အခန်း (၁၁၅-၁၁၇)

အခန်း (၁၁၅) - မထင်မှတ်ထားသော လူစွမ်းကောင်းများ .. စိုက်ပျိုးရေး လုပ်သူ ညီမလေးက တော်တော် ကြောက်ဖို့ ကောင်းတာပဲ

~မွန်းလွဲပိုင်း အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၏ သိုင်းကွင်းကြီးအတွင်း၌ အကြိုပွဲစဉ်များမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျင်းပလျက် ရှိနေတော့၏။

အစောပိုင်း ပွဲစဉ်များတွင် လက်သီးပုန်းများဖြင့်သာ ရမ်းကားစွာ တိုက်ခိုက်တတ်သည့် အဆင့်နိမ့် တပည့်များမှာ ပြုတ်ကျန်ခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သဖြင့်၊ ယခု ကျန်ရှိနေသည့် တပည့် အယောက် နှစ်ဆယ်ခန့်မှာမူ စစ်မှန်သော အစွမ်းအစများ ရှိကြသည့်သူများသာ ဖြစ်ကြကုန်သည်။

သိုင်းကွင်းကြီး၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှ အားပေးသံများမှာလည်း တစ်စထက်တစ်စ ပိုမို ကျယ်လောင်လာ၏။

(ဟေး... အားလုံးပဲ ကြည့်ကြစမ်းပါ။ နောက်တစ်ပွဲကတော့ [ရူးသွပ်ဓားလှိုင်းသုံးဖြာ] နဲ့ [ငါ စိုက်ပျိုးရေးကို ချစ်တယ်] တို့ရဲ့ ပွဲစဉ်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်ဗျို့။)

စနစ်ကြီး၏ အသိပေးချက် အဆုံးတွင် လူရိပ်နှစ်ခုမှာ သိုင်းကွင်းပေါ်သို့ ဘွားခနဲ ရောက်ရှိလာကြ၏။

ဘယ်ဘက်ခြမ်းတွင် ရပ်နေသူမှာ သားရေ ချပ်ဝတ်ကို အပြည့်အစုံ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျောတွင် ထူထဲလှသော ဓားမကြီးကို လွယ်ထားသည့် လူသန်ကြီး တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ အမည်မှာ [ရူးသွပ်ဓားလှိုင်းသုံးဖြာ] ပင် ဖြစ်ချေ၏။ သူသည် တိုက်ခိုက်ရေး အဖွဲ့၏ အဓိက အဖွဲ့ဝင် တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ချီစုစည်းမှု အဆင့် (၄) သို့ ရောက်ရှိထားသူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ တစ်နေ့တာ အချိန်အများစုကို မိစ္ဆာသားရဲများ သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် ဓားသိုင်း လေ့ကျင့်ခြင်းတို့ဖြင့်သာ ကုန်ဆုံးစေသဖြင့် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာထံမှ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အရှိန်အဝါများမှာ တငွေ့ငွေ့ ထွက်ပေါ်နေတော့၏။

ညာဘက်ခြမ်းတွင် ရပ်နေသူကို မြင်လိုက်ရသောအခါမူ...

ကြည့်ရှုနေကြသည့် ပရိသတ် အားလုံးမှာ ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားကြကုန်သည်။

သူမသည် ချည်သား အဝတ်ကြမ်းများကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားသည့် နုနုနယ်နယ် အမျိုးသမီးလေး တစ်ဦး ဖြစ်၏။ သူမ၏ အမည်မှာ ['ငါ စိုက်ပျိုးရေးကို ချစ်တယ်'] ဟု ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ ခါးတွင်မူ ဓားရှည်များ ရှိမနေဘဲ စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ရာတွင် သုံးသည့် ပေါက်ပြားလေး တစ်လက်ကိုသာ ချိတ်ဆွဲထား၏။ ကျောပေါ်တွင်လည်း မျိုးစေ့များနှင့် မြေကြီးများ ထည့်ထားသည့် ဝါးခြင်းတောင်းကြီး တစ်လုံးကို လွယ်ထားသေးသည်။

“ဟောဗျာ... ဒီညီမလေးက ဇာတ်လမ်းမှားပြီး ရောက်လာတာလားဗျ”

“မဟုတ်ဘူးလေ... သူက နေ့တိုင်း ကွင်းပြင်ထောင့်မှာ ပန်းစိုက်နေတဲ့ အပန်းဖြေ ကစားသမားလေဗျာ”

ပရိသတ်ကြားတွင် ထိုင်နေသော ဝမ်သဲ့ဖာကလည်း လှမ်း၍ အော်ပြောလိုက်၏။

“ညီမလေးရေ... အရှုံးပေးလိုက်ပါတော့ဗျာ။ ဟိုကောင့် ဓားမကြီးက မျက်စိမပါဘူးနော်။ ညီမလေး ခုနက စိုက်ထားတဲ့ ပန်းတွေကို နင်းမိသွားပါဦးမယ်”

သိုင်းကွင်းပေါ်တွင်မူ [ရူးသွပ်ဓားလှိုင်းသုံးဖြာ] က တဟီးဟီး ရယ်လိုက်ရင်း သူ၏ ဓားမကြီးကို ပခုံးပေါ် ထမ်းလိုက်၏။ သူက ဆရာကြီး တစ်ဦးပမာ ဟန်အပြည့်ဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

“ညီမလေး... အစ်ကိုက မိန်းကလေးတွေကို မရိုက်ချင်ဘူးဗျ။ အထူးသဖြင့် အပန်းဖြေတဲ့သူတွေကိုပေါ့။ ဒုက္ခမများရအောင် ညီမလေးဘာသာ အောက်ကိုပဲ လှပလှပလေး ခုန်ဆင်းလိုက်ပါလား”

['ငါ စိုက်ပျိုးရေးကို ချစ်တယ်'] မှာမူ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းငုံ့ထားရှာ၏။ သူမ၏ လက်ကလေးများမှာလည်း အင်္ကျီစကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားမသည်။ သူမက တိုးညှင်းသော အသံလေးဖြင့် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်၏။

“ဟို... ကျွန်မ စမ်းကြည့်ချင်လို့ပါရှင်။ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက ပြောတယ်လေ... အတွင်းစည်း တပည့် ဖြစ်ရင် ခြံဝန်းပါတဲ့ နတ်ဘုရားလိုဏ်ဂူ ရမယ်ဆိုလို့ပါ။ ကျွန်မ အဲ့ဒီမှာ အဆင့် (၂) ဝိညာဉ်ဆေးမြစ်လေးတွေ စိုက်ချင်လို့ပါ ရှင်”

“...”

ပရိသတ် တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြရ၏။

သိုင်းပြိုင်ပွဲ လာနွှဲတာက စိုက်ပျိုးရေး လုပ်ဖို့အတွက် တဲ့လား။ ဒါဟာ တကယ့်ကို ရယ်စရာကောင်းလှသော အကြောင်းပြချက်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

“ဒီ မိစ္ဆာမလေးကိုတော့ ပြောလို့ မရတော့ဘူးပဲ။ ဒါဆိုရင်တော့ ငါ့ကို အားမနာနဲ့တော့”

[ရူးသွပ်ဓားလှိုင်းသုံးဖြာ] က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီးနောက် စကားထပ်မပြောတော့ပေ။ သူသည် ခြေထောက်ကို အားပြုကာ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသည့် ကျားသစ် တစ်ကောင်ပမာ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွား၏။

သူ၏ ဓားမကြီးမှာလည်း လေထုကို ခွဲထွက်လျက် တဝီဝီ မြည်ဟိန်းနေတော့၏။ သူသည် အမှန်တကယ် သတ်ပစ်ရန် မရည်ရွယ်သဖြင့် ခွန်အား သုံးပုံ တစ်ပုံကိုသာ သုံးထားသော်လည်း သာမန်လူ တစ်ယောက်ကိုမူ သတိလစ်သွားစေရန် လုံလောက်လှပေသည်။

ဓားမကြီးမှာ သူမ၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ ကျရောက်တော့မည့်ဆဲဆဲ...

ခေါင်းငုံ့ထားသော ['ငါ စိုက်ပျိုးရေးကို ချစ်တယ်'] သည် လက်ကို ရုတ်တရက် မြှောက်လိုက်၏။

သူမသည် မရှောင်တိမ်းသလို၊ ပေါက်ပြားဖြင့်လည်း ခုခံခြင်း မရှိပေ။ သူမ၏ ခါးကြားမှ အိတ်အတွင်းမှ ညိုမည်းနေသော မျိုးစေ့ အနည်းငယ်ကိုသာ ဆွဲထုတ်ကာ မြေကြီးပေါ်သို့ ကြဲပက်လိုက်လေတော့သည်။

“ရှင်သန်ခြင်း အရှိန်မြှင့်ပညာ... မြန်မြန် ကြီးထွားစမ်း”

သူမ၏ စူးရှသော အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ... နေ့ညမပြတ် စိုက်ပျိုးရေး လုပ်ကိုင်ခဲ့သဖြင့် တိုက်ခိုက်ရေး တပည့်များထက်ပင် ပိုမို စစ်မှန်လှသော သစ်သားဓာတ် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများသည် မြေကြီးအတွင်းသို့ ရေတံခွန်ပမာ စီးဝင်သွား၏။

“ဝုန်း...”

မူလက ချောမွတ်နေသော ကျောက်ပြာ သိုင်းကွင်း ကြမ်းပြင်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာတော့၏။

[ရူးသွပ်ဓားလှိုင်းသုံးဖြာ] ၏ ထိတ်လန့်နေသော မျက်ဝန်းများ ရှေ့မှာတင်... ယခုလေးတင် ကြဲပက်လိုက်သော မျိုးစေ့များမှာ မြေကြီးထဲသို့ အမြစ်တွယ်ကာ၊ အပင်ပေါက်လာပြီး၊ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် အဆမတန် ကြီးထွားလာကြလေတော့သည်။

“ဖတ်... ဖတ်... ဖတ်...”

လက်မောင်းလောက် တုတ်ခိုင်ပြီး ဆူးများ ပြည့်နှက်နေသည့် ခရမ်းရင့်ရောင် နွယ်ပင်ကြီး ဆယ်ဂဏန်းခန့်မှာ မြေကြီးထဲမှ တစ်ဟုန်ထိုး ထိုးထွက်လာကြ၏။ ၎င်းတို့မှာ ငရဲခန်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် အဆိပ်ရှိ မြွေဟောက်ကြီးများပမာ ရှိနေတော့၏။

“သောက်ကျိုးနည်း... ဒါက ဘာကြီးလဲဗျ...”

ရူးသွပ်ဓားလှိုင်းမှာ လန့်ဖျပ်သွားပြီး လက်ထဲမှ ဓားဖြင့် အသည်းအသန် ခုတ်ပိုင်းလိုက်၏။

“ဒေါင်...”

ဓားမကြီးနှင့် နွယ်ပင် ထိတိုက်သွားသောအခါ မီးပွားများ လွင့်စင်ထွက်သွား၏။ ထိုနွယ်ပင်မှာ သံမဏိပမာ ခိုင်မာလှပေသည်။

သူ၏ ဓားကို ပြန်မရုတ်နိုင်သေးမီမှာပင် အခြားသော နွယ်ပင်များမှာ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ ဝိုင်းအုံလာကြ၏။ ၎င်းတို့သည် သူ၏ ခြေကျင်းဝတ်၊ လက်ကောက်ဝတ်နှင့် ခါးတို့ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ရစ်ပတ်လိုက်ပြီးနောက် လေထဲသို့ မြှောက်တင်လိုက်ကြတော့သည်။

“လွှတ်စမ်း... ငါ့ကို လွှတ်ကြစမ်း။ မင်းမှာ သတ္တိရှိရင် ငါနဲ့ တစ်ယောက်ချင်း ချစမ်းပါ ညီမလေးရာ” [ရူးသွပ်ဓားလှိုင်းသုံးဖြာ] မှာ ပင့်ကူအိမ်ထဲတွင် မိနေသော ယင်ကောင်တစ်ကောင်ပမာ အသည်းအသန် ရုန်းကန်နေရရှာတော့သည်။

“ဒါဟာ တစ်ယောက်ချင်း ချနေတာပဲလေရှင်”

['ငါ စိုက်ပျိုးရေးကို ချစ်တယ်'] သည် နွယ်ပင်များကြားတွင် ရပ်နေရင်း မျက်တောင်လေး ခတ်ကာ အပြစ်ကင်းစင်ဟန်ဖြင့် ဆိုလိုက်၏။ သူမသည် ဝါးခြင်းတောင်းထဲမှ အရောင်အသွေး စုံလင်ပြီး ဧရာမ ပန်းပွင့်ကြီး ရှိသည့် ‘လူစားပန်း’ မျိုးစေ့ တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ရူးသွပ်ဓားလှိုင်း၏ ခြေရင်းသို့ မြှုပ်လိုက်ပြန်၏။

“ပန်းလေးရေ... နေ့လယ်စာ စားဖို့ အချိန်တန်ပြီနော်”

“ဖူး...”

ထိုအခိုက်အတန့်၌၊ ကျောက်ကြိတ်ဆုံလောက် ကြီးမားသော လူစားပန်းကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် ပေါက်လာခဲ့၏။ ၎င်း၏ အစွယ်များ ပြည့်နှက်နေသော ပါးစပ်ကြီးကို ဟလိုက်ပြီးနောက်... [ရူးသွပ်ဓားလှိုင်းသုံးဖြာ] ၏ တင်ပါးကို အားရပါးရ ဟပ်လိုက်လေတော့သည်။

“အားးးးး...”

စူးရှလှသော အော်ဟစ်သံကြီးမှာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့၏။

ကြည့်ရှုနေကြသည့် ပရိသတ် အားလုံးနှင့် စင်မြင့်ထက်မှ ကျန်းချန်တို့မှာလည်း မိမိတို့၏ တင်ပါးကို မသိစိတ်မှ ကျုံ့လိုက်ကြရင်း လေတစ်ချက်ကို အဝ ရှူသွင်းလိုက်မိကြ၏။

“ဒါ... ဒါက စိုက်ပျိုးရေး လုပ်တာလားဗျာ”

ဝမ်သဲ့ဖာမှာ အံ့သြလွန်းသဖြင့် လက်ထဲမှ ဖရဲသီးပင် ပြုတ်ကျသွားရ၏။

“ဒါဟာ သစ်တောနက်ကြီး တစ်ခုလုံး သိုင်းကွင်းပေါ် ရောက်လာတာပဲ‌ဟေ”

ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက် မှာလည်း တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

“သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ထိန်းချုပ်မှုက တကယ့်ကို သိမ်မွေ့လွန်းတယ်။ ပြီးတော့ အဲ့ဒီ မျိုးစေ့တွေကလည်း... တောင်နောက်ဘက် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွေကနေ သူ တူးလာတဲ့ ထူးခြားမျိုးစိပ်တွေ ဖြစ်ရမယ်။ အပန်းဖြေ တပည့်တွေက တကယ့်ကို ကြောက်ဖို့ ကောင်းတာပဲဗျာ”

တိုက်ပွဲမှာမူ မည်သည့် သံသယမှ မရှိဘဲ ပြီးဆုံးသွားနေပြီ ဖြစ်၏။

လူသတ်ရန်သာ သိသော [ရူးသွပ်ဓားလှိုင်းသုံးဖြာ] မှာမူ ထိုရူးသွပ်နေသော အပင်များ၏ ချည်နှောင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီးနောက် သိုင်းကွင်းအောက်သို့ ပစ်ချ ခံလိုက်ရရှာတော့သည်။

['ငါ စိုက်ပျိုးရေးကို ချစ်တယ်'] ကမူ သူမ၏ လက်ကလေးများမှ ဖုန်များကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး၊ နွယ်ပင်များကို ပြန်လည် သိမ်းဆည်းကာ ပရိသတ်ကို ဦးညွတ် ဂါရဝပြုလိုက်၏။

“ကျွန်မ အရှက်မရှိ လုပ်မိသွားပြီရှင်။ ဒါနဲ့... ကျွန်မ နောက်တစ်ဆင့် တက်ခွင့် ရပြီလားဟင်”

“ရပါတယ်... သေချာပေါက် ရတာပေါ့”

ဒိုင်လူကြီးကလည်း အလျင်အမြန်ပင် ရလဒ်ကို ကြေညာပေးလိုက်၏။

ဒါဟာ အစပျိုးခြင်းမျှသာ ရှိသေးသည်။

နောက်ဆက်တွဲ ပွဲစဉ်များတွင်လည်း မထင်မရှား ရှိနေကြသော အပန်းဖြေ တပည့်များမှာ “ကျွမ်းကျင် ကစားသမား” ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်မှတ်ထားကြသူများကို ကောင်းကောင်းကြီး ပညာပေးလိုက်ကြ၏။

ပဉ္စမမြောက် ပွဲစဉ်တွင် [လက်မှုပညာရှင်ကန်း] နှင့် မီးဓာတ် မန္တန်သမားတို့ ယှဉ်ပြိုင်ကြ၏။

မန္တန်သမားက မီးလုံးကို ဖန်တီးပြီး ပစ်ပေါက်ရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင်...

[လက်မှုပညာရှင်ကန်း] က သူ၏ ကျောနောက်မှ ထူးဆန်းသော သစ်သား ကိရိယာကြီး တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်၏။ ၎င်းမှာ [အလိုအလျောက် ပစ်ခတ်နိုင်သော မြားစက် - ပြုပြင်ထားသော ဗားရှင်း] ပင် ဖြစ်ချေသည်။

“ဒေါက်... ဒေါက်...ဒေါက်...”

ဤအရာမှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးဖြင့် မောင်းနှင်သည့် စက်မှု ကိရိယာကြီး ဖြစ်၏။ ချွန်ထက်လှသော အရိုးမြားများမှာ စက်သေနတ်ပမာ တရစပ် ပြေးထွက်သွားသဖြင့် မီးဓာတ် မန္တန်သမားမှာ မြားတောအတွင်း၌ ဝပ်စင်းနေရရှာတော့သည်။

“အစ်ကိုကြီး... ခေတ်တွေ ပြောင်းသွားပြီဗျ” လက်မှုပညာရှင်လေးက သူ၏ ကိရိယာထိပ်မှ ထွက်နေသော မီးခိုးများကို မှုတ်ထုတ်ရင်း ဆိုလိုက်၏။

အဋ္ဌမမြောက် ပွဲစဉ်တွင်မူ [ဇီ၀ဗေဒခွေးပေါက်လေးရဲ့ ဘွဲ့ယူစာတမ်း] နှင့် ခွန်အားလိုင်းမှ လူသန်ကြီး တစ်ဦး ယှဉ်ပြိုင်ကြ၏။

လူသန်ကြီးမှာ ဇီဝခွေးပေါက်လေး၏ အနားသို့ပင် မရောက်သေးမီမှာပင် ရုတ်တရက် မြေပေါ်သို့ ဒူးထောက် ကျသွားပြီး ပါးစပ်မှ အမြှုပ်များ ထွက်ကာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လာတော့သည်။

“ဟောဗျာ... တောင်းပန်ပါတယ်ဗျာ။ လေက ဟိုဘက်ကို နည်းနည်း ဝေ့သွားလို့ပါ။ ကျွန်တော် ကိုင်ထားတဲ့ ‘အာရုံကြော ထုံကျဉ် ဖြန်းဆေး’ ပုလင်းက မတော်တဆ ကွဲသွားလို့ပါ ခင်ဗျာ။ ဒါက အဆိပ်ရှိ ပင့်ကူတွေကို ခွဲစိတ်တုန်းက ရလာတဲ့ အဆီအနှစ်မို့လို့ တော်တော်လေး ပြင်းတယ်ဗျ” ဇီဝခွေးပေါက်လေးက သူ၏ မျက်မှန်ကို ပင့်တင်ရင်း အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောလိုက်၏။

---

ပွဲစဉ် တစ်ခုပြီးတိုင်း ကြည့်ရှုသူ ပရိသတ်များ၏ အမြင်မှာ တစ်မျိုးပြီးတစ်မျိုး ပြောင်းလဲနေတော့သည်။

သူတို့ နောက်ဆုံး၌ အခြေခံ အကျဆုံး အမှန်တရား တစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားကြတော့၏။ ဤကစားနည်းအတွင်း၌ အကြောက်ရဆုံး လူများမှာ ဓားကိုင်ပြီး ဟိန်းဟောက်နေသည့် လူသန်ကြီးများ မဟုတ်ဘဲ... တစ်နေကုန် စိုက်ပျိုးရေး၊ ပန်းပဲလုပ်ငန်းနှင့် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းများကိုသာ တစိုက်မတ်မတ် လေ့လာနေကြသည့် “နည်းပညာ ဝါသနာရှင်များ” သာ ဖြစ်ကြကုန်သည်။

အကြောင်းမူကား သူတို့၏ အကန့်အသတ်မဲ့လှသော စိတ်ကူးစိတ်သန်းများမှာ အပြင်းထန်ဆုံးသော လက်နက်များ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

စင်မြင့်ထက်တွင်မူ...

ကျန်းချန်သည် မိမိတို့၏ ထူးခြားသော ပါရမီများကို ထုတ်ပြနေကြသည့် တပည့်များကို ကြည့်ကာ ပြုံးရွှင်လျက် ရှိ၏။

“သစ်သားဓာတ် ပညာကို ဒီလိုမျိုး သုံးလို့ ရတာလား။ ပြီးတော့ စက်မှု ပညာရပ်တွေကိုတောင် သူတို့ ဖန်တီးနေကြပြီပေါ့လေ”

“ကြည့်ရတာ ဒီစတုတ္ထကပ်ဘေး အုပ်စုရဲ့ အစွမ်းအစက ငါ ထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုပြီး ကြီးမားနေပါလား”

သူသည် နောက်တစ်ဆင့် တက်လှမ်းသွားသူများ စာရင်းကို ကြည့်လိုက်၏။

မမျှော်လင့်ထားဘဲ ထိပ်ဆုံး (၁၀) ဦး စာရင်းတွင် ထက်ဝက်ခန့်မှာ အပန်းဖြေ တပည့်များ ဖြစ်နေကြသည်။

“ဒါဆိုရင်တော့... ဗိုလ်လုပွဲက ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတော့မှာပေါ့”

ကျန်းချန်၏ အကြည့်သည် သိုင်းကွင်းဘေးတွင် အချင်းချင်း စိုက်ကြည့်နေကြသည့် အတော်ဆုံးသော တပည့် နှစ်ဦးထံသို့ ကျရောက်သွား၏။

တစ်ဦးမှာ ဆာဗာ၏ နံပါတ်တစ် ဓားကျင့်ကြံသူ ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက် ဖြစ်ပြီး၊ အခြားတစ်ဦးမှာမူ ဆာဗာ၏ နံပါတ်တစ် သူဌေးကြီး ပိုက်ဆံမရှားပါ(ဝမ်သဲ့ဖာကို သူ့ရဲ့ အားပေးသူအဖြစ် ငှားထားသည့်သူ) ပင် ဖြစ်ချေသည်။

“ဒါဟာ အရည်အချင်း လိုင်းနဲ့ ငွေသုံးကြမ်းတဲ့ လိုင်းတို့ရဲ့ ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံမှုပဲလား”

ကျန်းချန်က ထိုင်ခုံ လက်ရန်းကို ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်၏။

“မင်းရဲ့ ဓားက ပိုမြန်မလား... ဒါမှမဟုတ် သူ့ရဲ့ ပိုက်ဆံအိတ်က ပိုထူမလားဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့လေ”

အခန်း (၁၁၆) - နောက်ဆုံး ဗိုလ်လုပွဲ .. ငွေသုံးကြမ်းသူနှင့် အရည်အချင်းလိုင်းတို့၏ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှု

~နေဝင်ဆည်းဆာ၏ ရဲရဲတောက် အလင်းတန်းများသည် အနောက်ဘက် ကောင်းကင်ယံ၌ ကျန်ရစ်လျက် ရှိ၏။ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၏ သိုင်းကွင်းကြီးပေါ်တွင်မူ တစ်နေ့တာလုံး ပြင်းထန်စွာ (ရယ်စရာကောင်းစွာ) ပြိုင်ဆိုင်ခဲ့ကြသည့် ပွဲစဉ်များအပြီး၌ ပထမဆုံးအကြိမ် ကျင်းပသော ကျင့်ကြံသူများ သိုင်းပြိုင်ပွဲ၏ နောက်ဆုံး ဗိုလ်လုပွဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

မူလက ဆူညံနေသော ကျောက်ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီးသည် ယခုအခါ ထူးထူးခြားခြား တိတ်ဆိတ်လျက် ရှိနေတော့၏။ တပည့် အယောက် တစ်ရာကျော်မှာ သိုင်းကွင်းကို ဝန်းရံထားကြပြီး အသက်ပင် မရှူရဲဘဲ စင်မြင့်ပေါ်ရှိ ပုံရိပ်နှစ်ခုကို စိုက်ကြည့်နေကြကုန်၏။

ဘယ်ဘက်ခြမ်းတွင် ရပ်နေသူမှာ ဤလောက၏ အချမ်းသာဆုံး သူဌေးကြီးဟု အားလုံးက သတ်မှတ်ထားကြသည့် ပိုက်ဆံမရှားပါပင် ဖြစ်၏။

ယနေ့ သူ ဝတ်ဆင်ထားသော ဝတ်စုံမှာ မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပြောင်လွန်းလှ၏။ သူသည် ဂိုဏ်းသားတိုင်း ဝတ်ဆင်ရသော သာမန် ဝတ်ရုံကို မဝတ်ဘဲ၊ မှောင်ခိုဈေးကွက်တွင် ဈေးကြီးပေး ဝယ်ယူထားသည့် [ကျောက်စိမ်း ဝတ်စုံ - ပျက်စီးနေသည်] ကို ဆင်မြန်းထား၏။ ပျက်စီးနေသည်ဟု ဆိုသော်ငြားလည်း နေရောင်အောက်တွင် ရွှေချည်မျှင်များမှာ တဖျတ်ဖျတ် လက်နေပြီး၊ ၎င်း၏ ကာကွယ်ရေး စွမ်းအားမှာ ချီစုစည်းမှု အဆင့် နှောင်းပိုင်း၏ အပြင်းထန်ဆုံး တိုက်ကွက်ကိုပင် ခံနိုင်ရည် ရှိသည်ဟု သိရ၏။

ဒါတင်မကသေးဘဲ သူ၏ လက်ချောင်း ဆယ်ချောင်းစလုံးတွင် အရောင်စုံ လက်စွပ်များ ပြည့်နှက်နေ၏ (အများစုမှာ အလှပြ လက်စွပ်များ ဖြစ်သော်လည်း ကြည့်ရသည်မှာ တကယ့်ကို အရှိန်အဝါ ပြင်းလှသည်)။ သူ၏ ခါးတွင်လည်း အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်သိုလှောင်အိတ် သုံးအိတ်တောင်မှ ချိတ်ဆွဲထားပြီး၊ လည်ပင်းတွင်လည်း အမည်မသိ သားရဲ၏ အစွယ်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဆွဲကြိုးကြီးကို ဆွဲထားသေး၏။

အဆိုးဆုံးမှာမူ သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်တွင် သံမဏိ ဒိုင်းကာကြီးကို ကိုင်ထားပြီး၊ ညာဘက်လက်တွင် အေးစက်လှသော ဝိညာဉ်ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ထားကာ၊ ကျောနောက်တွင်လည်း လှံတို အစည်းလိုက်ကို လွယ်ထားခြင်းပင် ဖြစ်၏။

သူသည် လမ်းလျှောက်နေသော လက်နက်တိုက်ကြီး တစ်ခု သို့မဟုတ် ရွေ့လျားနေသော ရတနာသေတ္တာ မိစ္ဆာကြီး တစ်ကောင်နှင့် ပို၍ တူနေတော့၏။

ဝမ်သဲ့ဖာ (ဒီဖရဲသီး မှည့်ပြီလား) သည် ထိုသူဌေးကြီး၏ နံပါတ်တစ် လက်ပါးစေ (နှင့် အားပေးအဖွဲ့ ခေါင်းဆောင်) အဖြစ် သိုင်းကွင်းအောက်၌ ရပ်ကာ အဝတ်စုတ် အလံကြီးကို အားရပါးရ ဝှေ့ယမ်းလျက် အသံကုန် ဟိန်းဟောက်နေ၏။

“လုပ်စမ်းပါ ဆရာကြီးရဲ့။ ပိုက်ဆံအင်အားနဲ့ ဖိချပစ်လိုက်စမ်းပါ။ အရင်းအနှီးဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ ဟိုကောင့်ကို သိအောင် လုပ်ပေးလိုက်စမ်းပါဗျို့”

သိုင်းကွင်း၏ ညာဘက်ခြမ်းတွင်မူ အားလုံးက လက်ဖျားခါရသည့် နံပါတ်တစ် အရည်အချင်းရှိသူ၊ ဓားကျင့်ကြံသူ ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက် ရှိနေ၏။

သူဌေးကြီး၏ ဟိတ်ဟန်များနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် သူသည် တကယ့်ကို ဆင်းရဲသားလေး တစ်ဦးပမာ ရှိနေတော့၏။

သူသည် အရောင်လွင့်နေသော ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အခြေခံ ဝတ်ရုံလေးကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူ၏ တစ်ခုတည်းသော လက်နက်မှာ အမြဲတမ်း ကိုင်ဆောင်လေ့ရှိသည့် အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်ဓား (အရင်တစ်ခေါက် ရန်သူထံမှ လုထားသော ပစ္စည်း) သာ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ဖြောင့်မတ်သွယ်လျပြီး မျက်နှာမှာလည်း တည်ကြည်အေးစက်လျက် ရှိ၏။ လေပြေတစ်ချက် တိုက်ခတ်လိုက်သည့်အခါ သူ၏ ဝတ်ရုံစများ လွင့်ပျံသွားပုံမှာ တကယ့်ကို အထက်တန်းကျလှပြီး “ဓားတစ်လက်ဖြင့် လောကကို အုပ်စိုးမည့် နတ်သားတစ်ပါး” မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်လာသည့်အလား ခန့်ညားလှပေသည်။

“ဒီတိုက်ပွဲမှာ အနိုင်အရှုံးကိုပဲ ကြည့်မယ်။ အသေအကြေတော့ မဖြစ်စေနဲ့”

စင်မြင့်ထက်မှ ကျန်းချန်၏ အသံသည် ဤအထွတ်အထိပ် တိုက်ပွဲကြီးကို စတင်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်၏။

“စတင်ကြစို့”

အမိန့်သံ ဆုံးသည်နှင့်...

“ဟဲဟဲ... တာအိုရောင်းရင်း၊ ခွင့်လွှတ်ပါဦးဗျာ”

ပိုက်ဆံမရှားပါက တဟီးဟီး ရယ်လိုက်ရင်း ရှေ့သို့ တိုးရန် မလောဘဲ၊ သူ၏ အိတ်အတွင်းမှ ဝါကျင့်ကျင့် မန္တန်စာရွက် အချို့ကို အသာအယာ ထုတ်ယူလိုက်၏။

၎င်းတို့မှာ မှောင်ခိုဈေးကွက်တွင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများစွာ ပေး၍ ဝယ်ထားသော [အဆင့် ၁ ပေါက်ကွဲစေတတ်သော မီးမန္တန်စာရွက်] များပင် ဖြစ်ချေသည်။ တစ်ရွက်လျှင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၀ တုံး တန်ဖိုး ရှိပြီး သူ၏ လက်ထဲတွင် အနည်းဆုံး အရွက် ၂၀ ခန့် ရှိနေ၏။

“သွားကြစမ်း”

သူသည် ထိုစာရွက်များကို စက္ကူစုတ်များပမာ ပေါ့ပါးစွာ ပစ်ပေါက်လိုက်၏။

“ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်...”

မန္တန်စာရွက် ၂၀ မှာ လေထဲ၌ မီးတောက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ လက်ဆေးကန် အရွယ်အစားရှိသော မီးလုံးကြီး ၂၀ အဖြစ် ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာကာ ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက် ၏ အပေါ်သို့ မိုးရွာသကဲ့သို့ ကျရောက်လာတော့၏။ ဒါဟာ မှော်ပညာနှင့် တိုက်ခိုက်နေတာ မဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေနှင့် ပေါက်နေတာ ဖြစ်သည်။

“သောက်ကျိုးနည်း... ငွေသုံးကြမ်းတဲ့လူတွေရဲ့ တိုက်ကွက်က တကယ့်ကို ရိုးရှင်းပါလားဗျာ” ပရိသတ်ကြားမှ အံ့သြသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

သိပ်သည်းလှသော မီးမိုးများကြားတွင် ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက် မှာ တုတ်တုတ်မျှ မလှုပ်ဘဲ ရှိနေ၏။ သူသည် ခြေလှမ်းကို အနည်းငယ် ပြောင်းလိုက်ရုံမျှဖြင့် သူ၏ ပုံရိပ်မှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်ပမာ ယိမ်းနွဲ့သွားသည်။

[ရွေ့လျားမှုပညာ - တိမ်လွှာခြေလှမ်း (ကိုယ်တိုင် ပြုပြင်ထားသော ဗားရှင်း)]

သူသည် မီးလုံးများ၏ ဟာကွက်များကြားမှ ကျွမ်းကျင်စွာ တိုးဝှေ့သွားပြီး ပေါက်ကွဲမှု ဗဟိုချက်များကို တိကျစွာ ရှောင်တိမ်းနေ၏။ မီးလုံးများမှာ သိုင်းကွင်းပေါ်သို့ ကျရောက်ကာ နားကွဲမတတ် ပေါက်ကွဲသံကြီးများနှင့်အတူ ကျောက်စအချို့ လွင့်စင်သွားသော်လည်း၊ သူ၏ ဝတ်ရုံစ တစ်ခုပင်လျှင် မီးဟပ်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

“ရွေ့လျားမှုကတော့ တကယ့်ကို ဆရာကြီးပဲဗျို့”

“တကယ့်ကို ချောမွတ်လွန်းလှတယ်လေ”

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက် သည် မီးပင်လယ်ကို ဖြတ်ကျော်လိုက်ပြီး သူဌေးကြီး၏ ရှေ့ ၅ မီတာ အကွာအဝေးသို့ ရောက်ရှိသွားနေပြီ ဖြစ်သည်။

“နီးသွားပြီဟေ့။ သူဌေးကြီးတော့ ဒုက္ခရောက်တော့မယ်”

သို့သော်လည်း ပိုက်ဆံမရှားပါမှာမူ လုံးဝ (လုံးဝ) မထိတ်လန့်ပေ။

“အနားကပ်ချင်တာလား။ အဲ့ဒီလောက်တော့ မလွယ်ဘူးလေ”

သူသည် ဟားတိုက် ရယ်လိုက်ရင်း သူ၏ ဝိညာဉ်သိုလှောင်အိတ်ကို ပုတ်လိုက်၏။

“ဝုန်း...”

မည်းနက်နေသော သံလုံး အမြောက်အမြားကို မြေပြင်ပေါ်သို့ သွန်ချလိုက်၏။ ၎င်းတို့မှာ မှောင်ခိုဈေးကွက်မှ ဝယ်လာသော [မိုးကြိုး မီးလုံးများ] (တစ်ခါသုံး ပေါက်ကွဲစေတတ်သော ကိရိယာများ) ပင် ဖြစ်ချေသည်။

“ပေါက်ကွဲစမ်း”

“ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း...”

သိုင်းကွင်း အလယ်ဗဟိုမှာ ချက်ချင်းပင် မီးခိုးများနှင့် မီးတောက်များ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့၏။ ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက် မှာ သူ၏ အရှိန်ကို အတင်းရပ်လိုက်ရပြီး အနောက်သို့ အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာလိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားရှာ၏။

“ဟားဟားဟား... ငါ့မှာ ပိုက်ဆံ ရှိတယ်လေကွာ၊ ပစ္စည်းတွေကတော့ တောင်ပုံရာပုံပဲ”

ပိုက်ဆံမရှားပါသည် နေရာမှာတင် ရပ်လျက် သူ၏ အိတ်အတွင်းမှ ပစ္စည်းများကို ရူးသွပ်စွာ ထုတ်ယူနေတော့၏။

အဆိပ်အိုးများ၊ ထုံးမှုန့်အိတ်များ (အဲ... ဒါက တားမြစ်ထားတာ မဟုတ်လား)၊ လျှို့ဝှက်အပ်များ... ပြီးတော့ တန်ဖိုးကြီးလှသော စိန်သံမဏိ အကာအကွယ် မန္တန်အချို့ကိုပါ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အလကားရသည့်အလား ကပ်လိုက်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ရွှေရောင် အလင်းတန်း သုံးလွှာဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ဧရာမ မီးသီးကြီး တစ်လုံးပမာ လင်းထိန်သွားတော့၏။

“လာလေဗျာ။ လာရိုက်ကြစမ်းပါ။ ငါ့ရဲ့ ခံစစ်ကို ဖောက်နိုင်ရင် ငါ အရှုံးပေးလိုက်မယ်”

ပရိသတ်များမှာ ကြောင်အသွားကြရသည်။

“ဒါ မတရားဘူး မဟုတ်လားဗျာ”

“ဒါ ပိုက်ဆံရဲ့ စွမ်းအားပဲဗျ။ တကယ့်ကို ကြောက်ဖို့ ကောင်းလိုက်တာ”

“ဓားသမားလေးအတွက်တော့ ခက်ပြီဗျို့။ ဘယ်လိုလုပ် ချမှာလဲ။ အနားကိုလည်း ကပ်မရဘူး။ ကပ်ရပြန်တော့လည်း လိပ်ခွံ သုံးထပ်ကို ဖောက်ရဦးမှာလေ”

သိုင်းကွင်းပေါ်တွင်မူ ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက် သည် ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး လက်နက်များ ဆင်မြန်းထားပြီး ပစ္စည်းများကို တရစပ် ပစ်ပေါက်နေသည့် သူဌေးကြီးကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။

တိုက်ရိုက် ထိပ်တိုက်တွေ့ဖို့ကတော့ လုံးဝ (လုံးဝ) မဖြစ်နိုင်ပေ။ ရန်သူ့ထံတွင် အရင်းအမြစ်များလွန်းလှသဖြင့် အချိန်ဆွဲ တိုက်ခိုက်လျှင် မိမိသာ ရှုံးပေလိမ့်မည်။

သေချာပေါက် တစ်ကွက်တည်းနှင့် အပြီးသတ်ရမည်။

သူသည် လေတစ်ချက်ကို အဝရှူလိုက်ပြီးနောက် မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် မှိတ်လိုက်၏။ သူ၏ လက်ထဲမှ ဓားရှည်မှာ အနည်းငယ် တုန်ခါလာပြီး ကြည်လင်လှသော မြည်ဟိန်းသံကို ထုတ်လွှတ်နေတော့သည်။

“သူ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ အရှုံးပေးလိုက်တာလား”

“မဟုတ်ဘူး။ သူ စွမ်းအားတွေကို စုစည်းနေတာ”

ပိုက်ဆံမရှားပါလည်း တစ်ခုခု မှားနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း အာရုံခံမိလိုက်၏။ သူသည် ပိုက်ဆံချမ်းသာသော်လည်း လူဆိုးတွေဟာ စကားများလို့ သေရတာ ဖြစ်ကြောင်းကိုတော့ သိပေသည်။

“မင်းကို အခွင့်အရေး မပေးနိုင်ဘူး”

သူသည် ဟိန်းဟောက်လိုက်ရင်း လက်ထဲမှ ဝိညာဉ်ဓားကို မြှောက်ကာ ဧရာမ တင့်ကားကြီး တစ်စီးပမာ ဒိုင်းကာကြီးကို ရှေ့က ထားလျက် တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားလေတော့သည်။

ဤ အရေးကြီးလှသော အခိုက်အတန့်တွင်...

ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက် သည် မျက်လုံးများကို ဖြတ်ခနဲ ဖွင့်လိုက်၏။ ထိုခဏ၌ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် စူးရှလှသော အလင်းတန်းများ ယှက်ဖြာသွားတော့၏။

“ဖောက်ထွက်စမ်း”

သူသည် အနောက်သို့ ဆုတ်မည့်အစား ရှေ့သို့ တိုးဝင်လိုက်၏။ သူ၏ ပုံရိပ်မှာ ဝေဝါးသွားပြီး သူဌေးကြီး၏ ဒိုင်းကာဆီသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ရောက်ရှိသွားသည်။

တိုက်မိတော့မည့် ဆဲဆဲတွင် သူသည် သာမန်လူ မလုပ်နိုင်သော လှုပ်ရှားမှု တစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်၏။ ရုတ်တရက် အောက်သို့ က်ိုယ်ကို ကိုင်းချလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်၌ လျှောတိုက် ဝင်ရောက်လိုက်သည့်အခိုက်၊... သူ၏ ဓားရှည်မှာ ဒိုင်းကာအောက်ခြေရှိ ဟာကွက်လေးမှတဆင့် အလွန်ပင် ခက်ခဲလှသော ထောင့်မှ ထိုးစိုက်လိုက်လေတော့သည်။

ပစ်မှတ်ကတော့ - သူဌေးကြီး၏ ခြေထောက်တွေပဲ ဖြစ်၏။

ထိုနေရာတွင် ချပ်ဝတ် ရှိနေသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်၏ အားအနည်းဆုံး နေရာ ဖြစ်သလို ဟန်ချက်ကို ထိန်းထားသည့် ဗဟိုချက်လည်း ဖြစ်သည်။

“ဒေါင်...”

ဓားဦးမှာ ချပ်ဝတ်ကို ထိမှန်သွားပြီး မီးပွားများ လွင့်စင်သွား၏။ ဖောက်ဝင်မသွားသော်လည်း ပြင်းထန်လှသော ထိခိုက်မှုကြောင့် ပြေးဝင်လာသော သူဌေးကြီးမှာ ခြေလှမ်းများ ယိုင်နဲ့သွားရရှာတော့သည်။

“အား...”

ပိုက်ဆံမရှားပါမှာ ဟန်ချက် ပျက်သွားနေပြီ ဖြစ်၏။ ကြီးမားလှသော အရှိန်ကြောင့် သူသည် ရှေ့သို့ ဘုန်းခနဲ လဲကျသွားတော့သည်။

သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို မထိန်းနိုင်တော့သည့် အချိန်မှာပင် ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက် မှာ နေရာမှ ဝုန်းခနဲ ထလိုက်ပြီး သူဌေးကြီး၏ အနောက်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွား၏။

ဓားရှည်ဦးမှာ သူဌေးကြီး၏ လည်ဂုတ်ဆီသို့ တိကျစွာ ရောက်ရှိနေခဲ့သည်။

“မင်း ရှုံးသွားပြီ”

တိုးညှင်းလှသော အသံလေး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

တစ်ကွင်းလုံး တစ်စက္ကန့်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့၏။

ထို့နောက်တွင်မူ မိုးခြိမ်းသံပမာ ကျယ်လောင်လှသော လက်ခုပ်သံများနှင့် အောင်ပွဲခံ အော်ဟစ်သံများ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

“နိုင်ပြီဟေ့။ အရည်အချင်းလိုင်းက နိုင်သွားပြီဗျို့”

“အင်အားအနည်းဆုံး သုံးပြီး အထိရောက်ဆုံး လုပ်ပြသွားတာပဲ။ တကယ့်ကို အံ့မခန်းတဲ့ တိုက်ကွက်ပဲဗျာ”

“ပိုက်ဆံရှိတဲ့သူက ပစ္စည်းကောင်းပေမဲ့၊ ပညာရှင်ကတော့ ပိုပြီး ဆရာကျတယ်ဆိုတာ ဒါကို ပြောတာပေါ့”

ပိုက်ဆံမရှားပါမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်စင်းနေရင်း ခက်ခဲစွာ ပြန်ထနေရ၏။ သူ၏ ကျောက်စိမ်း ဝတ်စုံမှာ ဖုန်များ ပေကျံနေပြီး၊ ခံစစ် သုံးလွှာမှာလည်း ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ တကယ့် တိုက်ပွဲသာ ဆိုလျှင် ထိုဓားဦးက သူ၏ လည်ပင်းကို ဖြတ်သွားမည် ဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိပေသည်။ သူ လဲနေချိန်တွင် ရန်သူက အပြီးသတ်လိုက်လျှင် သူ အကြိမ်ပေါင်း တစ်ထောင်မက သေရပေလိမ့်မည်။

ငါတော့ တကယ်ကို လက်ဖျားခါသွားပြီ။

သူဌေးကြီးမှာ ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ ပွင့်လင်းသူ ဖြစ်၏။ သူသည် ကိုယ်ပေါ်မှ ဖုန်များကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက် ကို လက်မထောင်ပြလိုက်၏။

“မင်းကတော့ တကယ့်ကို ဆရာကြီးပဲ။ ငါ့ရဲ့ ပစ္စည်းတွေ အကုန်လုံးက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ထောင်ချီ တန်ဖိုးရှိတာကို မင်းကို တစ်ချက်တောင် မထိနိုင်ပါလား။ စီနီယာ အစ်ကို ရဲ့ နေရာကတော့ မင်းအတွက်ပါပဲ။ ငါ တကယ်ကို လေးစားသွားပြီ”

ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက် က သူ၏ ဓားကို ပြန်သိမ်းလိုက်ရင်း မတွေ့ရခဲသော အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းလိုက်၏။

“ချီးမွမ်းတာ များသွားပါပြီ ၊ မင်းရဲ့ ပစ္စည်းတွေကလည်း... တကယ့်ကို အမာစားတွေပါပဲ။ ငါ့လက်တောင် တုန်သွားတယ်လေ”

နှစ်ဦးသား အချင်းချင်း ပြုံးပြလိုက်ကြပုံမှာ... တိုက်ခိုက်ပြီးမှ မိတ်ဆွေ ဖြစ်သွားကြသည့် ယောက်ျားကောင်းများ၏ သံယောဇဉ် .. ညီအစ်ကို စိတ်ဓာတ်ကို ဖော်ပြနေသကဲ့သို့ ရှိနေတော့၏။

စင်မြင့်ထက်တွင်မူ...

ကျန်းချန်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

ဤပြိုင်ပွဲသည် ငွေကြေး အင်အားကိုသာ ပြသခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ စစ်မှန်သော ခွန်အားကိုလည်း သက်သေပြနိုင်ခဲ့၏။ ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၏ “ခွန်အားရှိသူသာ အရာရာကို ဆုံးဖြတ်သည်” ဟူသော မူဝါဒကို ခိုင်မာစေခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်ပါသည်။

“အရမ်းကောင်းတယ်”

ကျန်းချန်သည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။ သူ၏ အသံမှာ နေရာအနှံ့ ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။

“ပထမဆုံးအကြိမ် ကျင့်ကြံသူများ သိုင်းပြိုင်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ”

“ထိပ်ဆုံး ၁၀ ယောက်မှာ ပါတဲ့ တပည့်တွေ... ဂိုဏ်းရဲ့ အသိအမှတ်ပြု တံဆိပ်တွေကို လာရောက် ခံယူကြပါ”

အခန်း (၁၁၇) - အတွင်းစည်းသို့ တိုးမြှင့်ခြင်း .. ဂုဏ်ယူပါတယ် ညီအစ်ကိုတို့... မင်းတို့ အိမ်ရပြီဗျို့

~ညမှောင်ရီပျိုးစ အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၏ သိုင်းကွင်းကြီးအတွင်း၌ တင်းမာမှုများ ပြေလျော့သွားပြီးနောက်... လေးနက်ခန့်ညားသော်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာ အောင်ပွဲခံ အငွေ့အသက်များက နေရာယူလာတော့သည်။

ဧရာမ မီးရှူးတိုင်ကြီး ဆယ်ဂဏန်းခန့်သည် သိုင်းကွင်းကြီးကို နေ့ခင်းဘက်ပမာ ထိန်လင်းနေစေသည်။ အပြင်စည်းတပည့် အယောက် တစ်ရာကျော်မှာ သိုင်းကွင်းကို ဝန်းရံထားကြပြီး... သူတို့၏ မျက်နှာများ၌ မနာလိုစိတ်နှင့် အားကျစိတ်များ ရောပြွမ်းလျက် ရှိနေကြ၏။ သို့သော်လည်း လူတိုင်းမှာ လည်ပင်းကို အစွမ်းကုန် ဆန့်ကာ ဤသမိုင်းဝင် အခိုက်အတန့်ကို စောင့်ကြည့်နေကြကုန်၏။

စင်မြင့်အောက်တွင်မူ ဤပြိုင်ပွဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် အတော်ဆုံးသော တပည့်တစ်ဆယ်ဦးမှာ တန်းစီ၍ ဂုဏ်ယူစွာ ရပ်နေကြ၏။

အလယ်ဗဟို၌ ပြိုင်ဘက်ကင်း ဓားသမားဟန်ဖြင့် အထီးကျန် ဆရာကြီး ပုံစံဖမ်းထားသော ချန်ပီယံ ‘ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက်’ ရှိနေသည်။ သူ၏ ဘေးတွင်မူ ဒုတိယဆုရ ‘ပိုက်ဆံမရှားသူ’ မှာ စုတ်ပြတ်သွားသည့် သူ၏ ကျောက်စိမ်း ဝတ်စုံကို ကြည့်ကာ နှမြောတသ ဖြစ်နေရှာ၏။

ထို့အပြင် အဖွဲ့အတွင်း၌ ထောင်ချောက် ဗျူဟာဖြင့် နေရာရလာသော ‘ဆောက်လုပ်ရေးခွင်မှ ဦးလေးကျန်း’၊ အိုးမည်းကြီး ထမ်းကာ ငရုတ်ဆီ တိုက်ကွက် သုံးခဲ့သော ‘ကျောက်ကပ်ကြော်’ နှင့်... ရှုံးနိမ့်ခဲ့သော်လည်း ‘လူသားအမြောက်ဆန်’ ရမှတ်များဖြင့် ထိပ်ဆုံး ဆယ်ဦးစာရင်းထဲ ကပ်ပါလာသည့် ‘ဝမ်သဲ့ဖာ’ တို့လည်း ပါဝင်ကြသည်။

စိုက်ပျိုးရေး ဝါသနာပါသည့် ညီမလေး ‘ငါ စိုက်ပျိုးရေးကို ချစ်တယ်’မှာလည်း လူစားပန်းအိုးကို ပိုက်လျက် အပြစ်ကင်းစင်ဟန်ဖြင့် စာရင်းထဲ၌ ပါဝင်နေပြန်၏။

“တိတ်တိတ်နေကြဦး...”

ခရမ်းရွှေရောင် ဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားသော ကျန်းချန်သည် စင်မြင့်ထက်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ ဝဲပျံ ဆင်းသက်လာ၏။ ထိုခဏ၌ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာထံမှ ရွှေအမြုတေအဆင့်၏ အရှိန်အဝါများ မှိန်ပျပျ ထွက်ပေါ်နေသဖြင့်... ကြည့်ရသည်မှာ ကမ္ဘာမြေသို့ ဆင်းသက်လာသော စစ်မှန်သည့် နတ်သားတစ်ပါးပမာ ရှိနေတော့သည်။

နေရာတစ်ခုလုံး ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားနေပြီ ဖြစ်၏။

ကျန်းချန်သည် သူ၏ရှေ့မှ ထူးခြားသော ပုံစံကိုယ်စီရှိသည့် တပည့်ဆယ်ဦးကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်၏။ သူတို့သည် ဤဂိုဏ်း၏ အမြင့်ဆုံးသော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်နှင့် စိတ်ကူးစိတ်သန်းများကို ကိုယ်စားပြုသူများပင် ဖြစ်ကြကုန်သည်။ သူသည် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် တည်ငြိမ်လှသော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

“မင်းတို့အားလုံးဟာ ဒီပြိုင်ပွဲမှာ ထူးထူးချွန်ချွန် စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ကြတယ်။ သတ္တိလည်း ရှိကြသလို ဝီရိယလည်း ကောင်းကြတယ်လေ။ တကယ်တော့ မင်းတို့ဟာ ငါတို့ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ ပင်မမဏ္ဍိုင်တွေပဲ ဖြစ်ရမယ်”

“ဒါကြောင့်မို့လို့ ငါကတိပေးထားတဲ့အတိုင်း... ဒီနေ့ကစပြီး မင်းတို့အားလုံးကို ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ ‘အတွင်းစည်းတပည့်’ တွေအဖြစ် တိုးမြှင့် သတ်မှတ်ပေးလိုက်မယ်”

“ဝုန်း...”

ကျန်းချန်က လက်ကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည့် အခါတွင်မူ... ကောင်းကင်ယံမှ မျက်စိကျိန်းမတတ် ရွှေရောင် အလင်းတန်း ဆယ်ခု ကျဆင်းလာပြီး ထိုလူဆယ်ဦးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့၏။

စနစ်ကြီး၏ အသိပေးချက်မှာလည်း နားထဲ၌ နတ်စောင်းသံပမာ ထွက်ပေါ်လာ၏။

(ဂုဏ်ယူပါတယ်ဗျို့။ ဂိုဏ်းအဆင့် တိုးမြှင့်ခံရပါပြီ။ ယခုအဆင့် - အတွင်းစည်းတပည့် (လက်ရွေးစင်)။ ရရှိမယ့် အခွင့်အရေးတွေကတော့ သိုင်းကျမ်းတိုက်ရဲ့ ဒုတိယထပ်ကို ဝင်ခွင့်ရမယ်၊ ဂိုဏ်းတာဝန်တွေကို ဦးစားပေး ရွေးချယ်ခွင့် ရှိမယ်၊ ပြီးတော့ နေ့စဉ် ရရှိမယ့် ရိက္ခာတွေကလည်း နှစ်ဆ တိုးသွားမှာနော်။)

ထို့နောက်တွင်မူ ပို၍ အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပျက်လာပြန်သည်။

သူတို့၏ စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အစားများမှာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများကြား၌ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး... လက်ရာမြောက်လှသော ဂိုဏ်းဝတ်စုံအသစ်များက အစားထိုး ဝင်ရောက်လာကြ၏။ ထိုဝတ်စုံမှာ လရောင်ပမာ ဖြူဖွေးနေပြီး လက်ကောက်ဝတ်နှင့် လည်ပင်းတို့တွင် ရွှေရောင် တိမ်တိုက်ပုံစံများ ထွင်းထုထား၏။ ခါးတွင် ကျောက်စိမ်းခါးပတ် စည်းနှောင်ထားပြီး ကျောဘက်တွင်လည်း လေမတိုက်ဘဲ လွင့်ပျံနေသည့် အပြာနုရောင် ဝတ်ရုံစ တစ်ခု ပါရှိ၏။

အရေးကြီးဆုံးမှာမူ ညဘက်တွင် ကိုယ်ထည်မှ အလင်းမှိန်မှိန် ထွက်ပေါ်နေသဖြင့် အလွန်ပင် ခန့်ညားလှသည်။

“အမေးဇင်း... တကယ့်ကို မိုက်တာပဲဗျာ”

ဝမ်သဲ့ဖာသည် သူ၏ အဝတ်အသစ်ကို ပွတ်သပ်ကြည့်ရင်း ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် မျက်ရည်ပင် ဝဲလာရရှာ၏။

“နောက်ဆုံးတော့လည်း ဟို နံစော်နေတဲ့ ကြွက်သားရေ အင်္ကျီကြီးကို ချွတ်နိုင်ခဲ့ပြီဗျို့။ အခုဆို ဒီဖက်တီးက မင်းသားလေးလို ဖြစ်သွားပြီ”

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အပြင်စည်းတပည့်များမှာလည်း သွားရည်ကျလျက် အားကျမဆုံး ဖြစ်နေကြရ၏။

“ဒါဟာ အတွင်းစည်းတပည့်တွေ ရတဲ့ ဝန်ဆောင်မှုလားဗျာ။ ကျွန်တော်တော့ သဘောကျလိုက်တာ”

“နောက်တစ်ခါ... နောက်တစ်ခါ ပြိုင်ပွဲလုပ်ရင်တော့ သေချာပေါက် ထိပ်ဆုံးဆယ်ဦးထဲ ပါအောင် လုပ်မယ်ဗျို့။ ကျုပ်လည်း ဒီအင်္ကျီကို ဝတ်ချင်ပြီ”

သို့သော်လည်း ဆုလာဘ်များမှာ ထိုမျှနှင့်တင် မပြီးသေးပေ။ ကျန်းချန်က ပြုံးလိုက်ရင်း ဒုတိယမြောက် ဆုလာဘ်ကြီးကို ကြေညာလိုက်ပြန်သည်။

“အတွင်းစည်းတပည့် ဖြစ်လာပြီဆိုရင် ကျင့်ကြံခြင်းမှာပဲ အာရုံစိုက်ရမယ်။ အပြင်စည်းတပည့်တွေလို ကွင်းပြင်မှာ စုပြုံအိပ်နေလို့ မဖြစ်တော့ဘူးလေ”

“ငါဟာ မင်းတို့အတွက် လင်းရှုတောင်ထိပ်မှာ သီးသန့် နတ်ဘုရားလိုဏ်ဂူ ဆယ်ခုကို တည်ဆောက်ပေးထားပြီးပြီ။ လိုဏ်ဂူတိုင်းမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား စုစည်းတဲ့ အခင်းအကျင်းတွေ ပါသလို... ကိုယ်ပိုင် ခြံဝန်းလေးတွေလည်း ပါရှိလိမ့်မယ်”

“ဒီနေ့ကစပြီး အဲ့ဒီနေရာဟာ မင်းတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံရာ ဂေဟာ (အိမ်) ဖြစ်စေရမယ်”

“ဝုန်း...”

ဤစကားမှာ စောစောက အဝတ်အစားများထက်ပင် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ ရိုက်ခတ်မှု ပြင်းထန်လှပေသည်။

ဤဂိမ်းကို ကစားလာသည့် အချိန်တစ်လျှောက်လုံးတွင် လူတိုင်းမှာ ‘အိမ်မဲ့ရာမဲ့’ ဘဝများဖြင့် စုပေါင်းအိပ်ဆောင် သို့မဟုတ် ကွင်းပြင်များမှာသာ အိပ်စက်ခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလော။ ယခုတော့ ကိုယ်ပိုင် အိမ်လေးတွေ ရပြီ တဲ့လား။ ခြံဝန်းနဲ့ ဗီလာအိမ်ကြီးတွေပေါ့လေ။

“အိမ် ရပြီရှင့်။ ကျွန်မမှာ အိမ် ရှိသွားပြီ”

ညီမလေး ငါ စိုက်ပျိုးရေးကို ချစ်တယ် မှာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် မျက်နှာလေးပင် နီမြန်းနေရှာ၏။

“ကောင်းလိုက်တာရှင်။ နောက်ဆုံးတော့ ငါ့ရဲ့ အဆင့်မြင့် ဆေးပင်တွေကို စိုက်ဖို့ နေရာ ရပြီပေါ့။ တစ်ခြံလုံးကို အပင်တွေနဲ့ ပြည့်နေအောင် စိုက်ပစ်မယ်”

ဦးလေးကျန်း၏ မျက်လုံးများမှာလည်း အရောင်တောက်သွားနေပြီ ဖြစ်၏။ သူ၏ ပညာရှင် ဗီဇများမှာလည်း ချက်ချင်း နိုးထလာတော့၏။

“ကိုယ်ပိုင် နတ်ဘုရားလိုဏ်ဂူ ဟုတ်လား။ ဒါဆိုရင်တော့ မြေအောက်ခန်းတွေ ထပ်တူးလို့ ရ၊ မရ စမ်းကြည့်ရဦးမယ်။ အိမ်ကြီးကိုလည်း နည်းနည်းလောက် ထပ်ချဲ့ဦးမှ ဖြစ်မယ် ”

“ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ။ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း အောင်မြင်ပါစေဗျို့”

အတွင်းစည်းတပည့်သစ် ဆယ်ဦးမှာ တပြိုင်နက်တည်း ကြွေးကြော်လိုက်ကြ၏။ သူတို့၏ ပျော်ရွှင်မှုမှာ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်းထံသို့ ကူးစက်သွားတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ အခမ်းအနား၏ အထွတ်အထိပ်ဖြစ်သော ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး၏ ကောင်းချီးပေးမှု အစီအစဉ် ရောက်ရှိလာ၏။ ကျန်းချန်သည် တစ်ယောက်ချင်းစီ၏ အနားသို့ လျှောက်သွားကာ သူ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးဖြင့် သူတို့၏ နဖူးကို ညင်သာစွာ ထိလိုက်သည်။

၎င်းမှာ ရွှေအမြုတေအဆင့်၏ အသန့်စင်ဆုံးသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို စနစ်၏ အကူအညီဖြင့် သူတို့၏ ကိုယ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။

“ငါ မင်းတို့ကို ဝိညာဉ်အလင်းတန်းတွေ ပေးအပ်လိုက်မယ်။ ဒါဟာ မင်းတို့ရဲ့ အကန့်အသတ်တွေကို ကျော်ဖြတ်ဖို့ အထောက်အကူ ဖြစ်စေရမယ်”

“ဝှစ်...”

ကျန်းချန်၏ လက်ညှိုးလေး ထိလိုက်သည်နှင့် လူတိုင်းမှာ မိမိတို့၏ ကိုယ်တွင်း၌ နွေးထွေးသော စွမ်းအင်တစ်ခု စီးဆင်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ကြရ၏။ ပိတ်ဆို့နေသော သွေးကြောများမှာလည်း ချက်ချင်းပင် ပွင့်ထွက်သွားကြတော့၏။

(အချက်ပေးသံ။ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးဆီကနေ တိုက်ရိုက် ကောင်းချီးပေးမှုကို ခံယူလိုက်ရပါပြီ။ အစွမ်းအစ အားလုံး ထာဝရ (၁၀) မှတ်စီ တိုးသွားပါပြီ။ ကျင့်စဉ် တိုးတက်နှုန်း (၂၀) ရာခိုင်နှုန်း (၇ ရက်တိုင်တိုင်) မြင့်တက်သွားပါပြီ။)

မိမိတို့ ကိုယ်တွင်းမှ အင်အားများ တိုးပွားလာခြင်းနှင့် မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ တိုးတက်လာသော ကိန်းဂဏန်းများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ... တပည့်များ၏ ကျန်းချန်အပေါ် ထားရှိသော အမြင်မှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားနေပြီ ဖြစ်၏။

အရင်က ကျန်းချန်ကို တာဝန်ပေးသည့် အဆင့်မြင့် အန်ပီစီ တစ်ဦးအဖြစ်သာ သဘောထားခဲ့ကြသော်လည်း... ယခုအခါတွင်မူ ဤ ‘ဆရာကြီး’ ၏ စွမ်းအားနှင့် ရက်ရောမှုကို သူတို့ အသည်းထဲကနေ ခံစားလိုက်ရခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ..”

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ မည်သူမျှ တိုင်ပင်မထားဘဲ တပည့်ဆယ်ဦးစလုံးမှာ တညီတညွတ်တည်း ဒူးထောက်ကာ စနစ်တကျ ဂါရဝပြုလိုက်ကြ၏။

ကျန်းချန်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် ခံစားချက်မျိုးစုံ ဖြစ်ပေါ်နေ၏။ ဤတပည့်များမှာ ပုံမှန်အချိန်၌ အရူးများပမာ ရှိနေကြသော်လည်း... သူတို့၏ တက်ကြွမှုနှင့် သစ္စာရှိမှု (ဆုလာဘ်များအပေါ်) တို့မှာ ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် မြင်တွေ့ရခဲလှသည် မဟုတ်ပါလော။

“ထကြပါ”

ကျန်းချန်က လက်ကို အနည်းငယ် မြှောက်ကာ အချက်ပြလိုက်၏။ ထို့နောက် သူ၏ အကြည့်မှာ လူအုပ်ကို ကျော်ဖြတ်ကာ အဝေးက ညကောင်းကင်ယံဆီသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ဝေးကွာလှသော မြောက်ဘက်အရပ်၊ ဒုစရိုက်မြို့တော် ရှိရာဘက်၌ သွေးဆာနေသည့် အရှိန်အဝါ အချို့မှာ စုစည်းနေတော့၏။ သူ၏ အမြော်အမြင် မျက်လုံးမှတစ်ဆင့် ကြည့်လိုက်လျှင် အစွမ်းထက်လှသော အရှိန်အဝါ အချို့မှာ ချန်ဝူတောင်တန်းဆီသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ချဉ်းကပ်လာနေသည်ကို သူ မြင်တွေ့နေရ၏။

မုန်တိုင်းမလာမီ ငြိမ်သက်ခြင်းမှာမူ ပြီးဆုံးတော့မည် ဖြစ်၏။

“ဒီညရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကိုတော့ အားရပါးရ ခံစားထားကြစမ်းပါဦး”

ကျန်းချန်က စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။

“ဘာလို့လဲဆိုတော့ မနက်ဖြန်မှာ... စစ်မှန်တဲ့ စမ်းသပ်ချက်တွေ လာတော့မှာမို့လို့ပဲလေ...”