အခန်း (၁၁၅-၁၁၆)

အပိုင်း (၁၁၅) ကော့ချောင်မီရှန့် (တံတားဖြတ် ဆန်ခေါက်ဆွဲ)

ရှန်မြောင်သည် စကတ်ရှည်ကို ဂရုတစိုက် မပြီး ရေကန်ဘေးသို့ လျှောက်သွားကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်၏။

မျက်စိရှေ့မှောက်ရှိ ပစ်ပယ်ခံထားရသော ရေကန်သည် ၁ ဧကခန့် ကျယ်ဝန်းပြီး ပတ်ပတ်လည်တွင် ကျူပင်များ ဝန်းရံထားလေသည်။ ဤရာသီတွင် အရွက်အများစု ခြောက်သွေ့နေပြီး ရိုးတံများ ကျိုးပဲ့နေတတ်ရာ လေတိုက်ခတ်လိုက်သည်နှင့် ကျူပွင့်များသည် တရှဲရှဲမြည်ကာ လွင့်ပျံလာပြီး ကန်ဘောင်ရှိ ကျောက်တုံးများနှင့် ရွှံ့နွံများကြားသို့ ကျဆင်းသွားကြသည်။ ရှန်မြောင်က ခဏလေး ရပ်ကြည့်နေရုံနှင့်ပင် သူမကိုယ်ပေါ်၌ ကျူပွင့်များစွာ ကပ်ငြိသွားတော့သည်။

ကန်ဘောင်စပ်ရှိ ရေတိမ်တွင် အမှိုက်သရိုက်များ ပေါလောပေါ်နေပြီး ဗိုက်ပလက်ဖြစ်နေသည့် ငါးသေအချို့လည်း ရှိနေလေသည်။ ရေညှိပင်များနှင့် ရောယှက်နေပြီး သက်ရှိအငွေ့အသက် ကင်းမဲ့နေ၏။

ရှန်မြောင်သည် မြေအနည်းငယ် ဝယ်ယူလိုသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်၏။

ပြန့်ကျင်းမြို့ ဆင်ခြေဖုံးရှိ မြေများကို စိတ်ကူးနှင့်ပင် မမှန်းရဲသဖြင့် သူမသည် မြို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျေးရွာများဘက်သို့ အာရုံလှည့်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ပိုင်လောင်စန်း လာဖိတ်သောအခါ ပိုင်မိသားစုအိမ်တွင် သိုးကင်သွားလုပ်ပေးရသည်မှာ ငွေကြေးများများစားစား မရမှန်းသိသော်လည်း ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

"ယန်ကျိုးဘဲကင်" စတင်ရောင်းချသည်မှာ လအနည်းငယ် ရှိပြီဖြစ်ရာ ပြန့်ကျင်းမြို့သူမြို့သားများ၏ ဘဲကင်စားချင်စိတ်ကို မီးမွှေးပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ရှန်မြောင်သည် နေ့စဉ် အကောင် ၂၀ သာ ကင်နိုင်လေသည်။ အကြောင်းရင်းတစ်ခုမှာ ဘဲကင်သည့်မီးဖို လောလောဆယ် တစ်လုံးသာရှိသောကြောင့်ပင်။ သူမက ဒုတိယမြောက်မီးဖို မှာယူထားသော်လည်း မရသေးပေ။ သို့သော် မီးဖိုက အဓိကပြဿနာ မဟုတ်ပေ။ အဓိကမှာ ဘဲ မရှိနေခြင်းပင်။

ပြန့်ကျင်းမြို့တစ်ဝိုက်ရှိ ဘဲခြံများမှ "ဘဲဖြူ" ဖြန့်ဖြူးပေးနိုင်မှု မလုံလောက်သဖြင့် အဒေါ်လီခမျာ ခြေထောက်တိုမတတ် လိုက်ရှာရရှာသည်။ သတ်မှတ်ချက်နှင့် ကိုက်ညီသော ဘဲအကောင် ၂၀ ကို ခက်ခက်ခဲခဲ စုဆောင်းနေရသဖြင့် သူမကို အကြိမ်ကြိမ် ညည်းညူပြောဆိုဖူးသည်။ ဒေသထွက် ခေါင်းစိမ်းဘဲကို သုံးလို့မရဘူးလားဟုလည်း မေးဖူးလေသည်။

ပြန့်ကျင်းမြို့ အတွင်းအပြင်တွင် ဝက်နှင့် သိုးမွေးသူက ကြက်နှင့် ဘဲမွေးသူထက် များပြားလေသည်။ ထို့ပြင် ယခုအချိန်၌ ဒေသမျိုးရင်းဘဲများသည် တောဘဲမှ ယဉ်ပါးလာသော ခေါင်းစိမ်းဘဲ သို့မဟုတ် ဘဲညိုများသာ များလေသည်။ ဤဘဲမျိုးစိတ်နှစ်ခုသည် ပျံသန်းမှု ကောင်းမွန်သဖြင့် အသားမာပြီး ရေဓာတ်နည်းကာ ဘဲဖြူလောက် ကင်၍ မကောင်းပေ။

ရှန်မြောင် ပီကင်းဘဲကင် စမ်းသပ်ကင်ကာစက အဒေါ်လီတို့အိမ်တွင် မွေးထားသော ဘဲညိုများဖြင့် ကင်ကြည့်ဖူးသည်။ ကင်ပြီးသောအခါ အသားက ခြောက်ကပ်ကပ် ဖြစ်နေသည်။ မွှေးတော့ မွှေးသော်လည်း ဝါးလိုက်လျှင် အဖတ်များ ကျန်နေပြီး သွားကြားညပ်စေကာ သူမ၏မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ ဘဲကင်အရသာနှင့် လုံးဝ မတူညီပေ။ နောက်ဆုံးတွင် တစ်ကောင်မှ မရောင်းရဘဲ အိမ်တွင်စားခြင်း၊ အိမ်နီးနားချင်းများကို မြည်းစမ်းခိုင်းခြင်းဖြင့်သာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ရသည်။

နောက်ပိုင်းမှ ရှန်မြောင်က အဒေါ်လီကို ဘဲဖြူပုံစံ ပြောပြပြီး အဒေါ်လီက မြို့ပြင်ရှိ ဘဲခြံကြီးအချို့တွင် သွားရောက်ရှာဖွေပေးမှသာ တွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဘဲဖြူသည် ခေတ်သစ်တွင် "ပေကျင်းဘဲ" ဟူ၍ နာမည်ကြီးလာသော်လည်း လက်တွေ့တွင် ၎င်းတို့၏ ဘိုးဘေးအချို့မှာ နန်ကျင်းရေဘဲများ ဖြစ်ကြသည်။ သမိုင်းကြောင်းအရ ဘဲကင် အလွန်ကြိုက်နှစ်သက်သော ကျူးမိသားစုသည် မြို့တော်ကို ပေကျင်းသို့ ပြောင်းရွှေ့သည့်တိုင် နန်ကျင်းဘဲများကို မေ့လျော့ခြင်း မရှိဘဲ တစ်ပါတည်း ယူဆောင်သွားခဲ့ရာ တောင်ဘက်ဒေသမှ ဘဲများ မြောက်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ပါးစပ်ရာဇဝင်များအရ မင်ချန်ကျူးဧကရာဇ် ကျူးတိသည် ဤဘဲဖြူမျိုးကို ပေကျင်းမြို့ နန်ယွမ်ဒေသသို့ ယူဆောင်မွေးမြူခဲ့ပြီးနောက် ပေကျင်းဒေသထွက် ပိုင်ဟယ်ဘဲမျိုးနှင့် မျိုးစပ်လိုက်မှသာ ပေကျင်းဘဲအဖြစ် အပြီးသတ် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

သမိုင်းအစစ်အမှန်ကို ပြန်တွေးကြည့်လျှင် စစ်သည်အင်အား ရှစ်ရာဖြင့် မြောက်ဘက်မှ တောင်ဘက်သို့ တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်ခဲ့သော ယုံလဲ့ဧကရာဇ်သည် တိုင်းပြည်ကာကွယ်ရန် မြို့တော်ပြောင်းရွှေ့သည့် ခမ်းနားကြီးကျယ်သော စစ်ချီလမ်းကြောင်းကြီးတွင် ရိက္ခာလှည်းများပေါ်၌ "ဂတ်ဂတ်" မြည်နေသည့် ဘဲအရှင် ကောင်ရေ ရာပေါင်းများစွာကို သယ်ဆောင်သွားခဲ့သည်ဟု တွေးမိလျှင် ရယ်စရာပင် ကောင်းနေတော့သည်။

စုန့်ခေတ်တွင် ရေကြောင်းသယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ထွန်းကားသဖြင့် ယခုအခါ ဤဘဲဖြူများကို "ကျင်းလင်ရေဘဲ" ဟု ခေါ်ဝေါ်ကြသည်။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်အနည်းငယ်ကမှ တောင်ဘက်ဒေသမှ ကုန်သည်များက ခရီးဝေးသယ်ဆောင်ကာ ပြန့်ကျင်းမြို့သို့ ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အစပိုင်းတွင် ဘဲဖြူလေးများ လှပသဖြင့် အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်အဖြစ် ရောင်းချခဲ့ကြသည်။ ယခုအချိန်ထိ ဘဲမွေးမြူရေး အထူးပြုလုပ်သည့် အိမ်အနည်းငယ်ကသာ မွေးမြူထားသဖြင့် အရေအတွက် ရှားပါးပြီး တစ်ကျင်းလျှင် ဘဲညိုထက် ၅ ဝမ် ပိုဈေးကြီးလေသည်။

ရှန်မြောင်သည် ဤဘဲဖြူကို အဘယ်ကြောင့် အလေးထားရသနည်း။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ကိုယ်တိုင်ပင် အိမ်ပြောင်းလျှင် မပါမဖြစ် သယ်ဆောင်သွားသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဤဘဲတွင် အားသာချက်ရှိကြောင်း သိသာနေပေသည်။

ဘဲဖြူများကို နန်ကျင်းဒေသတွင် စပါးခွံနှင့် တီကောင်များ ကျွေးမွေးလေ့ရှိသည်။ အသားပြည့်ဖြိုးပြီး နူးညံ့ကာ အရသာရှိရုံသာမက ကြီးထွားနှုန်းမြန်ပြီး ကိုယ်ထည်ကြီးမားကာ ကြွက်သားပြည့်ဝပြီး အမွှေးအတောင် ဖြူဖွေးလှပသည်။ လှပသလောက် နေရာမရွေးချေ။ တောင်ပိုင်းဒေသ၏ နွေးထွေးသော ရာသီဥတုတွင် ဖြစ်စေ၊ မြောက်ပိုင်းဒေသ၏ ခြောက်သွေ့အေးမြသော ရာသီဥတုတွင် ဖြစ်စေ လိုက်လျောညီထွေ နေထိုင်နိုင်လေသည်။

အဘက်ဘက်မှ ကြည့်လျှင် မွဲခြောက်ခြောက် အရောင်ရှိပြီး ခေါင်းစိမ်းရောင်နှင့် အသားနည်းကာ အသားမာသော တောဘဲညိုများကို အပြတ်အသတ် နိုင်နေသည် မဟုတ်ပါလား။

ငါးကင်အတွက် ကုန်ကြမ်းလုံလောက်ပြီး ငါးကြင်းများ ဈေးပေါသကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ ပြန့်ကျင်းမြို့တွင် ဘဲဖြူမွေးမြူသူ နည်းပါးလွန်းလှသည်။ စားသုံးသူအချို့က ဘဲကင်နည်းလွန်းသဖြင့် ရက်အတော်ကြာ ဝယ်မရကြောင်း ညည်းညူကြသည်ကို ကြားရတိုင်း၊ ကြိုတင်မှာယူမှုများကို မမီတော့သည်ကို မြင်ရတိုင်း ရှန်မြောင်သည် ကိုယ်တိုင်မွေးမြူရန် စိတ်ကူးရှိလာခဲ့သည်။

သူမသည် အရင်ကတည်းက အဒေါ်လီကို ဘဲဖြူဥများ ရှိသလောက် ဝယ်ခိုင်းထားပြီး အဒေါ်လီအိမ်ရှိ ဝပ်တတ်သော ကြက်မကြီးများကို ဖောက်ခိုင်းထားသည်။ ယခုအခါ အကောင်ရေ ၁၀ ကျော် ပေါက်နေပြီဖြစ်သော်လည်း ဤနည်းဖြင့် အလုပ်မဖြစ်နိုင်ပေ။ ကိုယ့်ခြံဝင်းထဲတွင် မွေးရုံဖြင့်လည်း အများကြီး မွေးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ရှန်မြောင်သည် ဖုန်းမိသားစုအိမ်တွင် ဟင်းသွားချက်ပေးရင်း ရွှေအတော်များများ စုဆောင်းမိနေပြီ ဖြစ်သည်။ မြေအောက်ခန်းထဲတွင် သိုထားရုံဖြင့် စိတ်မချရသလို အတိုးလည်း မရပေ။ ထို့ကြောင့် ထုတ်ယူပြီး မြေဝယ်၊ ဘဲမွေးကာ ကိုယ်ပိုင်ဘဲခြံ တည်ထောင်ခြင်းက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။

စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင် ကြီးပွားတိုးတက်လိုလျှင် ကိုယ်ပိုင် တည်ငြိမ်သော အသားထုတ်လုပ်မှု အရင်းအမြစ် ရှိရပေမည်။ ယခင်ဘဝကလည်း ရှန်မြောင်သည် တောင်ကုန်းငယ်တစ်ခုကို ကန်ထရိုက်ယူပြီး ဝက်မွေးမြူရေးခြံ တည်ထောင်ကာ တောင်ပေါ်ဝက်နက်များကို အထူးပြု မွေးမြူခဲ့ဖူးသည်။ ထွက်ရှိလာသော ဝက်နက်သားများကို သူမပိုင်ဆိုင်သော စားသောက်ဆိုင်များသို့ ဖြန့်ဖြူးပေးရုံသာမက ဝက်ပေါင်ခြောက်၊ ဝက်အူချောင်းများ ပြုလုပ်ပြီး တိုက်ရိုက်ရောင်းချခဲ့သည်။ သူမသည် "နှစ်သစ်ဝက် ကြိုတင်မှာယူခြင်း" စနစ်ကိုပင် ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး ဝက်ကလေးဘဝကတည်းက ကြိုတင်မှာယူခိုင်းကာ ဖောက်သည်များကို ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်စေသည်။ ဝက်နားရွက်နှင့် ကျောကုန်းပေါ်တွင် "ဘယ်သူဘယ်ဝါပိုင်သော ဝက်" ဟူ၍ တံဆိပ်ရိုက်နှိပ်ပေးပြီး နောက်တစ်နှစ် ဝက်ကြီးလာချိန်တွင် သတ်ဖြတ် ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ရာ စီးပွားရေး အလွန် ကောင်းမွန်ခဲ့သည်။

အသားအရင်းအမြစ် တည်ငြိမ်မှသာ ဟင်းပွဲများ၏ အရည်အသွေးသည် အသားမကောင်းသဖြင့် ကျဆင်းသွားခြင်းမျိုး မရှိဘဲ ဖောက်သည်များကို ရေရှည်ဆွဲဆောင်ထားနိုင်ပေမည်။ ဆိုင်နာမည်နှင့် ဂုဏ်သတင်းလည်း ပိုမိုကျော်ကြားလာမည်။

ဖန်လို စားသောက်ဆိုင်ကြီးဆိုလျှင် ကိုယ်ပိုင် သိုးခြံ၊ နွားခြံနှင့် ဝက်ခြံများ ရှိပြီး မြေဧက ဆယ်ချီကျယ်ဝန်းကာ အကောင်ရေ ထောင်ချီ မွေးမြူထားသည်ဟု ကြားသိရသည်။

ရှန်မြောင်သည် ဖန်လိုနှင့် ယှဉ်ရန် မဝံ့ရဲသလို ထိုမျှလောက် ငွေကြေးအင်အားလည်း မရှိပေ။ သို့သော် ဘဲကင်အတွက် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ရှိသော ဘဲခြံငယ်တစ်ခု တည်ထောင်ရန်မှာမူ ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိလေသည်။

လေအဝှေ့တွင် အင်္ကျီစများ လှုပ်ရှားသွားကာ သူမ၏ ဘဲခြံစိတ်ကူးယဉ်အိပ်မက်မှ နိုးထလာစေသည်။ ကော်မိသားစုအကြောင်း ပြောလိုက်သည်နှင့် အမူအရာ သတိထားသွားသော ရှဲ့ချီကို သူမ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် စူးစမ်းလိုစိတ်ကို မထိန်းနိုင်သဖြင့် ကုန်းဆင်းလေးအတိုင်း လျှောက်ဆင်းသွားရင်း ခြေအောက်မှ ခြောက်သွေ့နေသော မြက်ပင်များ ကျိုးပဲ့သံကို နားထောင်ကာ ပိုင်လောင်စန်းဇနီးအား တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"ကော်မိသားစုရဲ့ လျှို့ဝှက်လယ်မြေတွေက အစိုးရပိုင် ဖြစ်သွားပြီဆိုရင် ဘာကိစ္စနဲ့ ရှင်တို့ကို မစိုက်ပျိုးခိုင်းဘဲ ဒုက္ခပေးနေရတာလဲ။ အစိုးရမြေကို ငှားစိုက်တဲ့သူတွေကိုတောင် သူတို့က ပြဿနာရှာရဲသေးတာလား။ ရုံးတော်က အပြစ်ပေးမှာ မကြောက်ဘူးလား"

ပိုင်လောင်စန်း၏ဇနီးကလည်း ရှန်မြောင်အား အကြောင်းရင်းကို တိုးတိုးလေး ရှင်းပြလေသည်။

"ကော်မိသားစုက ရန်စလို့မကောင်းဘူး။ သူတို့က ချန်လျိုမြို့မှာပဲ နေတာ။ မြို့ပေါ်က လမ်းတစ်လမ်းလုံး ပြည့်နေတဲ့ အိမ်ကြီးက ကော်မိသားစုအိမ်ပဲ။ အရှင်မင်းကြီး အမိန့်နဲ့ လယ်မြေတွေ စစ်ဆေးတုန်းက သူတို့ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ လယ်ဧက ၄၀၀၀ လုံး စာရင်းသွင်းခံလိုက်ရတော့ အခွန်တွေ အများကြီး ပိုဆောင်ရတော့တာပေါ့။ ဒါကြောင့် သူတို့က အနီးအနားရွာတွေက မြေညံ့တွေ၊ တောင်ယာမြေတွေ၊ ရေဝပ်မြေတွေကို စွန့်လွှတ်ပြီး အစိုးရမြေအဖြစ် ပေးလိုက်တာ။ အရှင်မင်းကြီးရှေ့မှောက်မှာ နာမည်ကောင်းရသွားတယ်လို့တောင် ကြားတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူတို့က လယ်မြေအများကြီး စွန့်လွှတ်လိုက်ရတာ ကိုယ့်အသားကိုယ် လှီးထုတ်လိုက်ရသလို ဖြစ်နေတော့ အပေါ်ယံမှာ ဘာမှမပြောပေမယ့် စိတ်ထဲမှာ ဘယ်လိုလုပ် မကျေမနပ် မဖြစ်ဘဲ နေမလဲ။

ရွာထဲကို အသစ်ပြောင်းလာတဲ့ တခြားမျိုးနွယ်စုတစ်စုက ဒေသခံတွေရဲ့ စကားကို နားမထောင်ဘဲ မကောင်းဆိုးဝါးကို မယုံကြည်သလိုမျိုး ရုံးတော်ဆီကနေ ဒီလယ်မြေနဲ့ ရေကန်ကို ငှားလိုက်ကြတယ်။ ငါးမွေး၊ စပါးစိုက်ပြီး စီးပွားရှာမယ်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ မသိတာက ရေအရင်းအမြစ် အထက်ပိုင်းမှာ ကော်မိသားစုပိုင်တဲ့ လယ်ကွင်းပြင်ကြီး ရှိနေတယ်ဆိုတာပဲ။ စပါးနှံထွက်ချိန် ရောက်တာနဲ့ သူတို့က ရေဖြတ်ချလိုက်တယ်။ ဟိုမိသားစုက ကော်မိသားစုဆီသွားပြီး ဖြေရှင်းချက်တောင်းတော့ ကော်မိသားစုရဲ့ သီးစားချထားသူတွေက ဝိုင်းရိုက်ကြလို့ မျက်နှာတွေ ဖူးယောင်ကုန်ရော။ ရုံးသွားတိုင်တော့ ရုံးကလူ လာစစ်တဲ့အချိန်မှာ ကော်မိသားစုက သတင်းကြိုရလို့ ရေပြန်လွှတ်ပေးထားပြီးသား ဖြစ်နေတယ်။ သေချာပေါက် သူတို့ မလုပ်ပါဘူးပေါ့။ ရုံးကလူတွေ ပြန်သွားတာနဲ့ သူတို့က နည်းဟောင်းအတိုင်း ပြန်လုပ်ကြတယ်။ ပြီးတော့ ရေကန်ထဲကို ကြွက်သတ်ဆေးတွေ ခိုးထည့်လို့ ငါးတွေအများကြီး သေကုန်ရော။ ဟိုမိသားစုမှာ သက်သေမရှိ၊ သူတို့ကိုလည်း မယှဉ်နိုင်နဲ့ တစ်နှစ်လုံး ပင်ပန်းဆင်းရဲပြီး ငါးတွေလည်း သေ၊ စပါးခင်းတွေလည်း ခြောက်သွေ့ကုန်ရော။ မနှစ်က အဲဒီအိမ်က အမျိုးသားက ကြွေးတွေပတ်လည်ဝိုင်းပြီး အိမ်တန်းမှာ ကြိုးဆွဲချ သေသွားရှာတယ်"

ရှန်မြောင် မျက်လုံးပြူးသွားပြီး "လူအသက်ပါ ပါသွားတာလား" ဟု မေးလိုက်မိသည်။

"ဒါပေါ့... ကျွန်မတို့ ပိုင်မိသားစုဝင်တွေ အိမ်ထောင်စု ဆယ်ချီပြီး ဒီမှာ စုနေလို့သာပေါ့။ လူများတော့ အင်အားရှိတယ်လေ။ နွေရာသီ ရေနည်းတဲ့အချိန်ရောက်ရင် ကျွန်မတို့ တစ်ဆွေလုံး ရေမြောင်းထိပ်မှာ သွားစောင့်ပြီး တစ်ညလုံး အလှည့်ကျ ကင်းစောင့်ကြရတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မတို့ ပိုင်မိသားစုက ပြန့်ကျင်းမြို့မှာ ဆိုင်ဖွင့်ထားတော့ အရှိန်အဝါ နည်းနည်းရှိလာလို့ ကော်မိသားစုက အနိုင်မကျင့်ရဲတာ။ မဟုတ်ရင် သူတို့က ကျွန်မတို့ကိုပါ မောင်းထုတ်ချင်နေတာ။ ဒီမြေတွေ ပစ်ထားတာကြာရင် ပြန်သိမ်းယူဖို့ ကြံစည်နေကြတာ နေမှာပေါ့"

ရှဲ့ချီသည် ကြားနေရင်း ရှက်လွန်းသဖြင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲလာသည်။ သူသည် ရှဲ့ မျိုးနွယ်ဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ နေစရာမရှိလောက်အောင် အရှက်ရနေမိသည်။

ရှန်မြောင်သည် ဤမြေကို ငှားရမ်းဝယ်ယူမည့် အစီအစဉ်ကို ချက်ချင်း ဖျက်သိမ်းလိုက်တော့သည်။

သူမသည်လည်း "တခြားမျိုးနွယ်" ပင် ဖြစ်ရာ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသည့် ကော်မိသားစုကို ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ တခြားမြေ ရှာတာပဲ ကောင်းပါသည်။ ထို့ကြောင့် သူမက ရေကန်နှင့် ဆက်စပ်နေသော မြေကို တွေ့လျှင် သတိထားကြည့်ပေးရန် ပိုင်လောင်စန်းဇနီးကို အကူအညီတောင်းလိုက်သည်။ ဘဲဟူသည် ရေပျော်သတ္တဝါဖြစ်၍ ရေအရင်းအမြစ် လုံလောက်စွာ လိုအပ်လေသည်။

ပိုင်လောင်စန်းဇနီးက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလေသည်။ "ဒါဆို ကျွန်မယောက်ျားကို ရှန်ညန်ဇီအတွက် ကြည့်ပေးခိုင်းလိုက်မယ်"

သူမတို့ ဆက်လက် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုကြသော်လည်း ဤနေရာတစ်ခုတည်း မဟုတ်ပေ။ ပိုင်မိသားစုရွာရှိ လယ်ကွင်းပြင်အများစုသည် ယခင်က ကော်မိသားစုပိုင်ဆိုင်ခဲ့သော မြေများဖြစ်ရာ ရှန်မြောင်သည် ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် ပြန်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ရတော့သည်။ ရှဲ့ချီသည် စိမ်းလန်းစိုပြေနေသင့်သော မြေရိုင်းများကို ရှန်မြောင်နှင့်အတူ လိုက်လံကြည့်ရှုရင်း စိတ်ထဲတွင် ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခု ဖိထားသကဲ့သို့ လေးလံနေတော့သည်။

အရှင်မင်းကြီးသည် "မြေယာနယ်နိမိတ်သတ်မှတ်ခြင်း ဥပဒေ" ဖြင့် လယ်ယာမြေများကို စစ်ဆေးခဲ့သည်။ အရာရှိဖြစ်စေ၊ အရပ်သားဖြစ်စေ မိမိတို့၏ လယ်မြေဧရိယာ၊ တည်နေရာနှင့် ရင်းမြစ်များကို ကိုယ်တိုင် အစီရင်ခံရပြီး ကျေးရွာအုပ်ချုပ်ရေးမှူးက အာမခံပေးရသည်။ ထို့နောက် မြို့နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက စာရေးများကို စေလွှတ်၍ ကိုယ်တိုင်အစီရင်ခံစာနှင့် တိုက်ဆိုင်စစ်ဆေးကာ "အခြေပြုမှတ်တမ်းစာအုပ်" ပြုလုပ်ရသည်။ မြို့နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး စစ်ဆေးအတည်ပြုပြီးနောက် နန်းတော်မှ အခြားဒေသတွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေသော အရည်အချင်းရှိပြီး ရိုးသားဖြောင့်မတ်သည့် အရာရှိများကို ရွေးချယ်ကာ ထပ်မံ စစ်ဆေးစေသည်။ ထို့နောက် အခြေပြုမှတ်တမ်းစာအုပ်ကို အတည်ယူပြီး အိမ်ထောင်စုတစ်စု၏ လယ်ယာပိုင်ဆိုင်မှုသည် မှတ်တမ်းနှင့် မကိုက်ညီပါက စာချုပ်စာတမ်း ရှိနေလျှင်ပင် ဘဏ္ဍာကို သိမ်းဆည်းခံရမည်။

ဆွေကြီးမျိုးကြီးများသည် ဖုံးကွယ်ထားသော လယ်မြေများကို လက်မလွှတ်ချင်ကြပေ။ အရာရှိများကို လာဘ်ထိုးသူရှိသလို သတင်းကြိုရ၍ စာရင်းအတု လုပ်သူများလည်း ရှိသည်။ သို့သော် အများစုမှာ ရလဒ်မကောင်းကြပေ။ အရှင်မင်းကြီးလက်ထဲသို့ အပြစ်ကျူးလွန်သည့် သက်သေများ ထည့်ပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားပြီး ပြည်နှင်ဒဏ်ပေးခံရခြင်း၊ ရာထူးချခံရခြင်း သို့မဟုတ် လျှို့ဝှက်အမိန့်ဖြင့် ကွပ်မျက်ခံရခြင်းများ ရှိခဲ့ရာ ထိုကာလက သွေးစွန်းခဲ့လေသည်။

ရှဲ့မိသားစုနှင့် ဖုန်းမိသားစုသည် ယခင်ဧကရာဇ်လက်ထက်က နန်းတွင်းအာဏာသိမ်းပွဲကို ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးပြီး မျိုးနွယ်ထဲမှ တူ၊သားမြေးများက အနစ်ခံခဲ့ရဆုံးဖြစ်သဖြင့် အလိမ္မာဆုံး ဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့သည် ဖုံးကွယ်ထားသော လယ်မြေတစ်ချို့ကို ငြိမ်ဝပ်စွာ အပ်နှံခဲ့ပြီး အခွန်ပိုဆောင်ကာ နယ်စပ်ရှိ ဦးလေးကလည်း စာရေး၍ အသနားခံပေးသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ဘေးကင်းစွာ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်က ကော်မိသားစု၏ တုံ့ပြန်မှုသည် အလွန် ပြင်းထန်ခဲ့သည်။ ရှဲ့အဖေကိုပင် သတ္တိမရှိသော သူရဲဘောကြောင်သူ၊ ဒူးဆစ်ပျော့သူ၊ ခါးကိုင်းသူ ဟူ၍ စာရေးဆဲဆိုခဲ့သေးသည်။ ရလဒ်မှာ အဘယ်နည်း။ နောက်ဆုံးတွင် ကောမိဖုရားခေါင်သည် ရာထူးမှ ဖယ်ရှားခံရပြီး အတွင်းနန်းဆောင်မှ မောင်းထုတ်ခံလိုက်ရသည်။ ကော်မိသားစုခေါင်းဆောင်၏ စစ်ဆေးရေးမှူး ရာထူးလည်း ပြုတ်ကျသွားကာ သူတို့ ငြိမ်ကျသွားကြသည်။

သို့သော် မထင်မှတ်ထားသည်မှာ သူတို့သည် အပေါ်ယံတွင်သာ ငြိမ်သက်နေပြီး အမှန်တကယ် မငြိမ်သက်ဘဲ ဤကဲ့သို့ ယုတ်မာနေခြင်းပင်။

ရှဲ့ချီသည်လည်း ကော်မိသားစု ကွယ်ရာတွင် ဤကဲ့သို့ ကိုယ်ကျင့်တရားပျက်ပြားသည့် ကိစ္စများ လုပ်ဆောင်နေကြောင်း ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ 'ဟိုတခြားမျိုးနွယ်စုခမျာ တော်တော် နစ်နာသွားတာပဲ၊ သူတို့က ဘာလို့ ပြန့်ကျင်းမြို့ကိုသွားပြီး မတိုင်ကြားတာပါလိမ့်၊ ကြည့်ရတာ အရှင်မင်းကြီး ဝက်ရှာနေတဲ့ သတင်းကို မကြားမိဘူးထင်တယ်၊ တကယ်လို့ သူတို့သာ အသက်စွန့်ပြီး စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးရုံးနဲ့ ခိုင်ဖုန်းရုံးတော်ကို တိုင်စာတင်လိုက်ရင်၊ ပြီးတော့ အမှုကြီးသွားပြီး အရှင်မင်းကြီးရှေ့ ရောက်သွားရင် အခုအခြေအနေအရ ကံဆိုးမယ့်သူက ကော်မိသားစုပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်' ဟု တွေးမိလေသည်။

အရှင်မင်းကြီးသည် အိမ်တော်များကို သိမ်းဆည်းရန် အကြောင်းပြချက် ရှာမရဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။

ရှန်မြောင်သည် မြေဝယ်မရသဖြင့် ပြန့်ကျင်းမြို့သို့ ပြန်လာသည့် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး စိတ်မကြည်မလင် ဖြစ်နေတော့သည်။ ရှဲ့ချီသည် နွားလှည်းပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပါရင်း လှည်းနှင့်အတူ ယိမ်းထိုးနေလေသည်။ သူသည် ရှန်မြောင်ကို အကြိမ်ကြိမ် ခိုးကြည့်မိသည်။ သူမက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စဉ်းစားနေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် သူ့စိတ်ထဲတွင်လည်း အကြီးအကျယ် ဗျာများနေရတော့သည်။

ဆွေကြီးမျိုးကြီး အချင်းချင်း လက်ဆက်ထားကြရာ သူ၏ တတိယအဒေါ် ညီမဝမ်းကွဲ၏ သမီးအရင်းသည် ကော်မိသားစုအိမ်သို့ ထိမ်းမြားထားသူ ဖြစ်သည်။

ရှဲ့ချီသည် မိမိလူတန်းစားနှင့် ဆွေမျိုးများအပေါ် သစ္စာဖောက်ရမည်လား ဟူသော အတွေးဖြင့် လွန်ဆွဲနေရရှာသည်။ သို့သော် မိမိစိတ်ကို လိမ်ညာ၍မရပေ။ ရှန်ညန်ဇီကို ကူညီချင်ရုံ သက်သက်မဟုတ်ဘဲ သူသည် စာတတ်ပေတတ်ဖြစ်ပြီး အကြောင်းအကျိုးကို နားလည်သူ၊ လောကကြီး၏ အဖြစ်အပျက်များစွာကို မြင်တွေ့ဖူးသူ ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ အမှားနှင့်အမှန်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိနေပါလျက် ထိုဓားချက်ကို ထုတ်မသုံးရဲဖြစ်နေရသည်။

သူသည် စာတတ်ပေတတ် ဖြစ်ပါလျက် အလကားဖြစ်ရသည်ဟု မိမိကိုယ်ကို ရှုတ်ချမိလေသည်။

ကလေးများသာလျှင် စိတ်ညစ်စရာ မရှိကြပေ။ ရှန်းအာနှင့် ယန့်ရှူးတို့နှစ်ဦး လှည်းပေါ်တွင် လက်ခုပ်တီးတမ်း ကစားနေကြသည်။ "နင်တစ်ချက်တီး ငါတစ်ချက်တီး" နှင့် လက်ခုပ်လွဲသွားလျှင် အတူတူ အော်ဟစ်ရယ်မောကြရာ ချန်ချွမ်းမှာ စာဆက်ကျက်၍ မရတော့ပေ။ ကျိအာလည်း သူတို့နှစ်ယောက် ဆူညံလွန်းသဖြင့် ပိုင်လောင်စန်းဘေးသို့ ရွှေ့ထိုင်လိုက်ရသည်။

မြို့တွင်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ နွားလှည်းသည် ရှန်မိသားစု ဆန်ပြားခေါက်ဆွဲဆိုင်ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်နှင့် အားထောင်က အပြေးအလွှား ထွက်ကြိုလေသည်။

"ညန်ဇီ ပြန်ရောက်လာပြီလား"

ပြီးတော့ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ပြောလေသည်။ "ဒီနေ့ ဘဲကင် ၂၀ လုံး ကျွန်မနဲ့ ဖူရှင်း ရောင်းကုန်သွားတယ်၊ သိုးသားဟင်းရည် ၁၃ ပွဲတောင် ရောင်းရတယ်"

ရှန်မြောင်လည်း မျက်မှောင်ကြုတ်ထားရာမှ ပြုံးလိုက်မိသည်။ လှည်းပေါ်မှဆင်းပြီး ပိုင်လောင်စန်းကို ကျေးဇူးတင်စကားပြောကာ အားထောင်ဘက်လှည့်၍ ချီးကျူးလိုက်သည်။

"တော်လိုက်တဲ့ အားထောင်... နင် ဒီလောက်တော်နေမှတော့ နောက်လကျရင် သေချာပေါက် လုပ်အားခ ၂ ဆ ရတော့မှာပဲ"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ညန်ဇီ။ နောက်ဆို ညန်ဇီ ကိစ္စရှိရင် စိတ်ချလက်ချသာ သွားပါ။ ဆိုင်ကို အားထောင် စောင့်ပေးထားမယ်"

အားထောင် မျက်နှာလေးသည် ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် နီရဲနေ၏။ သူမလည်း ပျော်နေရှာသည်။ သူမတွင် စိတ်ညစ်စရာဟူ၍ ဘာမျှမရှိ၊ ငွေကြိုးစားရှာပြီး အမေဖြစ်သူကို စောစောစီးစီး ရွေးယူနိုင်ရန်သာ စိတ်အားထက်သန်နေသည်။

ရှဲ့ချီသည် ရှန်ညန်ဇီနှင့် အားထောင်တို့၏ အပြုံးများကို ငေးမောကြည့်ရှုနေမိလေသည်။ အားထောင်၏ ဘဝနောက်ခံကို သူ ရှန်ညန်ဇီထံမှ ကြားဖူးထားသဖြင့် ယခုမြင်ကွင်းက ပိုပြီး ထိရှစေသည်။

ဦးလေးဖြစ်သူက သူ့ကို ဆုံးမဖူးသည်။ လူဟူသည် ကြံ့ခိုင်သန်မာသော ထင်းရှူးပင်ကဲ့သို့ ဖြစ်ရမည်။ "လေပြင်းတိုက်မှ ပင်သန်မာကြောင်း သိရ၊ နှင်းဒဏ်ခံမှ သစ္စာတရား ထင်ရှား" ဆိုသည့် လူမျိုးဖြစ်အောင် နေရမည်။ သူ ထိုစကားကို ရွတ်ဆိုရင်း စိတ်ထဲတွင် ပြတ်သားမှုနှင့် ဆွေးမြေ့မှုတို့ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ဆွေးမြေ့နေသော အိမ်ကြီး ပြိုလဲတော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည့် ဆွေကြီးမျိုးကြီးများကို ဤကဲ့သို့ ဓားတုံးဖြင့် အသားလှီးသလို ဖြည်းဖြည်းချင်း နာကျင်ခံစားစေမည့်အစား ပြတ်ပြတ်သားသား လုပ်ဆောင်ပြီး သေရွာပြန် ဘဝသစ် စစေခြင်းက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။

ထို့ပြင် ရှဲ့ချီ စိုးရိမ်မိသည်မှာ ဆွေကြီးမျိုးကြီးများ ကွယ်ရာတွင် လုပ်နေကြသည့် လှည့်ကွက်များကို အရှင်မင်းကြီး တကယ်မသိဘဲ နေပါ့မလား။ သို့တည်းမဟုတ် တမင်တကာ မသိချင်ယောင်ဆောင်နေပြီး အပြစ်ပေးရန် သက်သေစုဆောင်းနေခြင်းများလား။ ဒီနှစ် စာမေးပွဲတွင် လူပိုခေါ်ယူသည်ကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် ကျောချမ်းစရာ ကောင်းနေတော့သည်။

လယ်မြေရှင်းလင်းခြင်း၊ စာမေးပွဲလူတိုးခေါ်ခြင်း၊ ဆွေကြီးမျိုးကြီးများ မကျေနပ်အောင် ဆွပေးခြင်း၊ မိုးပေါ်တွင် တွဲလောင်းကျနေပြီး ပြုတ်မကျလာသေးသော ဓားစက်... ရှဲ့ချီ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် လျှပ်စီးလက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

အရှင်မင်းကြီး ဘာလုပ်မလဲဆိုတာ သူ ရိပ်မိသလို ရှိသွားသည်။

ကော်မိသားစုတွင် ဤကဲ့သို့ ယုတ်မာသော ကိစ္စများရှိလျှင် ရှဲ့မိသားစုတွင်ရော မရှိနိုင်ဘူးလား။ ဖုန်းမိသားစုတွင်ရော မရှိနိုင်ဘူးလား။ ရှဲ့ချီ သေချာ စဉ်းစားလိုက်သည်။ ရှဲ့မိသားစုသည် စည်းကမ်းတင်းကျပ်သော်လည်း ဆွေမျိုးစုကြီးမားသဖြင့် မမြင်နိုင်သော နေရာများတွင် မကောင်းမှုများ ပေါက်ဖွားနေတတ်သည်။ အရှင်မင်းကြီး ဓားမိုးလာမည့်အချိန်ကို စောင့်နေမည့်အစား ကိုယ့်အိမ်မှ မတရားမှုများကို ကိုယ်တိုင်ဖော်ထုတ်ပြီး ကိုယ့်လက်တစ်ဖက်ကို ကိုယ်တိုင်ဖြတ်ကာ အိမ်တွင်းပိုးမွှားများကို အရင်ရှင်းထုတ်လိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။

"ကျိုကော... ကျိုကော..."

ရှဲ့ချီ ရုတ်တရက် သတိဝင်လာသောအခါ ရှန်ညန်ဇီက သူ့မျက်စိရှေ့တွင် လက်ဝှေ့ယမ်းပြနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ရှင် ဘာတွေ ဒီလောက်တောင် တွေးနေတာလဲ။ ဘဲပြုတ်ရည် ကျန်သေးတယ်၊ ဝက်လိုင်းသားကို နည်းနည်းလှီးပြီး ညစာကို မြေအိုး ဆန်ခေါက်ဆွဲ လုပ်စားကြမလား"

ရှဲ့ချီက စိတ်နှင့်ကိုယ်မကပ်ဘဲ ရေရွတ်လိုက်လေတော့သည်။

"ကောင်း... ကောင်းပါပြီ..."

...

အပိုင်း (၁၁၆)

ရှန်မြောင်က သူ့ကိုခွင့်ပြုလိုက်သည်နှင့် နောက်ဖေးမီးဖိုဆောင်သို့ဝင်ကာ ဟင်းချက်ရန် ပြင်ဆင်လေသည်။ အမည်ခံအားဖြင့် "မြေအိုး ဆန်ခေါက်ဆွဲ" ဟု ဆိုသော်လည်း လက်တွေ့တွင် သူမ စားချင်သည်မှာ "ကော့ချောင်မီရှန့် (တံတားဖြတ် ဆန်ခေါက်ဆွဲ)" ဖြစ်လေသည်။ ဝက်လိုင်းသားကို ပါးပါးလှီး၊ ကြက်သွန်မြိတ်၊ ပဲပင်ပေါက်၊ ကြွက်နားရွက်မှို စသည့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် တွဲဖက်ကာ ပွက်ပွက်ဆူနေသော ဟင်းရည်ပူပူတွင် နှစ်ပြီး စားလိုက်လျှင် အလွန်မွှေးကြိုင် အရသာရှိလေသည်။

မြေဝယ်ရန် အဆင်မပြေသော်လည်း စိတ်ညစ်မနေတော့ပေ။ နောက်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထပ်ရှာကြည့်မည်။ သို့မဟုတ် ယောက်လော့ကယ်ကို စုံစမ်းခိုင်းကြည့်မည်။ နည်းလမ်းတော့ ရှိမှာပါလေ။ ရှန်မြောင်သည် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး တွေးလာခဲ့ပြီး စိတ်ဖြေနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူမခေါင်းထဲ၌ ဆန်ခေါက်ဆွဲစားရမည့် ပျော်ရွှင်မှုများသာ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

သို့သော် မထင်မှတ်ထားသည်မှာ သူမ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လှည့်ထွက်လိုက်စဉ် ရှဲ့ချီက သူမ၏ လက်မောင်းကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ခြင်းပင်။

သူမမှာ အလွန်အံ့သြသွားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။ ဖမ်းဆွဲခံထားရသော သူမ၏ လက်မောင်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ရင်များ တဒိန်းဒိန်း ခုန်လာသည်။ ရုတ်တရက် သူမခေါင်းပေါ်မှ လေးနက်တည်ကြည်သော ရှဲ့ချီ၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။

"ရှန်ညန်ဇီ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ရှန်မြောင် မျက်နှာတွင် သံသယများ ပြည့်နှက်သွားပြီး "ဘာအတွက်လဲ"

ရှဲ့ချီက လက်ကိုလွှတ်လိုက်ပြီး သူမကို ခါးကိုင်း၍ အရိုအသေပြုကာ ပြောလေသည်။ "ရှန်ညန်ဇီ... ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ဒီနေ့ ဆန်ခေါက်ဆွဲ မစားတော့ဘူး၊ နွေဦးစံအိမ်ကို သွားစရာ အရေးကြီးကိစ္စ ပေါ်လာလို့ အရင်သွားနှင့်တော့မယ်..."

ရှန်မြောင် ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ခင်မှာပင် သူက ယန့်ရှူးကို လှမ်းခေါ်ပြီး မြင်းတစ်ကောင် မြန်မြန်သွားငှားရန် ခိုင်းလိုက်သည်။

ယန့်ရှူးခမျာ မျက်နှာကြီး မဲ့ကျသွားပြီး အပြင်ထွက်သွားရှာသည်။ ဝမ်းနည်းစရာပင်။ ကျိုကောက မစားချင်ပေမယ့် သူက ဆန်ခေါက်ဆွဲ စားချင်သည်လေ။

ခဏအကြာတွင် ယန့်ရှူးသည် မကျေမနပ် မျက်နှာထားဖြင့် မြင်းငှားရမ်းလာပြီး ရှန်မြောင်ကို ဝမ်းနည်းပက်လက် လှမ်းကြည့်နေသည်။

ရှန်မြောင်က လက်ကာပြလိုက်ရာ ယန့်ရှူးခမျာ ငိုတော့မတတ် ဖြစ်သွားရှာသည်။

ရှဲ့ချီသည် မြင်းပေါ်မတက်မီ ရှန်မြောင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ မှာကြားလိုက်သေးသည်။

"ရှန်ညန်ဇီ မြေဝယ်ချင်ရင် မလောပါနဲ့ဦး။ နောက်လလောက်မှ ဝယ်ပါ..." သူက ခါးသက်သက်၊ ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလျက် ဆက်ပြောသည်။ "နောက်ရက်နည်းနည်းလောက်ဆိုရင် ကောင်းမွန်ပြီး ဈေးပေါတဲ့ လယ်မြေတွေ အများကြီး အရောင်းစာရင်း ထွက်လာဖို့ ရှိတယ်"

ရှန်မြောင်တစ်ယောက် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားတော့သည်။ ဒါ ဘာသဘောလဲ။ လယ်မြေတွေက လေထဲကနေ ရုတ်တရက် ပေါ်လာမှာမို့လို့လား။ ဒါမှမဟုတ် ကောင်းပြီး ဈေးပေါတာမျိုးက မိုးပေါ်က မုန့်ကျတာတောင် ဒီလောက် မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ။

သို့သော် ရှဲ့ချီက ဘာမှဆက်မရှင်းပြတော့ပေ။ မှာစရာရှိတာ မှာပြီးသည်နှင့် နောက်ကို တစောင်းစောင်း ပြန်လှည့်ကြည့်ကာ နှမြောတသဖြစ်နေသော ယန့်ရှူးကို ခေါ်လျက် လှည်းမောင်းထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

လေထဲတွင် ယန့်ရှူး၏ အသေအရှင် ခွဲခွာရတော့မည့်သူသဖွယ် အသံသဲ့သဲ့ လွင့်ပျံ့လာသည်။ "ဆန်ခေါက်ဆွဲ..."

သနားစရာ ယန့်ရှူးလေး။ နောက်တစ်ခါ သူလာမှပဲ လုပ်ကျွေးတော့မယ်။

ရှန်မြောင်က ရယ်မောကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူမ အိမ်ထဲဝင်လိုက်သည်နှင့် ဖူရှင်းက မီးဖိုဆောင်ထဲမှ ခေါင်းပြူထွက်လာပြီး ဟင်းရည်ရပြီဖြစ်ကြောင်း၊ ဘာဆက်လုပ်ရမည်နည်းဟု မေးသဖြင့် သူမ အမြန် ဝင်သွားလိုက်သည်။

မီးဖိုဆောင်ထဲတွင် နွေးထွေးနေပြီး ဘဲပြုတ်ရည်အိုးက ပွက်ပွက်ဆူနေသည်။ ဖူရှင်းက ဝက်ရိုးအချို့ ထပ်ထည့်ပြုတ်ထားသဖြင့် ဟင်းရည်က နို့နှစ်ရောင်သမ်းကာ ပျစ်နှစ်နေသည်။

သူမက ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အင်း... ဟင်းရည်ကျိုတာ အနေတော်ပဲ"

အားထောင်လည်း ဆန်ခေါက်ဆွဲအကြမ်း ဝယ်ရာမှ ပြန်ရောက်လာပြီ။ ရှန်မြောင်က အချဉ်ဖောက်ထားသော ဆန်ခေါက်ဆွဲအသစ်၊ အသားမာသည့်အမျိုးအစားကို ရွေးဝယ်ရန် အထူးမှာကြားထားခဲ့သည်။ အချဉ်ဖောက်ထားသော ဆန်ခေါက်ဆွဲသည် ဆန်ကို အချဉ်ဖောက်၊ စစ်ယူ၊ ပေါင်းတင်ပြီးနောက် ဖိချကာ ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ရှည်လျားပြီး ပျော့ပျောင်းကာ ဆန်နံ့ ပိုမွှေးလေသည်။

ထန်အာက စက္ကူကဲ့သို့ ပါးလွှာသော ဝက်လိုင်းသား၊ ဝက်သည်းနှင့် ငါးအသားလွှာများကို လှီးဖြတ်ထားပြီး အခြားဟင်းရွက်များကိုလည်း ပြင်ဆင်ထားသည်။

ကူညီမည့်သူရှိသည်မှာ ကောင်းပါသည်။ ရှန်မြောင်သည် သေသပ်စီစဉ်ထားသော မီးဖိုဆောင်ကိုကြည့်ပြီး စိတ်သက်သာရာ ရသွား၏။

သူမသည် ဟင်းရည်ပန်းကန်လုံးကြီး တစ်လုံးကို ယူလိုက်ပြီး ဦးစွာ ရေနွေးဖြင့် ပန်းကန်လုံးကို အပူပေးလိုက်သည်။ ပန်းကန်လုံးတစ်ခုလုံး ပူလာသည်အထိ ထားပြီးမှ ဆီများများပါပြီး ပူလောင်နေသော ဟင်းရည်ကို ထည့်လိုက်သည်။ အရင်ဆုံး အသား၊ နောက်မှ အသီးအရွက် ဟူသော အစဉ်လိုက်အတိုင်း လှီးဖြတ်ထားသော အသားနှင့် ဟင်းရွက်များကို ဟင်းရည်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ထည့်လိုက်ပြီး တူဖြင့် ဖွဖွလေး မွှေပေးလိုက်သည်။ အသားနှင့် ဟင်းရွက်များ ကျက်သွားမှ နောက်ဆုံးတွင် ဆန်ခေါက်ဆွဲနှင့် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များကို ထည့်လိုက်သည်။

ကော့ချောင်မီရှန့် ကောင်းမွန်စေရန်အတွက် ပထမအချက်မှာ ဟင်းရည်ကောင်းမွန်ရမည်။ ဒုတိယအချက်မှာ အသားကို ပါးပါးလှီးရမည်။ နောက်ဆုံးအချက်မှာ အသားနှင့် ဟင်းရွက်များကို လျင်မြန်စွာ ပြုတ်ရမည် ဖြစ်သည်။ သို့မှသာ အသားနှင့် ဟင်းရွက်များ လတ်ဆတ်နူးညံ့ပြီး ဆန်ခေါက်ဆွဲက ချောမွတ်ကာ ပူပူနွေးနွေး အရသာရှိသော ဆန်ခေါက်ဆွဲကို စားသုံးနိုင်မည်။

ဆောင်းဦးရာသီတွင် ဤကဲ့သို့ လူတစ်ကိုယ်စာ မြေအိုးတစ်လုံးစီဖြင့် ပူပူနွေးနွေး စားလိုက်ရလျှင်၊ ပဲပုပ်လှော်အနည်းငယ်၊ ငရုတ်သီးဆီ၊ ဂျင်းနှင့် အချဉ်ရည်တို့ ထပ်ထည့်လိုက်လျှင်၊ အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေချိန်တွင် တူဖြင့် ယူလိုက်ပြီး မှုတ်ကာ ပါးစပ်ထဲသို့ "ရှူး" ခနဲ စုပ်ယူလိုက်လျှင် မွှေးကြိုင်စပ်ရှား အရသာနှင့် ပြည့်စုံသွားပေမည်။

စားရင်းစားရင်းနှင့် ခေါင်းတစ်ခုလုံး ချွေးထွက်လာသည်အထိ ဖြစ်နိုင်သည်။

ရှန်မြောင်သည် ပူပူနွေးနွေး ကော့ချောင်မီရှန့်ကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်နှင့် ရှန်းအာက စောင့်မျှော်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ စားပွဲဘေးသို့ ရောက်လာပြီး ထိုင်ခုံပေါ်တွင်ပင် တည်ငြိမ်အောင် မထိုင်နိုင်ဘဲ တူကို ကိုင်ထားလေပြီ။ ကျိအာလည်း နောက်မှ လိုက်လာသည်။ သူသည် စာသင်ကျောင်းတွင် နေခဲ့ဖူးသဖြင့် အိမ်ပြန်ရောက်လျှင် ထမင်းစားရန် အလွန် တက်ကြွလေသည်။

ချန်ချွမ်းလည်း မျက်တောင်မခတ်ဘဲ မြေအိုးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ထန်အာသည်လည်း သည်လို ဆန်ခေါက်ဆွဲမျိုး မစားဖူးပေ။ အပေါ်သို့ တက်လာသော မွှေးပျံ့သည့် အငွေ့ကို ရှူရှိုက်မိပြီး တံတွေးမျိုချလိုက်မိသည်။ ကမန်းကတန်း တစ်လုပ် ယူစားလိုက်ရာ "ရှူး" ခနဲ အသံမြည်သွားပြီး မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာသည်။ ဤကဲ့သို့ အပူပေးထားသော ဆန်ခေါက်ဆွဲသည် အလွန် ချောမွတ်နေပြီး လတ်ဆတ်သော ဟင်းရည်နှင့်ရောကာ ပါးစပ်ထဲတွင် မွှေးပျံ့ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

စားလို့ကောင်းလိုက်တာ။

ထန်အာက ပါးစောင်ကြီး ဖောင်းနေအောင် ဝါးနေပြီး ပါးစပ်တွင် ဟင်းရည်များ ပေကျံနေလျက်နှင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒါက အရမ်းစားကောင်းတာပဲ... ကျွန်တော် ၃ ပန်းကန်လောက် ကုန်အောင် စားနိုင်တယ်"

သူသည် ရှန်ညန်ဇီထံ ရောင်းစားခံရသည်မှာ ကံကောင်းသည်ဟု မှတ်ယူမိ၏။ အသားကို မကြာခဏ စားရရုံသာမက နပ်တိုင်းလည်း စားကောင်းသည်။

ရှန်ညန်ဇီ ချက်ပြုတ်နေသည်မှာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနှင့် လွယ်ကူသယောင် ထင်ရသည်။ ထန်အာ တစ်ခါတစ်ရံ ဘေးမှကြည့်ရင်း မခက်ပါဘူး၊ ငါလည်း လုပ်တတ်ပါတယ်ဟု တွေးမိသည်။ သို့သော် သူကိုယ်တိုင် ဓားကိုင်၊ ဆီအိုးတည်ပြီး ချက်ကြည့်သောအခါ တခြားစီ ဖြစ်သွားတတ်သည်။

ရှန်ညန်ဇီ ချက်သည့် ဟင်းတိုင်းက သူ့ကို မိန်းမောသွားစေသလောက် သူကိုယ်တိုင် ချက်သည့် ဟင်းတိုင်းကတော့ ပန်းကန်ဆေးရည်လို ဖြစ်နေတတ်သည်။

ခဏအကြာတွင် ခြံဝင်းထဲ၌ ခေါက်ဆွဲစုပ်သံများ ဆူညံသွားတော့သည်။ ရှန်းအာသည် အရှည်ကြီး တစ်ချောင်းကို စုပ်မိရာ မည်သို့မျှ စုပ်၍မဆုံးသဖြင့် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ရသည်။ သို့သော် သူမသည် ပါးစပ်ကို မဟဘဲ ကိုက်လည်း မဖြတ်ဘဲ တစ်ချောင်းလုံး ကုန်အောင် စုပ်ယူလိုက်သည်။

ရှန်မြောင်က သူမ နင်သွားမည်ကို စိုးရိမ်မိသော်လည်း ကံကောင်းသည်မှာ သူမ၏ အဆုတ်အား ကောင်းမွန်သဖြင့် တကယ်ပင် တစ်ချောင်းလုံး ကုန်အောင် စုပ်ယူနိုင်ခဲ့သည်။

ရှန်မြောင်တို့ စောစီးစွာ စားသောက်ပြီးချိန်တွင် ဆိုင်ထဲသို့ ဧည့်သည်များ တစ်သုတ်ပြီးတစ်သုတ် ဝင်ရောက်လာကြသည်။ ဘဲကင် ရှိသေးလားဟု မေးသူ များပြားရာ အားထောင်က မရှိတော့ကြောင်း ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောရပြီး ငါးကင်ကို ပြောင်းလဲ ညွှန်းဆိုရတော့သည်။ သူမ ကိုယ်ပိုင် ဈေးရောင်းစကားလုံးများဖြင့် ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလေသည်။

"ဧည့်သည်တို့... ဆောင်းဦးရာသီမှာ ခန္ဓာကိုယ် အားရှိပြီး နွေးထွေးစေဖို့ဆိုရင် နွားနဲ့ သိုး ပြီးရင် ငါးက အကောင်းဆုံးပဲ။ ဒီငါးကင်ကို ပူပူနွေးနွေး စားလိုက်ရင် နောင်တမရစေရပါဘူးရှင်"

တကယ်လည်း ငါးကင် အများအပြား ပိုရောင်းရလေသည်။

သို့သော် ဒီနေ့ ထူးဆန်းနေသည်။ စာပေသမား၊ ကျောင်းသား ပုံစံဝတ်ဆင်ထားသူ အများအပြားသည် ဘဲကင်စားရန် သီးသန့် ရောက်လာကြသည်။ ဘဲကင် ကုန်ပြီဟု အားထောင် ပြောလိုက်သောအခါ မျက်နှာပျက်ကာ စာဆန်ဆန် စကားလုံးများကို ရေရွတ်ရင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြန်သွားကြသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် အားထောင်က လျှို့ဝှက်သော အမူအရာဖြင့် ဝင်လာပြီး ရှန်မြောင်ကို ပြောပြလေသည်။

"ညန်ဇီ... ကြားတာတော့ ကျောင်းသားတစ်ယောက်က "ရှန်မိသားစု ဘဲကင်ကဗျာ" ဆိုပြီး စာတစ်ပုဒ် ရေးလိုက်သတဲ့။ စာသားတွေက အရမ်းကောင်းလို့ ကျောင်းသားတွေကြားထဲမှာ ပျံ့နှံ့နေပြီး ဒီနေ့လာတဲ့ ကျောင်းသား အတော်များများက အဲဒီကဗျာကို ဖတ်ပြီးမှ လာကြတာတဲ့။ ကဗျာထဲမှာ ရေးထားတဲ့ ဘဲကင်ကို မြည်းစမ်းကြည့်ချင်ကြတယ်တဲ့။ ပါးစပ်အရသာခံပြီး သက်သေပြချင်ကြသတဲ့"

အားထောင်က ရှန်မြောင်ကို လေးစားစွာ ကြည့်ရင်း ဆက်ပြောသည်။

"ညန်ဇီက တကယ်တော်တာပဲ။ ဒီလိုနည်းလမ်းမျိုးကို စဉ်းစားမိတယ်ဆိုတော့... အခုဆိုရင် အပြင်မှာ ပြောနေကြတာက ပြန့်ကျင်းမြို့ကို ရောက်ပြီး ရှန်မိသားစု ဘဲကင်ဆိုင်က ဘဲကင်ကို မစားဖူးရင် အလကားပဲတဲ့။ တို့ဆိုင်က အခု နာမည်ကြီးနေပြီ"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူမက နှမြောတသ ဖြစ်သွားပြန်သည်။ ဘဲကင်မစားရဘဲ ပြန်သွားသူများမှာ ကြေးပြားများ သူမရှေ့မှ လွင့်ပျောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရလေသည်။

"နှမြောစရာပဲ... တို့တွေက တစ်ရက်ကို ၄၊ ၅ ဖိုလောက်ပဲ ကင်နိုင်တာ၊ တစ်ဖိုကို ၄၊ ၅ ကောင်ပဲ ဆံ့တော့ နေ့ခင်းဆိုတာနဲ့ ရောင်းကုန်သွားရော... မဖြစ်ဘူး၊ ဖူရှင်းကို သွားမေးကြည့်ဦးမယ်၊ တုတ်တံလှည့်တဲ့ ပညာ ရပြီလားလို့။ တစ်ကောင်ပိုကင်နိုင်ရင် တစ်ကောင်ပိုရတာပဲလေ"

ရှန်မြောင်မှာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားပြီး ဘဲကင်လာမေးသူများကို ကြည့်ရင်း နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

သူမ ဘယ်သူ့ကိုမှ စာရေးခိုင်းထားတာ မရှိပါဘူး။ ပြီးတော့ သူမ ဘယ်အချိန်ကတည်းက "ရှန်မိသားစု ဘဲကင်ဆိုင်" ဖြစ်သွားရတာလဲ။ သူမက တရားဝင် ဆန်ပြားခေါက်ဆွဲဆိုင် ဖွင့်ထားတာပါနော်။

ဒီနာမည်က တကယ် မကောင်းပါဘူး။ လူတွေကို အထင်လွဲစေတယ်။

"ဘဲကိုကြည့်လိုက်လျှင် အရေခွံက ရွှေနီရောင်သမ်းပြီး ဆီရွှဲကာ တောက်ပနေသည်၊ လှီးလိုက်လျှင် တဖျစ်ဖျစ် မြည်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်..."

ဖူနဉ်နန်းဆောင်ကြီးအတွင်းတွင် ဆီမီးခွက်ကြီးများ ထွန်းညှိထားပြီး ကျောက်ပေါ်ယွင်သည်လည်း "ဘဲကင်ကဗျာ" ကို ဖတ်ရှုရင်း မျက်နှာမည်းကြီးတစ်ခုလုံး ပြုံးဖြီးနေလေသည်။

"မုန့်ပြားပါးပါးကို ယူ၊ လက်ဖဝါးပေါ် တင်၊ ကြက်သွန်မြိတ်မျှင် ထည့်... ဟားဟား ဒီလူ ရေးတာ ကောင်းလိုက်တာ၊ စာသားက တိုတိုလေးနဲ့ ဖတ်လိုက်ရုံနဲ့ မျက်စိရှေ့မှာ ဘဲကင်စားနေတဲ့သူ ရှိနေသလိုပဲ"

သူက လက်ထဲမှ စာရွက်ကို ခါလိုက်ပြီး ခါးကိုင်းကာ ရပ်နေသော လျန်ချန်ကို မေးလိုက်၏။

"ဒါ ဘယ်သူ့ လက်ရာလဲ"

"ကြားတာတော့ ဖိယုံးစာသင်ကျောင်း၊ အဆောင် (က) က ကျောင်းသား နဉ်ယီ ပါတဲ့"

ဤအစားအစာ ကဗျာကို အရှင်မင်းကြီးရှေ့ မဆက်သခင် လျန်ချန်က စုံစမ်းပြီးသား ဖြစ်လေသည်။ အရှင်မင်းကြီး ထပ်မေးလာလျှင် ဖြေနိုင်ရန် သူက ထပ်ဖြည့်စွက် ပြောလိုက်သည်။

"ဘိုးဘေးတွေက ဝေကျိုးနယ်က နဉ်မျိုးနွယ်တွေပါ၊ ယခင်ဧကရာဇ်လက်ထက်က သူ့အဘိုး နဉ်ချွန်းဟာ လျန်ကျိုးနယ်စား ဖြစ်ခဲ့ဖူးပါတယ်"

"နှစ်တစ်ရာ သမိုင်းရှိတဲ့ ဆွေကြီးမျိုးကြီး အဆက်အနွယ်ကိုး၊ ဒါကြောင့် စာရေးတာ ပန်းပွင့်သလို လှပပြီး ချက်ချင်း ရေးနိုင်တာနေမှာ။ သူက အလုပ်မရှိ အလုပ်ရှာပြီး ဒီလို အစားအသောက် ကဗျာတွေ ရေးနေပေမယ့် မျိုးရိုးလိုက်တဲ့ ပညာအရည်အချင်းကတော့ ရှိသားပဲ"

ကျောက်ပေါ်ယွင်၏ အပြုံးမပျက်သော်လည်း လေသံက အနည်းငယ် အေးစက်သွားသည်။ သူက ကဗျာစာရွက်ကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်ပြီး အခြားအစီရင်ခံစာများကို ကောက်ယူ ဖတ်ရှုလိုက်သည်။ ခဏကြာမှ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက် ညရှုခင်းကို မော့ကြည့်ရင်း မေးလိုက်၏။

"စစ်သူကြီးငယ်လေးရှီး နဲ့ စစ်သူကြီးယွဲ့ တို့ ဘယ်ရောက်နေပြီလဲ"

"ကျွန်တော်မျိုး ထင်တာတော့ စစ်သူကြီးနှစ်ယောက်ရဲ့ ခရီးနှင်နှုန်းအရ အခုချိန်ဆို ကျန့်ကျိုးကို ကျော်လောက်ပြီ ထင်ပါတယ်၊ မြင်းဒုန်းစိုင်းစီးရင် ရက်နည်းနည်းနေရင် ရောက်ပါတော့မယ်" လျန်ချန်က ခါးကိုင်းပြီး ရိုသေစွာ ပြန်ဖြေလေသည်။ "ကျွန်တော်မျိုး လူလွှတ်ပြီး မေးကြည့်လိုက်ရမလား"

"မလိုပါဘူး၊ သူတို့ကို မလောပါနဲ့၊ အေးခဲတဲ့ရာသီဥတုမှာ ခရီးနှင်ရတာ ပင်ပန်းပါတယ်၊ ထပ်ပြီး အလျင်လိုခိုင်းရင် ဘယ်ကောင်းမလဲ။ လမ်းခရီး ဘေးကင်းဖို့က အရေးအကြီးဆုံးပဲ"

ကျောက်ပေါ်ယွင်က မတ်တပ်ရပ်ပြီး အကြောဆန့်လိုက်ကာ တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဒီရှုပ်ထွေးတဲ့ ကိစ္စတွေက စစ်သူကြီးနှစ်ယောက်နဲ့ မဆိုင်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့နဲ့ သေချာ ရှင်းပြထားမှ ဖြစ်မယ်၊ သူတို့ရဲ့ ဆွေမျိုးသားချင်းတွေနဲ့ ပတ်သက်နေတာဆိုတော့ နောင်တစ်ချိန်မှာ စစ်သူကြီးနှစ်ယောက် ငါကိုယ်တော်နဲ့ စိတ်ဝမ်းမကွဲအောင်လို့ပါ"

ကျောက်ပေါ်ယွင် စိတ်လေးနေသည်ကို မြင်သောအခါ လျန်ချန်က မေးလိုက်သည်။ "ဘဲကင် တစ်ကောင် ကျန်သေးတယ်၊ ကျွန်တော်မျိုး သွားနွှေးပေးရမလား"

ကျောက်ပေါ်ယွင်သည် အမှန်တကယ် ချော့ရလွယ်ကူသူ ဖြစ်သည်။ ချက်ချင်း လှည့်လာပြီး ခေါင်းကို တဆတ်ဆတ် ညိတ်ကာ ပြောလေသည်။

"မြန်မြန်သွား"

သူသည် နဉ်ယီရေးထားသော ဘဲကင်ကဗျာကို ဖတ်ပြီး တံတွေးမျိုချနေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒီနေ့မှ စားထားသော်လည်း ထပ်စားချင်သည်ဟု ပြောရမှာ ရှက်နေခဲ့သည်။ ကံကောင်းသည်မှာ လျန်ကုန်းကုန်းက သူ့ဗိုက်ထဲမှ သန်ကောင်လို သူဘာလိုချင်သည်ကို ပြောစရာမလိုဘဲ သိနေခြင်းပင်။

လျန်ချန်က ပြုံးလိုက်ပြီး အရိုအသေပြုကာ ဘဲကင်သွားနွှေးလေတော့သည်။

မြို့တော်တွင် မမြင်ရသော လှိုင်းတံပိုးများ၊ လျှို့ဝှက်သော အရှိန်အဟုန်များ ရှိနေသော်လည်း ရှန်မိသားစု ခြံဝင်းလေးကိုတော့ သက်ရောက်မှု မရှိသေးသကဲ့သို့ပင်။

ဆန်ခေါက်ဆွဲစားပြီးနောက် ရာသီဥတုသည် တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုအေးလာသည်။ အဘိုးကြီးလျန်သည် ကိုယ်တိုင်ရောက်လာပြီး ရှန်မြောင်နှင့်အတူ စားသောက်ပွဲ မီနူးကို တိုက်ဆိုင်စစ်ဆေးသည်။ အိမ်ရှင်က အဝေးမှ ရောက်လာမည့် ဧည့်သည်တော်နှစ်ဦးကို ဧည့်ခံမည်ဖြစ်ရာ ဟူလထန်းနှင့် ဘဲကင် အပြင် တစ်ယောက်က တို့ဖူးနှင့် အချဉ်ကော်ပြန့်လိပ်ကို ကြိုက်ပြီး နောက်တစ်ယောက်က အစားမရွေးသော်လည်း ဝက်သားနီနှပ်နှင့် မုန့်ကြွပ်ကင်ကို အထူးကြိုက်နှစ်သက်သဖြင့် ဤဟင်းပွဲများ ပါကိုပါရမည်ဟု ဆိုသည်။

ရှန်မြောင်က အားလုံးမှတ်သားထားလိုက်၏။ ဤဟင်းပွဲများက မခက်ခဲပေ။ သူမက အိမ်ရှင်တွင် မီးဖိုချောင်အကူ ဘယ်နှစ်ယောက်ရှိသလဲ၊ သူမ ကိုယ်ပိုင် အကူခေါ်သွားရမလားဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။ အဘိုးကြီးက ဖြေလေသည်။ "မီးဖိုချောင်အကူတွေ အများကြီးရှိပါတယ်၊ ညန်ဇီ လက်စွဲတော် အကူရှိရင်လည်း အတူခေါ်လာခဲ့ပါ၊ ကိစ္စမရှိပါဘူး"

ရှန်မြောင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဒါဆို ထန်အာနှင့် ဖူရှင်းကို ခေါ်သွားမည်။ ယခုဆိုလျှင် သူတို့နှစ်ယောက်နှင့် သူမ အတော်လေး အချိတ်အဆက်မိနေပြီ ဖြစ်သည်။

အဘိုးကြီးလျန်က လိုအပ်သော ကုန်ကြမ်းများ၊ အမွှေးအကြိုင်များကို သူမနှင့် တိုက်ဆိုင်စစ်ဆေးပြီး စာရွက် ၃ ရွက်စာ ချရေးမှတ်သားသည်။ ဤအဘိုးကြီးသည် လက်ရေးလှသူ တစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။ ထို့နောက် ၈ ရက်နေ့တွင် လာကြိုမည့်အချိန်ကို ချိန်းဆိုလိုက်ပြီးညစာစားပွဲဖြစ်သဖြင့် နေ့လယ်ကျော်မှ လာကြိုမည်ဟု ဆိုသည်။

ရှန်မြောင်ကတော့ သဘာဝကျစွာပင် လျန်မိသားစု သဘောအတိုင်း လိုက်နာမည်ဖြစ်ပြီး သူမက လျန်မိသားစုက ဧည့်ခံကျွေးမွေးမည်ဟုသာ ထင်မှတ်နေခဲ့သည်။

နောက်ထပ် ၂ ရက်အကြာတွင် ပြန့်ကျင်းမြို့၌ နှင်းခဲများ တိတ်တဆိတ် ကျဆင်းလာသည်။ ရှန်မြောင် နိုးလာသောအခါ လေထုအေးစက်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူမသည် ပခုံးကိုကျုံ့ထားပြီး ဂွမ်းအင်္ကျီဝတ်ကာ အပြင်ထွက်ကြည့်လိုက်ရာ ခြံဝင်းထဲရှိ မုန်ညင်းဖြူပင်များပေါ်တွင် နှင်းခဲများ ကပ်ငြိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မူလက နံရံထောင့်ရှိ မြက်ရိုင်းများနှင့် တွယ်ကပ်ပင်များစွာသည်လည်း ခြောက်သွေ့ဝါဖျော့ကာ ဖြူဖွေးနေကြသည်။ ရှန်မြောင်က လေပူမှုတ်ထုတ်ရင်း ထိုင်ချကာ ခဏကြာအောင် ကြည့်နေမိသည်။ ရုတ်တရက် သူမ လက်ခုပ်တီးလိုက်မိသည်။

'ငါ ဘယ်လိုလုပ် မေ့သွားရတာလဲ... ဒီရာသီက မုန်ညင်းချဉ်နဲ့ ပဲငပိ လုပ်ရမယ့်အချိန်ပဲ'

ယခုခေတ်က ခေတ်သစ်နှင့်မတူဘဲ ဆောင်းတွင်းတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက် ရှားပါးသဖြင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို များများသိုလှောင်၊ များများချဉ်ဖတ်ထည့်ထားမှ ဖြစ်မည်။

နှင်းခဲရိုက်ထားသော မုန်ညင်းထုပ်က ပိုပြီး ကြွပ်ရွနူးညံ့သဖြင့် ဒီနေ့ပဲ ခူးပြီး လုပ်တော့မည်။

ရှန်မိသားစုက မုန်ညင်းခူးရန် အလုပ်များနေချိန်တွင် ပြန့်ကျင်းမြို့ပြင် နှင်းခဲဖုံးလွှမ်းနေသော လမ်းမကြီးပေါ်၌ မြင်းခွာသံများ ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မိုးကြိုးပစ်သံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်ပြီး လမ်းပေါ်ရှိ မြေမှုန့်များနှင့် ကျောက်စရစ်ခဲများပင် တုန်ခါသွားစေသည်။ ခဏအကြာတွင် သံချပ်ကာဝတ်စုံ အပြည့်အစုံ ဝတ်ဆင်ထားသော စစ်သည်နှစ်ဖွဲ့သည် ရှေ့မှနောက်မှ အပြိုင်အဆိုင် ဒုန်းစိုင်းစီးနင်းလာကြပြီး ဥက္ကာပျံသကဲ့သို့ လမ်းမကြီးပေါ်မှ ဖြတ်သန်းသွားကြရာ မနက်ခင်း မြူနှင်းများကြားတွင် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ မြင်းခွာရာများနှင့် နင်းခြေခံလိုက်ရသော နှင်းခဲများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

...