦး ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ အနည်းငယ် ပုံကြီးချဲ့ ပြောရလျှင် ဌာနခွဲတစ်ခုပင် တည်ထောင်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့ဖြစ်၍ ဝန်ထမ်းရေးရာမှတ်တမ်း၊ စွမ်းဆောင်ရည် စီမံခန့်ခွဲမှုနှင့် လစာပေးချေမှု စနစ်များကိုလည်း မဖြစ်မနေ လုပ်ဆောင်ရပေလိမ့်မည်။

ရှန်မြောင်သည် တာဝန်များကို ခွဲဝေသတ်မှတ်ပြီး ဖြစ်သည်။ သူမကိုယ်တိုင်က စားဖိုမှူးကြီးဖြစ်ပြီး ဖူရှင်းက လက်ထောက်စားဖိုမှူး ဖြစ်သည်။ သူက ဟင်းရည်ကျိုခြင်း၊ ဘဲကင်ခြင်းနှင့် အအေးဟင်းပွဲများကို တွဲဖက်တာဝန်ယူရသည်။ ထန်အာက ဟင်းချက်စရာ ပြင်ဆင်ခြင်းနှင့် ပန်းကန်စီစဉ်ခြင်းကို တာဝန်ယူရပြီး အသားငါး ဟင်းသီးဟင်းရွက် လှီးဖြတ်ရသည်။ ယိုယွီက မီးမွှေး၊ ပန်းကန်ဆေး၊ ထင်းခွဲ၊ ရေခပ်သည့် မူလတာဝန်ကို ယူရသည်။ ရှေ့ပိုင်းတွင် အားထောင်က ဧည့်ကြို၊ အမှာစာယူ၊ ရေနွေးငှဲ့ တာဝန်ယူပြီး အဒေါ်ကုက ဟင်းပွဲပို့၊ ပန်းကန်ခွက်ယောက် သိမ်းဆည်း၊ စားပွဲရှင်းလင်းခြင်းကို ကူညီရသည်။

ဤသို့ဖြင့် လူအင်အား လုံလောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့သုံးဦး အသစ်ရောက်လာသော်လည်း အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခု တွဲဖက်လုပ်ကိုင်ပြီးလျှင် ပိုမိုချောမွေ့စွာ လည်ပတ်နိုင်မည်။

ရှန်မြောင်သည် သူတို့ကို ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် တိတ်တိတ်လေး အကဲခတ်ခဲ့သည်။ အားထောင်နှင့် ထန်အာတို့သည် အသားကျ မြန်ကြသည်။ ဖူရှင်းမှာမူ ရှန်မြောင် ဝယ်ယူသွားစဉ်က စိတ်ဓာတ်ကျပြီး ဝမ်းနည်းနေခဲ့သည်။ နည်းပညာကုမ္ပဏီကြီးမှ ပရိုဂရမ်မာတစ်ယောက်သည် အွန်လိုင်းဈေးရောင်းသည့် ကုမ္ပဏီသေးလေးသို့ အလုပ်ပြောင်းရသကဲ့သို့ ခံစားနေရလေသည်။

သို့သော် ရှန်မြောင် ပြင်ဆင်ထားသည့် ထူးခြားသော မီးဖိုချောင်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လေးစားသွားတော့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ရှန်မြောင်က ဘဲကို မည်သို့ကိုင်တွယ်ရမည်၊ မည်သို့ကင်ရမည်ကို လက်ထပ်သင်ကြားပေးပြီးနောက် ဖူရှင်း၏ သဘောထားမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ ရှန်မြောင်ကိုလည်း အလွန် လေးစားသွားသည်။ ထိုအမူအရာသည် အွန်လိုင်းဈေးရောင်းသည့် ကုမ္ပဏီသေးလေးတွင် ပညာရှင်တစ်ဦးနှင့် တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

ထို့အပြင် သူသည် ရှန်မြောင်က သူ့ကို သီးသန့် ဘဲကင်နည်းပညာ သင်ပေးသဖြင့် ကျေးဇူးတင်လွန်း၍ မျက်ရည်ကျမတတ် ဖြစ်ခဲ့ရပြီး အလေးထားခံရသည်ဟု ခံစားမိကာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။ ဘဲကင်နည်း တတ်မြောက်သွားပြီးနောက် ဖူရှင်းသည် ဘဲချိတ်တံကို လက်တုန်သည်အထိ လှည့်ရသော်လည်း ညည်းညူခြင်းမရှိဘဲ မီးဖိုကို ဖက်အိပ်ချင်နေတော့သည်။ မီးဖိုနား ကပ်လာသူတိုင်းကို သတိထားပြီး ကြည့်နေတတ်သည်။ သူ့နဖူးတွင် "ငါ ဖူရှင်း ဘဲကင်ကို အသက်ပေး ကာကွယ်မယ်" ဟု စာတန်းချိတ်ထားရန်သာ လိုတော့သည်။

ရှန်မြောင်က သဘောကျပြီး သူ့သဘောအတိုင်း လွှတ်ထားလိုက်သည်။

ဤဘဲကင် ပြုလုပ်ရသည်မှာ လက်ဝင်သဖြင့် ရှန်မြောင်သည် ဈေးသက်သာစွာ မရောင်းချပေ။ သခွားသီး၊ ကြက်သွန်မြိတ်၊ ပဲငပိနှင့် ကြာပွင့်ပေါင်မုန့်ပြားများ အပါအဝင် တစ်ဝက်ကို ၈၀ ဝမ်၊ ဘဲတစ်ကောင်လုံးကို ၁၅၉ ဝမ် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ငါးကင်ကို ကျော်လွန်ပြီး ဆိုင်၏ ဈေးအကြီးဆုံး ဟင်းပွဲ ဖြစ်လာသည်။

သို့သော် ဘဲကင်သည် တစ်ရက်လျှင် အကောင်ရေ အများအပြား မလုပ်နိုင်ပေ။ ဤအရာသည် လုပ်ရခက်ခဲမှန်း ရှန်မြောင် သိထားပြီးဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အစကတည်းက အကန့်အသတ်ဖြင့်သာ ရောင်းချရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။ ဖူရှင်း၏ ဘဲကိုင်တွယ်နိုင်မှုနှုန်းအရ နေ့စဉ် အစုံ ၂၀ သာ ကန့်သတ်ထားပြီး ကုန်လျှင် ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ ထပ်တိုး၍ မရပေ။

ဆိုင်ချဲ့ပြီးနောက် ရှန်မြောင်သည် ဟင်းပွဲ နှစ်ပွဲ တင်ရန် စီစဉ်ထားခဲ့သည်။ ပထမဦးစွာ တင်ရမည့် မာလာရှောင်လုံရှား ဟင်းပွဲမှာမူ ရှောင်လုံရှား မွေးမြူသူ မရှိသေးသဖြင့် လမ်းတစ်ဝက်တွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့ရပြီး တစ်ခါတစ်ရံမှသာ တင်နိုင်တော့သည်။

ရှန်မြောင်သည် ငါးဆိုင်ပေါင်းများစွာ သွားရောက်မေးမြန်းခဲ့သည်။ ပုစွန်ဆိတ်၊ မြစ်ပုစွန် မွေးမြူသူများ ရှိသော်လည်း ရှောင်လုံရှား မွေးမြူသူသာ မရှိခြင်း ဖြစ်သည်။ မွေးမြူရ ခက်ခဲသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ငါးသည်တချို့ စမ်းသပ်မွေးမြူဖူးသော်လည်း ပုစွန်သားပေါက် ထည့်ပြီးနောက် မိုးတစ်မိုး ရွာလိုက်ရုံဖြင့် ရေနောက်သွားကာ အကောင်အများအပြား သေဆုံးကုန်သည်ဟု ဆိုကြလေသည်။

...