အခန်း (၁၁၈-၁၂၀)

အခန်း (၁၁၈) - ငြိမ်သက်ခြင်းအောက်က ရိုက်ခတ်မှု .. မြို့စားမင်းကျောက်၏ ဒေါသ

~ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံ အချိန်။ ဒုစရိုက်မြို့တော်၏ မြို့စားမင်း အိမ်တော် အတွင်းဆောင်၌။

ပုံမှန်ဆိုလျှင် ခမ်းနားထည်ဝါလှပြီး ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲများဖြင့် စည်ကားနေတတ်သည့် ဤအိမ်တော်ကြီးသည် ယနေ့ညတွင်မူ သေဆုံးခြင်း တိတ်ဆိတ်မှုမျိုး လွှမ်းမိုးလျက် ရှိ၏။ အစေခံများနှင့် အလုပ်အကျွေးပြုသူ အားလုံးမှာ အေးစက်လှသော ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ နဖူးနှင့် ထိကပ်ကာ ဒူးထောက်နေကြရပြီး၊ အိမ်တော်ထိန်းကြီးပင်လျှင် အသက်ပြင်းပြင်း မရှူရဲရှာတော့ပေ။

လေထုအတွင်း၌ မုန်တိုင်းမလာမီ ငြိမ်သက်ခြင်းမျိုးကဲ့သို့ အသက်ရှူကျပ်စေသော ဖိအားများ ပြည့်နှက်နေတော့၏။

ခန်းမဆောင် အလယ်ရှိ ရှေးဟောင်း ကျောက်စိမ်းဖြင့် ထွင်းထုထားသော ခုတင်ပေါ်တွင်မူ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံး ပတ်တီးများ စည်းထားပြီး မျက်လုံးများမှာလည်း ဗလာသက်သက် ဖြစ်နေသည့် လူငယ်တစ်ဦး လဲလျောင်းနေ၏။

ထိုသူကား တချိန်က မောက်မာခဲ့သော မြို့စားမင်း၏ သားတော် ကျောက်ထျန်းပါး ပင် ဖြစ်ချေသည်။

သူ သတိပြန်ရလာသော်လည်း စိတ်ဓာတ်မှာမူ လုံးဝ (လုံးဝ) ကြောင်အသွားပုံ ရ၏။ လွန်ခဲ့သော နာရီအနည်းငယ်က သူ့ကို ညစ်ပတ်နံစော်နေသော ရေမြောင်းဘေး၌ မှောင်ခိုကုန်သည်အချို့က သတိမေ့လျက်သား တွေ့ရှိခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်၏။ ထိုစဉ်က သူသည် ပန်းပြောက်ပါသော ဘောင်းဘီတို တစ်ထည်တည်းကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားရပြီး ကိုယ်ခန္ဓာ တစ်ခုလုံးတွင်လည်း အညိုအမည်း စွဲနေသော ဒဏ်ရာများ ပြည့်နှက်နေသဖြင့် လူမဆန်စွာ နှိပ်စက်ခံထားရကြောင်း ထင်ရှားနေ၏။

သို့သော် အံ့သြစရာ အကောင်းဆုံးမှာမူ... သူ၏ ဝဖြိုးလှသော ဗိုက်သားဖြူဖြူပေါ်၌ ဈေးပေါလှသော မှင်အမည်းဖြင့် ကောက်ကောက်ကွေးကွေး ရေးခြစ်ထားသည့် စာတန်းနှစ်ကြောင်းပင် ဖြစ်တော့၏။ ထိုစာလုံးများမှာ အရေပြားအတွင်းသို့ စွဲဝင်နေသဖြင့် မည်သို့မျှ ဆေးကြော၍ မရနိုင်တော့ပေ။

(ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း စတုတ္ထကပ်ဘေး ဒီနေရာကို ရောက်ခဲ့တယ်)

(လက်စားချေချင်ရင် ချန်ဝူ တောင်တန်းက ဖက်တီးဆီ လာခဲ့လေ)

“ဂျွတ်...”

စူးရှလှသော အသံတစ်ချက်က တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်၏။

ခုတင်ရှေ့တွင် ရပ်နေသော အလယ်အလတ်အရွယ် လူကြီးတစ်ဦး၏ လက်ချောင်းမှ လက်ရာမြောက်လှသော ကျောက်စိမ်း လက်စွပ်ကြီးမှာ အမှုန့် ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်၏။

ထိုလူကြီးသည် ရွှေရောင် မြွေဟောက်ပုံစံများ ပန်းထိုးထားသည့် ဝတ်ရုံပွကြီးကို ဆင်မြန်းထား၏။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ယုတ်မာမှုကို ဖော်ပြနေပြီး မျက်လုံးများမှာလည်း ကျဉ်းမြောင်းကာ ရှည်လျားလှ၏။ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တိုင်း ပေါ်လာသော အရေးအကြောင်းများ အောက်တွင် ပရိယာယ်နှင့် အကြံအစည်များ ကိန်းဝပ်နေသကဲ့သို့ ရှိနေတော့၏။

သူကား ဤဒုစရိုက်မြို့တော်၏ အာဏာရှင်... "ရွှေအမြုတေအဆင့် တစ်ဝက်" အထိ ကျင့်ကြံထားသည့် မြို့စားမင်း ကျောက်ဝူကျိ ပင် ဖြစ်တော့သည်။

“ဒါဆို... ဒါဟာ ဟို တောကြိုအုံကြားက အစုတ်ပလုတ်တွေရဲ့ လက်ချက်ပေါ့လေ”

ကျောက်ဝူကျိ၏ အသံမှာ အလွန်ပင် သိမ်မွေ့လွန်းလှသဖြင့် နေ့စဉ်ဘဝ စကားပြောနေသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။ သို့သော်လည်း နားထောင်နေကြသူများ အတွက်မူ ငရဲအနက်ဆုံး နေရာမှ တိုက်ခတ်လာသော အေးစက်လှသော လေပြေများ အရိုးထဲထိ စိမ့်ဝင်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ကြရ၏။

ဒူးထောက်နေသော ကင်းတပ်ဗိုလ်ချုပ်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေပြီး ခက်ခဲစွာပင် ပြန်လည် လျှောက်တင်လိုက်ရ၏။

“ သတင်းပို့ပါတယ် အရှင်... သခင်လေးရဲ့ ဒဏ်ရာတွေက အသက်အန္တရာယ် မရှိပါဘူး... ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကတော့ တော်တော်လေး ထိတ်လန့်သွားပုံ ရပါတယ်... ပြီးတော့... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းလို့ ခေါ်တဲ့သူတွေဟာ... ဂိုဏ်းချုပ် ကျန်းချန်ရဲ့ တပည့်တွေဟာ... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သံမဏိကင်းတပ် ဗိုလ်မှူးကို လူအများရှေ့မှာတင် တစ်ချက်တည်းနဲ့ သတ်ပစ်ခဲ့တာပါ... သူတို့ရဲ့ ခွန်အားက... တကယ့်ကို ခန့်မှန်းရ ခက်လှပါတယ်...”

“ခန့်မှန်းရ ခက်တယ်လား”

ကျောက်ဝူကျိက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရင်း မျက်လုံးများထဲ၌ အဆိပ်အတောက် အရှိန်အဝါများ ယှက်ဖြာသွား၏။ သူသည် ခုတင်ဘေးသို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး သူ၏ သားဖြစ်သူ ဗိုက်ပေါ်မှ စော်ကားလှသော စာတန်းများကို စိုက်ကြည့်နေမိ၏။ အထူးသဖြင့် ‘ဖက်တီး’ ဟူသော အလွန် အရုပ်ဆိုးလှသည့် စာလုံးများကို မြင်ရသောအခါ သူ၏ ပါးပြင် ကြွက်သားများမှာ ထိန်းမရအောင် တုန်ခါသွားတော့၏။

ဒါဟာ အရှက်တရားပဲ။

သူ ဤဒုစရိုက်မြို့တော်ကို အုပ်ချုပ်လာသည်မှာ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ... ကောင်းသော လမ်းစဉ်ရော ဆိုးသော လမ်းစဉ်မှာပါ ရှိသမျှ လူတိုင်းက သူ့ကို ရိုသေကြရသည် မဟုတ်ပါလော။ ယခုတော့... ဘယ်ကမှန်း မသိသော တောသား တစ်သိုက်၏ အရှက်ခွဲခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီ ပင်။

ဒါဟာ သူ၏ သားကို ပါးရိုက်လိုက်တာ မဟုတ်ဘဲ... ကျောက်ဝူကျိ ဟူသော သူ၏ မျက်နှာကို မြေကြီးပေါ် ချနင်းလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

“အဖေ... အဖေ...”

ကျောက်ထျန်းပါးမှာ သူ၏ အဖေ ရောက်နေသည်ကို အာရုံခံမိပုံ ရ၏။ သူသည် ရုတ်တရက် စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်ရင်း လက်နှစ်ဖက်ကို ရူးသွပ်စွာ ဝှေ့ယမ်းကာ နိုးလာခဲ့သည်။

“ကျွန်တော့်နား မလာနဲ့... ကျွန်တော့် ဘောင်းဘီကို မချွတ်ကြနဲ့တော့... ကတာ မကြည့်ချင်တော့ဘူးဗျို့...အီးဟီး...ဟိုဖက်တီးက ကြောက်စရာကြီး...”

သူ၏ သားဖြစ်သူမှာ စိတ်မနှံ့တော့သလို ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျောက်ဝူကျိ၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်မှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့၏။

“ကောင်းလှချေလား ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း... ကောင်းလှချေလား စတုတ္ထကပ်ဘေး...”

သူသည် အနောက်သို့ လှည့်ကာ အင်္ကျီလက်စကို ခါယမ်းလိုက်ရင်း အေးစက်လှသော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

“မင်းတို့က သေချင်နေကြမှတော့... ငါကပဲ မင်းတို့ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးရမှာပေါ့”

“လူတစ်ယောက် လာခဲ့စမ်း”

“ရှိပါတယ် အရှင်”

“‘သွေးလက်ဝါး’ ကြေးစားအဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ကို သွားဖိတ်လိုက်ကြစမ်း။ ငါ့မှာ သူ့အတွက် စီးပွားရေး အကြီးကြီး တစ်ခု ဆွေးနွေးစရာ ရှိတယ်လို့ ပြောလိုက်”

"သွေးလက်ဝါး" ဟူသော အမည်ကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ဒူးထောက်နေသော ကင်းတပ်ဗိုလ်ချုပ်မှာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ထိတ်လန့်သွားရရှာ၏။

ဒုစရိုက်မြို့တော်မှာတော့ "သွေးလက်ဝါး" ဆိုတာ တားမြစ်ထားတဲ့ အမည်တစ်ခုပဲ။ သူတို့ဟာ ပိုက်ဆံရဖို့ဆိုလျှင် လူတစ်မိသားစုလုံးကို ကလေးငယ်တွေပါမချန် သတ်ရဲသော စစ်မှန်သည့် လူသတ်စက်ရုပ်တွေ မဟုတ်ပါလား။

‘သွေးလက်ဝါး’၏ ခေါင်းဆောင် "သွေးသတ်သမား" ဆိုလျှင် အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်း အဆင့် ပြီးပြည့်စုံခြင်းကို ရောက်နေသည့်အပြင်... သူ့လက်ထဲမှာတင် လူပေါင်း ထောင်ချီပြီး အသက်ပျောက်ဖူးသည်ဟု သတင်းကြီးသော အရူးတစ်ယောက်လေ။

မြို့စားမင်းကြီးက... တစ်ဂိုဏ်းလုံးကို မျိုးဖြုတ် သတ်တော့မည်လား။

---

နာရီဝက် ကြာပြီးနောက်။

မြို့စားမင်း အိမ်တော်၏ လျှို့ဝှက်ခန်း အတွင်း၌။

ကျောက်ဝူကျိသည် အဓိက ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်နေပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင်မူ သွေးနီရောင် ဝတ်ရုံကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး ခြုံထားသည့် လူရိပ်တစ်ခု ရှိနေ၏။ ထိုသူ့ထံမှ ပျို့အန်ချင်စရာ ကောင်းသော သွေးညှီနံ့များ ထွက်ပေါ်နေသဖြင့် သွေးအိုင်ထဲမှ ခုလေးတင် တက်လာသကဲ့သို့ ရှိနေလေသည်။

“မြို့စားမင်း ကျောက်... ဒီလောက် ညဉ့်နက်တဲ့ အချိန်ကြီးမှာ ဘာကိစ္စများ ရှိလို့လဲ”

ဝတ်ရုံအောက်မှ အက်ကွဲလှသော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာ၏။ ၎င်းမှာ သံချေးတက်နေသော သံပြားနှစ်ခုကို ပွတ်တိုက်နေသည့်အလား နားမခံသာလှပေ။

“မင်းတို့ကို ငှားချင်လို့လေ”

ကျောက်ဝူကျိက လိုတိုရှင်းပင် ဆိုလိုက်ရင်း လေးလံလှသော ဝိညာဉ်သိုလှောင်အိတ် တစ်အိတ်ကို ပစ်ပေးလိုက်၏။

“ဒါက စရန်ငွေပဲ။ အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်သောင်း ရှိတယ်”

ထိုသူသည် အိတ်ကို လက်ခံလိုက်ပြီးနောက် ဝတ်ရုံအောက်မှ လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပြုံးလိုက်ပုံ ရသည်။

“နှစ်သောင်း တဲ့လား။ မြို့စားမင်း ကျောက်... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စည်းကမ်းကို ခင်ဗျား သိမှာပါ။ သာမန် အလုပ်မျိုးဆိုရင်တော့ ဒါက လုံလောက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မကြာသေးခင်ကမှ သတင်းကြီးနေတဲ့ ဟို ‘မိစ္ဆာဂိုဏ်း’ ကို သွားရှင်းရမှာ ဆိုရင်တော့... ဒီ ပိုက်ဆံက ခေါင်းတလား ဝယ်ဖို့ပဲ လုံလောက်လိမ့်မယ် ထင်တယ်ဗျ”

ကြည့်ရသည်မှာ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၏ မိစ္ဆာဂုဏ်သတင်းနှင့် ကျန်းချန်က သံမဏိကင်းတပ်သားများကို သတ်ခဲ့သည့် သတင်းများမှာ ဤပရော်ဖက်ရှင်နယ် လူသတ်သမားများ၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ချေသည်။

“အလုပ် ပြီးသွားရင် နောက်ထပ် သုံးသောင်း ထပ်ပေးမယ်”

ကျောက်ဝူကျိက တည်ငြိမ်စွာပင် ထပ်လောင်း ပြောဆိုလိုက်၏။

“ဒါတင်မကသေးဘူး... ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲမှာ ရှိတဲ့ အရာမှန်သမျှဟာ မင်းတို့ အပိုင်ပဲ။ ငါ လိုချင်တာကတော့ ဟိုမြေကြော ဝိညာဉ်အဆီအနှစ် ကျောက်တုံးကို ပြန်ယူလာပေးဖို့ပဲ”

“ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးသောင်း... ပြီးတော့ ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးရဲ့ ပစ္စည်းတွေပေါ့လေ...”

သွေးနီရောင် ဝတ်ရုံရှင်မှာ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အရှုံးအမြတ်ကို တွက်ချက်နေပုံ ရ၏။

“သဘောတူတယ်ဗျာ”

သူသည် ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။ ထိုခဏ၌ အသက်ရှူကျပ်စေသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များမှာ လျှို့ဝှက်ခန်းအတွင်း ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ကြားတာတော့ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းက တပည့်တွေက သတ်လို့ မသေဘူး ဆိုလား”

“ဟက်... ဒါတွေက လှည့်ကွက်တွေသက်သက်ပါ” ကျောက်ဝူကျိက လှောင်ပြောင်လိုက်၏။

“အကယ်၍ သူတို့က တကယ်ပဲ မသေနိုင်ဘူးဆိုရင် ကျင့်ကြံခြင်းလောကကြီး တစ်ခုလုံးကို သိမ်းပိုက်ထားလောက်ပြီပေါ့။ ဘာလို့များ ဟို တောကရွာမှာ သွားပုန်းနေမှာလဲ။ ဒါဟာ ထင်ယောင်ထင်မှား ပညာ ဒါမှမဟုတ် ရုပ်သေးရုပ်တွေ ဖြစ်ရမယ်”

“ကျွန်တော်လည်း အဲ့ဒီလိုပဲ ထင်တာပဲ”

ဝတ်ရုံရှင်က ထူးဆန်းစွာ ရယ်လိုက်၏။.

“အူးဟား… အူးဟား..ဒီလောကမှာ သတ်လို့ မသေတဲ့သူ မရှိပါဘူး။ ရှိတယ် ဆိုရင်တောင် အဲ့ဒါ အသေသေအောင် မသတ်နိုင်သေးလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်”

“သုံးရက်...”

သူသည် သွေးစွန်းနေသော ပတ်တီးများ ပတ်ထားသည့် လက်ချောင်း သုံးချောင်းကို ထောင်ပြလိုက်၏။

“နောက် သုံးရက်နေရင်... ကျန်းချန် ဆိုတဲ့ကောင်ရဲ့ ခေါင်းကို ခင်ဗျားရဲ့ စားပွဲပေါ်မှာ ငါ လာတင်ပေးမယ်”

စကားအဆုံးတွင် သူ၏ ပုံရိပ်မှာ တဖြည်းဖြည်း မှိန်ဖျော့သွားပြီး... နောက်ဆုံး၌ မြေပြင်ပေါ်ရှိ အရိပ်များအတွင်းသို့ သွေးအိုင်အဖြစ် နစ်မြုပ် ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

လွတ်သွားသော လျှို့ဝှက်ခန်းကို ကြည့်ရင်း ကျောက်ဝူကျိ၏ ဒေါသများမှာ တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးသွားပြီး မျက်နှာထက်..ကောက်ကျစ်သည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့၏။

သူသည် "သွေးလက်ဝါး" အဖွဲ့က အလွယ်တကူ နှိမ်နင်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု လုံးဝ (လုံးဝ) မယုံကြည်ထားပေ။

မြို့စားမင်း နေရာကို မြဲအောင် ထိန်းထားနိုင်သည့် မြေခွေးအိုကြီး တစ်ကောင်ပမာ သူသည် အမြဲတမ်း အစီအစဉ် နှစ်ခု ဆွဲထားတတ်သူ ဖြစ်သည်။

“ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း... ကျန်းချန်...”

သူသည် စားပွဲကို ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်ရင်း ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်၏။

“အကယ်၍ ‘သွေးလက်ဝါး’ တွေပါ ရှုံးသွားခဲ့ရင်တော့... ငါ့ရဲ့ အစွမ်းအကုန် ဖဲချပ်ကို ထုတ်သုံးရတော့မှာပေါ့လေ...”

*

ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင်မူ ညဉ့်မှာ ပိုမို နက်ရှိုင်းလာနေပြီ ဖြစ်၏။

ချင်းယန်ဂိုဏ်းထက်ပင် ပိုမို အန္တရာယ်ရှိပြီး ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ဆန်လှသော သတ်ကွင်းကြီးတစ်ခုမှာ တိတ်တဆိတ် ဖြန့်ကျက်လျက် ရှိနေတော့၏။

ထိုအချိန်တွင်မူ မိုင်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာသော ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၌...

အိမ်သစ် (ကိုယ်ပိုင် နတ်ဘုရားလိုဏ်ဂူ) ဆီသို့ ပြောင်းရွှေ့သွားကြသည့် အတွင်းစည်း တပည့်များမှာမူ သူတို့၏ ခြံဝန်းလေးများကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အလှဆင်နေကြ၏။

ဝမ်သဲ့ဖာက သူ၏ ဝက်ခြံကို ခြံထဲသို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် ကြိုးစားနေပြီး... ['ငါ စိုက်ပျိုးရေးကို ချစ်တယ်'] ကမူ ခြံဝန်းတစ်ခုလုံးကို လုံခြုံရေး အစောင့်အဖြစ် "လူစားပန်း" များဖြင့် ပြည့်နှက်စေရန် စိုက်ပျိုးနေပါ၏။ ဆောက်လုပ်ရေးခွင်မှ ဦးလေးကျန်း ကမူ နတ်ဘုရားလိုဏ်ဂူ၏ အုတ်မြစ်ကို ထပ်မံ တူးဖော်ပြီး မြေအောက်ခန်း ဆောက်ရန် အကွက်ချနေတော့သည်။

စစ်မှန်သော ကျွမ်းကျင် စစ်တပ်ကြီးတစ်ခုက သူတို့ကို ပစ်မှတ်ထားနေပြီ ဖြစ်ကြောင်းကိုတော့ ထိုအရူးများမှာ လုံးဝ (လုံးဝ) သတိမထားမိကြရှာချေ။

အခန်း (၁၁၉) - စနစ်ကြီး၏ သတိပေးချက် .. ဒီတစ်ခါတော့ အရိုးမာတဲ့ကောင်တွေ လာနေပြီ

~နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်း။

ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၊ လင်းရှုတောင်ထိပ်ရှိ အတွင်းစည်းတပည့်များ၏ နေထိုင်ရာ နယ်မြေ။

ယနေ့တွင် နေရောင်ခြည်သည် ထူးထူးခြားခြား ပိုမို တောက်ပလျက်ရှိပြီး လင်းရှုတောင်ထိပ် တစ်ခုလုံးမှာလည်း အေးချမ်းသာယာသော အငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

တောင်ခါးပန်း တစ်လျှောက်တွင်မူ သီးသန့် နတ်ဘုရားလိုဏ်ဂူ (၁၀) ခုမှာ ဟိုတစ်စ ဒီတစ်စ တည်ရှိနေကြပြီး တစ်ခုချင်းစီ၌ ကိုယ်ပိုင် ခြံဝန်းလေးများလည်း ပါရှိကြကုန်၏။ ဤနေရာသည် လက်ရှိ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၏ ‘သူဌေးရပ်ကွက်’ ဖြစ်သလို... အသစ်တက်လာသော အတွင်းစည်းတပည့်များက သူတို့၏ စိတ်ကူးစိတ်သန်းများကို အားရပါးရ အကောင်အထည်ဖော်ရာ နတ်ဘုံနတ်နန်းကြီးလည်း ဖြစ်ပေသည်။

ဝမ်သဲ့ဖာ (ဒီဖရဲသီး မှည့်ပြီလား) သည် သူ၏ ကျယ်ဝန်းလှသော ခြံဝန်းအတွင်း၌ ဖင်တရမ်းရမ်းဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေ၏။ သူသည် တခြားလူများကဲ့သို့ ပန်းပင်၊ မြက်ပင်များကို မစိုက်ပျိုးဘဲ တန်ဖိုးကြီး လုယက်ရာ ပစ္စည်းများထဲမှ ရလာသည့် အနက်ရောင် သစ်သားများကို အသုံးပြုကာ အဆင့်မြင့် ဝက်ခြံကြီး တစ်ခုကို ဆောက်လုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

“ပက်ပါရေ... လာစမ်းပါ။ ထမင်းစားဖို့ အချိန်တန်ပြီဟေ့”

သူသည် လက်ထဲတွင် အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်သစ်သီး တစ်လုံးကို ကိုင်လျက် သူ၏ အဆင့် (၂) သံခွံ တောဝက်ကြီးကို မြှူဆွယ်နေ၏။ တောဝက်ကြီးကမူ သူ၏ လက်ကို နှာခေါင်းဖြင့် တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး ရွံရှာဖွယ် အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေသည်။ ၎င်း၏ ပုံစံမှာ “ငါက တောင်နက်ထဲမှာ အသားစားလာတဲ့ကောင်ကို... အခုမှ ဘာသစ်သီး လာကျွေးနေတာလဲ” ဟု ပြောနေသည့်အလား ရှိနေတော့သည်။

“ဟောဗျာ... ဒီဝက်ကတော့ လုပ်ပြီ။ အစားအသောက်တောင် ရွေးနေသေးတယ်ပေါ့လေ။ ဒါကို စနစ်ရဲ့ အရောင်းဆိုင်မှာ ဂိုဏ်းစုဆောင်းမှတ် (၅၀) ပေးပြီး ဝယ်ထားရတာကွ”

ဝမ်သဲ့ဖာက ဒေါသတကြီးဖြင့် ဝက်ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်ရင်း ဆက်ပြောလိုက်၏။

“မင်း ငါ့စကားကို နားမထောင်ရင်တော့... ဝက်သားကင် လုပ်စားပစ်မှာနော်။ သိလား”

ဘေးခြံဝန်းထဲတွင်မူ ['ငါ စိုက်ပျိုးရေးကို ချစ်တယ်'] ညီမလေးမှာ သူမ၏ လူစားပန်းကြီးကို နေပူစာလှုံရန် လမ်းညွှန်ပေးနေသည်။ ဧရာမ ပန်းပွင့်ကြီးမှာ နေရောင်ခြည် နောက်သို့ လိုက်၍ လှည့်နေပြီး၊ ရံဖန်ရံခါတွင် ပါးစပ်ကို ဟကာ ချွန်ထက်သော အစွယ်များကို ထုတ်ပြတတ်သဖြင့် အနားမှ ဖြတ်ပျံသွားသော ငှက်ငယ်များပင် မနားရဲဘဲ ထွက်ပြေးကုန်ကြရ၏။

ဆောက်လုပ်ရေးခွင်မှ ဦးလေးကျန်း ကမူ သူ၏ ခြံဝန်းအတွင်း၌ ကျင်းကြီး တစ်ခုကို တူးနေသည်။ သူ၏ အဆိုအရမူ ‘မြေအောက် ကာကွယ်ရေး ခံတပ်’ နှင့် ‘မြေအောက် အပူပေးစနစ်’ တို့ကို စမ်းသပ်ရန်အတွက် ဖြစ်သည်ဟု သိရ၏။

အရာအားလုံးမှာ အလွန်ပင် အေးချမ်းလှပြီး တောင်သူဘဝ၏ ပျော်ရွှင်စရာ အငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပါသည်။

သို့သော်လည်း...

ထိုအေးချမ်းမှုမှာမူ ကြာရှည်မခံခဲ့ပေ။

ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အပြင်ဘက် စည်းဝိုင်းအတွင်းရှိ ကင်းလှည့် နယ်မြေ၌။

အပြင်စည်းတပည့် (၅) ဦးပါဝင်သော ကင်းလှည့်အဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့မှာ သစ်တောအုပ်အတွင်း၌ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လျှောက်လှမ်းနေကြ၏။

“ဟေး... နေ့တိုင်း ကင်းလှည့်နေရတာ ပျင်းစရာကြီး”

အနောက်မှ လိုက်လာသော တပည့်တစ်ဦးက သမ်းဝေရင်း ဆိုလိုက်၏

“ဒီအနားက မွန်းစတားတွေကိုလည်း ငါတို့ အကုန် ရှင်းပစ်လိုက်ပြီလေ။ ယုန်တစ်ကောင်တောင် မကျန်တော့ဘူး။ တကယ့်ကို အလုပ်မရှိ အလုပ်ရှာပဲ”

“ဟုတ်ပဗျာ။ ကွင်းပြင်ကျယ်မှာ လူအချင်းချင်း ပြိုင်ပွဲလုပ်နေတာကို သွားကြည့်ရတာကမှ ပိုပြီး ရင်ခုန်ဖို့ ကောင်းဦးမယ်” အခြား တပည့်တစ်ဦးကလည်း ဝင်၍ ထောက်ခံလိုက်၏။

“ကြားတာတော့ အတွင်းစည်း တပည့် အစ်ကိုကြီးတွေဆိုရင် ကိုယ်ပိုင် အိမ်ကြီး အိမ်ကောင်းတွေနဲ့ နေရတာတဲ့ဗျ။ ကျုပ်တို့မှာတော့ စုပေါင်း အိပ်ဆောင်မှာပဲ ကုပ်နေရတုန်း။ တကယ့်ကို သနားစရာ ဘဝတွေပါပဲ”

“ကဲ... စကားမများကြနဲ့တော့။ ကင်းလှည့်တာက ပျင်းစရာ ကောင်းပေမဲ့ ရလာတဲ့ ဂိုဏ်းစုဆောင်းမှတ်တွေကတော့ တည်ငြိမ်တယ် လေကွာ။ ငါ ပိုက်ဆံ စုမိတာနဲ့ ကျင့်စဉ်စာအုပ် သွားဝယ်မှာ” ရှေ့ဆုံးမှ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က လှမ်းပြောလိုက်၏။

သူသည် စကားပြောရင်း လက်ထဲမှ တုတ်ဖြင့် ရှေ့ရှိ ချုံပုတ်များကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

“ဟေ့... တတိယညီလေး... မင်း ဘာလို့ မျက်နှာကြီးက ကြောင်နေတာလဲ။ ဘာလို့ စကားမပြောတော့တာလဲ”

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်သည် မိမိ၏ အနောက်တွင် ထူးထူးခြားခြား တိတ်ဆိတ်သွားသည်ကို သတိထားမိလိုက်သဖြင့် မသိစိတ်မှ လှည့်ကြည့်လိုက်မိ၏။

ကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ သူသည် နေရာမှာတင် ကြောင်အသွားရတော့၏။

သူ့အနောက်တွင် ဘာမှ (ဘာမှ) ရှိမနေတော့ပေ။

သူ့နောက်မှ တကောက်ကောက် လိုက်လာကြသော အဖွဲ့ဝင် လေးဦးလုံးမှာ... လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြ၏။

“ပလုတ်တုတ်... ဘယ်ရောက်ကုန်ကြတာလဲ”

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်သည် သူ၏ သူငယ်ချင်းများ ဂိမ်းထဲမှ ထွက်သွားကြသည် သို့မဟုတ် စနစ် ချို့ယွင်းချက် တစ်ခုခု ဖြစ်သွားသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ မျက်လုံးများကို ပွတ်ကြည့်လိုက်မိ၏။

“တတိယညီလေး... စတုတ္ထညီလေး... လျှောက်မစကြနဲ့လေ။ ထွက်လာကြစမ်းပါ”

ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးမှာ လေတိုးသံမှလွဲ၍ တိတ်ဆိတ်လျက် ရှိနေတော့၏။ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမှ မရှိသလို၊ ရုန်းကန်သည့် အသံ သို့မဟုတ် အော်ဟစ်သံ တစ်ချက်ပင် မထွက်ပေါ်ခဲ့ပေ။

သူ၏ ကျောရိုး တစ်လျှောက်တွင်မူ ထူးဆန်းသော အေးစက်မှုတစ်ခု စိမ့်ဝင်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။

“ဒါ... ဒါက သရဲဂိမ်း ပြောင်းသွားတာလား”

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်မှာ တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ရင်း ဘာဖြစ်နေသလဲဟု မေးရန် အဖွဲ့လိုက် စကားပြောခန်းကို ဖွင့်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်...

ရုတ်တရက်။

သူ၏ လည်ပင်းပေါ်တွင် အလွန်ပင် ပါးလွှာသော ရေခဲမျှင်လေး တစ်ခု လာရောက် ထိတွေ့သွားသကဲ့သို့ အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။

ထို့နောက်တွင်မူ သူ၏ အမြင်အာရုံများမှာ စတင် လည်ပတ်လာတော့သည်။ သူ၏ ခေါင်းမပါသော ကိုယ်ခန္ဓာကြီးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လဲကျသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး လည်ပင်း ပြတ်စမှလည်း သွေးများက ပန်းထွက်နေ၏။

(စနစ်၏ အသိပေးချက်။ သင် သေဆုံးသွားပါပြီ။)

(သေဆုံးရသည့် အကြောင်းရင်း - ချွန်ထက်သော လက်နက်ဖြင့် လည်ပင်း သွေးကြောမကြီးအား တစ်ချက်တည်း ဖြတ်တောက်ခံရခြင်း။)

(သတ်ဖြတ်သူ - အမည်မသိ။)

“လခွမ်း...”

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၏ အသိစိတ်မှာ အမှောင်ထုအတွင်းသို့ နစ်မြုပ်သွားပြီး... အလင်းဖြူတန်းတစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပြန်လည်ရှင်သန်ရာ နေရာဆီသို့ လွင့်ပျံသွားတော့၏။

---

ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၏ ကျောက်ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီး။

ပြန်လည်ရှင်သန်ရာ ကျောက်တိုင်ကြီး အရှေ့၌။

အလင်းဖြူတန်းများ တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် ဝင်းလက်သွားသည်။

ကင်းလှည့်အဖွဲ့ဝင် ငါးဦးလုံးမှာ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပြန်လည်ရှင်သန်ရာ နေရာ၌ ပြန်ဆုံကြလေတော့သည်။

သူတို့သည် အချင်းချင်း ကြောင်ကြည့်နေကြရင်း မျက်နှာများမှာလည်း ဝေခွဲမရခြင်းနှင့် ထိတ်လန့်ခြင်းများ ပြည့်နှက်နေကြကုန်၏။

“မင်းတို့... ဘယ်လို သေလာကြတာလဲ” ဟု အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် မေးလိုက်၏။

“မသိဘူးဗျာ။ ကျွန်တော် လမ်းလျှောက်နေတုန်းမှာပဲ ရုတ်တရက် မျက်စိရှေ့ မှောင်သွားပြီး ဒီကို ရောက်လာတာပဲ”

“ကျွန်တော်လည်း အတူတူပဲဗျ။ သွေးလျော့တာတောင် မမြင်လိုက်ရဘူး။ တစ်ချက်တည်းနဲ့ အပြတ်အသတ် ခံလိုက်ရတာ”

“ကျွန်တော် ထင်တာတော့... အနီရောင် အရိပ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသလိုပဲ။ ပြီးတော့ လည်ပင်းက အေးသွားတာပဲ သိတော့တယ်ဗျ”

ပြန်လည်ရှင်သန်ရာ နေရာ၌ အလင်းဖြူတန်းများမှာ ပိုမို စိပ်လာနေပြီ ဖြစ်၏။

ဤကင်းလှည့်အဖွဲ့သာမက... တောင်နောက်ဘက်၌ သတ္တုတူးနေသူများ၊ သစ်တောအုပ်အတွင်း သားရဲဖမ်းနေသူများ၊ သို့မဟုတ် တောင်ခြေ၌ အပေါ့အပါး သွားနေသူများပင်လျှင်... အချိန်တိုလေး အတွင်းမှာပင် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ‘သေဆုံး’ ကာ ဂိုဏ်းအတွင်းသို့ ပြန်ရောက်လာကြတော့၏။

သူတို့ သေဆုံးပုံများမှာလည်း ထပ်တူနီးပါး တူညီနေကြ၏။ ကြိုတင် အသိပေးချက် မရှိဘဲ တစ်ချက်တည်းနှင့် အသက်ပျောက်သွားကြရခြင်း ဖြစ်သလို၊ ရန်သူ့အမည်ကိုပင် မြင်ခွင့် မရခဲ့ကြပေ။

“အမည်မသိခြင်း၏ ကြောက်ရွံ့မှု” ဟူသော ခံစားချက်မှာ တပည့်များကြားတွင် စတင် ပျံ့နှံ့လာခဲ့၏။

“ဒါ ဘာ မွန်းစတားကြီးလဲဗျ။ ကိုယ်ပျောက်နေတာလား”

“ဒါ စနစ် ချို့ယွင်းချက်လား၊ဂိမ်းဖန်တီးသူတွေက ခိုးဆော့တဲ့သူတွေကို လိုက်ဖမ်းနေတာလား”

“တကယ့်ကို ကြောက်ဖို့ ကောင်းလိုက်တာ၊ ‘သေမင်းတမန်’ ရုပ်ရှင်ကို ကိုယ်တိုင် ရိုက်နေရသလိုပဲ”

---

ခန်းမဆောင်ကြီး အတွင်းဝယ်။

မျက်လုံးများကို မှိတ်လျက် အနားယူနေသော ကျန်းချန်မှာမူ ရုတ်တရက် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်၏။

သူ့ရှေ့ရှိ စနစ် မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင်မူ ‘ဂိုဏ်းတော် လုံခြုံရေး ထောက်လှမ်းရေး အခင်းအကျင်း’ မှာ အသည်းအသန် အချက်ပေးသံများ မြည်ဟိန်းနေတော့၏။

သို့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ် အချက်ပေးသံမှာ ယခင်တစ်ခေါက်နှင့်မူ လုံးဝ မတူပေ။

ယခင်တစ်ခေါက်က တောင်တန်း တစ်ခုလုံးမှာ အနီစက်များ ပြည့်နှက်နေသဖြင့် စစ်တပ်ကြီး ချီတက်လာသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ထောက်လှမ်းရေး မျက်နှာပြင်ပေါ်၌ အလွန်ပင် သေးငယ်လှသော ခရမ်းရောင် သန်းသည့် အနီစက် ဆယ်ဂဏန်းခန့်သာ ရှိ၏။

သူတို့သည် အုပ်စုလိုက် မတိုက်ခိုက်ဘဲ တစ္ဆေများပမာ ဂိုဏ်း၏ အကာအကွယ် အခင်းအကျင်း ပတ်ပတ်လည်၌ ပြန့်ကျဲနေကြကာ... အခင်းအကျင်း၏ ဟာကွက်များကို ရှာဖွေပြီး တိတ်တဆိတ် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးစားနေကြခြင်းပင်။

(သတိပေးချက်။ အလွန် အန္တရာယ်ကြီးမားသော ကျူးကျော်သူများကို တွေ့ရှိရပါသည်။)

(ရန်သူ့ ဝိသေသလက္ခဏာ - ကိုယ်ဖောက်ဖျက်ခြင်း၊ လုပ်ကြံခြင်းနှင့် အခင်းအကျင်း ဖြိုခွဲခြင်းတို့တွင် ကျွမ်းကျင်သည်။)

(တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည် တွက်ချက်မှု - အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်ရှိ လူသတ်သမား (၂) ဦး၊ ချီစုစည်းမှု အဆင့် ပြီးပြည့်စုံခြင်းရှိသော လူသတ်သမား (၁၈) ဦး။)

(ဆုံးဖြတ်ချက် - အလွန် အန္တရာယ်ကြီးသည်။ ဤသူတို့မှာ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် လူသတ်စက်ရုပ်များ ဖြစ်ကြသည်။)

“ကြေးစားအဖွဲ့လား... ဒါမှမဟုတ် လူသတ်သမား အဖွဲ့အစည်းလား”

ကျန်းချန်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် တင်းမာသွား၏။ အခင်းအကျင်း အကာအကွယ် တစ်လျှောက်တွင် ကပ်ပါးပိုးမွှားများပမာ လှုပ်ရှားနေသော အနီစက်များကို ကြည့်ရင်း သူ စဉ်းစားနေမိသည်။

ယခုတစ်ကြိမ် ရန်သူများမှာမူ... ရှေ့တည့်တည့်မှသာ တိုက်ခိုက်တတ်သည့် ချင်းယန်ဂိုဏ်းသားများထက် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ ကိုင်တွယ်ရ ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

သူတို့သည် ဟိတ်ဟန် မထုတ်ကြ၊ ကြွေးကြော်သံများ မအော်ကြ၊ မျက်နှာကိုပင် မဖော်ပြကြပေ။ သူတို့မှာ ရေမြောင်းထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေပြီး အချိန်မရွေး အဆိပ်စွယ်ဖြင့် ကိုက်မည့် မြွေဟောက်အုပ်စုနှင့် တူနေတော့၏။

အကယ်၍ သူတို့ကိုသာ အထဲသို့ ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်ပါက တစ်ဖက်သတ် သတ်ဖြတ်မှုကြီး ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ တပည့်များမှာ ကျင့်စဉ် အဆင့်များ တိုးတက်လာပြီ ဆိုသော်လည်း... ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်ခြင်းနှင့် လုပ်ကြံခြင်းများကို ခုခံနိုင်စွမ်းမှာမူ သုည အဆင့်တွင်သာ ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလော။

“ကြည့်ရတာ မြို့စားမင်း ကျောက်ကတော့ အစွမ်းကုန် ထုတ်သုံးလာပြီပေါ့လေ”

ကျန်းချန်က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

“ညစ်ပတ်တဲ့ နည်းလမ်းတွေ သုံးချင်တာလား။ ခိုးဝင်ချင်တာလား”

“မင်းတို့ရဲ့ ဓားတွေက ပိုမြန်မလား... ဒါမှမဟုတ် ငါ့တပည့်တွေရဲ့ ရူးသွပ်လှတဲ့ စိတ်ကူးစိတ်သန်းတွေက ပိုပြီး ကြောက်ဖို့ ကောင်းမလားဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့လေ”

သူသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး အင်္ကျီလက်စကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

“ဒေါင်...”

လေးလံလှသော ခေါင်းလောင်းသံကြီး ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်၏။ သို့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို နီရဲသော အလင်းတန်းများက လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

(အရေးပေါ် ကြေညာချက်။ အထူး မစ်ရှင်ကြီး စတင်ပါပြီ။)

(မစ်ရှင်အမည် - မမြင်ရသော ရန်သူတော်။)

(နောက်ခံ အကြောင်းအရာ - ယုတ်မာလှသော လူသတ်သမား တစ်စုသည် ငါတို့၏ အိမ်ဂေဟာအတွင်းသို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးစားနေကြသည်။ သူတို့သည် အမှောင်ရိပ်ထဲ၌ ပုန်းအောင်းကာ တစ်ကိုယ်တော် ရှိနေသူများကို အမဲလိုက်နေကြသည်။ မင်းတို့ရဲ့ နောက်ပြောင်နေတဲ့ အပြုံးတွေကို ခေတ္တ သိမ်းဆည်းထားကြ။ ဒါဟာ ရှင်သန်ခြင်းအတွက် စမ်းသပ်ချက်ပဲ။)

(တာဝန် ရည်မှန်းချက် -)

၁။ ကိုယ်ပျောက်ခြင်းအား ဖော်ထုတ်ခြင်းနှင့် ကျူးကျော်သူများကို နှိမ်နင်းခြင်း - ဂိုဏ်း၏ အနီးအနားတွင် ပုန်းအောင်းနေသော လူသတ်သမား အားလုံးကို ရှာဖွေ သုတ်သင်ရမည်။

၂။ အခင်းအကျင်း ဗဟိုချက်ကို ကာကွယ်ခြင်း - တောင်ကာကွယ်ရေး မဟာအခင်းအကျင်းကြီး၏ အဓိက အချက်အချာ နေရာများ ပျက်စီးမသွားစေရန် ကာကွယ်ရမည်။

(အထူး အကူအညီ - ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးမှ ‘စစ်မှန်သော အမြင်’ အစွမ်းကို ဖွင့်လှစ်ပေးလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ အခင်းအကျင်း အတွင်း၌ ကိုယ်ပျောက်နေသော ရန်သူများကို ဝေဝါးသော ပုံရိပ်များအဖြစ် မြင်တွေ့နိုင်မည် ဖြစ်သည်။)

(တာဝန် ဆုလာဘ် - လူသတ်သမား တစ်ဦးကို သတ်နိုင်ပါက ဂိုဏ်းစုဆောင်းမှတ် (၅၀၀၀) ချီးမြှင့်မည်။ ရန်သူထံမှ ရရှိသမျှ ပစ္စည်းများမှာလည်း မင်းတို့ အပိုင်ပဲ ဖြစ်စေရမည်။)

မူလက အနည်းငယ် ထိတ်လန့်နေကြသော တပည့်များမှာမူ တာဝန် မျက်နှာပြင်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် စိတ်ဓာတ်များ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားကြတော့၏။

“ဘုရားရေ... မစ်ရှင်ကြီး ပါလား။ စောစောက ပြောပါတော့လား”

“ကိုယ်ပျောက် မွန်းစတားလား။ ‘လူသတ် ဂိုဏ်း’ ကစားနေရသလိုပဲ‌ဟေး”

“တစ်ကောင်ကို (၅၀၀၀) တဲ့လား။ ရှယ်ပဲဟေ့”

“ညီအစ်ကိုတို့ရေ... မကြောက်ကြနဲ့တော့။ ဒါ ..ငါတို့အတွက် အလကားရတဲ့ ပစ္စည်းတွေပဲ။ အလင်းပေး မန္တန်တွေနဲ့ ထောက်လှမ်းရေး ကိရိယာတွေ အကုန် ထုတ်ကြစမ်းဟေ့”

စောစောက ‘သရဲ’ ခြောက်သည်ဆိုသော ကောလာဟလကြောင့် တုန်လှုပ်နေသော ကျောက်ကွင်းပြင်ကြီးမှာ ယခုအခါ ပျော်ရွှင်စရာ အငွေ့အသက်များဖြင့် ပြန်လည် ပြည့်နှက်သွားခဲ့၏။

ဆောက်လုပ်ရေးခွင်မှ ဦးလေးကျန်းသည် သူ၏ ဆေးလိပ်ကို တစ်ချက် ဖွာလိုက်ရင်း မျက်လုံးများက စူးရှလာသည်။

“ညစ်ပတ်တဲ့ နည်းလမ်းတွေ သုံးချင်တာလား။ ခိုးဝင်ချင်တာလား။ ဟဲဟဲ... ငါတို့ရဲ့ နည်းလမ်းတွေကိုတော့ သူတို့ မတွေ့ဖူးသေးဘူး ထင်တယ်”

သူ့စကား အဆုံး၌၊ အနောက်သို့ လှည့်ကာ ဆောက်လုပ်ရေး အဖွဲ့သားများကို အော်ဟစ် ညွှန်ကြားလိုက်တော့၏။

“ဟေ့... ငိုင်မနေကြနဲ့လေ။ အရင်က ငါတို့ တူးထားတဲ့ ထောင်ချောက်တွေကို အကုန် ဖွင့်လိုက်ကြစမ်း။ ပြီးတော့ သတိပေး ခေါင်းလောင်းတွေကိုလည်း နေရာအနှံ့မှာ တပ်လိုက်ကြကွ”

“ဒီတစ်ခါတော့ ငါတို့က တံတိုင်းကြီး ဆောက်နေမှာ မဟုတ်ဘူး... ‘မျှော်စင် ကာကွယ်ရေး’ ဆောက်ကြမှာကွ...”

အခန်း (၁၂၀) - တိုက်ပွဲမစမီ အင်အားစုစည်းခြင်း ၂.၀ ..ဒီတစ်ခါတော့ မျှော်စင်ကာကွယ်ရေး ဆော့ကြမယ်

~မှောင်ရီပျိုးစအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။ စနစ်ကြီးထံမှ အလွန်အန္တရာယ်ကြီးမားကြောင်း သတိပေးချက်များ ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းအတွင်း၌မူ မီးရောင်များ ထိန်ထိန်လင်းလျက် ဆူညံပွက်လောရိုက်နေတော့သည်။

ကျူးကျော်လာမည့် ဘေးဒုက္ခဆိုးကြီးကို ကြောက်ရွံ့နေမည့်အစား တစ်ဂိုဏ်းလုံးတွင် နိုဝင်ဘာ (၁၁) ရက် ဈေးရောင်းပွဲတော်၌ အချိန်ပိုဆင်းနေကြရသကဲ့သို့ ရူးသွပ်ဖွယ်ရာ တက်ကြွမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

ယခုတစ်ကြိမ် တာဝန်က ‘လုပ်ကြံခြင်း’ နှင့် ‘တိတ်တဆိတ် ထိုးဖောက်ခြင်း’ ဖြစ်ကြောင်း အရိပ်အမြွက် ရလိုက်သည်နှင့်... မြောက်မြားစွာသော မျှော်စင်ကာကွယ်ရေး ကစားနည်းများဖြင့် လေ့ကျင့်သားရနေသည့် တပည့်များ၏ ဦးနှောက်မှာ ချက်ချင်းပင် အလုပ်စလုပ်တော့သည်။

“ညီအစ်ကိုတို့... ငါ ပြောတာ သေချာနားထောင်ကြစမ်း”

ဆောက်လုပ်ရေးခွင်မှ ဦးလေးကျန်း သည် အသစ်တင်ထားသော သစ်လုံးပုံကြီးပေါ်တွင် ရပ်လျက်၊ လက်ထဲမှ ရှုပ်ယှက်ခတ်နေသော ပုံကြမ်းကြီးကို ဝှေ့ယမ်းကာ တံတွေးများ လွင့်စင်သည်အထိ အော်ဟစ် ညွှန်ကြားနေ၏။

“ဒီတစ်ခါတော့ ငါတို့က သွားတိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ခံစစ်ဆော့မှာကွ။ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းကြီးကို သံမဏိစည်ပိုင်းကြီးလို ဖြစ်အောင် လုပ်ပစ်မယ်။ ယင်ကောင်တစ်ကောင်တောင် အရှင်ထွက်မသွားစေရဘူး။ ဆောက်လုပ်ရေးအဖွဲ့... အုတ်သယ်တာ ရပ်လိုက်တော့။ မျှော်စင်တွေ ဆောက်ဖို့ပဲ အာရုံစိုက်ကြစမ်း”

ဦးလေးကျန်း၏ ညွှန်ကြားမှုအောက်တွင် မူလက ဗလာကျင်းနေသော ဂိုဏ်း၏ အဝင်ဝနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်၌ ထူးဆန်းသော ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသည့် အဆောက်အဦးများမှာ ဘွားခနဲ ပေါ်ထွက်လာ၏။ ထိုမျှော်စင်များမှာ သစ်လုံးကြီးများကို ရိုးရှင်းစွာ ချည်နှောင်ထားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း မြင့်မားခန့်ညားလှပေသည်။

မျှော်စင်တစ်ခုချင်းစီ၏ အပေါ်တွင်မူ မီးလုံးများနှင့် ရေကျည်ဆန်များကို အသင့်ပြင်ထားသည့် မန္တန်သမား သုံးလေးဦးစီ ရပ်နေကြပြီး၊ ရန်သူကို ထုနှက်ရန် ကျောက်တုံးပုံကြီးများနှင့်အတူ... ကျောက်ကပ်ကြော် က စေတနာအပြည့်ဖြင့် ပံ့ပိုးထားသော ‘အဆင့်မြင့် ငရုတ်ဆီအိုး’ များလည်း ရှိနေ၏။

“ဒါကို ‘ဓာတ်မျှော်စင်’ လို့ ခေါ်တယ်ဗျ” မန္တန်သမားတစ်ဦးက မျှော်စင်အထက်တွင် ရပ်လျက် အောက်ရှိလူများကို ဂုဏ်ယူစွာ လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။ “နာမည်နီတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်တာနဲ့ ငရုတ်ဆီတွေနဲ့ အရင်လောင်းမယ်၊ ပြီးမှ မီးလုံးတွေနဲ့ ပစ်ပေါက်မှာ။ ‘လူရှင်ကင်’ ဖြစ်သွားတဲ့ အရသာကို သူတို့ကို မြည်းစမ်းခိုင်းရမယ် ခင်ဗျာ”

အမြင့်ရှိ မျှော်စင်များသာမက မြေပြင်ရှိ ခံစစ်မှာလည်း အလွန်ပင် ရူးသွပ်စရာ ကောင်းလှပေသည်။ ကိုယ်ဖျောက်ကျူးကျော်သူများကို ကိုင်တွယ်ရန်အတွက် ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် တစ်ခါမှ မကြားဖူးသေးသည့် ‘နတ်ဘုရားလက်နက်’ တစ်ခုဖြစ်သော ‘ဂျုံမှုန့်’ များကို အသုံးချလိုက်ကြ၏။ မီးဖိုချောင်ရှိ ဂျုံမှုန့်များ၊ ထုံးမှုန့်များနှင့် နံရံမှ ခြစ်ယူထားသော ထုံးဖြူများကိုပါ စုဆောင်းကာ လူသွားလမ်း တစ်လျှောက်လုံးတွင် အညီအမျှ ကြဲပက်ထားကြ၏။

“ခြေတစ်လှမ်း နင်းမိတာနဲ့ ခြေရာတွေကတော့ ဗလပွပဲဗျ”

ဝမ်သဲ့ဖာ (ဒီဖရဲသီး မှည့်ပြီလား) သည် ဂျုံမှုန့်အိတ်ကို ထမ်းလျက် ဝီရိယကောင်းသော ဥယျာဉ်မှူးတစ်ဦးပမာ လမ်းလျှောက်ရင်း ကြဲပက်နေ၏။ သူ၏ မျက်နှာတွင်လည်း ယုတ်မာလှသော အပြုံးကြီး တစ်ခု ရှိနေတော့၏။

“ဒါတင်မကဘူး... ဒီအမှုန့်တွေကို ရှူမိရင် ချောင်းဆိုးပြီး သေသွားစေရမယ်။ ဒါဟာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော ဓာတုဗေဒနည်းအရပါ ထိခိုက်မှုပေးတာဗျို့”

သို့သော် ထိုအရာများထက် ပို၍ ထူးဆန်းသည်မှာ ဂိုဏ်း၏ အပြင်ဘက် စည်းဝိုင်းတွင် ဆူညံစွာ သွားလာနေသည့် ‘အထူးကင်းလှည့်အဖွဲ့’ ပင် ဖြစ်၏။ ၎င်းတို့မှာ လည်တိုင်ရှည်ရှည်နှင့် မျက်လုံးစူးစူးရှိသည့် ငန်းဖြူကြီး ဆယ်ဂဏန်းခန့် ဖြစ်၏။ ထိုငန်းများကို ရှန်နွန် ဆေးမြစ်စမ်းသပ်သူ က တောင်ခြေရှိ လူသားကျေးရွာများမှ ဈေးကြီးပေး၍ ဝယ်ယူလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

“ဒီငန်းတွေကို အထင်မသေးနဲ့ဦးနော်” ရှန်နွန်က ဘေးနားက တပည့်သစ်များကို တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် ရှင်းပြနေ၏။

“ငန်းဆိုတာ နယ်မြေစိုးမိုးမှု တော်တော်ပြင်းတဲ့ သတ္တဝါတွေဗျ။ သူတို့ရဲ့ အကြားအာရုံနဲ့ အမြင်အာရုံကလည်း အလွန် စူးရှတယ်။ သူစိမ်းတစ်ယောက် အနားကပ်လာတာနဲ့ ကိုယ်ဖျောက်နေရင်တောင် သူတို့က ချက်ချင်း သိပြီး တိုက်ခိုက်မှာ။ ဒါဟာ သဘာဝကပေးတဲ့ အကောင်းဆုံး ‘ဇီဝထောက်လှမ်းရေး’ ပဲ ခင်ဗျာ”

ထို့ကြောင့် ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အပြင်ဘက် ခံစစ်စည်းမှာ ဤကဲ့သို့သော ထူးဆန်းသည့် မြင်ကွင်းကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေတော့သည်။ မြေပြင်တွင် ဂျုံမှုန့်ဖြူဖြူများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး၊ လေထုထဲတွင် ငရုတ်သီးနံ့များ သင်းပျံ့နေကာ၊ မျှော်စင်ထက်၌ အိုးကိုင်ထားသော မန္တန်သမားများနှင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ရမ်းကားနေသည့် ငန်းအုပ်ကြီးတို့ ရှိနေကြကုန်၏။

ဤအရာအားလုံး၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ အခြေခံအဆောက်အအုံ အရူးအမူး ဆောက်လုပ်သူ နှစ်ဦးဖြစ်သည့် လျန်ရှန်းပေါင်နှင့် ကျူးယင်လိုင်တို့မှာ သူတို့၏ အပြင်းထန်ဆုံး လက်နက်ဖြစ်သော ‘ရွှေရည်ပစ်စက်’ ကို စမ်းသပ်နေကြသည်။ ၎င်းမှာ သားရဲအကြောများနှင့် သစ်သားများကို အသုံးပြုထားသည့် ရိုးရှင်းသော ပစ်စက် ဖြစ်သော်လည်း... ပစ်မှတ်ခွက်ထဲတွင်မူ ကျောက်တုံးများ မဟုတ်ဘဲ၊ စိတ်ပျက်အားငယ်ဖွယ် အနံ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည့် ဧရာမ မြေအိုးကြီးများကို ထည့်ထားခြင်း ဖြစ်၏။

“ကျည်ဆန် ချိန်ညှိမှု ပြီးပြီဗျို့” လျန်ရှန်းပေါင်က နှာခေါင်းကို အုပ်ကာ လက်မထောင်ပြလိုက်၏။ “ပစ်မှတ်က ဂိုဏ်းအဝင်ဝ တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံနိုင်တယ် ခင်ဗျာ။ သူတို့သာ မျက်နှာပြရဲရင်တော့... ပူပူနွေးနွေး ‘ရွှေရည်’ တွေနဲ့ ဧည့်ခံပစ်ရမယ်”

---

ဂိုဏ်း၏ အပြင်ဘက် အမှောင်ရိပ်အတွင်း၌။

‘သွေးလက်ဝါး’ ကြေးစားအဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင် သွေးသတ်သမားသည် သူ၏ လက်ရွေးစင် လူသတ်သမား (၂၀) နှင့်အတူ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းနှင့် မိုင် (၅၀၀) ပင် မဝေးသော တောနက်အတွင်း၌ ချောင်းမြောင်းနေ၏။ အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်း အဆင့် ပြီးပြည့်စုံခြင်းသို့ ရောက်ရှိနေသူပီပီ သူ၏ လက်ထဲတွင် အသက်ပေါင်းများစွာ ပျောက်ကွယ်ခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော်လည်း ယနေ့တွင်မူ...

သစ်ရိပ်များကြားမှတစ်ဆင့် မီးရောင်များ ထိန်လင်းကာ ဆူညံပွက်လောရိုက်နေသည့် ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းကို ကြည့်ရင်း၊ သွေးသတ်သမား၏ အမြဲတမ်း အေးစက်နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည့် အမူအရာ ပေါ်ပေါက်လာ၏။

“ခေါင်းဆောင်...”

ဘေးနားရှိ ကျွမ်းကျင် လူသတ်သမားတစ်ဦးက တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ရင်း အက်ကွဲသော အသံဖြင့် မေးလိုက်၏။

“ဟို... မြေပြင်ပေါ်က အဖြူရောင် အမှုန့်တွေက အဆိပ်တွေလား သစ်ပင်ပေါ်မှာ ချိတ်ထားတဲ့ အရိုးတွေ (ငိုရှိုက်နေသော မိစ္ဆာအရိုး) ကလည်း တဝူးဝူးနဲ့ မြည်နေတာ ရင်တုန်စရာကြီးဗျာ။ ပြီးတော့ ဟိုငန်းတွေကလည်း ကျွန်တော်တို့ ပုန်းနေတဲ့နေရာကိုပဲ တစိုက်မတ်မတ် ကြည့်နေသလိုပဲနော်”

သွေးသတ်သမားသည် လေတစ်ချက်ကို အဝရှူလိုက်ရင်း ရန်သူ့အခြေအနေကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာရန် ကြိုးစားနေ၏။ သို့သော်လည်း ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ လုပ်ကြံရေးလောကတွင် ကျင်လည်ခဲ့သော သူပင်လျှင် ဤခံစစ်ဗျူဟာကို လုံးဝ (လုံးဝ) နားမလည်နိုင်တော့ပေ။

မျှော်စင်ပေါ်ကလူက အိုးကိုင်ပြီး ဘာလုပ်နေတာလဲ။

မြေပြင်မှာ ဘာလို့ ဂျုံမှုန့်တွေ ဖြန့်ထားတာလဲ။ ဟို ချပ်ဝတ် ဝတ်ထားတဲ့ ဝက်တွေကကော ဘာလို့ ကင်းလှည့်နေတာလဲ။

ဤမြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးထံမှ ဖော်ပြ၍မရသော... စိတ်မနှံ့သူတို့၏ အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေတော့၏။

“ခေါင်းဆောင်... အရင် အစီအစဉ်အတိုင်းပဲ ခိုးဝင်ကြမလား ခင်ဗျာ” တပည့်ဖြစ်သူက ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်သည်။

သွေးသတ်သမားသည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွား၏။ သူ၏ အာရုံခံစားမှုအရ ဇွတ်အတင်း ဝင်ရောက်ပါက အရှက်ရဖွယ် ကိစ္စတစ်ခုခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သတိပေးနေသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။ သို့သော်လည်း သူတစ်ပါးထံမှ ငွေယူထားပြီ ဖြစ်ရာ အလုပ်ကိုတော့ ပြီးအောင် လုပ်ရမည် မဟုတ်ပါလော။ ထို့အပြင် တစ်ဖက်လူမှာ ချီစုစည်းမှုအဆင့် ပုရွက်ဆိတ်များသာပင်။

“ဟက်... လှည့်ကွက်တွေ သုံးနေတာပဲ”

သွေးသတ်သမားက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရင်း မျက်လုံးများထဲ၌ ရက်စက်သော အလင်းတန်းများ ယှက်ဖြာသွားသည်။

“အမိန့်ထုတ်လိုက်စမ်း။ ခိုးဝင်ဖို့ အစီအစဉ်ကို ဖျက်လိုက်မယ်”

“‘သွေးမိစ္ဆာ အသူရာ အခင်းအကျင်း’ ကို သုံးပြီး ရှေ့တည့်တည့်ကနေပဲ အလုံးအရင်းနဲ့ ဝင်တိုက်မယ်။ အကြွင်းမဲ့ အင်အားနဲ့ ဒီလှည့်ကွက်တွေကို နင်းခြေပစ်ရမယ်”

သူ၏ အမိန့်သံအဆုံးတွင်...

မည်းနက်သော လူရိပ် (၂၀) သည် ညဥ့်ငှက်များပမာ သစ်ပင်ထိပ်များမှတစ်ဆင့် တိတ်ဆိတ်စွာ ပျံတက်သွားကြ၏။ သူတို့သည် အေးစက်လှသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များကို သယ်ဆောင်လျက် ဂျုံမှုန့်များ၊ ငန်းများနှင့် မစင်ရည်များ ပြည့်နှက်နေသည့် ‘သံမဏိစည်ပိုင်း ခံစစ်’ ဆီသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ခုန်အုပ်လိုက်ကြတော့သည်။

စင်မြင့်ထက်တွင်မူ ကျန်းချန်သည် ‘စစ်မှန်သော အမြင်’ မှတစ်ဆင့် အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရသဖြင့် ခပ်ရေးရေး.. ပြုံးလိုက်၏။

“နောက်ဆုံးတော့လည်း ပုန်းမနေတော့ဘူးပေါ့လေ”

သူသည် ‘ဇီဝလက်နက်များ၏ အကွာအဝေး’ အတွင်းသို့ တိုးဝင်လာသော အနီစက်များကို ကြည့်ရင်း လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံကို အေးအေးဆေးဆေး သောက်လိုက်ပါသည်။

“ဒါဆိုရင်တော့ ငါ့တပည့်တွေ.. သင်ခန်းစာ ပေးလိုက်ကြစို့”

“သင်ခန်းစာ ခေါင်းစဉ်ကတော့ ‘ကျင့်ကြံခြင်းလောကမှာ မျှော်စင်ကာကွယ်ရေး ဘယ်လိုဆော့မလဲ’ ဆိုတာပဲ ဖြစ်လေရဲ့”